Pinguin Radio is mediapartner van London Calling, het legendarische festival dat tweemaal per jaar de nieuwste indie bands uit binnen -maar vooral- buitenland (lees: Engeland) een podium biedt in de “nationale” Poptempel Paradiso in Amsterdam. Om in de stemming te komen maken we voorafgaand aan de voorjaar -en najaarseditie van London Calling wekelijks een programma met op de playlist de bands die op het showcase festival zullen spelen.
Elke week op dinsdagavond tussen 21:00 uur en 22:00 uur muziek van bands die zich op vrijdag 11 en zaterdag 12 maart 2016 zullen presenteren.
Met 8 maart op de playlist:
Amber Arcades – Right Now
The Jacques – Weekends
Vök – Waiting
Pumarosa – Priestess –
Otherkin – Ay Ay
Palehound – Molly
Cigarettes After Sex – Nothing’s Gonna Hurt You Baby
De Herman Brood Academie on tour is een springplank voor opkomende bands van de Herman Brood Academie. Alle shows zijn gratis te bezoeken. Vorige edities gingen bands zoals Rondé, Jay-Way, Emil Landman, The Brahms en Silent war mee op tour.
Uniek aan de tour is dat alle opleidingen van de Herman Brood Academie tijdens de tour aan bod komen. Zo wordt de tour opgezet door de studenten Music Industry Professional, zijn de muzikanten afkomstig van de artiestenopleiding en wordt het licht en geluid verzorgd door studenten van de opleiding podium/studiotechniek.
Deze editie hebben we weer een mooie line-up en gaan de bands Backgammon, Electric Company en 45ACIDBABIES mee op tour! Backgammon is een indie pop/rock band met een rauw randje, live sleept de band met volle overgave hun publiek mee in hun energieke uitstraling. Electric Company is de charme van Britse liefdesliedjes gecombineerd met de drive van Amerikaanse road rock. Een sexy dansbaar geheel onder leiding van de Engelse broers Zac en Ben Chapman. 45ACIDBABIES is een 4-mans elektropunk band uit Utrecht, het klinkt hard en ongegeneerd vies en maken er live een groot feest van zodat niemand in de zaal stil staat.
Vandaag worden veertien nieuwe bevestigingen voor Down The Rabbit Hole 2016 bekendgemaakt. Onder andere Lianne La Havas, Suede en De Staat komen naar het festival in Beuningen.
Lianne La Havas Lianne La Havas verlicht sinds haar debuut menig mensenleven en veel meer dan een gitaar en haar ontwapenende persoonlijkheid heeft La Havas daarvoor niet nodig. Deze schattig quirky singer/songwriter verheft lichtvoetige, loepzuiver gezongen folk, soul en jazz zonder pretenties tot kunst.
Suede Toen Suede begin jaren negentig de scene opflaneerde, werden de extravagante alt.glamrockers subiet uitgeroepen tot beste nieuwe band van Engeland. Hun swagger was aan het begin van de Britpopgolf vrij letterlijk ongehoord – zowel wat sound betreft als Brett Andersons scherp-poëtische teksten over seks, drugs en existentiële wanhoop.
De Staat Net als je denkt dat De Staat niet beter, harder en gloeiender kan, zetten Torre Florim en consorten hun flow nog een tandje hoger. Door beproefde recepten na gebruik lachend te verscheuren, houden deze alleskunners hun sound springlevend en spannend. De Staat is in bloedvorm. Alweer. Nog steeds. Allemachtig.
Michael Kiwanuka Singer/songwriter Michael Kiwanuka begon ooit als sessiegitarist in Londen maar werd al snel opgepikt door de BBC, Jools Holland en Adele. Met zijn melancholische, Sam Cooke-eske stem en nieuw-vintage folkjazz scoorde de zachtmoedige Kiwanuka meteen veel punten in soulminnend Nederland, die zijn aanstaande tweede album ongetwijfeld dubbel zal verzilveren.
MØ De ster van MØ straalt sinds megahit Leon On helder aan het firmament. De mede door de Deense geschreven Major Lazer-track is het meest gestreamde nummer op Spotify aller tijden, niet in de laatste plaats dankzij haar spatzuivere vocals en elastieken bekkenbewegingen. MØ’s eigen werk is minstens net zo smakelijk: een hitgevoelige combi van indiepop, electro en soul met net genoeg punk om de dansvloer freaky te houden
Rico & Sticks #OpgezwolleTotNu Ons kleine Nederhoplandje kent een paar groten, maar deze twee bazen verdienen legendestatus. Rico & Sticks bliezen tussen 2000 en 2007 alle concurrentie uit het water met Opgezwolle, de opperhiphopcrew die met tijdloos scherpe lyrics en haast onmenselijk dope beats de weg vrijmaakte voor alle flinke namen van nu en morgen. Dat wordt springen.
