Author: Flip van der Enden

Kurt Vile – Chance To Bleed

Kurt Vile is alweer toe aan zijn 10e album.

Zijn debuut als solo-artiest verscheen 18 jaar geleden. Een snelle rekensom leert dat hij gemiddeld om de 18 maanden een nieuw album het licht laat zien. Geen gek gemiddelde voor een artiest die als slacker te boek staat. Chance To Bleed, de eerste single van het Philadelphia Has Been Good To Me (29/5) album is een ode aan ‘that old time lo fi DIY rock ‘n’ roll’ en voor Kurt’s doen best wel pittig. Desondanks is Chance To Bleed een lekker lui, ruw gemixt met elektrische gitaren overgoten rocksong. Nieuw is dat er gerapt wordt en wel door de legendarische Schooly D, net als Kurt een trotse inwoner van Philly.

Concerten: 24 augustus Paradiso, 25 augustus Doornroosje, Nijmegen.

 

 

Jack White – G.O.D. And The Broken Ribs

Jack White is de laatste tijd vooral in het nieuws als Trump criticus. Maar gelukkig is hij niet vergeten wat zijn waren roeping is; het maken van muziek.

Jack heeft deze week niet één maar twee nummers uitgegeven. De een, Derecho Demonico zou over Trump kunnen gaan en is behoorlijk goed. De ander G.O.D. And The Broken Ribs lijkt geïnspireerd door het Bijbelverhaal over Adam en Eva, maar zou ook best over Trump kunnen gaan en is nog beter. Beiden zijn psychedelische bluessongs met venijnige en heerlijk overstuurde gitaarsolo’s. Na ruim een kwart eeuw in de business is Jack misschien wel wat wilde haren verloren, maar niet zijn heilige vuur.

Concert: 12 juni Best Kept Secret

LA LOM, Los Miros – Luchando

We nemen alvast een voorschot op de zomer met Lunchado, een tropische verassing in de vorm van een popsong.

La Lom ken je misschien nog wel, dat is een club sessiemuzikanten uit L.A. (de naam staat voor Los Angeles League Of Musicians). Een jaar of drie geleden hebben we het eveneens heerlijk zomerse Llora van ze gedraaid. Begin dit jaar waren ze nog in het land voor een optreden en binnenkort zijn ze er weer*.. Los Miros is een grote naam in de wereld van de Latijns-Amerikaanse muziek. De band komt uit het Peruaanse Amazonegebied en is al sinds begin jaren zeventig actief. Je zou kunnen zeggen dat La Lom de kunst heeft afgekeken van Los Miros. Ze spelen eenzelfde soort muziek, alleen doet La Lom dat doorgaans wat westerser/psychedelischer dan Los Miros, die een tropische variant van de cumbia ten gehore brengen. De uitnodiging tot samenwerking van de Amerikanen aan de Peruvianen kun je zien als een bedankje voor ruim 50 jaar trouwe dienst.

*Concerten: La Lom: 2 juli Rock Werchter, 10 juli Ahoy, Rotterdam.

Highly Suspect – Wasted

Na een paar mindere singles schiet Highly Suspect nu weer in de roos met Wasted, een lekker zompige, zwaarlijvige rocktrack waar de band uit Cape Cod, Massachussetts zich geliefd maakte bij fans van zompige en zwaarlijvige rock met een Amerikaans stempel.

Highly Suspect wordt aangevoerd door zanger-gitarist Johnny Stevens en aangedreven door de tweelingbroers Rich en Ryan Meyer op respectievelijk bas en drums. Versieringen worden geleverd door Mark Schwartz die gitaar en keyboard speelt. Normaal zingt Johnny dus maar op Wasted horen we Rich. Voor herhaling vatbaar denken we dan, want hij weet van wanten. Highly Suspect houdt er zijn eigen releasebeleid op na. Normaal verzamelt een band songs totdat ze genoeg hebben voor een album. Highly Suspect bedenkt, neemt op en brengt uit. Daar is veel voor te zeggen zeker als de songs zo goed zijn als het lekker zompige en zwaarlijvige Wasted.

Opus Kink – Come Over, Do Me Wrong

Volgens het persbericht is Opus Kink een punkband met jazz en country invloeden. ‘We beg to differ’, zoals de Engelsen zouden zeggen..

