Author: Flip van der Enden

The War On Drugs – Who’s That

En toen was er een nieuwe single van The War On Drugs!

Meestal word een nieuwe release van een band van het kaliber van die van Adam Granduciel wekenlang voorgekookt, maar Who’s That kwam bijna stiekem online afgelopen woensdag. Maakt verder niet uit. De hamvraag is natuurlijk; en is het wat? Het antwoord is een volmondig ja. Met die aantekening dat er niet heel veel veranderd is aan het bandgeluid. The War On Drugs blijft dus op het door Dylan/Springsteen/Reed/Petty uitgestippelde Americana pad. Misschien met een iets prominentere synthesizer. De gitaarsolo is in ieder geval weer ouderwets goed. Het is ook nog niet helemaal duidelijk of Who’s That, dat de band al een tijdje live speelt een stand alone single is of een announce is voor een nieuw album. In ieder geval is de nieuwe single de eerste nieuwe opname van The War On Drugs sinds het I Don’t Live Here Anymore album uit 2021.

Los Bitchos, Ambrose Kenny-Smith – Holding Cell

Los Bitchos maakte furore met instrumentale (surf) gitaarrock.

Hun sound ontstond uit liefde voor de muziek, maar was ook een beetje uit nood geboren lijkt het. Geen van drieën kan echt goed zingen. Toch was er de wens om ook nummers te maken met zang. Dus zijn ze een rondje gaan bellen/mailen om te kijken of ze een paar slachtoffers konden vinden die bereid waren een moppie te zingen. Op 13 november verschijnt Los Bitchos & Friends Vol1. Op het album staan 9 nummers waarvan vier met zang. Op het als single verschenen Holding Cell horen we de stem van Ambrose Kenny-Smith. Hem kennen we van King Gizzard & The Lizard Wizard (en The Murlocs). Als je Holding Cell hoort begrijp je de wens van Los Bitchos om eens met zang aan de slag te gaan. Instrumentals hebben toch zo hun beperkingen. Zang geeft songs toch een extra dimensie. Wat onveranderd is is het hoge spelniveau van de drie dames.

Porcelain – Waltz

Zonder zo te klinken mogen we Porcelain toch wel nakomelingen noemen van Black Sabbath.

Net als de band van Ozzy en Iommi houdt Porcelain zich op aan The Dark Side van het rockspectrum. Sombere teksten, donker getinte gitaren en dissonante geluiden bepalen het beeld beeld bij de band uit Austin, Texas. Post-hardcore is het officiële label, neo grunge zou ook een passende beschrijving zijn. Waltz is de tweede single van het evenzovele album van het viertal. Dat heet Today’s Minor Victories, misschien om aan te geven dat veel maar niet alles  k.. is. Plaat verschijnt op 23 oktober. Het wachten is nu op een bezoekje van Porcelain aan ons land. Een show op Roadburn zou een goed en passend begin zijn.

Simple Minds – Beginners Boys

Huh, Simple Minds IJsbreker?! Was het geen beleid om jullie hit-tip te reserveren voor beginnend talent? Jawel, maar de spoeling is wat dat betreft wat dun momenteel.

En, Simple Minds komt voor de dag met een verrassend goed nummer. Zo goed dat we dachten laten we eens gek doen in Jim en Charlie ons bescheiden duwtje in de rug te geven. Niet dat ze het echt nodig hebben. Simple Minds staat begin volgend jaar 2x in de Ziggo Dome! Met nieuwe single Beginners Boys bewijzen de Schotten toch wel wat meer te zijn dan een band die op nostalgie drijft. Net als hun grote concurrenten uit de jaren 80, The Cure en U2. Hoewel je bij die laatste inmiddels je vraagtekens kunt zetten. Dit gezegd hebbende; Beginners Boys is typisch Simple Minds, maar eerder een update van hun befaamde ‘mag het ietsje meer zijn’ wave dan een herhaling van zetten. Er smeult dus nog steeds iets van het heilige vuur van toen en dat vinden we zulk goed nieuws dat we het even aan de grote klok wilden hangen. Het 20ste album van Simple Minds heet Sacrosanct en staat voor 29 januari 2027.

Concerten: 30 april & 1 mei, Ziggo Dome, Amsterdam

Radio Free Alice – Crying With You

Eind oktober verschijnt dan eindelijk het debuutalbum van het Australische Radio Free Alice zes jaar na hun eerste single.

