Samen met een vriend duik ik de Eurosonic avond weer in en terugkijkend begint de avond sterk met een aantal jonge zangeressen die ieder op hun eigen manier indruk maken.
We beginnen de avond bij Amanda Mur. De jonge Spaanse muzikante met de opvallende witte opgeplakte wimpers, betovert samen met muzikant Adrian Faulkes zo vroeg op de avond het publiek met haar mysterieuze en emotionele muziek. Complexe elektronische ritmes, soundscapes uit de computer maar ook piano bepalen het geluid. Haar stem stem zweeft prachtig door de zaal en de kalme, soms onderkoelde, begeleiding ondersteunt haar optimaal. Heel rustgevend en een heerlijk begin van deze avond.
In de prachtige middeleeuws aandoende Nieuwe Kerk neemt de Amsterdamse songwriter Pitou ons even later mee in haar rijke muzikale wereld. Ook hier voelt de locatie in combinatie met de muziek aan als een warm bad waarin het heerlijk vertoeven is. Haar krachtige stem draagt prachtig door de kerk en de muzikanten staan ontzettend geconcentreerd te spelen. Ze brengt een mix van folk, klassiek en experimentele pop, fijne luistermuziek voor in de huiskamer maar vanwege de intensiteit vooral iets om live te beleven.
Even verderop in de Luthersekerk, staat de Brits-Indonesische Nadia Kadek, De jonge vrouw is zelf nog wat verbaasd dat ze zo vanuit de slaapkamer thuis, waar ze haar toegankelijke liedjes schrijft, nu in het buitenland op het podium mag staan. De BBC heeft haar voorgedragen en daar is ze erg blij mee, ze herhaalt het meerdere malen. Met haar licht hese stem, een akoestische gitaar en haar aandoenlijke charme weet ze het publiek in korte tijd voor zich te winnen. Liedjes als Lemonade en Green Car van haar nieuwe EP zijn hitgevoelig, licht en aangenaam. Mooi om ze zo in deze intieme setting live te mogen zien, als ze op een ander moment nog eens terugkomt met band ga ik zeker kijken.
Kaat van Stralen zet even later Vera op zijn kop, of zoals ze het zelf zegt; we helpen het huis naar de kloten! Met haar eerlijke activistische houding heeft ze de tijd mee, punk van nu. Net als Sophie Straat weer ze de vinger op de zere plek te leggen. Als ik eerlijk ben vind ik je slap, zielig, zwak en fel apathisch zingt ze in Stop met Wenen. Tekstueel en muzikaal zitten haar nummers ontzettend goed in elkaar. Goeie hooks, spoken word, alternatieve rock, elektronica en punk, alles komt voorbij. Ze hoeft niks meer te bewijzen, het publiek is volledig op haar hand, haar optreden is een explosie van creativiteit en de festivals voor de zomer zijn al geboekt!
De Ierse band Child of Prague maakt meeslepende rock met een goed gevoel voor traditionele invloeden uit hun thuisland. De jonge mensen staan met zes man op het podium, inclusief saxofoon en viool, en dat bied de mogelijkheid voor een dynamisch en afwisselend geluid. Met voornamelijk nummers van hun EP Clothed in the Sun zetten ze een gedegen en prettig optreden neer.
Dat laatste kun je van The Family Men uit Zweden niet zeggen. De experimentele band klinkt hard en meedogenloos in alles wat ze doen. De gitaren scheuren, de drums beuken en de elektronica knettert en suist compromisloos. Live een zeer intense belevenis, ik sprak mensen die de zaal uitgelopen zijn omdat het te hard vonden maar ik kon het optreden zeer waarderen. Kapotte elektronica, overstuurde gitaren en een intens schreeuwende voordracht. Muzikaal doet het me soms denken aan Black Midi maar dan rauwer en meer punk. Kom maar snel terug naar Groningen zou ik zeggen.
In het Forum zien we daarna Heidi Curtis uit Newcastle upon-Tyne. Ze is een zeer professionele zangeres die al voorprogramma’s verzorgde voor Sam Fender, Paul Weller en Paolo Nutini. En dat zie je; zelfverzekerd en strak speelt ze met haar band een mooie set. Ze heeft tot nu toen één single uit, het uitbundige Undone. Je voelt aan alles dat dit een zangeres is die de kleine podia gaat overslaan. Als ze rustig doorbouwt aan haar carrière komt het grote succes vanzelf.
Calva Louise is een Engelse metalband met leden uit Venezuela, Nieuw Zeeland en Frankrijk. Ze bestaan al bijna 10 jaar en hebben vier platen en verschillende singles uit. Voor de verandering barstte Vera nou eens niet uit zijn voegen maar de zaal was goed gevuld. We zagen een optreden waarbij de metal afgewisseld werd met punk en art-rock. Zangeres Jess Allanic zag er prachtige uit in haar rode jurk en opvallende make-up. Voor de pianostukken maakte ze gebruik van een uitschuifpiano die ze desgewenst naar zich toetrok en weer weg duwde, niet eerder gezien. Veel lachende gezichten in het publiek, vermakelijk optreden!
Maar de knaller van de avond was toch de afsluiter, het optreden van de EV, een Engels dichter/rapper in de stijl van The Streets die de zelfkant van de Engels samenleving in alle vormen voorbij laat komen. Niet alleen in zijn teksten en muziek maar in zijn hele persoonlijkheid. De Engelse straatjongen slaat graag een biertje achterover en dat is de rode draad door zijn optreden. Blikje bier aan de mond en in één keer achterover. Hij deelt ze uit aan het publiek en doet een wedstrijdje met iemand. Iedereen is zijn vriend. Een feestje moet het worden en een feest is het. Hij zweept het publiek op te dansen en te springen en iedereen doet mee. De beats zijn fresh; trap, jungle, Drum&Bass, Big Beat en ‘90s rave. Alles uit zijn jeugd komt voorbij maar dan anno 2026. Een titel als Sunset Behind the Towerblocks zegt het en bij Cuppa Tea ging het dak eraf.. Deze jongen is authentiek. Ik weet niet hoe lang hij dit gaat volhouden maar als je hem ergens live kunt zien, sla hem dan niet over!
Tekst: Jan Berends