Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Mexican Institute Of Sound – Ritmo Babilona (feat Meridian Brothers, Beck)

Ritmo Babilona van Mexican Institute Of Sound hebben we opgepikt omdat het zomer is.

En omdat Beck er op meedoet. En omdat het een lekker maf nummer is. Achter de naam Mexican Institute Of Sound gaat producer Camilo Lara schuil, een ingezetene van Mexico City. Lara is vooral bekend in de tv/film en game wereld. Hij componeerde muziek voor Ugly Betty, Californication en diverse FIFA games. Ook schreef hij het officiële thema voor het aanstaande WK. Tussen die bedrijvigheid door maakt hij ook nog ‘gewone’ albums. Vorige week is zijn nieuwste uitgekomen. Op RUIDO TOVAR staat o.a. het tropische Ritmo Babilona dat hij maakte met zijn Colombiaanse vakbroeders, The Meridian Brothers en ‘onze’ Beck dus.

Dinsdagavond om 22:00 uur Heaven Radio #530

Pinguin Radio en Popmagazine Heaven delen twee belangrijke eigenschappen: een passie voor goede muziek en een volstrekt onafhankelijke opstelling. Dat moest natuurlijk tot een samenwerking leiden.

Heaven verzorgt iedere dinsdagavond van 22:00 tot 23:00 een uur lang de muziek op Pinguin Radio. Net als Pinguin heeft Heaven oor voor – bijna – alle popmuziek. In het uurtje radio hoor je muziek uit verschillende genres: (classic)rock, roots, folk, soul, world, jazz en blues.

Liefhebbers van Heaven Radio luisteren natuurlijk ook naar ons zachtere zusje Pinguin Pluche.

Heaven Radio Playlist aflevering #530:

Marisa Anderson – Quodlibet (cd: The Anthology Of UnAmerican Folk Music)
Cat Clyde – Wild One (cd: Mud Blood Bone)
Ratboys – Late Night Mountains All That (cd: Singin’ To An Empty Chair)
Emily Scott Robinson – Sea Of Ghosts (cd: Appalachia)
Shake Stew – Tristan Junk (cd: Ten One Two)
Big Big Train – The Sharpest Of Blades (cd: Woodcut)
Ireke – Laissez Passer (cd: Ayô Dele)
Mon Laferte – Veracruz (cd: Femme Fatale)
Sault – Good Things Will Come After The Pressure (cd: Chapter 1)
The Band Of Horses – The Great Salt Lake (cd: Everything All The Time (20^th niversary Edition)
The Corner Laughers – Dark Matter (cd: Concerns Of Wasp And Willow)
Canzoniere Grecanico Salentino – Il Mito (cd: Il Mito)
The Dibs – Just For You (cd: Just For You)
Arooj Aftab & Beck – Lilac Wine (cd: Help 2)
Avalon Emerson & The Charm – I Don’t Want To Fight (cd: Written Into Changes)

Boards of Canada – Prophecy At 1420 Mhz

40 (!) jaar geleden richtten de Schotse broers Mike en Marcus Eoin Sandison hun Boards Of Canada op. Twee jaar later verscheen hun debuutalbum waarmee het duo zich vestigde als grondleggers c.q. vernieuwers van de elektronische muziekscene (afdeling ambient).

Erg actief zijn ze nooit geweest. 5 albums is niet veel, maar het is de kwaliteit en niet de kwantiteit die het werk van de broers zo baanbrekend maakt. En nu is er na 13 jaar eindelijk weer een nieuw album. Was het begin deze eeuw bijna nog ondenkbaar dat muziek van Boards of Canada buiten specialistische programma’s om op de radio te horen zou zijn. Nu zetten we zonder problemen een van de tracks van Inferno op onze playlist. De tijden zijn veranderd, maar B.O.C. ook wel een beetje. Prophecy At 1420 Mhz is nog steeds geen song in de conventionele betekenis: geen (verstaanbare) tekst, laat staat een refrein en ook geen melodie die je lekker meefluit. Maar wel een onweerstaanbare groove, een buitenaardse sfeer en een breed scala aan fraaie geluidjes en intrigerende samples. Prettig op de achtergrond en een avontuur als je er eens goed voor gaat zitten.

Feeble Little Horse – Dior

Feeble Little Horse houdt zich niet aan de spelregels van marketing en promotie.

De artrockband uit Pittsburg heeft zomaar plompverloren een nieuw album los gelaten zonder singles vooraf en zonder persbericht. En waarom niet? De kans dat het bitknot album een bestseller wordt is nihil. Geheel fanloos is de band ook weer niet. Spotify registreert een kleine 140 k luisteraars per maand. Die zullen opgetogen zijn met bitknot, een album vol kleinoden. Vrij letterlijk, de meeste songs duren nog geen twee minuten. Ook muzikaal tart Feeble Little Horse allerlei wetten en regelgevingen. Geen refreinen, plotselinge eindes, halve intro’s, heftige stemmingswisselingen. Alles kan en mag in het universum van FLH. Binnen die context is Dior een vrij normaal nummer. Alleen de manier waarop de batterij elektrische gitaren plotseling invalt zal even wennen zijn, net als de de nieuwe melodie halverwege, maar verder blijft men redelijk binnen de lijntjes. Die verrassingen zorgen er wel voor dat Dior zijn schoonheid pas na een paar draaibeurten prijsgeeft. Maar dat is eigenlijk alleen maar goed.

Tramhaus – Plovdiv

Plovdiv is de naam van een stad in Bulgarije, een stad die Tramhaus nooit meer zal vergeten.

