Author: Flip van der Enden

Man/Woman/Chainsaw – Something Else To Give

Ook de vijfde single van het debuutalbum van Man/Woman/Chainsaw vinden we Pinguin-playlist waardig.

Something Else To Give is een broeierig nummer met leadzang van Vera, een leidende rol voor de viool van Clio en een ondersteunende rol voor de grommende synth van Emmie-Mae. In het refrein horen we de hele band zingen. Someting Else To Give is zo’n song die het moet hebben van herhaling. Herhaling van couplet en refrein maar ook van vaak draaien. Na vijf singles is wel duidelijk dat het Cannonball album van de Londenaren een kandidaat einde-jaarlijstjes wordt.  Maar ook dat er momenteel weinig bands zijn die zo veelzijdig zijn als Man/Woman/Chainsaw.

Personal Trainer – Hole

“And now for something completely different”. We moesten aan de beroemde uitspraak van Monyt Python denken bij het beluisteren van de nieuwe single van Personal Trainer.

Hole is bijna Zappa-iaans (of Byrne-esk) in zijn constructie en humoristische ondertoon. Je zou Hole ook kunnen omschrijven als een vrolijk telrock (mathrock) nummer met Afrikaanse High Life gitaar, Latin hand claps en metal oprispingtjes. Kortom een behoorlijk maf nummer, maar ook erg leuk als in goed en dus anders dan anders. Hole komt net als Punch Drunk Love en Moping op het Human Asshole album te staan dat op 4 september uitkomt. Op 18 september staat Personal Trainer in Carré.

Tape Toy – Hummer (In My Ear)

Makkelijk herkenbaar maar toch elke keer weer anders. Dat is Tape Toy, een band waar we inmiddels alweer zo’n acht jaar plezier aan beleven.

Hummer (In My Ear) is -als we goed hebben geteld- het derde voorproefje van het tweede album van de Toys. Ondanks de geringe lengte van 2 minuut 19 gebeurt er veel in Hummer (My Ear). Het eerste dat opvalt is een sample van iets dat klinkt als speelgoedpop. Ook bijzonder is de ogenschijnlijk los van elkaar opererende lead en achtergrondzang en de naar drums ‘n bass neigende ritmesectie. De knappe productie is van de band zelf en Aron Kobayasho Ritch (Been Stellar/Snail Mail/Momma). Die nam ook de mix voor zijn rekening. De opvolger van Honey, WTF (2023) heet Dumb Sides en komt op 28 augustus uit. De release wordt gevierd met een show in Bitterzoet, A’dam op 5 december.

 

Echo & The Bunnymen – Brussels Is Haunted

Optreden is Echo & The Bunnymen altijd blijven doen, maar van platen maken is het de laatste 12 jaar niet gekomen.

Maar. 47 jaar na debuutsingle The Picture On My Wall is er toch weer een nieuwe single verschenen van de new wave veteranen uit Liverpool. We kunnen nu al zeggen dat Brussels Is Haunted het niet haalt bij een evergreen als Bring On The Dancing Horses laat staan The Killing Moon. Dat geconstateerd hebbende is Brussels best een aardige single. Opvallend vrolijk ook. Zeker voor een band die zelden lachend op de foto staat. En onmiskenbaar Echo & The Bunnymen. Brussels Is Haunted komt op het nieuwe album van The Bunnymen, Apples For Isaac dat we medio september mogen verwachten. De drums op de nieuwe single en de meeste nummers op het album worden gespeeld door Greg Burke. Helaas kan de voormalige drummer van Blondie de release niet meemaken. Hij overleed in april vorig jaar tijdens de opnamen van het album.

Fiddlehead – Baby I’ll Change

Fiddlehead draait al een tijdje mee, maar voor ons is Baby I’ll Change een eerste kennismaking.

En een aangename zou je kunnen zeggen hoewel dat misschien niet het juiste woord is. Baby I’ll change is namelijk een zeer serieus nummer met een tekst over verslaving en de gruwelijke gevolgen daarvan voor de verslaafden maar ook voor de directe omgeving. Dat Patrick Flynn, de tekstschrijver van de song de juiste toon heeft getroffen en zijn thematiek veel weerklank vindt lees in de comments op de clip op Youtube. Hier is duidelijk een ervaringsdeskundige aan het woord. De urgentie, het verdriet en radeloosheid van de tekst hoor je terug in de muziek, een mix van folk, punk en harde rock door de band uitgevoert alsof hun leven ervan afhangt.

Fiddlehead komt uit Boston, Mass. De band bracht in 2018 het eerste van nu drie albums uit. De meest recente is uit 2023. Baby I’ll Change staat op een gelijknamige EP die eind vorige maand is verschenen.

Kim Dracula – Molecular Conversion

Het zou helemaal mooi zijn geweest als Kim Dracula uit Transylvanie zou komen. Wie weet stamt een van zijn voorouders uit Roemenië, maar Kim, echte naam Samuel Wellings komt uit Hobart, Tasmanië.