Sivert Høyem Toen frontman Sivert Høyem na het uiteenvallen van de kippenvelband Madrugada solo ging, slaakten liefhebbers van gevoelige-mannenmuziek overal ter wereld een zucht van verlichting. De gebronsde stem van de Noorse singer/songwriter houdt het in het midden tussen Nick Cave, Leonard Cohen en een dampende bak dark roast, een perfect vehikel voor zijn pikdonkere americana en bluesrock.
Factory Floor Bang voor een toekomst waarin machines de macht grijpen? Factory Floor laat zien dat er dan in elk geval prima gedanst kan worden. Het Britse trio maakte naam met een titelloos postpunk-debuut dat industrial electro, repetitieve midtempo beats en kille vocals spiernaakt rondjes over de dansvloer laat lopen. Inmiddels heeft die postpunk plaatsgemaakt voor bloedspannende minimal techno, Chicago house en noise, waarbij de kracht hem nog steeds in de eindeloze herhaling zit.
Parquet Courts Parquet Courts stond ook op de eerste editie van Down The Rabbit Hole en komt terug voor een hartelijk weerzien met de Groene Heuvels. In de nonchalant zelfverzekerde handen van het Texaans-New Yorkse viertal versmelten hun retestrakke hooks, riffs en twangs tot een blockparty van jewelste.
DMA’s DMA’s maken geen geheim van hun liefde voor Britpop. Op het debuut pikken de Australiërs de draad op waar de Engelsen hem ergens aan het begin van deze eeuw kwijtraakten en rijgen er flonkerende poppareltjes aan. Wie verder kijkt, ziet dat DMA’s veel meer in hun mars hebben. Bloedmooie ballads bijvoorbeeld, maar ook met hun gitaargedreven anthems kunnen deze Aussies met opgeheven hoofd door de straten van Manchester lopen.
Frightened Rabbit Met een naam als Frightened Rabbit kon een gig in De Groene Heuvels niet lang uitblijven – ook omdat diezelfde naam al jaren in de wandelgangen rondzingt als het volgende grote ding voor liefhebbers van groots meeslepende indierock. Prima match voor de stadionrijpe, bovenal schitterend gelaagde indie-anthems van Frightened Rabbit, waarin menselijke tragiek en liefdesverdriet steeds weer komen bovendrijven.
PAUW De nieuw-vintage psychrock van PAUW kan zich meten met het beste van de sixties en seventies. Daarvoor hoef je alleen de regenboog naar de pot met klatergoud te volgen: neem de melodieën van The Beatles, voeg daar gemeen bijgeslepen riffs van de vroege Pink Floyd aan toe en meng naar smaak met orgels, sitars, drums en de etherische vocals van zanger Brian Pots.
Spidergawd Als we op Spidergawd mogen afgaan, ligt Trondheim, Noorwegen ergens halverwege tussen Mars en Palm Desert. Heel koud kan het in de thuisstad van dit donderkwartet niet zijn, want hun psychedelische rrrawk houdt de kachel het hele jaar door op standje hellevuur.
Howard Als we een ding geleerd hebben is het wel dat je met folktronica een hoop kanten uit kan. Tijd voor een nieuw lesje, met aan het schoongeveegde schoolbord het Brooklyn-based kwartet Howard, dat met ambachtelijke instrumenten en zelfgetrokken samples het genre weer een andere kant opstuurt. Folktronica met een griffel.
Eerder werd bekend dat o.a The National, PJ Harvey,Anohni, MacDeMarco, Glen Hansard, Flume, Daugther, Charles Bradley & His Extraordinaires, Courtney Barnett, Ty Segall and the Muggers, Savages enMura Masa naar het festival komen. Het muziekprogramma is nog niet compleet: binnenkort volgen meer bevestigingen waaronder ook de invulling van het Vuige Veld, het Idyllische Veldje en een aantal nieuwe projecten. Op www.downtherabbithole.nl is een uitgebreide omschrijving van het tot nu toe aangekondigde programma te vinden.
