Author: Flip van der Enden

Death Valley Girls – Message From the Venus

Message From the Venus is een als luchtig dansliedje vermomde ode aan de onlangs overleden hond van Bonnie Bloomgarden.

De frontvrouw van de meidenrockband uit L.A. heeft recentelijk meer tegenslag en ellende voor haar kiezen gehad. Tijdens de natuurbrand in L.A vorig jaar ging ook haar domicilie in vlammen op. Maar gelukkig kan ze haar hart en ziel en verdriet kwijt in haar muziek. Vooralsnog is Message From the Venus een losstaand liedje en zit er nog geen nieuw album in het vat van Death Valley Girls. Maar wat niet is kan nog komen. Aan inspiratie geen gebrek in ieder geval.

Dummy – Full Spectrum Dominance

Arme Dummy, vier albums uit en nog steeds is er geen cent te makken.

Maar er is hoop, hun meest recente album is hun succesvolste tot nu toe. En afgaand op de eerste single van wat album vijf moet gaan worden heeft de band er zin in. Full Spectrum Dominance is lekker dansbaar met zijn wandelende bas, een frivool wah wah-gitaartje en coole/koele zang van frontvrouw Emma Maatman. Niet bepaald disco en maar wel funky en toch rock. Dat nieuwe album van de makers uit L.A. heet Do You Love The Colors Of The Sky en volgt in oktober op nieuw label Polyvinyl. Dat is de platenmaatschappij van o.a. Alvvays en Julia Jacklin en ook dat duidt op een betere toekomst voor Dummy.

Beck – Disappearing Act

Na drie nummers dringt de gedachte zich op dat het nieuwe album van Beck een rustige en intieme luisterervaring gaat worden.

Misschien wel iets in de richting van zijn zeer gewaardeerde Sea Change album. Na Ride Lonesome en In The Night is Disappearing Act dus het derde sfeervolle, rijk georchestreerd nummer, dat net als de vorige twee een beetje richting country wordt getrokken. Dit keer horen we een akoestische slide of misschien zelfs wel dobro in het arrangement. Winter is Coming en Beck is bezig aan de perfecte soundtrack daarvoor. Het album gaat Ride Lonesome heten en komt volgende maand al uit.

Flora Hibberd – Mammoth

Haar donkere timbre maar vooral de vibrato van Flora Hibberd doen sterk denken aan Marianne Faithfull.

De jonge Marianne en dus niet de doorrookte en door whiskey aangeslagen stem van de diva op leeftijd. Flora Hibberd is een in in Londen geboren Parisienne die een potente mix presenteert van folk, indie en pop. Miss of mademoiselle Hibberd schrijft haar songs solo. De productie laat ze over aan Ben Lanz, een kracht uit het kamp van Beirut. Mammoth staat niet op Flora’s vorig jaar verschenen debuutalbum en zou dus wel eens een annonce kunnen zijn voor een nieuwe langspeler.

Django Django – Dirty Hotel Blues

Django Django wilde met Doveland (6/11) een album maken met de beeldende kracht van Ry Cooder’s soundtrack voor de film Paris, Texas, de stressloosheid van JJ Cale en de liedkunst van Gerry Rafferty.

Missie geslaagd, denk je als het sfeervolle, relaxte en doortimmerde Dirty Hotel Blues hoort. Als Django Django ook nog eens een nummer wilde maken dat niet of nauwelijks herkenbaar is als het werk van de band die scoorde met Default dan is ze dat ook gelukt. De opvolger van Cameos is zo’n liedje dat lekker voorbij kabbelt als je iets aan het doen bent. Als je er echter even voor gaat zitten, hoor je dat er van alles gebeurt. En alleen maar mooie dingen.

Chat Pile – Same Rules.

Zou het toeval zijn dat Same Rules, de nieuwe single van Chat Pile aan The Doors doet denken?

