Category: Nieuwe Muziek

Matt Berninger – Martini Me Fatso

Het is niet eerlijk. De zanger van een band heeft de anderen eigenlijk helemaal niet nodig terwijl, zeg de drummer niks kan uitrichten zonder zijn collega’s.

Nu The National een witje heeft ingelast is frontman Matt Berninger in zijn eentje op pad. Hij gaf pas prima optredens ten beste op Down The Rabbit Hole en Rock Werchter waar hij een mix zong van eigen nummers en songs van The National. Toch is het niet zo dat Berninger teert op het succes van The National. Hij heeft twee sterke solo-albums op zijn naam staan en lijkt al bezig aan een derde. Matt zong namelijk een nieuw nummer dat er inging als koek. Martini Me Fatso (een martini voor de dikke?) is voor zijn doen een opmerkelijk vrolijk en stevig rockend liedje. De tekst is wat raadselachtig en Matt kennende waarschijnlijk minder happy de peppy dan de muziek suggereert. Hopelijk is de nieuwe single een voorloper van een nieuw solo-album, maar officieel is daar nog niets over bekend.

Martje Serveert nieuwe muziek week 30 2026

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Whirr – Spiral Again / IJSBREKER
  2. The Klittens – Taxi
  3. Matt Berninger – Martini Me Fatso
  4. Green Day – Im Never Gonna R.I.P.
  5. Cage The Elephant – Beaches In Tennessee
  6. Interpol – Iron City
  7. Little Grandad – Babe, We’ve Run Out Of Time Again
  8. Queens Of The Stone Age – Easy Street
  9. In The Moment – Crawl / BREEKIJZER
  10. Lava La Rue – Prince Of Bologna / POPWARMER
  11. GB – The Next Day / MARTJES SPECIAL

The Klittens – Taxi

De liedjes van The Klittens leenden zich altijd al voor een voorzichtig danspasje of twee, maar nieuwe single Taxi is onbeschaamd funky!

Opgejut door een verhitte ritmesectie houdt de band ruim vijf minuten de vaart erin. Opvallend genoeg gaat de tekst van Taxi over stil blijven staan. Mentaal dan waarschijnlijk, fysiek is dat schier onmogelijk. Taxi is de tweede single van het langverwachte eerste album van Yaël, Winnie, Laurie, Katja en Marrit. Have A Heart verschijnt 25 september. In december, de 17e om precies te zijn organiseert The Klittens hun eigen festival in Paradiso onder de titel Klitfest 26.

Meindert Talma – Celluloid Illusies

Meindert Talma – Celluloid Illusies (Excelsior)

Hij ligt al even bij uw platenboer en laat ‘m dus niet verstoffen, want de nieuwe Meindert Talma is een klein meesterwerk geworden. Celluloid Illusies is een eerbetoon aan de Nederlandse filmindustrie door de jaren heen geworden. Allerhande briljante narratiefen van Talma. Monumentaal.

Hij is misschien wel de eigenzinnigste singer-songwriter die we de laatste honderd jaar zagen in ons land. De in het sympathieke Noord-Hollandse dorpje Opperdoes geboren Groninger bracht in het verleden al odes aan bijvoorbeeld Michael Rummenigge en AZ-held Barry van Galen en doet dat nu met een plaat vol schitterende verhalen over Nederlandse filmmakers uit de jaren ’70 en ’80 en acteurs uit die periode. Zo is de openingstrack Seks, Geweld en Religie een lofzang op cineast Paul Verhoeven. Ook muzikaal briljant, met een opzichtige dansknipoog naar de jaren 80 en rockelementen. Zo dansbaar als de pest. Verslavend fijne song, die tot het beste behoort van wat Talma tot nu toe op plaat heeft gezet in zijn rijke oeuvre. Ontroerende schoonheid. Jawel.

Andere helden die voorbij komen zijn onder anderen Wim Verstappen, Andy Vrielink (De James Dean van Hengelo – rocksong om in te lijsten), Hans van Tongeren (aan wie een ballade wordt opgedragen), de vroeger bloedmooie Monique van de Ven en de veel te vroeg overleden Sylvia Kristel krijgt een lofzang van een kwartier. Dik verdiend. Willeke van Ammelrooy komt er evenmin bekaaid vanaf.

Mooi dat geluidsfragment in Blue Movie, waar we een monoloog van Verstappen horen. Prachtig ook de filmposters in het cd-boekje. Meindert Talma zou dit jaar eigenlijk op Lowlands moeten schitteren. Laat het anders volgend jaar worden. De X-Ray stellen we voor, die heerlijke vrijplaats voor de wat experimentelere muziek. Talma naar Biddinghuizen. Hoogste tijd! Pieter Visscher

Popwarmer: Lava La Rue – Prince of Bologna

Ava Laurel heeft een goed stel mensen om zich heen. Want wat is er beter als bij een vriend thuis om 1 uur ‘s nachts een idee om te zetten in een dikke track. Iets met een orgel op een Italo beat. Teksten die je afgeluisterd hebt in een rookruimte in London. Het is de Londonse DIY scene ten voeten uit.