Kim Dracula -echte naam Samuel Wellings- is van oorsprong drummer.  Sinds hij twee jaar terug een TikTok hit scoorde met een metalversie van Lady Gaga’s Paparazzi heeft hij de drumsticks ingewisseld voor een microfoonstandaard.  Kim maakt metal die wel wat wegheeft van System Of A Down en A Perfect Circle. Maar dan met teksten over vampiers, zombies en andere bloeddorstige types die bij nacht en ontij uit hun schulp kruipen. Wij hebben zijn subgenre voorlopig maar even gospelmetalvampirecore gedoopt. Nieuwe single Molecular Conversion is een mini-popopera (Bat Out Of Hell Out Of Hell?) en de opmaat naar een tweede album.

We hebben overigens niet de indruk dat mister Dracula zichzelf al te serieus neemt. Australië zou overigens best een kans maken om het Eurovisie songfestival te winnen als ze Kim Dracula afvaardigen, maar dit weer eens geheel terzijde.

Interpol – Iron City

Iron City is het derde nummer, na See Out Loud en het titelnummer dat Interpol heeft vrij gegeven in aanloop naar de release van hun 9e album, This Mirror Weighs A Ton.

De nieuwe single is een wat weemoedige lied met een tekst die zich laat lezen als een ode aan New York. Het nieuwe album van Interpol is geproduceerd door Andrew Wyatt. Een opvallende keuze, want Wyatt is een popproducer pur sang. Hij maakte furore met zijn werk voor en met Rosalia, Dua Lipa en Billie Eilish. Te horen is zijn achtergrond echter niet. Misschien komt dat door de mix van Dave Fridmann, die wel uit de indie-wereld komt. Hem kan je kennen van zijn vruchtbare arbeid voor Flaming Lips, MGMT en Tame Impala. Album komt op 28 augustus. Op 17 november staat Interpol + Bloc Party in de AFAS.

Little Grandad – Babe, We’ve Run Out Of Time Again

Little Grandad bestaat net een jaar en heeft nog maar drie nummers uitgebracht, maar de Londense band verkoopt nu al elk optreden uit.

En dat terwijl ze geen postpunk maken of shoegaze of een ander hip genre, maar een hybride van indie, Americana en slacker-rock. En in geval van Babe, We’ve Run Out Of Time Again ook antieke Franse chansons. Babe, We’ve Run Out Of Time Again klinkt live, spontaan en dynamisch en telt meerdere gitaarsolo’s. Stijl en sfeer doen wel aan The Replacements denken.

Little Grandad ontstond tijdens een open mic avond in The Windmill in Brixton, de befaamde broedplaats waar ook bands als Black Country New Road, Black Midi en Sorry zijn begonnen. Middelpunt van Little Grandad zijn de broers Harry en Jack Lower. Voor hij in Little Grandad stapte was Jack overigens manager van Mary In The Junkyard, een andere Windmill band. Hun eerste shows speelde Little Grandad in het voorprogramma van Man/Woman/Chainsaw, dat eveneens onderdeel uitmaakt van The Windmill Scene. Nu we toch met namen strooien: producer van Babe, We’ve Run Out Of Time Again is Kev Jones van The Church.

Cage The Elephant – Beaches In Tennessee

De Amerikaanse staat Tennessee is wat in het Engels heet ‘landlocked’, grenst dus niet aan zee en heeft derhalve geen stranden.

Tenminste niet in de meest gangbare betekenis, maar Tennessee heeft wel meren en rivieren met oevers waar het goed toeven is. Daarover gaat Beaches In Tennessee van Cage The Elephant. De nieuwe single van de band uit Kentucky is een compact rockend liedje zonder veel poespas met iets van de garage-rock spirit die hun oudere werk kenmerkte. Er wordt nog niet met zoveel woorden over gerept, maar waarschijnlijk is Beaches In Tennessee de eerste single van het zevende album van Cage The Elephant.

Green Day – I´m Never Gonna R.I.P.

Hoewel het hart bij de band nog steeds op de goede plaats zit is muzikaal de lol er al lang af bij Green Day.

Best verrassend dus dat Billy Joe en the boys nu met een single komen aanzetten waar we best enthousiast over kunnen zijn. I´m Never Gonna R.I.P. is namelijk niet de zoveelste punkvariant, maar een onvervalst rock ‘n’ roll liedje. Luister naar I´m Never Gonna R.I.P. en je kunt zo Jailhouse Rock van Elvis meezingen. Niks nieuw onder de zon dus maar leuk om weer eens herinnerd te worden aan de oerkracht van de muziek waarmee het ooit allemaal begon. I´m Never Gonna R.I.P. komt van de soundtrack van Nimrods. Dat is een roadmovie over een punkband die hemel en aarde beweegt om in het voorprogramma van Green Day te mogen spelen. De fictieve band heet Analog Dogs. Green Day speelt zichzelf. De soundtrack telt zo’n 30 tracks voornamelijk Green Day hits plus een paar nieuwe nummers. Waaronder dus het vrolijk stemmende I’m Never Gonna Rest In Peace. De Nimrods o.s.t. verschijnt op 31 juli, Nimrods, the movie op 14 augustus.