Author: Flip van der Enden

The Nightclubs – Clairaudient

Omdat we nog steeds hopen dat er een revival komt van synthipop gooien we de nieuwe single van het nieuwe The Nightclubs in de groep.

Het zal niet verbazen dat de maker van dit heerlijke stukje elektronische retropop uit Berlijn komt. Duitsland is tenslotte de bakermat van elektronische muziek. Clairaudient klinkt meer early 00’s (Ladytron/Miss Kitten) dan late 80’s, maar dat is verder geen punt. Iets tussen pop en dance in dus. Die Berliners heten Sophie Soraya Pfuhler en German Gritsenko. Ze schijnen deel uit te maken van een ontluikende elektropop-scene in de Duitse hoofdstad, een die we goed in de gaten zullen houden.

Modest Mouse – Life’s A Dream

Altijd leuk al een oude band die je eigenijk had losgelaten je verrast met een sterk nieuw album.

Modest Mouse klinkt opgefrist en zelfverzekerd op An Eraser And A Maze, hun eerste eigen beheer release in ruim een kwart eeuw! Bevrijd van het juk van een grote platenmaatschappij konden Isaac Brock en zijn kompanen precies doen wat ze wilden. Het nieuwe album is ook de eerste van Modest Mouse sinds het verscheiden van drummer Jeremiah Green. Nu is alleen Brock nog over als lid van het eerste uur. Zou best kunnen dat hij de drang voelde om het bestaansrecht van zijn band opnieuw te bewijzen. Dat is dus gelukt. Ter staving van deze bewering voeren we graag het ook op single losgelaten Life’s A Dream op, een lekker lang liedje waarin alle goede eigenschappen van de band – geïnspireerd gitaarwerk, aparte tempowisselingen, maffe refreinen aan bod komen. Voeg daar de nog altijd eigenaardige stem van de voorman aan toe en je hebt een song die staat als een huis van deze bescheiden muis.

The Afghan Whigs – Jungle Roux

Het was even onduidelijk, maar er komt toch een nieuw album van The Afghan Whigs.

House Of I en Duvateen waren dus geen losse flodders, maar aanjagers van Soft Control dat je in augustus mag verwachten. Met dit goede nieuws maakte de band ook nieuwe data voor hun Europese tournee bekend. The Whigs zien je graag verschijnen op 28 september in Paradiso en/of 3 oktober in de Effenaar. Bij beluistering van de drie reeds vrijgegeven nummers van Soft Control vallen een paar dingen op.  Dat Greg Dulli & co absoluut niet in herhaling vallen en dat elke track best wel anders is. Jungle Roux is de meest speelse van het trio, een poppy song met kopstemkoortjes, knorrende synthesizers en extra veel gitaar. Wat er niet in zit is een ‘gewoon’ refrein. De kracht van Jungle Roux is die van de uitgestelde climax. Kom maar door met dat 10e album van The Afghan Whigs.

Ty Segall – Black Paint

We begonnen ons al ongerust te maken. Het jaar is al ruim zes maanden oud en Ty Segall heeft nog steeds niks van zich laten horen!

Maar daar is de veelpleger weer. Black Paint is de aanjager van een nieuw soloalbum, ongeveer zijn 18e dat hij Chrome heeft gedoopt. Als je alle albums verzamelt waar Ty’s naam op staat kom je in de buurt van de 100. Met Black Paint keert Ty terug naar zijn oorspronkelijke stiel, de good old garagerock. Begeleid door vier eensgezinden rockt hij er lekker op los. Ty houdt het wel kort en zakelijk, de song duurt nog geen twee minuten, maar omdat zijn gitaar alom aanwezig is hoor je ons niet klagen.

Concerten: 10 september Paradiso, 11 september Misty Fields, 12 La Botanique, Brussel.

mary in the junkyard – Mouse

Tot onze niet geringe verbazing schopte Crash Landing van mary in the junkyard het tot nummer 1 in de Graadmeter.

Dat terwijl vorige singles genadeloos waren geflopt. We skippen ook regelmatig nummers van het trio uit Londen want te weird of te breekbaar. Maar op Crash Landing zingt Clari Freeman-Taylor binnen de lijntjes en wordt de weirdness gecompenseerd met sterk gitaarwerk. Dat geldt ook voor nieuwe single Mouse. Toch is die is eigenlijk te fragiel voor de radio. De kans dat Mouse verzuipt tussen het omgevingsgeweld van al die postpunkers, neo-grungers en alt-rockers is levensgroot. Maar hij valt wel op met zijn zoekende zang, sfeervolle instrumentatie en mijmerende slot. Nog een kleine drie weken dan komt Role Model Hermit uit, het debuutalbum van mary in the junkyard met maar liefst elf superieure fluisterrocksongs.

Concert: 8 oktober Bitterzoet, Amsterdam.