In ieder geval niet op nieuwe single Come Over, Do Me Wrong. Punk is agressief dan wel assertief. Dat is de single geen van twee. Een sax maakt nog geen jazz net zomin als een steelgitaar country maakt. Bijzonder en goed is het allemaal wel en ook een beetje gek, en gek is altijd goed. Opus Kink komt uit Brighton en legt momenteel de laatste hand aan hun debuutalbum dat eind juli moet verschijnen. The Sweet Goodbye is een wat vreemde titel voor een eerste album. Maar zoals je inmiddels wel begrepen hebt,  Opus Kink is dan ook geen gewone band.

Concert: 9 december in Paradiso.

HEADSEND – Do Do

Het Australische HEADSEND debuteert met de EP Angels Glands, daarop staan alle eerder verschenen singles plus nieuwe single Do Do.

Die doet wat opzet betreft wel wat aan Girls & Boys van Blur denken. Waarschijnlijk is dat onbewust, want qua sound zit HEADSEND in de stoner/grunge hoek. Een poppy song in een heavy jasje dus. In de praktijk klinkt dat net zo goed als op ‘papier’. Jammer dat Australië zo ver weg is, daarom zal het nog wel even duren voordat HEADSEND hier te zien zal zijn. Dat dat een feest is kun je zien op Youtube.

The Slow Country – In The Mud

Altijd spannend, een opvolger van een IJsbreker. Gelukkig valt In The Mud, de nieuwe single van slacker-folkband The Slow Country he-le-maal niet tegen.

Zat de violiste in Firing Line nog verstopt nu mag ze soleren. Toch is ook In The Mud geen traditionele folksong. Daarvoor is de structuur te barok en de gitaar te hard. Helaas gaat het nog niet echt hard met The Slow Country. Maar met geduld en een beetje geluk moet het ooit goed komen met de dame en heren uit Manchester.

L.A. Sagne – Music In The Neighbourhood

Het is nog geen eens zo lang geleden dat menigeen de woorden popmuziek en conservatorium onverenigbaar achtten. Rocken leer je in vochtige kelders en rokerige clubs en niet in een klaslokaal.

Tegenwoordig hebben steeds meer popmuzikanten een diploma op zak, of het nu van de Herman Brood Academie is, De Rock Academie of een van de vele andere muziekopleidingen. Nieuw is misschien dat er nu ook afgestudeerde punks rondlopen, zoals de dame en heren van L.A. Sagne, alumni van de popafdeling van het Conservatorium van Amsterdam. Dat ze ervoor hebben doorgeleerd is echter niet te horen. Zoals Tara Wilts in Music In The Neighbourhood een keel opzet heeft ze vast niet van haar zangdocent. En hoe de rest van de band tekeer gaat op hun instrumenten lijkt ook niet helemaal volgens het boekje. De leden van L.A. Sagne hebben niet alleen veel geleerd, maar ook weer afgeleerd. Dat is  wel punk.

L.A. Sagne toert momenteel door Nederland

Mt Joy – Is Joy Easy

In de V.S. is Mt Joy geen kleintje meer. In Europa wil het nog niet echt vlotten met de band.

Wie weet geeft nieuwe single Joy Is Easy een duwtje in de goede richting. Met zijn zoele ritme en zwoele gitaarsolo voelt Is Joy Easy tropisch of beter Afrikaans aan. De begeleiding is heerlijk relaxed, de zang lekker spontaan, de gitaarsolo een warm bad. Geen ambitieuze poging dus om de (oude) wereld te veroveren. Wel weer zo’n lekker niks aan het handje liedje waar de band uit sunny L.A. (via Philadelphia) patent op heeft.

Brodie Milner – A Hateful Song

Brodie Milner is een singer-songwriter uit Noord Engeland met een licht folky inslag.

Hij heeft nu negen nummers, inclusief nieuwe single A Hateful Song. De titels zijn net zo intrigerend als de songs zelf. ‘Convenience Store Gospel, final thoughts from inside the machine en Drinking Martinis in the Olive Gardens of Geths’ heten zijn meest recente singles. Een optreden van Brodie moet een feest zijn, zijn liedjes zijn niet alleen sterk qua compositie, maar ook wat dynamiek betreft. Daarnaast zingt hij makkelijk en expressief. Eigenlijk is er geen goede reden dat mister Milner niet al veel beroemder is dan hij is. Dat lijkt dan ook een kwestie van tijd. Een paar optredens in de lage landen zou het proces versnellen.