De band is daar namelijk een keer verschrikkelijk verdwaald. Die toch wel bijzondere ervaring heeft Tramhaus nu vereeuwigd in en song, die afgelopen week als nieuwe single op ons is losgelaten. Aan Plovdiv is goed te horen dat dat dolen door de pittoreske straten van de vreemde stad een neurotische ervaring moet zijn geweest. De zanger gaat nog net niet over de rooie en de band schiet niet helemaal uit de bocht, maar het scheelt maar een haar. Waren oudere nummers smeulende bermbrandjes, het nieuwe Plovdiv is meer een molotovcocktail. En dat is dus een compliment.

Cheekface – I Don’t Work Here

We kennen Cheekface nog van I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong en We Need A Dumpster Here.

Daarna hebben we de band min of meer los gelaten vanwege de vaak te jolige aard van hun songs. De bandnaam zegt het al. Ze nemen weinig inclusief zichzelf serieus. Maar I Don’t Work Here is leuk en goed, en funky ook. Cheekface is een echte indieband niet alleen qua sound, maar ook wat werkwijze betreft. I Don’t Work Here is afkomstig van een zesde langspeler die door de band uit L.A. net als de vorige vijf wordt uitgebracht op hun eigen label. Dat heeft als nadeel dat ze geen internationale promotiemachine achter zich hebben, maar als groot voordeel dat ze precies kunnen doen wat ze willen. Zoals lekker maffe muziek maken Dat zesde album van Cheekface heet Podium. Over een maandje of twee komt hij uit.

Getdown Services – I Can’t Die Like That

Net als Iggy Pop treden de twee boys van Getdown Services het liefst halfnaakt op.

Niet om hun six packs te tonen of hun tattoos te showen, die hebben ze niet, maar (waarschijnlijk) om aan te geven dat ze het allemaal niet zo serieus bedoelen. Toen ze nog onbekend waren trokken ze hun shirts uit om aandacht te trekken, om op te vallen. Blijkbaar hadden ze nog onvoldoende vertrouwen in de aantrekkingskracht van hun muziek. Het blote bovenlijf is een gimmick geworden die nu vast onderdeel is van hun anarchistische en prettig gestoorde optredens. I Can’t Die Like That is de opvolger van The Radiator en de tweede single van het derde album van Getdown Services. Het hoofdinstrument is dit keer een elektrische gitaar. Daarop wordt een heerlijke Stones-achtige riff gespeeld. Het is het muzikale frame van een song over dingen gecompliceerder maken dan ze zijn. Dit is, toegegeven een vrije interpretatie van een nogal cryptische tekst. Het album – Primeordeal Slotmachine- is nu uit!

Swapmeet – 2 C U

Het gaat hard met Swapmeet. Niet alleen wat de snelle opeenvolging van nieuwe singles betreft. Ook de belangstelling voor de band uit Adelaide groeit snel.

We mogen dan ook wel zeggen dat op de release van het debuutalbum van Swapmeet een gespreid bedje staat te wachten. Opvallend is dat de drie singels die aan de release van Mount Zero vooraf zijn gegaan alle drie anders zijn. . I Know is een neo new wave nummer dat aan Blondie doet denken, Sand is een ongegeneerd romantische ballad, 2 C U daarentegen is een hypnotiserende rocksong die mede door de gitaarsound en M/V zang herinneringen oproept aan prime time Pixies. Kortom Australische indie op zijn best.

Op 17 juli , dan komt Mount Zero uit. Optredens van Josh, Maxwell, Jack en Venus in Nederland staan voorlopig nog niet op het programma.

Quicksand – Crystallize

Quicksand is zo’n band die regelmatig een pauze neemt. Soms leek het erop dat het doek definitief zou vallen, maar de breuken bleken telkens weer tijdelijk.

Het heeft wel als gevolg dat de New Yorkse band sinds hun oprichting in 1990 maar 4 albums heeft gemaakt. Okay een een stel EP’s, maar niet veel bij elkaar. Lang verhaal kort, Quicksand bestaat weer! En er komt een nieuw album, hun 5e dus. Bring On The Physics mag je op 17 juni verwachten, best al snel dus en maar 5 jaar na de vorige! Aan de nieuwe single van de band, die je volgens de geleerden moet onderbrengen bij de post hardcore-igen hoor je niet af dat we hier te maken hebben met een stel vijftigers. Crystelize is een bundeltje pure energie met geweldige zang van Walter Schreiffels en nog geweldiger gitaarwerk van Alan Cage. Minpuntje? Crysltelize duurt nog geen tweeënhalve minuut!

Man/Woman/Chainsaw – Goddamn, Lizard Man!

Tot nu toe mocht Vera Leppänen de vocale honneurs waarnemen, maar op de allernieuwste single van Man/Woman/Chainsaw horen we de stem van gitarist Billy Ward.

Hij zingt een tekst over mensen, mannen vooral die een ongezonde aantrekkingskracht uitoefen op anderen terwijl ze niks goeds in de zin hebben. Misschien heeft hij het wel over de befaamde reptielen van Thierry Baudet. Maar waarschijnlijk eerder over types als Baudet. De toch wat raadselachtige tekst van Goddamn, Lizard Man!i s gestoken in een -om het op zijn Frans te zeggen- sneaky, swampy, spooky song. Goddamn, Lizard Man! doet dienst als 3e lokkertje voor het debuutalbum van het 6 koppige Man/Woman/Chainsaw uit Londen. Dat gaat Cannonball heten en komt over ongeveer 60 dagen uit. Ofwel begin augustus.