Samen met twee vrienden heb ik me weer twee dagen ondergedompeld in een afwisselend programma vol Ierse folkpunk, meezingbare danceanthems en harde gitaren. Natuurlijk kun je bij Dauwpop terecht bij het hoofdpodium waar Douwe Bob, Bente, Maan en Son Mieux allemaal hun eigen gedegen show neerzetten maar het echte avontuur speelt zich af in de randjes, de kleinere podia zoals the Barn, King King en Hotel Vegas. En bij die laatste begint vrijdagmiddag ons avontuur.
De vrienden van Roundabouts mogen aftrappen op het trashpodium van Dauwpop en dat doen ze in stijl. De band komt uit Nijverdal, die zijn dus waarschijnlijk op de fiets. Welkom in the house of rock and roll schreeuwt zangeres Lian vanaf het balkon en de eerste moshpit van het weekend is een feit.
Even later komen we tot rust bij de Nachtwacht. De softrock vol prachtige gitaarsolo’s van gitarist en zanger Jiri Taihuttu past goed bij het zonnige weer dat we dan nog hebben. “Josephine trekt haar eigen plan, ze wil niet naar de kerk” zingt hij en wij weten nog niet welk noodweer er straks boven Hellendoorn losbarst.
De eerste openbaring van dit weekend is Brògeal. De Schotten spelen hun folkpunk op de manier die we zo goed kennen van the Pogues en ook in uiterlijk en enthousiasme doen ze niets onder voor deze legendes. Drie zwarte zonnebrillen, twee zangers en de tongue-in-cheek humor van de band en vooral het feest dat losbarst, onmiskenbaar the Pogues maar toch met een volledig eigen smoel. Zanger Daniel Harkins zingt terwijl hij crowsurfend over het publiek gaat en met een vuist in de lucht springen en schreeuwen we mee terwijl de andere zanger, Aidan Callaghan.” this is fucking mental!!” schreeuwt, en dat is het. Wat een fantastische live band!
Terwijl het noodweer inmiddels is losgebarsten rennen we na het optreden naar het overdekte hoofdpodium. Uiteraard voor Kingfishr, maar ook om te schuilen voor de hoosbuien en het onweer dat over de bossen trekt. En we zijn niet de enigen, ik heb het nog nooit zo druk gezien op deze plek. Goed voor de band die een gedegen show neerzet. Hun prachtige liederen worden meegezongen door de duizenden mensen voor het podium. Niet zo rauw en punk gespeeld als de vorige band maar met een diepe emotionele lading. This is about community, life is about community aldus zanger Eddie Keogh en bij “Diamonds & Roses” en “Caroline” komt het allemaal samen, massaal deint het publiek mee en ondanks het noodweer breek de zon door onder het publiek.
Ook bij STONE komt even later veel samen. De underground stem van de verloren jeugd uit Engeland knalt hun dynamische muziek over het veld. Je hoort invloeden uit Britpop, punk, hardrock en zelfs techno, intens gespeeld en met een goed gevoel voor Britse popgeschiedenis.
Datzelfde zien we even later bij SHAME. In de relatief kleine Barn staan we vanaf het begin vooraan en dat is de enige plek waar je vanavond moet zijn. SHAME is inmiddels huge en daarom is het zo leuk ze hier te zien. De band uit Zuid-London maakte sinds 2018 vier albums en vanavond spelen ze alsof het hun eerste optreden is. Charlie Sheen, steevast met zonnebril, brult nummers als “One Rizla”, “Cutthroat” en hun “little English lullaby; a motherfucking Six Pack”! De blouse gaat uit terwijl gitarist Eddie Green de meest bijzondere sprongen blijft maken bouwt het publiek een intens pogofeest. Oer Engels, heerlijk optreden, fantastisch om hier bij te zijn!
De mensen die de ‘90 bewust hebben meegemaakt weten het, Skunk Anansie was één van de grote bands die die jaren zo legendarisch hebben gemaakt. De nummers hebben vaak de klassieke opbouw van hard/zacht en zangeres Skin (bijna 60) rent nog boos heen en weer op het podium als toen. En ze is minstens zo gedreven als in die jaren, het hart op de juiste plek en hartstikke goed bij stem laat ze zich crowsurfend meevoeren over het publiek. Vrouwenrechten, onrecht, politiek, gender en Brexit, genoeg om je boos over te maken, eigenlijk is het alleen maar minder geworden de afgelopen 32 jaar. En daarom is het goed dat ze er nog zijn, mooi nostalgisch optreden!
Cato van Dijk van My Baby kaart even later het zelfde onderwerp aan als ze “Masters of War” van Bob Dylan spelen. Helaas moet dit nummer nog gezongen worden zegt ze. Het is een rustpunt in hun show ‘s avonds laat op de King King. In omschrijvingen van de muziek van My Baby worden vaak blues en gospel invloeden benoemd maar eigenlijk hoor je vooral EDM en funk met daarover een psychedische saus en wereldse klanken. En waarom ook niet, het publiek smult er van. “Keep on Rising” schreeuwt de band ons toe tijdens de afsluiting van dit extatische dansfeest!
Even verderop bouwen de mannen van STUK een soortgelijk feest en voor een iets ander publiek gaat ook in de Party Pit onder begeleiding van confetti kanonnen, rook en vuur het dak er af!