A.A. Williams – Hold It Together

We hebben een nieuwe -1 :Hold It Together van miss  Alex A. Williams!

De eerste helft van on ze nieuwste tophit is een wat ‘gewone singer-songwriter pianoballade’, maar net als je je afvraagt ‘is dit alles?’, doemt er een muur van gitaren op en weten we weer naar wie we luisteren; de koningin van de nacht.  Hold It Together komt net als Wolves op het nieuwe album van miss Williams, dat heet Solstice en komt begin juni tot ons.

Tender #168 zondagmorgen van 10:00 tot 12:00

Zondagochtend van 10 tot 12 ga je in chillmodus met Tender. Rick Hovens presenteert indiefolk, singer/songwriters, anderstalige indie en meer rustgevende muziek voor bij je croissant, cappuccino of brunch. Luisteren dus naar Tender! Reacties en suggesties voor het programma kunnen ook gemaild worden naar tender@rickhovens.nl

PLaylist:

Anna Calvi Is This All There Is? (feat Matt Berninger)
Orville Peck Dead of Night
Nectar Woode Wine into Water (feat. Elton John)
Modest Mouse Dogbed in Heaven / Give It a Skeleton
Honey Harper Secret
Joan Shelley Bed In The River
Part Garden Around
Death Cab For Cutie Full of Stars
Zooey Deschanel Sugar Town
Low California
Shearwater More and More
Andy Shauf I’m Not Falling Asleep
FINK I Buried All The Answers
Damien Rice 9 Crimes
Basia Bulat Run
Sigur Rós Festival
Sarah Julia Whatever It Takes (Break Your Heart)
John Grant Glacier
Skullcrusher Dragon
Will Sheff Always Everything
Damien Jurado Cheryl’s Cake
Magon One Step At A Time
Geneva AM Toitū Te Tiriti (feat Nga Whetu Ensemble)
Vundabar I Need You
Eddie Berman Like a Rolling Stone (feat Laura Marling)
Lotte Melief July’s hymn

 

Interpol – See Out Loud

Voor hun nieuwe album is Interpol in zee gegaan met de producer van Rosanna en charlie xx.

Niks mis met deze dames, maar of Andrew Wyatt nou de juiste man is om de respectabele New Yorkse postpunkband tot nieuwe artistiek hoogtes te stuwen, kan je je afvragen. Totdat je de twee aanjagers van de nieuwe plaat hoort: titelnummer This Mirror Weighs A Ton en See Out Loud. De eerstgenoemde is een ballad, tikkeltje glad misschien maar sfeer en smaakvol, kwets en breekbaar. See Out Loud is uptempo en gedreven en meer in lijn met ouder werk. Een aantal dingen vallen op. De stem van Paul Banks lijkt hier best wel op die van Michael Stipe van R.E.M. En hij krijgt vocale assistentie van gitarist Daniel Kessler. Voor  Interpol diehards is de productie met zijn handclaps, koortjes en ad-libs misschien wat poppy, maar de melodie is sterk en de drive goed. Andrew Wyatt mag dus bijven.

Mouth Ulcers – Space

Mouth Ulcers staat tot The Cure als Ist Ist tot Joy Division.

Beide bands zitten wel heel dicht tegen hun grote voorbeelden aan, maar komen er mee weg omdat ze hun bronmateriaal met liefde behandelen en er net genoeg eigens in stoppen om niet van plagiaat beschuldigd te kunnen worden. Space is de 5e single van de band uit Londen en staat net als alle voorgangers op hun debuut EP die over een kleine maand moet gaan uitkomen. Space is een uptempo, semi-instrumentale gothic rock track met vocale injecties van de gitaristen Zak Watson en Josephine Rose. Met hun 80’s geluid gaat de band tegen de trend in. Het gros van hun generatie (Z) genoten laaft zich aan bronnen als shoegaze, grunge, en andere 90’s rockstijlen. Net als het sterk verwante The Haunted Youth gaat Mouth Ulcers dus nog verder terug in de tijd en vaart daar wel bij.

Jack White – Dollar Bill

Singer-songwriter, gitarist, platenbaas en Trump-treiteraar Jack White kwam deze week vrij onverwachts met een nieuwe single aanzetten.

Plus het nieuws dat er ook een nieuw album in aantocht is. Frozen Charlotte is de mysterieuze titel van Jacks’s 7e soloschijf, die al over een week of 3 uitkomt. Net als zijn voorgangers G.OD. And The Broken Ribs en Derecho Demonico laat Jack met Dollar Bill horen nog steeds de blues te hebben, en het op zijn heupen. Het wapen van keuze op Dollar Bill is de slidegitaar die voor extra scheureffect ook nog eens door een vleesmolen is gehaald. Het resultaat is een brandgevaarlijke track met een tekst die een nauwelijks verholen sneer lijkt te zijn richting E. Musk en soortgelijke geldwolven.