Author: Flip van der Enden

Cenobia – Hypoxia

Kenners weten bij het zien van de naam Cenobia en songtitel Hypoxia meteen wat voor vleesch ze in de kuip hebben.

Het kan niet anders dan dat we hier te maken hebben met een band uit de categorie gothic of symphonic metal, een stijl waarin vooral Nederlandse bands uitblinken. Cenobia komt echter niet uit de lage landen en zelfs niet uit Europa, maar uit het verre Sydney. Cenobia heeft onlangs haar eerste (mini)album ten doop gehouden. De weg naar de release van Lethal Devotion heeft ze geplaveid met een viertal zeer succesvolle singles. Net als nieuwe single Hypoxia zijn dat productionele hoogstandjes: strak gespeeld, spannend gearrangeerd en vol vuur gezongen door de componiste en tekstdichter. Die hult zich steevast in een masker waardoor er allerlei geruchten de ronde doen over haar ware identiteit. Mooi, mysterieus en vrij geweldig. Wat wil een Goth nog meer?

YOLKNESS – Soft Sides

Zo goed als niets weten we van YOLKNESS.

Een uiterst summiere bio vertelt niet meer dan dat de artiest zich noemende YOLKNESS alias AS1 uit L.A. komt en op drums na alle instrumenten zelf speelt. Haar echte naam is onbekend. Dankzij Youtube weten we dat YOLKNESS van vrouwelijk kunne is. Dat daar enige twijfel aan was, komt omdat haar stem op nieuwe single Soft Sides een mannelijke klank heeft, maar waarschijnlijk is dat dus een productiefoefje.

En o ja, ze draagt een masker. En heeft iets met eieren, Yolk betekent eierdooier, haar fans noemt ze Eggis en ze fantaseert dat ze door haar Virtual Reality multiverse reist in haar Eggship. We hebben hier dus te maken met een ietwat enigmatisch type, maar wel iemand die bulkt van talent en niet verlegen zit om ideeën. Opvallend is dat YOLKNESS zich aan de ene kant hult in mysterie, maar aan de andere kant alles behalve publiciteitsschuw is. Met name op Youtube is ze erg actief.

Soft Sides is haar 5e single. Het soepel rockende nummer is heel anders en veel beter dan haar eerdere releases. Die zijn meer pop en keyboards gebaseerd. Soft Sides is de eerste release van YOLKNESS in twee jaar. En hopelijk dus een doorstart als rocker. Het lijkt veilig om te stellen dat we nog veel gaan horen van YOLKNESS. De vraag is waar, hier, bij Pinguin Pop of op een van de hitzenders?

FIEP – 7ebra

FIEP is terug!

Met een nieuwe single op een nieuw label. Het even befaamde als sympathieke Excelsior heeft ‘onze’ FIEP geadopteerd. Een album staat klaar voor release maar eerst worden we nog getrakteerd op wat singles. Het spits wordt afgebeten door 7ebra, een na-punkerige indierocktrack met praatzang van Veerle, koorzang van de andere FIEP‘s en staccato stereo gitaren. Wij hebben mogen voorproeven van het nieuwe FIEP album en kunnen vertellen dat 7ebra zeker niet het enige goede en zelfs niet het beste nummer van de plaat is. Maar nu lopen we op de zaken vooruit. Welkom terug FIEP.

Keo – Bird On A Wire

Keo doet even een vrije oefening met Bird On A Wire.

Dwz dat het niet echt een kop-staart liedje is, maar meer een impressionistisch, half geïmproviseerd gevoelsnummer. Even voor de duidelijkheid, Bird On A Wire is een eigen compositie van Fin Mac Keogh (spreek uit Keo) en dus geen cover van het beroemde stuk van Leonard Cohen. Het gevoel dat Fin probeert over te brengen is dat van verslagenheid, de leegte die overblijft na het stuklopen van een relatie. Missie geslaagd. Bird On A Wire komt net als Pistol en That’s Me op het debuutalbum van de Mac Keogh broers plus aanhang. Put A Smile On For Me komt uit op de 25ste.

Endless Wellness – Kontrolle ist Messer

Endless Wellness is een lekker luidruchtige indieband uit Wenen.

De band zegt zelf fuzz-folk te maken. Dat klopt niet maar klinkt leuk dus laten we maar zo. Het of door Adele of door Milena gezongen Kontrolle ist Messe (controle is mes) is een brutaal en levenslustig liedje dat door de taal en het geslacht van de vocalist onwillekeurig aan Nena doet denken, maar dan wel wat onstuimiger. In de Duitstalige wereld zijn Philipp, Adele, Hjörtur en Milena al bestbekend. Hun debuutalbum was een groot succes. Over iets meer dan een maand komt de band met de opvolger, Domino Days getiteld. Dat het met dat album ook wel goed komt, durven we wel te stellen na het horen van Kontrolle ist Mes.