Down The Rabbit Hole staat voor een weekend vol avontuur, verwarring, surrealisme en psychedelica met als basis een sterk muziekprogramma verdeeld over drie podia. Het festival vindt plaats van 24 t/m 26 juni in De Groene Heuvels te Beuningen.
De kaartverkoop verloopt via www.ticketmaster.nl. Er worden alleen driedagen-kaarten verkocht waarbij een plek op de tentencamping is inbegrepen. Een ticket kost slechts €125,- (excl. servicekosten). Voor bezoekers die in een grote groep komen, geldt een speciale groepskorting: voor €1.188,- kunnen 12 tickets worden gekocht waarmee een ticket ook slechts €99,- per persoon kost.
Vorig jaar bezochten ruim 15.000 mensen het festival dat georganiseerd wordt op een uitgestrekt terrein, gelegen aan een meer en half verscholen in het bos. Dit jaar zijn maximaal 20.000 kaarten beschikbaar. Er worden alleen driedagen-kaarten verkocht waarbij een plek op de tentencamping is inbegrepen. Een groot deel van de camping ligt direct aan het meer.
DOWN THE RABBIT HOLE 2016 Vrijdag 24 juni – zondag 26 juni De Groene Heuvels, Beuningen
Festivalticket: €125,- (excl. servicekosten) 3 dagen festival + plek op de tentencamping
Groepsticket: €1.188 (excl. servicekosten) 12 personen, 3 dagen festival + plek op de tentencamping
Parkeerticket: €15,- (incl. servicekosten). Bij de kassa op het terrein kost een parkeerticket €25,- Camper Camping-ticket: €69,- (incl. servicekosten) Accommodaties en Rabbit Resort: een overzicht en kaartverkoop van de aanvullende overnachtingsmogelijkheden: tickets.campsolutions.nl/dtrh
Het tiende album van Katatonia, The Fall of Hearts, komt op 20 mei 2016 via Peaceville Records uit. “This album is probably everything we unknowingly ever dreamed of to release. It’s a bleak but adventurous journey through our elements, we haven’t held back, we have pushed to get forward and backward in the ever spiraling night of our musical legacy.” – Katatonia
Dit album is de opvolger op het uit 2012 afkomstige Dead End Kings en is opgenomen in Studio Gröndahl & Tri-lamb Studio in Stockholm. Anders Nyström & Jonas Renkse hebben zelf de productie voor hun rekening genomen. De mix en mastering was in handen van Jens Bogren (Opeth, Ihsahn, Devin Townsend) bij Fascination Street Studios, met als engineer Karl Daniel Lidén (Switchblade, The Ocean, Greenleaf).
Designer en tekenaar Travis Smith heeft, zoals bij eerdere Katatonia albums, het artwork gemaakt.
De release van Dead End Kings markeerde het begin van meerdere tournees rond de wereld. Daarnaast brachten ze twee speciale albums uit op het zusterlabel van Peaceville, Kscope Records. Op Dethroned & Uncrowned (2013) werd Dead End Kings ontleed tot een geheel nieuw album. In 2015 volgde het live akoestische album en concert registratie Sanctitude. Beide releases verklapten al een drang naar de meer progressieve sound die nu terug komt op dit nieuwe album.
The Fall of Hearts is de eerste plaat met de nieuwe drummer Daniel ’Mojjo’ Moilanen en de recentelijk aangetrokken gitarist Roger Öjersson (Tiamat). Deze laatste kwam precies op tijd om de solos op de plaat in te spelen. Katatonia zal in deze nieuwe formatie en met deze nieuwe plaat hun plek in de metal scene verstevigen, terwijl er ook buiten de metal nieuwe fans, zoals Opeth en Anathema deden, aangeboord zullen worden.
Op woensdag 6 juli geeft de Amerikaanse singer-songwriter Cat Power met haar band een bijzonder seated concert in de grote zaal van TivoliVredenburg in Utrecht. De voorverkoop voor deze exclusieve clubshow start woensdag 9 maart om 10:00 uur via de website van TivoliVredenburg: www.tivolivredenburg.nl.