Op de tweede dag staan we enigszins brak even te kijken bij Bente die innemend als ze is het hoofdpodium voor zich wint. Ze heeft een huis van stokken op het podium staan. Dit is mijn huis, voel je vrij, hier mag je doen wat je wilt.
Dans gezellig met de mensen op je heen, hartstikke mooi allemaal maar wij zijn eigenlijk opgestaan voor Iguana Death Cult. De vuige Rotterdamse rockband die begon als een rammelbandje maar nu een stevige show neerzet op het Hotel Vegas podium. De eerste moshpit van de dag is een feit!
Op de King King mag de jonge Britse Chloe Slater, ik denk dat ze half zo jong is als het publiek dat staat te kijken, laten zien wat ze waard is. En dat is wat mij betreft niet zo heel veel. Het is een soort coole indie-rock met grunge invloeden en een beetje teveel twaalf in een dozijn. Hoewel ze met liedjes als “Harriet” en “Ugly” de aandacht wel even weet te trekken en ze benoemd dat we haar favoriete publiek zijn is het allemaal niet opzienbarend. Later op de middag zie ik haar met haar bandje uit haar dak gaat bij Fat Dog maar daar zo meer over.
Eerst naar Kaat van Stralen die een groot deel van haar optreden zittend op een kruikje moet doen omdat ze kort geleden door haar enkel is gegaan. Iemand die niet persé haar publiek paait, maar zegt waar het op staat. Hoewel haar band lekker punk rockt, trekt ze vooral de aandacht met haar woorden en performance. “Hoe wil je me?” “Stop met Wenen” en “Ik weet hoe het werkt”. Allemaal komen ze voorbij en hoewel Kaat natuurlijk voor eigen parochie preekt weet ze met haar eigen favoriete liedje “Projectje” zeker te raken. Heel fijn deze nieuwe Belgische stem voor een generatie.
Master Peace verkondigt deels dezelfde boodschap vooral gericht op bijvoorbeeld de Gen-Z en queer community maar daar merk je bij dit optreden weinig van. Als hij begint is de Barn nog vrijwel leeg maar gaandeweg het optreden stroomt de zaal vol om te eindigen in een dampende en springende massa. Hoewel de dance invloeden overduidelijk zijn horen we ook invloeden van Bloc Party, Oasis en LCD Soundsystem. Deze man weet een zaal op te zwepen!
Invloeden van postpunk en krautrock zien we even later bij Fellatio. De band uit Tilburg heeft met voorman Abel van der Heiden een bijzonder boegbeeld die de aandacht weet te trekken met zijn maniakale soms oninvoelbare act. Lopend voor zich uit starend door het publiek, schreeuwen en springend terwijl de muziek doordendert, stuwt en scheurt. Je moet het gezien hebben, fijn nieuw bandje.
Dat geldt niet voor the Wombats die op Dauwpop voor het massaal meezingende publiek niets fout kunnen doen. Alle hits komen voorbij; “Moving to New York”, “Technofan”, “Greek Tragedy” en natuurlijk “Let’s dance to Joy Division”. Op een gegeven moment wordt het podium bevolkt door een groep levensgrote wombats. Heel gezellig optreden en ik neem me voor om wat vaker een plaatje van ze op te zetten!
En dan is het Tijd voor Fat Dog! De band heeft een gigantische cultstatus, niet groot geworden door hits maar door hun fantastische live reputatie. En terecht, ik zag ze al eens op Eurosonic en later in Vera Groningen. Prachtige optredens maar vandaag kwam het allemaal bij elkaar. Rond 19:00 in de avond, op het prachtige veld van de King King, perfect! De band kwam, zag en overwon en daar hoefden ze alleen maar voor te doen wat ze zo goed kunnen. De mix van Britse invloeden is onmiskenbaar, indierock, punk, techno. We zien het deze dagen vaker maar nooit zo meeslepend en over the top als hier. “Go fuck yourself”, waar het allemaal over gaat weten we niet precies maar dat dit dé band is die je deze zomer moet gaan zien is duidelijk!
Een fantastische guilty pleasure is natuurlijk the Sugababes! Even heel wat anders dan al het andere deze dagen maar het plezier zit hem ook in de afwisseling. Heel leuk om deze Engelse dames hun danspasjes en hits te zien doen, helemaal om dat naast ons Maan met een groepje vrienden en vriendinnen ook zichtbaar staat te genieten.
Dan komt langzaam het einde van het festival in zicht, we kijken nog korte stukjes van Anthony Szmierek die ons vertelt dat we als mannen écht meer ons best moeten doen om vrouwen zich veilig te laten voelen. Sons die met een knipoog uitleggen dat Nederland bekend staat om de vele crowdsurfers bij concerten (en ja, men gaat massaal over het publiek). En Basht. Dat een lekkere maar niet opzienbarende rockshow geeft.
Maar we sluiten af met Paceshifters play Nirvana, een optreden wat me vooraf nogal cheesy leek maar wat uitpakte als één van de hoogtepunten van het weekend. Alle knallers van Nirvana, super goed gespeeld en voor een massaal publiek dat van plan is de tent af te breken! Het ene hoogte punt na het andere, ook onverwachte nummers als “Pennyroyal Tea” komen voorbij, er wordt weer eens gestagedived en wat explodeert de boel bij het meebrul refrein van “Lithium”. Natuurlijk heeft bijna niemand van ons Nirvana live gezien maar dit feest kwam er wel heel dicht bij in de buurt, een fantastische afsluiter van deze mooie editie van Dauwpop.
Tekst: Jan Berends