Maar zoals de vooruitgeschoven singles waaronder oud IJsbreker Kick In The Shins al duidelijk maakten; dit is duidelijk een gevalletje van ‘wat in het vat zit verzuurt niet’. Crying With You is waarschijnlijk het laatste voorproefje van What’s In Between. Met zijn galmende gitaren heeft de nieuwe single een new wave-achtige sound. De piano zorgt voor een symfonisch tintje en de bas voor de nodige schwung. Ouderwets goed zouden we bijna zeggen.

Concert: Amsterdam Tolhuistuin 10 november.

Greg Freeman – Cahokia

Cahokia is de naam van een Indiaanse stad die gevestigd was aan de Mississippi rivier van ca 650 tot 1400. Veel is er niet over bekend over de zogeheten Mississippi beschaving wat de fantasie alleen maar prikkelt natuurlijk.

Ook Greg Freeman, een solist uit de Amerikaanse staat Maryland raakte geïnspireerd door Cahokia. Al gaat het nummer niet echt over de Middeleeuwse indianenstad. Hij gebruikt Caohokia als symbool voor de vergankelijkheid van beschavingen. Om precies te zijn onze consumptiemaatschappij met zijn inmiddels onafwendbare milieurampen en de opkomst van fascistoïde regiems. De muzikale setting van deze doemtijding is grofkorrelig maar rijkgevulde alternatieve rocksong voor gitaar, piano en zang. Cahokia is het openingsnummer van album 3 van Greg Freeman, All Set To The Bone dat op 3 oktober uitkomt. We zijn misschien een beetje laat met het oppikken van mister Freeman, want hij stond onlangs op Pukkelpop en Into The Great Wide Open maar beter laat dan…

The Grogans – Reasons

The Grogans is een no nonsense (garage) rockband uit Melbourne, Australië.

Ondanks een strafblad met een vijftal albums plus een IJsbreker met Nowhere To Be in 2023 en een tournee door Europa in hetzelfde jaar heeft de band hier nooit vaste voet aan de grond weten te krijgen. Maar we proberen het gewoon nog een keer! Nieuwe single Reasons een vetarme rocksong met lekker snauwende zang, een primitieve gitaarsound en idem koortjes. ‘Kein geloel gewoon rocken’ om een oud bondscoach te citeren. En dat is ook wel eens leuk. En nodig.

Tramhaus – Swarm

Tramhaus was een van de eerste Europese postpunkbands die -toen die term  aan slijtage onderhevig dreigde te raken- opteerde voor noiserockband als stijlaanduiding.

Met nieuwe singe Swarm voegen ze de klank bij het woord. Zeker in de eerste helft van het nummer gaat de band tekeer als een tsunami. De gitaarscherven vliegen om je oren terwijl Lukas J zingt alsof hij bezeten is door de geest van een nog zeer jonge Iggy Pop. Na een minuut of twee neemt Nadya van O de zang over en wordt het iets rustiger, maar niet veel. Dit fraaie staaltje tering noise belooft wat voor het nieuwe album van de Rotterdammers. De plaat heet Blister, de releasedatum is 9 oktober. Na de release begint Tramhaus aan een internationale tournee van zo’n zestig shows. Daarover later meer.

Julia Jacklin – The Hardest Thing

Get Away From Me (I’ll Think I’ll Love You Soon), de eerste single van het nieuwe album van Julia Jacklin miste op een haar na de  Top 10 van onze Graadmeter.

De tweede, I Wish hebben we geskipt vanwege een te hoog kampvuur-gehalte. Maar met de derde kunnen we wel weer uit de voeten. The Hardest Thing is een naar binnen gekeerd lied met volop ruimte voor Julia’s weemoedige zang en sterke gitaarspel. Precies zoals we haar het liefst horen dus! Bijbehorend album, The Gem komt over een kleine maand. Optredens staan gepland voor 21 februari Botanique, Brussel en 26 februari Paradiso, Amsterdam.

Moss – Why Oh Why

Mister “Moss“ Marien Dorleijn heeft de manschappen weer verzameld en een nieuw album opgenomen.

Het hoe, waar en met wie moeten we nog even schuldig blijven, maar over het wat en waarom kunnen we wel alvast iets uit de doeken doen. Het nieuwe album van Moss heet Lost In Motion komt 6 november uit en heeft als thema ouder worden. Specifieker in de songs zoekt Marien antwoord op de vraag ‘Can we still grow when we grow old ?’ Voorbij komen thema’s als vervreemding, verbroken verbindingen, twijfel en de zoektocht naar houvast. Tot zover het begeleidend schrijven. Eerste single Why Oh Why is een uptempo song met pianobegeleiding, new wave gitaar en mooie lange zanglijnen. We hebben helaas alleen de single edit kunnen bemachtigen dus wie weet wat voor fraaie solo’s ons worden onthouden. Maar de appetijt is gewekt.