Cat Power, de podiumnaam van de 44-jarige Chan Marshall, is een dame met veel kwaliteiten. Ze is singer-songwriter, multi-instrumentalist, actrice en zelfs af en toe model. Ze werd 22 jaar geleden als voorprogramma van Liz Phair ontdekt door Steve Shelley van Sonic Youth en Tim Foljahn of Two Dollar Guitar met wie Power ook haar eerste twee platen opnam. Haar grote doorbraak vierde de artiest uit Atlanta in 1998 met het album Moon Pix, dat door de pers met louter vier- en vijf sterren recensies werd beloond.
In de loop der jaren ontwikkelde Power zich muzikaal enorm. Haar repertoire veranderde van ruwe, introverte folk- en indierock met vinnige gitaren via lome r&b (The Greatest 2006) naar soulvolle, elektronische, melancholische groovepop (Sun 2012). De rode draad is door de decennia wel altijd hetzelfde gebleven. De liedjes van Power zijn karaktervol, tekstueel beklemmend, rauw, avontuurlijk en zeker niet gelikt. Op het podium blijft de eigenzinnige singer-songwriter eveneens onvoorspelbaar, wat haar tot een van de meest uitdagende liveacts heeft gemaakt.
Deze zomer kunt u zelf getuige zijn van het unieke talent van deze Amerikaanse alleskunner, die sinds 1994 negen albums uitbracht. Op woensdag 6 juli zullen Power en haar band tijdens een exclusief seated concert de grote zaal van TivoliVredenburg omtoveren tot een theater van emoties, waarbij alle muzikale fases van haar glansrijke carrière voorbijkomen.
De Antwerpse vzw 5voor12 kruipt opnieuw in zijn pioniershuid. In 1994 verblijdde dit ‘creatief lab’ ons met de 10 Days of Techno, dat 20 jaar lang diverse generaties danslustigen letterlijk en figuurlijk op de been hield in de Gentse Vooruit. Anno 2016 komt 5voor12 op de proppen met Over Tijd, een gloednieuw elektronisch muziekfestival. Dat luidt een nieuwe lente in met een hoop aantrekkelijke namen zoals James Holden, Bob Moses en Shackleton…
Gedurende drie dagen ambieert Over Tijd om “vooruitstrevende, vernieuwende en ongehoorde elektronische muziek” te presenteren aan een breed publiek. En dit aangevuld met kunstinstallaties en spreekbeurten. Of nog: een combinatie van 10 Days Off, de Red Bull Music Academy en het Amsterdamse dance-evenement ADE.
Dansen, kijken en luisteren dus… Zoals naar Grischa Lichtenberger en Robert Lippok die een verhaal brengen over de teloorgang van de avantgarde binnen de hedendaagse elektronische muziek. ‘Binkbeater’ Frank Wienk toont je op zijn beurt setup, werkwijze, sound en plugins.
Keuze te over dus. Of wat dacht je van volgend rijtje? Fort Romeau, Hauschka, Kettenkarussel, Leon Vynehall, Luke Abbott presents 555 Hz, Luke Vibert, Michael Mayer, Robert Lippok A/V, Shobaleader One, Valentin Stip. Voor de volledige lijst, kunt u op de website terecht. Die oogt trouwens bijzonder strak en to-the-point. Een metafoor voor dit nieuw muzikaal kuiken? Dan komt het goed met Over Tijd.
Organisator Philip De Liser heeft alvast grote plannen met zijn nieuw creatief geesteskind. “We willen op termijn ook andere disciplines, zoals multimedia en beeldende kunst, betrekken bij Over Tijd. Waarom geen stadshappening met musea en andere trekpleisters in Antwerpen? Een event dat een meerwaarde biedt aan de wereld van de elektronische muziek. 5voor12 is in ieder geval klaar voor een nieuw tijdperk én een nieuwe dynamiek.”
Over Tijd slaat van 11 t/m 13 maart zijn tenten op in vijf Antwerpse clubs: De Studio, Piaf, Petrol, Trix en Ampere.
Meer info: www.overtijd.be
Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin we u bij de hand nemen langs de beste albums van de maand.