Lava La Rue maakt geen genre muziek. Als in, het past in geeneen hokje. Neem een Italo beat, R ‘n B, indierock een vleugje van… waar ze ook zin in hebben. En die combi is wat onze aller Dan Carey ook opviel. Je weet wel, die van Speedy Wunderground waar echt alleen maar verrassingen vandaan komen. Zo hoorde hij de demo van ‘Prince of Bologna’ en zo mochten ze de studio in. En met wat een resultaat! Een perfect incapculatie van 1 uur ‘s nachts van een Londonse nacht uit.

Mandrake Handshake – En Vol

Multi van alles hippie collectief Mandrake Handshake veroverde vorig jaar de Graadmeter met King Cnut en Hypersonic Super-Asterid. Songs van hun debuutalbum Earth Sized Worlds.

Met nieuwe single En Vol (Frans voor in de lucht) vervolgt de band uit Londen/Oxford het op dat album ingeslagen pad van de neo-psychedelica. De Mandrakes nemen weer lekker de tijd om hun punt te maken, iets meer dan zes minuten. De band weet echter de volle speeltijd de aandacht vast te houden met een heerlijk traag tempo en zoele of is het zwoele dameszang? Qua sfeer zit En Vol niet heel ver af van de warme klanken van het Franse Air. En fin, een perfect plaatje voor een lome zomeravond.

Concerten: 10 september V11 Rotterdam, 11 september Misty Fields.

BERTHAJU – CATPHONE

Bertha Jürges is de stem, het gezicht en de naamgever van BERTHAJU.

De Duits-Nederlandse electro-punkband komt zeer overtuigend voor de dag met het CATPHONE. Bertha neemt hier de manosfeer op de hak, maar presenteert haar observaties met een vette knipoog en een beat waarbij stil zitten lastig wordt. De energie van punk, de opwinding van electro en een glimlach als bonus. Het is een heerlijke combi die van BERTHAJU een band maakt die vrij uniek is in haar soort. 

In This Moment – Crawl

In The Moment is een alternatieve metalband met gothic en industrial trekjes.

Blikvanger en aanjager van de band is Maria Brink die het begrip femme fatale een geheel andere inhoud geeft. Op nieuwe single Crawl komt ze naar voren als de bastaarddochter van Medusa en Atilla de Hun. Met moeite baant ze zich een weg door een woud van gitaren om er uiteindelijk achter te komen dat dit sprookje geen happy end heeft. Je moet er van houden zullen we maar zeggen en tere zieltjes raden we aan even weg te zappen als Crawl aan de beurt is op Pinguin On The Rocks. En dat is komende week nogal vaak, want onze nieuwe Breekijzer. Nog even over In This Moment. De band uit L.A. met naast Maria gitarist Chris Howorth als vaste kracht viert dit jaar haar 21ste verjaardag, maar om nou te zeggen dat ze volwassen zijn geworden, nee. Hun 9e album staat in de stijgers. De titel is WITCH (28/8). Wie zouden ze daar nou mee bedoelen?

Queens Of The Stone Age – Easy Street

Het lijkt langer geleden, maar het is nog maar drie jaar geleden dat Queens of The Stone Age ‘In Times New Roman…’ uitbracht.  We hebben wel eens langer op nieuw materiaal moeten wachten.

Nieuwe single Easy Street is ook op een andere manier verassend. Het is een half akoestische ballad met een mooie tweede stem van countryzangeres Nikki Lane.  Voor haar produceerde Josh Homme een paar jaar geleden een album. Easy Street is min of meer live opgenomen. Dwz dat bijvoorbeeld de handclaps niet zijn strak getrokken in de postproductie. Ook de mix is lekker ruw. Elektrische gitaren duiken pas in de tweede helft van het nummer op, geen harde rock gitaren, maar gedubbelde of zelfs driedubbele slides die de vocalisten rustig naar de uitgang begeleiden. Onherkenbaar QUOTSA eigenlijk op de stem van Josh na dan.

Whirr – Spiral Again

Shoegaze of gaze-core om de oude stijl een nieuwe naam te geven, is dus de nieuwe postpunk, het dominante genre van dit moment.

De Graadmeter staat er vol mee en er komt deze week weer een nieuw gaze-core nummer bij, Spiral Again van de Californische band Whirr. de band bestaat al zo’n jaar of vijftien, maar is nog niet eerder op onze radar verschenen. Dat komt o.a. omdat Whirr nogal ingewikkeld deed met ‘vinyl only’ releases en albums die alleen via Bandcamp te beluisteren waren. Wat ook niet echt bevorderlijk was voor hun bekendheid is dat ze bijna 10 jaar lang niet hebben opgetreden. Maar sinds vorig jaar spelen ze het spel volgens de regels en is hun ster rijzende.

De 5 albums van Whirr zijn nu gewoon te streamen. Binnenkort komt er iets nieuws bij, een EP die ze delen met de bevriende band Luster. Twee songs per band. Eerder deden ze al zo iets met Nothing, bekend van de pinguinhit Never Come Never Morning. Een van de twee bijdragen van Whirr aan de EP is dus Spiral Again, een song die we bijzonder genoeg vonden om hem uit te roepen tot IJsbreker.