Category: Nieuwe Muziek

The Afghan Whigs – My Lover

De laatste single van het nieuwe album van The Afghan Whigs is weer te goed om niet te draaien. Dus wordt My Lover, na The House Of I, Duvateen en Jungle Roux het vierde voorproefje dat we serveren van het Soft Control album (21/8). Van dit kwartet is My Lover misschien wel het meest typische Whigs nummer. D.w.z. een solide mid tempo grungy rocktrack met bevlogen zang van mister Dulli en idem gitaarsolo’s van Rick McCollum.

Concerten: 28 september Paradiso, 1 oktober OM. Seraing Belgie. 3 oktober Come As You Are fest. Eindhoven. 4 oktober De Roma, Antwerpen. 5 oktober Ancienne Belgique, Brussel.

Popwarmer: Mari Froes – Rio Lua

Mari Froes brengt deze zomer haar debuutalbum Esquina do Sol uit, een warme en dromerige plaat die perfect past bij rustige, zonnige dagen. De Braziliaanse singer-songwriter mixt bossa nova, jazz en lichte pop tot een ontspannen geheel waarin sfeer belangrijker is dan grote hooks.

Eerste single en Popwarmer van deze week ‘Rio Lua’ geeft daar een goed beeld van: een zachte, zomerse track geïnspireerd door zwoele avonden in Rio de Janeiro en het licht van de volle maan. Froes’ stem blijft daarbij altijd centraal staan; subtiel, maar vol gevoel.

Waar haar eerdere werk soms meer op ritme leunde, kiest ze hier bewust voor rust en samenhang. Dat maakt Esquina do Sol geen plaat vol uitschieters, maar juist een album dat prettig in elkaar overvloeit en uitnodigt om even gas terug te nemen.

Froes is deze zomer ook live te zien in Europa, bijvoorbeeld op North Sea Jazz juli j.l. en eerder al in mei in de Melkweg. Daarmee groeit haar naam gestaag, al voelt haar muziek nog altijd even intiem.

Keo – Pistol

Zoals veel generatiegenoten gaat Keo voor muzikale inspiratie ten rade bij de gitaarbands die in de eerste helft van de jaren negentig rondstruinden in het Noord-Westen van de V.S.

Om de bronnen bij naam te noemen Pistol toont duidelijke sporen van Nirvana en vooral Smashing Pumpkins. Maar, haasten we ons erbij te zeggen, voegt voldoende eigens toe om niet te kunnen worden beschuldigd van plagiaat. Dat eigens is op de eerste plaats de gepassioneerde zang Finn Keogh. Ook de dubbele leadgitaren mogen er zijn net als de song zelf trouwens, een elegante ballad. Put A Smile On For Me, zo gaat het debuutalbum heten van de Britse band die naast zanger/gitarist Finn Keogh bestaat uit broer Conor Keogh op bas, gitarist Jimmy Lanwern en drummer Oli Spackman. De bandnaam, mocht je het nog niet door hebben is hoe je de achternaam van de broertjes uitspreekt. Keo staat op Lowlands.

Martje Serveert nieuwe muziek week 32 2026

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Radio Free Alice – Kick In The Shins / IJSBREKER
  2. Kiwi Jr – Photos Of Reenactment
  3. BERTHAJU – How Does It Feel
  4. The Strokes – Dine N’Dash
  5. Saint Clair – Something To Be Said
  6. Eels – I’m On Standby
  7. Dynamite Shakers – CINÉMA
  8. The Afghan Whigs – My Lover
  9. Meter – Dreaming / BREEKIJZER
  10. Mari Froes – Rio Lua / POPWARMER
  11. venbee – stars (john’s local) / MARTJES SPECIAL

Yard Act – Fiction

De vrees dat Yard Act op hun nieuwe album met meer van hetzelfde zou komen blijkt geheel ongegrond.

De vooruitgestuurde singles lieten al een betere balans horen tussen tekst en muziek en die songs blijken geen uitzondering. Vandaar wellicht de titel van het derde album van de mannen uit Leeds, You’re Gonna Need a Little Music. Niet dat de teksten van praatzanger James Smith er niet meer toedoen, maar de band is veel meer op de voorgrond getreden en dat blijkt en uitstekende move. Zelf selecteerde Yard Act Empty Pledges als nieuwe single, wij zijn verliefd op voor Fiction. Als je hem hoort begrijp je wel waarom (hopen we).

Concert: 3 oktober TivoliVredenburg, Utrecht

OK Cowgirl – Cruise The Town

Voor een band uit Brooklyn, toch hartje New York klinkt OK Cowgirl opvallend landelijk.