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!JTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjIxMDAlMjUlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjIxMjAlMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwcyUzQSUyRiUyRnd3dy5taXhjbG91ZC5jb20lMkZ3aWRnZXQlMkZpZnJhbWUlMkYlM0ZmZWVkJTNEaHR0cHMlMjUzQSUyNTJGJTI1MkZ3d3cubWl4Y2xvdWQuY29tJTI1MkZwaW5ndWlucmFkaW8lMjUyRnBpbmd1aW4tcmFkaW8tcHJlc2VudHMtdm9sa3NrcmFudC1yYWRpby02LTA3LTAzLTIwMTYlMjUyRiUyNmhpZGVfY292ZXIlM0QxJTI2bGlnaHQlM0QxJTIyJTIwZnJhbWVib3JkZXIlM0QlMjIwJTIyJTNFJTNDJTJGaWZyYW1lJTNF
Lonely The Brave kondigde bijna twee weken geleden de release van Things Will Matter aan. De langverwachte opvolger van debuut The Day’s War zal op 20 mei het levenslicht zien. Als voorproefje op dat album slingerde de band uit Cambridge ook al de single’s Black Mire en What If You Fall In naar buiten. Vandaag hebben we de primeur van al weer de volgende single Radar.
Lonely The Brave’s debuutalbum, The Day’s War, werd niet alleen zeer goed ontvangen door muziekcritici, maar ook zeer geliefd bij de steeds groter groeiende fanbase. Sinds de release van The Day’s War speelde de band al onder andere op Reading & Leeds, Glastonbury, Pinkpop, Pukkelpop, Rock Werchter, Paaspop en als supportact voor Bruce Springsteen en Deftones. Tevens stonden ze afgelopen jaar – 4 april 2015 – op ons eigen festival Pinguins in Paradiso.
Thing Will Matter werd geproduceerd door Ross Orton (M.I.A., Drenge, Arctic Monkeys). Het tweede album komt uit bij Hassle Records die voor Nederland en België een samenwerking aan zijn gegaan met V2 Records.
LIVEDATA30/05 Melkweg, Amsterdam 31/05 Cacao Fabriek, Helmond 17/07 Welcome To The Village festival, LeeuwardenJTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjI3MjAlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjI0NTAlMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwJTNBJTJGJTJGY2FjaGUudmV2by5jb20lMkZhc3NldHMlMkZodG1sJTJGZW1iZWQuaHRtbCUzRnZpZGVvJTNER0JRNDUxNjYxODcxJTI2cGFydG5lcklkJTNENmEzYWFjOGQtZTZjZi00YjhjLWEwYTctYTY4MjExZjAwMmU0JTIyJTIwZnJhbWVib3JkZXIlM0QlMjIwJTIyJTIwYWxsb3dmdWxsc2NyZWVuJTNFJTNDJTJGaWZyYW1lJTNF
Woensdag 27 april viert Zwolle samen met Koning Willem-Alexander en Koningin Maxima de hele dag feest. De gemeente heeft Hedon gevraagd om een deel van het muzikale programma van de koninklijke route te verzorgen en het Zwolse poppodium maakt nu bekend dat op deze heuglijke dag een fantastische line-up is samengesteld.
Niemand minder dan Typhoon (Foto Ferdy Damman) zal met zijn band onder de noemer Typhoon & Friends een optreden geven op het Broerenkerkplein in het bijzijn van de koninklijke familie. Welke vrienden hij meeneemt is nog even een verrassing, maar gezien de reputatie van Typhoon kan dit op voorhand als één van de hoogtepunten gezien worden.
Vervolgens zullen er de gehele dag optredens zijn op het intieme festivalterrein op het Broerenkerkplein. Onder andere Dazzled Sticks (foto) en Causes zijn inmiddels bevestigd en meer namen zullen spoedig volgen. Dazzled Sticks is de samenwerking tussen Tjeerd Bomhof (Dazzled Kid, Voicst) en Sticks (Opgezwolle, Fakkelbrigade, Great Minds). Causes is een indiepop band met Engelse en Nederlandse muzikanten bekend van o.a. megahit Teach Me How To Dance With Me.
Aan het begin van de route zijn het de jongeren van de Fakkelteit die momenteel een bijzondere act aan het voorbereiden zijn. De Fakkelteit is een initiatief van Travers Welzijn en Hedon, waarbij jongeren onder aanvoering van o.a. Rico (Opgezwolle) aan de slag kunnen met hiphop / rap.
Meer informatie over Koningsdag in Zwolle is te vinden op koningsdag.zwolle.nl. Voor informatie over de festiviteiten op het Broerenkerkplein kan je ook terecht op www.hedon-zwolle.nl.
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de belangrijkste 10 albums samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant.
Soulwax – Belgica (PIAS) Zo rond 2004, na drie albums, begon het te wringen dat de broertjes Stephen en David Dewaele als dj-duo en eclectische popfröbelaars (The Flying Dewaele Brothers, 2Many DJ’s) veel succesvoller waren dan met hun gitaarband Soulwax.