Waarschijnlijk niet. Net als de band van Jim M houdt die van Ray B zich op aan the dark side van met rockspectrum. Same Rules, de derde en laatste voorloper van Who Loves The Sun (toevallig of niet ook de titel van een classic van the Velvet Underground) is een somber en slepend maar sterk staaltje sludge-rock, een metal/noise variant met elementen van de proto-metal van Black Sabbath en de hardcore punk van Black Flag. Bedoeling was dat Same Rules meer richting trip hop zou gaan, maar dat is dus (gelukkig) niet erg gelukt. En. Het vierde album van de band uit Oklahoma City ligt a.s. vrijdag al in de winkels.

Ugly (UK) – Marina

Ugly heeft zijn naam niet mee, maar er zal wel een gedachte achter zitten.

De Britse band weet in ieder geval te verassen met het wonderlijk schone Marina. Waarschijnlijk zal de nieuwe single wel zal ondersneeuwen in de aanstaande storm van najaarsreleases. Maar wie even tijd maakt voor de 8ste single van de band uit Cambridge hoort een complex liedje dat in twee delen uiteenvalt. Het folky eerste deel wordt (voornamelijk) door Jasmine Miller-Sauchella gezongen. Het iets steviger rockende tweede deel heeft vocalen van één van de heren van de band. Miller-Sauchella noemt Gigantic van The Pixies als inspiratie voor Marina. Als je dat weet hoor je het, maar Ugly heeft er een draai aan gegeven waardoor Marina een typisch Brits prog-rock aroma heeft meegekregen. Ugly heeft nog steeds geen album uit, maar daar wordt momenteel hard aan gewerkt met Balasz Artsach (o.a. Sharon van Etten) op de producersstoel.

Sailor Honeymoon – Bad Apple

Je hebt waarschijnlijk wel eens gehoord van K-pop maar wist je dat er ook zo iets bestaat als K-punk?

Punk uit Korea dus, uit Zuid-Korea om precies te zijn, uit hoofdstad Seoel om helemaal precies te zijn. De band heet Sailor Honeymoon en hun hit Bad Apple. Het nummer is niet nieuw. Bad Apple verscheen twee jaar geleden al op de debuut EP van het meidentrio maar duikt nu plotseling op in allerlei playlists. En terecht, want niet alleen spelen Abi, Zaeen & Yelim zo strak als de bekende eendenreet (dixit Swie Tio), het is een nummer om vrolijk van te worden en ook de productie van Luke Smith (Foals/Depeche Mode) en de mix van Claudius Mittendorfer (Parquet Cours, Temples) zijn om door een ringetje te halen.

Jammer dat Bad Apple met enige afstand het beste nummer is van The Worst Of Sailor Honeymoon, zoals het pas verschenen debuutalbum van de dames heet. Maar laat dat de pret niet drukken.

Wishy – Sensational

Sensational is de nieuwe single van Wishy niet echt, maar wel weer erg lekker.

De derde aanjager van het Nature’s Pill album is een dansbare rocktrack met zang van zowel Kevin als Nina. Het nummer is ontstaan uit een basloopje van Mitch Collins en heeft wel wat weg van de dansrock zoals die eind vorige eeuw werd geproduceerd in Manchester. De cowbell-break doet onwillekeurig denken aan de ‘more cowbell’ sketch van SNL. En zal ook wel zo bedoeld zijn. Zoals gezegd geen opzienbarend nummertje, maar wel weer de zoveelste leuke single op rij van de fuzzrockers uit Indianapolis.

Lael Neale – Slip Away

Lael Neale scoorde een medium-sized Graadmeter hit met oud IJsbreker Down On The Freeway.

Op deze track ontpopte ze zich als krautrock adept, een discipel dus van Duitse bands als Can en Kraftwerk. Inmiddels is de uit de Amerikaanse staat Virginia afkomstige rocker alweer toe aan haar zesde album. Kartrekker Slip Away laat horen dat ze nog even doorgaat op de ingeslagen route. Neale nam Slip Away op in haar keuken op een 8 sporen recorder. De beat is basaal, de instrumentatie minimaal en haar zang dun en geïsoleerd. Op ‘papier’ klinkt dat misschien niet erg aantrekkelijk maar in het ‘echt’ dus zeer zeker wel. Ook intrigerend is de titel die Lael Neale bedacht heeft voor haar nieuwe langspeler, ‘As Killers Do’. Releasedatum volgt nog.