Ook de bandnaam roept eerder beelden op van prairies en paarden dan van stoplichten en wolkenkrabbers. En dat geldt dus ook voor hun muziek. Nieuwe single Cruise The Town klinkt als een vrouwelijke MJ Lenderman. En dat is geen toeval. Rhinestone Cowgirl, het nieuwe, tweede album van OK Cowgirl werd geproduceerd door Alex Farrar, de producer van MJ, diens (oude) band Wednesday en ook Angel Olsen. Rhinestone Cowgirl komt over een kleine drie weken uit.

The Strokes – Dine N’Dash

Het is even zoeken maar er staan een paar nummers op het nieuwe album van The Strokes die niet worden verkloot door de autotune van zanger Julian Casablancas.

Blijkbaar durft niemand tegen hem te zeggen dat hij meer kwaad dan goed doet met dat verschrikkelijke apparaat. Zelfs producer Rick Rubin niet, die toch een naam heeft op te houden. Blijkbaar denkt Casablancas dat hij met zijn gadget  een jong publiek aantrekt terwijl hij juist zijn oude fans wegjaagt. Maar goed. Track twee van Reality Awaits is wel goed te doen. En herinnert ons eraan dat The Strokes deze eeuw begonnen als een van de Grote Beloftes. Meer songs als Dine N’Cash met zijn zorgvuldige opbouw, creatieve gitaarwerk en overtuigende zang en Reality Awaits was een sterk album geworden. Helaas is de realiteit anders.

Concert: 11 oktober Ziggy Dome.

Meter – Dreaming

Nashville staat bekend als de hoofdstad van de country-scene. Minder bekend is dat Nashville ook een blakende rockscene heeft.

Denk aan All Them Witches, Paramore en natuurlijk Kings Of Leon. Ook Meter komt uit de hoofdstad van Tennessee. De band bracht deze week hun debuut EP uit en zonder te willen beweren dat Meter net zo groot gaat worden als genoemde stadsgenoten is nu al wel duidelijk dat de band ver gaat komen.

Er zijn vijf Meters, de opvallendste is frontvrouw Cortney Hale en de belangrijkste – hij schrijft de songs- gitarist Luke Granered. De band mag dan nieuw zijn, de individuele leden hebben er al de nodige kilometers gemaakt. Luke bijvoorbeeld komt uit de band Better Off met wie hij een milder soort rock maakte en Corntney zong in Nashville Punk All Stars. Een gedeelde liefde voor rockbands uit de jaren nul (Linkin Park, Incubus, Deftones etc) mondde uit in Meter en daar plukken wij nu de vruchten van. Dreaming staat samen met 6 zes vergelijkbare rockbommetjes op de Testing My Patience EP. En die is nu uit!

Big Red – Isn’t He Funny?

Joseph Scarisbrick is oprichter en aanvoerder van The Orchestra (For Now), een ambitieuze start-up band uit Londen in het progressieve rocksegment.

Eén band is blijkbaar niet genoeg voor Joe, want deze week verschijnt de debuutsingle van een andere band waarvan hij de aanjager is, Isn’t He Funny van Big Red. De tot nu toe verschenen singles van The Orchestra (For Now) kunnen ons nog niet helemaal overtuigen m.u.v. Deplore You/Farmer’s Market. Maar de eerste van Big Red komt meteen binnen. Isn’t He Funny is een ongeslepen diamand, een live opgenomen, licht bluesy luisterlied. Een duet bijna voor man en vrouw dat langzaam maar onvermijdelijk opbouwt naar een net niet kakofonische climax. Scarisbrick, die zelf gitaar speelt en zingt wordt op Isn’t He Funny begeleid door drummer Charlie Hancock en bassist/zangeres Millie Kirby. Beiden spelen ook in The Orchestra (For Now). De rest van de zevenkoppige band had hij gewoon even niet nodig. Vandaar dus de release onder een andere naam. Dingen worden pas gecompliceerd als Big Red het beter gaat doen dan The Orchestra (For Now).  En dat mogen we niet uitsluiten.

Radio Free Alice – Kick In The Shins

De bandnaam Radio Free Alice doet denken aan Radio Free Europe, een van de vroege topsongs van R.E.M.

Dat kan toeval zijn. Of niet? In ieder geval doet Kick In The Shins best wel denken aan de band van Michael Stipe. Of beter aan de band met Peter Buck, want het is de gitaar en niet de zang die de associaties oproept. Meestal wordt Radio Free Alice op de postpunk-hoop gegooid, maar dat is inmiddels zo’n breed begrip dat het weinig meer zegt. De consensus is wel dat Radio Free Alice opvallend Brits klinkt terwijl ze uit het Australische Melbourne komen. RFA heeft een indrukwekkende hoeveelheid singles en EP’s uit, maar nog geen album. Daar wordt ook nu nog niet over gesproken. Ga ze zien op Into The Great Wide Open op 27 augustus.