Door: Menno Pot – 02 maart 2016
Het leidde tot een fascinerende zoektocht naar een manier om hun parallelle werelden te verenigen: de band en het dancefeest, de riffs en de beats, de eigen songs en de onbedwingbare lust tot plaatjes draaien en mixen. Soulwax Nite Versions. Radio Soulwax. Soulwax dat remixen van 2Many DJ’s live uitvoerde.
De soundtrack bij de film Belgica is het eerste studioalbum met nieuwe Soulwax-songs sinds 2004 en een glorieuze halte tijdens de zoektocht. De plaat is als een toverbal in de kleverige vingers van twee jongetjes uit Gent die graag Soulwax willen zijn, maar dat keurslijf toch te benauwend vinden.
Soulwax komt tot ons in vijftien verschillende gedaanten: fictieve popacts, van de soulpopzangeres Charlotte tot rockband The Shitz, van hardcoreband Burning Phlegm tot de LCD Soundsystem-achtigen Erasmus en Rubber Band. Light Bulb Matrix is reggaepop. Kursat 9000 biedt een Turks hipsterfeestje.
Allemaal Soulwax (plus gasten), maar toch ook weer niet. Het knappe is: vrijwel alle tracks zijn volstrekt geloofwaardig. Zo blijven de Dewaeles, ook als veertigplussers, popkameleons om van te houden. Veelvraten die alles tegelijk willen en er nog mee wegkomen ook.
Ty Segall – Emotional Mugger (Drag City/V2) De boog kan niet altijd gespannen blijven bij iemand die zo veel platen uitbrengt als de Californische garagerocker Ty Segall. Het laatste half jaar bracht hij een plaat uit met zijn psychedelische rockband Fuzz en onder eigen naam een album, Ty Rex, met T.Rex-covers.
Door: Gijsbert Kamer – 03 februari 2016
Leuke platen voor liefhebbers van het rauwere meer gruizige gitaarkabaal, maar het werd toch wel weer tijd voor een echte Segall met door al het gitaargeweld heen ook een paar onontkoombare nieuwe liedjes.
INTENS
Zo’n plaat is Emotional Mugger, waarop Segall veel intenser klinkt dan op Manipulator (2014), zijn poging toenadering te zoeken tot meer mainstreamrockmuziek.
Zo verbeten als op Emotional Mugger horen we Segall eigenlijk het liefst. Zo gemeen als hij op gitaar soleert als in Candy Sam is zeldzaam. En wat een ijzersterk liedje is Mandy Cream. Zo een die Segall-verzamelaars onmiddellijk in hun playlist met beste hedendaagse garagesongs zullen plaatsen. Wat een heerlijk opruiend plaatje, dit Emotional Mugger, zoals alleen Ty Segall dat kan en gelukkig ook weer wil maken.
Cavern of Anti-Matter – Void Beats/Invocation Trex (Duophonic) Tim Gane van de experimentele indieband Stereolab toog naar Berlijn en vormde een trio met onder anderen de synthesizertovenaar met de best denkbare synthesizertovenaarsnaam Holger Zapf.
Er kwamen vrienden langs, onder wie Bradford Cox van Deerhunter. En het werd gezellig, getuige de heerlijke plaat van Cavern of Anti-Matter. Want de instrumentale stukken op Void Beats/Invocation Trex zijn opgewekt en enerverend, en goed voor ruim een uur vrolijke vervoering.
De mooiste genres uit de instrumentale muziek worden samengevoegd, in sessies die in één keer live lijken opgenomen; hoekige postrock, warme analoge Krautrock, groovende synthpop en in Blowing My Nose Under Close Observation pure Detroitse techno a la Drexciya.
De plaat zit vol ideeën en pakkende meefluitmelodietjes. Langgerekte tracks als Melody in High Feedback Tones ontwikkelen zich als waren ze elektronische progrock van de meest toegankelijke soort. Void Beats/ Invocation Trex is voorlopig de gaafste instrumentale plaat van het jaar en hoera.
Marlon Williams – Marlon Williams (Dead Oceans/Konkurrent) Verrassing uit Nieuw-Zeeland: de titelloze plaat van Marlon Williams uit het sprookjesachtige havenstadje Lyttelton kan zich meten met de nieuwe Amerikaanse generatie country- en rootstalent. Williams deed ervaring op in tal van bluegrass – en folkbandjes, en die betaalt zich uit in een magnifiek eerste soloalbum.