DIIV – Kid

In de V.S. begint zich een nieuwe scene af te tekenen van alternatieve acts met een pop appeal, zeg maar indie van geest maar tegelijk ook commercieel.

Vertegenwoordigers van deze ‘new alternative’ scene zijn o.a. Eartheater, Slayyter en Turnstile. Ook DIIV zoekt aansluiting bij deze club. Misschien dat ze om die reden A.G. Cook, de rechterhand van Charlie XCX hebben aangetrokken als producer van hun nieuwe album. Zijn inbreng heeft zeker voor een toegankelijkere sound gezorgd, maar ook weer niet zo dat Taylor Swift zich zorgen moet gaan maken. De kans dat bijvoorbeeld Kid een ‘echte’ hit wordt is net zo groot als de kans dat Ajax kampioen wordt. Maar dat zegt natuurlijk niks over de kwaliteit. Kid is een uitstekend nummer, een valse ballad, zeg maar. Vals omdat de romantiek na een paar minuten ruw wordt verstoord door een zwaar overstuurde gitaar. Voor ons smullen natuurlijk, maar voor de gemiddelde 538 dj reden tot echtscheiding. Album Zirp! volgt over ruim een maand.

M83 – Blister Sunrise

M83 blijft een heerlijk onvoorspelbaar fenomeen dat de ene keer de dansvloer in vuur en vlam zet en de andere keer afdaalt in de donkerste krochten van het rock idioom zoals op nieuwe single Blister Sunrise.

Hier slaat Anthony Gonzalez alias M83 een brug tussen shoegaze en prog-rock. Blister Sunrise begint vrij plots en houdt even onverwachts op. De beter dan we hadden durven verwachten single is het openingsnummer van het nieuwe album van M83. I Wrote You A Letter verschijnt eind deze maand al, de 25ste om precies te zijn. Het is is het 10e album van het Franse M83, dat van dezelfde lichting is als Daft Punk en Air, maar anders dan de eerste nooit met pensioen is gegaan en anders dan de tweede nog steeds niet uit ontwikkeld is.

The War On Drugs – Who’s That

En toen was er een nieuwe single van The War On Drugs!

Meestal word een nieuwe release van een band van het kaliber van die van Adam Granduciel wekenlang voorgekookt, maar Who’s That kwam bijna stiekem online afgelopen woensdag. Maakt verder niet uit. De hamvraag is natuurlijk; en is het wat? Het antwoord is een volmondig ja. Met die aantekening dat er niet heel veel veranderd is aan het bandgeluid. The War On Drugs blijft dus op het door Dylan/Springsteen/Reed/Petty uitgestippelde Americana pad. Misschien met een iets prominentere synthesizer. De gitaarsolo is in ieder geval weer ouderwets goed. Het is ook nog niet helemaal duidelijk of Who’s That, dat de band al een tijdje live speelt een stand alone single is of een announce is voor een nieuw album. In ieder geval is de nieuwe single de eerste nieuwe opname van The War On Drugs sinds het I Don’t Live Here Anymore album uit 2021.

Los Bitchos, Ambrose Kenny-Smith – Holding Cell

Los Bitchos maakte furore met instrumentale (surf) gitaarrock.

Hun sound ontstond uit liefde voor de muziek, maar was ook een beetje uit nood geboren lijkt het. Geen van drieën kan echt goed zingen. Toch was er de wens om ook nummers te maken met zang. Dus zijn ze een rondje gaan bellen/mailen om te kijken of ze een paar slachtoffers konden vinden die bereid waren een moppie te zingen. Op 13 november verschijnt Los Bitchos & Friends Vol1. Op het album staan 9 nummers waarvan vier met zang. Op het als single verschenen Holding Cell horen we de stem van Ambrose Kenny-Smith. Hem kennen we van King Gizzard & The Lizard Wizard (en The Murlocs). Als je Holding Cell hoort begrijp je de wens van Los Bitchos om eens met zang aan de slag te gaan. Instrumentals hebben toch zo hun beperkingen. Zang geeft songs toch een extra dimensie. Wat onveranderd is is het hoge spelniveau van de drie dames.

Porcelain – Waltz

Zonder zo te klinken mogen we Porcelain toch wel nakomelingen noemen van Black Sabbath.

Net als de band van Ozzy en Iommi houdt Porcelain zich op aan The Dark Side van het rockspectrum. Sombere teksten, donker getinte gitaren en dissonante geluiden bepalen het beeld beeld bij de band uit Austin, Texas. Post-hardcore is het officiële label, neo grunge zou ook een passende beschrijving zijn. Waltz is de tweede single van het evenzovele album van het viertal. Dat heet Today’s Minor Victories, misschien om aan te geven dat veel maar niet alles  k.. is. Plaat verschijnt op 23 oktober. Het wachten is nu op een bezoekje van Porcelain aan ons land. Een show op Roadburn zou een goed en passend begin zijn.