Author: Flip van der Enden

Man/Woman/Chainsaw – Nosedive

Nosedive is de opvolger van Only Girl en heel anders. Wat natuurlijk heel erg pleit voor Man/Woman/Chainsaw.

Of de nieuwe single net zo goed is als de ex-IJsbreker zal de tijd leren, maar de eerste indruk is zeer positief. Het intro van Nosedive bestaat uit een sequencer en een drumpatroon. Aan de lengte van het intro kun je al horen dat de band alle tijd neemt om haar punt te maken. Een klagelijk klinkende viool kondigt de zang aan en daarmee zijn we echt uit de startblokken. Nosedive ontleent zijn kracht aan de herhaling, monotonie zou je ook kunnen zeggen, maar dat klinkt zo negatief. Terwijl het effect juist zo glorieus is. Cannonball, zo gaat het debuutalbum van de club van zes uit Londen heten. Op 7 augustus komt hij uit.

The Reytons – Jukebox

Album vijf van The Reytons is er bijna!

Hun debuut verscheen in 2021, de band houdt de vaart er dus goed in. Dat geldt ook voor nieuwe single Jukebox dat het tempo heeft van een Ferrari en de energie van een kleine kerncentrale. Jonny Yerrell rapt zijn tekst over de avonturen van een kroegtijger meer dan hij zingt. De gitaarriff is weer kort en zakelijk en het woordloze refrein blijft snel hangen. Kortom al weer een top single van onze jongens uit Noord-Engeland. Over Engeland gesproken, The Reytons zijn behoorlijk succesvol daar. Ze stonden pas in een volle Wembley Arena. Het beloofde nieuwe album heet ‘A love Letter to A Broken Town’ en wordt in juli verwacht.

Beck – Ride Lonesome

Beck is terug met een song die herinneringen oproept aan -volgens velen- zijn beste werk, het album Sea Change.

Ride Lonesome is dus een nummer in de singer-songwriters stijl. Een beetje country (rock) zelfs, maar dat is een song met Lonesome in de titel al snel. De producer van Ride Lonesome is ook dezelfde als van Sea Change. Nigel Goodrich kennen we vooral als vaste productiekracht van Radiohead.
Of de release het gedragen en smaakvol gearrangeerde Ride Lonesome betekent dat Beck aan een nieuw album werkt, is op moment van schrijven nog niet duidelijk. Zijn laatste langspeler is Hyperspace uit 2020. Dus het wordt wel weer eens tijd. Volgens Beck zelf heeft hij genoeg opgenomen voor meerdere albums, maar concrete plannen zijn er dus niet. Wel gaat de nu 55 jarige artiest op tournee in Australië en Noord-Amerika.

TAPE TOY – Mess

Het gaat misschien wat ver om te zeggen dat Tape Toy zichzelf opnieuw heeft uitgevonden.

Feit is wel dat de band nog lang niet uit ontwikkeld is en dat het (heel) even duurt voordat je Roos, Wesley, Maurice en Marc herkent in het slimme, gedreven en gelaagde Mess. In de nieuwe en verbeterde Tape Toy sound spelen samples en electronica een grote rol. Maar de gitaren zijn zeker niet verdreven en de ritmesectie is nog zo analoog als een buizenradio. Ook tien jaar samenspelen werpt zijn vruchten af. De band speelt zo strak als een eendenreet (dixit Swie Tio/Oor), Met Mess laten de Tape Toys weten dat de werkzaamheden aan de opvolger van Honey, WTF zijn begonnen. Tape Toy 2 wordt begin september verwacht. De albumreleaseshow is op 5 september in Bitterzoet/Amsterdam.

VENUS GRRRLS – Eve

Wie een beetje op de hoogte is van de pophistorie ziet aan de naam van VENUS GRRRLS wat voor vleesch we in de cuyp hebben.

De dames schrijven het tweede deel van hun bandnaam net zo als de stroming van begin jaren 90 die RIOT GRRRLS heette. Daaronder vielen meidenbands als Hole, Bikini Kill en L7 die hun grungy punkrock serveerden met een flinke portie noise. Het Britse VENUS GRRRLS doet daar nog een schepje gothic bovenop. Eve is een ode aan de o.a. van X-Files bekende actrice Gillian Anderson. De GRRRLS omschrijven de nieuwe single bij monde van frontvrouw GK als ‘de op vrouwen vallende liefdesbaby van Nine Inch Nails en Fleetwood Mac’. En ze zit er niet ver naast. Debuutalbum in de maak, tour in voorbereiding.