Williams heeft geen aangeboren briljante zangstem, maar dat biologische feit compenseert hij met een aangename theatraliteit en daarmee veel vertelkracht, die zelfs antieke country & westernliedjes als Hello Miss Lonesome fascinerend maakt.
In het plechtstatige rootslied Dark Child laat Williams Nick Cave en psychedelische sixtiespop door zijn americana zweven en daarmee ontstijgt zijn muziek de retromanie. In de gedragen en orkestrale cover I’m Lost Without You doet Williams ineens denken aan The Walker Brothers, en zo blijf je je verbazen.En dan volgt nog een geniaal afsluitend drieluik. Strange Things is weer zo’n fijn theatraal, maar ogenschijnlijk luchtig rootsliedje, over een loodzwaar onderwerp: dood door kanker. En When I Was a Young Girl is een welhaast opera-achtige folksong die je niet meer loslaat. Wát een debuut!
Lucky Fonz III – In Je Nakie (Top Notch) Jarenlang zocht Otto Wichers de juiste vorm voor de muziek die hij als Lucky Fonz III componeerde. Engelstalig? Nederlandstalig? Croonen of juist zingen als een Amerikaanse roots-zanger? Hij kan het allemaal, maar het liefst horen we hem toch in het Nederlands zingen, zoals op het album Hoe je honing maakt uit 2010.Door: Gijsbert Kamer – 17 februari 2016
Op In je nakie, zijn zesde album, heeft hij zijn ideale vorm te pakken. Veertien Nederlandstalige liedjes die hem van zijn openhartigste kant laten zien. Goudeerlijk, soms een beetje ongemakkelijk, maar altijd geloofwaardig. Wichers raakt daarmee aan de essentie van hiphop en de kern van goede folk, en dat zijn precies de stijlen die de basis vormen voor het treffend getitelde In je nakie. Hij zingt over zijn liefde (Linde met een E) of over het raadsel van de ontroering die sporters bij hem teweegbrengen als ze terugkeren naar de plek van hun jeugd (Sporters). Regelmatig schiet je van zijn zinnetjes in de lach, zoals in Dat was gisteravond: “En word je dan gelukkig van die sukkel van een gast? / Gaan je vrienden zeker zeggen dat-ie beter bij je past.”
De liedjes zijn kaal, soms een beetje moeilijk gearrangeerd. Maar de valse orgeltjes en lelijk zoemende synths zijn met zorg gekozen en voorkomen dat Lucky Fonz III richting kleinkunst afglijdt.
Hij maakt gewoon popmuziek zoals de door hem in Linde met een E genoemde voorbeelden: ‘Guusje Meeuwis, Meindert Talma, Elly & Rikkert, Ronnie Flex.’ Daar mogen de namen Armand, Tol Hansse en Peter Koelewijn aan worden toegevoegd. Zo goed is Lucky Fonz III op In je nakie op dreef.
Textures – Phenotype (Nuclear Blast Records) De technische hardcore en metal (ofwel ‘metalcore’) van de Etten-Leurse band Textures wordt tot in India bejubeld. In eigen land blijft de adoratie wat achter. Het probleem met veel ingewikkelde en syncopische metal: het ontbreekt vaak aan aanknopingspunten – een lekker refrein, een goed uitgespeelde riff – waardoor de muziek zelden meeslepend wordt. Maar op Phenotype weet Textures boeiende muziekstukken uit te vouwen.
Door: Robert van Gijssel – 17 februari 2016
Door: Robert van Gijssel – 10 februari 2016
De zanger en frontman van Hexvessel, de in Finland wonende Brit Mat McNerney, lijkt in zijn muzikale carrière wat weifelachtig. Met zijn bands Grave Pleasures en Beastmilk maakt hij straffe, maar epigonistische postpunk, met Hexvessel schakelt hij graag een tandje terug en zoekt hij de rockende puurheid bij de jaren zestig en zeventig, bij spacerock en psychedelische blues.
ALLE GOEDS SAMEN
Op When We Are Death komt alle goeds samen, in kosmische bluesballads als Cosmic Truth en het benevelende rocknummer Drugged up on the Universe – het hoogtepunt van de plaat. Eigenlijk is elk nummer raak, dankzij de sterke refreinen, de betekenisvolle poëtische teksten en passend geëxalteerde zang van McNerney en natuurlijk het fijne en laagdrempelige bandgeluid van kermende gitaren en zoemende orgels. De luxe cd-versie, met secuur vormgegeven tekst- en fotoboek in zware verpakking, is een aanrader.
Shearwater – Jet Plane and Oxbow (Sub Pop/Konkurrent) Breed gebarende, theatrale gitaarrock vol verwijzingen naar symfonische rock, compleet met plechtige, soms geëxalteerde zang: Jonathan Meiburg en Shearwater bewegen zich over aalglad terrein, maar het levert al heel wat jaren prachtalbums op.
Door: Menno Pot – 10 februari 2016
Jet Plane and Oxbow is de achtste reguliere studioplaat van de band uit Austin, Texas, begonnen als afsplitsing van Okkervil River.
Hoe herkenbaar het bandgeluid ook is, toch is weer van alles anders: na een groots, bijna orkestraal drieluik over eilanden en vogels (2007-2010) en een plaat die kaler, rauwer en persoonlijker was (Animal Joy uit 2012) wordt Jet Plane and Oxbow gedomineerd door synthesizers, beats en in de tekst een flinke eetlepel politiek.
LEKKER IN PARADISO NOORD
“Where are the Americans?”, vraagt Meiburg zijn landgenoten, die hij een ‘dimmed conscience’ verwijt.
De musicerende ornitholoog heeft weer een gelaagd, meeslepend en melodieus album afgeleverd, vol knap uitgewerkte songs als A Long Time Away, Pale Kings en de schitterende ballad Only Child. Shearwater is zo’n zeldzame band die groots en dramatisch durft te klinken, maar toch vrij klein bleef, zodat we ze zaterdag (red. afgelopen 13 februari) lekker in Paradiso Noord kunnen zien spelen, dezelfde avond als Blitzen Trapper.
Nonkeen – The Gamble (R&S/ N.E.W.S.) Vrijwel geen piano te bekennen bij het instrumentale gelegenheidsproject Nonkeen van de Duitser Nils Frahm. En dat doet de muziek van de posterboy van de neoklassieke verstillingspop hoorbaar goed: van al te veel minimalistische piano krijg je ook een keer de zenuwen.
Door: Robert van Gijssel – 10 februari 2016
Nonkeen is een samenwerking van Frahm met twee ex-schoolvriendjes, met wie Frahm in de tussenuren geluidsopnamen maakte; van schreeuwende leraren tot speelvreugd op het schoolplein.
Oude bandopnamen zijn bewerkt en gebruikt als inspiratie voor sfeervolle, zeer analoge en dus akelig mooie synthesizer- en samplemuziek. Je dwarrelt mee op bescheiden dance en dub, op warm en wollig omgevingsgeluid en zo nu en dan stuurse jazz- en krautrock met behoorlijk driftige drumpartijen.
STUURLOOS
Aanvankelijk een beetje stuurloos: je vraagt je af welke kant dit instrumentale verdikkingsmiddel op zweeft. Maar bij de aangrijpende ambient van Re:Turn! of bij de dromerige jazzjam van This Beautiful Mess, vol bijna verstopte maar prachtige melodieën, ben je toch weer verkocht. En dan merk je dat je steeds meer van dit goudeerlijke en pretentieloze plaatje gaat houden.
Lucinda Williams – The Ghosts of Highway 20 (Bertus)
Bij zo’n enorme productie van een roots- en countryrockzangeres die wat op leeftijd raakt zou je denken: selecteer strenger en breng dat ene meesterwerk uit. Maar verdomd, de veertien liedjes op dit nieuwe album, inclusief covers, komen in de buurt.
Door: Robert van Gijssel – 17 februari 2016
Haar stem klinkt nog wat ouder, slepender dan voorheen. Maar dat komt de intensiteit van existentiële overpeinzingen in de trage rootsrocker Dust juist ten goede. Het bijzonderst aan deze Williams is de begeleiding van die prachtig zwabberende stem, en vooral de vluchtige gitaren van Greg Leisz en jazzgitarist Bill Frisell, die weergaloos ineenvlechten in een gaaf gitaarjazzliedje als Place in my Heart.
Beklemmend is het titellied, een spookachtige countryballad, waarin Williams de angst van zich af probeert te zingen met een zuchtende, vermoeide maar bloedmooie kraakstem.