Pyncher – One Day

De nieuwe single van Pyncher uit Manchester springt uit je speakers.

Wat een levenslust, wat een lol wat een positieve energie! En wat een leuk liedje! One Day is een punky powerpopsong met lekker dreinende zang en een heerlijke gitaarlick/sound. Beetje glamrock wel en behoorlijk retro. Status Quo meets Cheap Trick o.i.d. Hoewel nog lang niet doorgebroken is Pyncher niet helemaal onbekend. Vorig jaar verscheen een goed ontvangen debuutalbum en ook met hun supportshows voor o.a. English Teacher, Dove Ellis en Geese heeft de band veel vrienden gemaakt. Dankzij het opbeurende One Day zullen dat er alleen nog maar meer worden.

 

 

Mouth Ulcers – Closer To You

Zoals de ouden zongen, rocken de jongen.

In geval van Mouth Ulcers is dat á la bands als The Cure, Bauhaus, Joy Division en al die andere Britse doemrockers, die begin jaren 80 van zich lieten horen. Het was een tijd van economische malaise en internationale spanningen. Een beetje zoals nu dus. Ook muzikaal herhaalt de geschiedenis zich. Postpunk en neo new wave bands schieten als paddenstoelen uit de vervuilde bodem. Neem Mouth Ulcers, een band die klinkt alsof het 1984 is. De stijl van de jonge Londenaren werd toendertijd gothic genoemd. Nu spreken we van dark wave. Mouth Ulcers trekt een breed publiek aan, ouderen die de Eighties hebben meegemaakt, leeftijdgenoten die weinig reden tot optimisme voelen, maar ook mensen die wel houden van een beetje zombie of vampier-rock op zijn tijd.

Swapmeet – I Know!

Swapmeet is een nog vrij jonge band uit Adelaide, Australië met, wat vrij vaak voorkomt heden ten dage, aan vrouw aan het roer.

Die luistert naar de schone naam Venus O’Broin. I Know is de eerste single van het eerste album van Swapmeet. Zoals bijna alle gitaarbands van de generatie van Venus klinkt ook Swapmeet alsof ze zo’n 25 jaar geleden uit een ei zijn gekropen ergens in het Noord-Westen van de V.S. Behoorlijk grungy dus. De bonkige bas en gruizige gitaren contrasteren fraai met de stem van Venus, zeker als op een gegeven moment de bliksem inslaat. Al die neo 90’s bands moeten het dus niet van hun originaliteit hebben, maar van hun componeerkunst en persoonlijkheid. En wat dat betreft zit het wel snor bij Swapmeet.

Getdown Services – The Radiator

Het heeft even geduurd, maar inmiddels is Getdown Services geen beginnend bandje meer, maar een vrij groot succes.

Een bandje zijn ze eigenlijk nooit geweest, maar je begrijpt wat we bedoelen. Van de drie bekendste postpunkpraatzangacts: Sleaford Mods,  Big Special en Getdown Services is de laatste het grappigst. Feitelijk reppen ze maar wat uit hun nek, maar het klinkt altijd lekker en de sappige strofen zijn niet van de lucht. The Radiator gaat over ruzie zoeken, maar dan alleen als je zeker weet dat je kunt winnen. De eerste driekwart van The Radiator is redelijk recht toe recht aan, maar dan komt er een drop die garant staat voor knotsgekke taferelen in clubs en op festivalweides. Nieuwe EP Primeordeal Slot Machine is uit op 6 juni.

Grandmas House – DOG

Min of meer precies een jaar na hun Anything For You EP komt Grandmas House met het nieuwe en opwindende DOG aan zetten.

Ook DOG is een postpunksong, maar weer net even anders dan Graadmeter hits als Slaughter House en Haunt Me. Wat er anders is is dat de dames hier samen zingen in de refreinen, maar ook in de coupletten. Dat geeft DOG een licht country/folk smaakje en dat bevalt goed. Het thema van DOG zal velen bekend voorkomen, het worstelen met een chronische ziekte. De tekst is autobiografisch. Niet alleen de sound van Grandmas House heeft een upgrade gehad. In de opnamecontrole kamer heeft dit keer Alie Chant plaatsgenomen, een naam die we kennen via PJ Harvey, Yard Act en onze eigen Robin Kester.