Author: Flip van der Enden

Gurriers – Nothing Happens Twice

Bestaat er zo iets als voorgrondmuziek, het tegenovergestelde dus van achtergrondmuziek? Het is een retorische vraag, want we weten het antwoord al.

Dat is namelijk ja. Het Ierse Gurriers maakt muziek die never nooit als achtergrondmuziek gebruikt zal worden. Daarvoor schuren hun songs te veel en is de mood te donker. En dat is ook precies de bedoeling. Gurriers is een postpunkband die aandacht eist. Neem nieuwe single, Nothing Happens Twice, het derde inkijkje van hun nieuwe album, Nobody’s Coming To Save You. Zagende gitaren, donderende drums en een gescandeerd refrein geven muzikale invulling aan een tekst die is geïnspireerd door het toneelstuk Waiting For Godot van de Ierse auteur Samuel Beckett. De band schetst een absurdistische wereld vol stagnatie en vervreemding waarin internet is overgenomen door bots. Voor wie zoekt zit er ook humor in de lyrics, uiteraard wel van het zwarte soort.

Concerten: 5 december Ancienne Belgique, Brussel. 7 december Vera, Groningen. 9 december Paradiso, Amsterdam.

Phoebe Bridgers – I Can’t Wait

Een 10 van The Guardian, 5 ballen van NRC en een 9 van de New York Times, zeggen dat The Lost Weekend, het nieuwe album van Phoebe Bridgers in goede aarde valt is een understatement.

We hebben het al eerder gezegd, het bijzondere aan het succes van miss Bridgers is dat ze er voor past om ook maar één enkel druppeltje water  aan de wijn toe te voegen. Ze werkt weliswaar met meerdere producers en co-componisten, maar houdt de regie strak in handen. En hoe makkelijk zou het zijn om een duetje met haar vriendin Taylor Swift op het album te zetten (die Lost Weekend ‘a triumph’ noemde)? maar niet dus. Je krijgt een uur lang de vertrouwde intieme fluisterpop die Phoebe een klein decennium geleden voor het eerst introduceerde. Een verbeterde, verfijndere, geperfectioneerde versie van die stijl moeten we zeggen, want ze is geenszins stil blijven staan. Laaf je dus aan het hele album, maar als je een instapnummer zoekt, een representatief nummer voor de plaat dan heb je aan I Can’t Wait een hele goede.

Fontaines DC- Marianne

Net geen twee jaar na release van hun meest recente album komt Fontaines DC met het eerste voorproefje van hun vijfde album, Dopamine Chamber (16 oktober).

Met Marianne zet Fontaines DC de ontwikkeling door van postpunk-praatband naar postpop-praatband. Hoewel Grian Chatten het refrein (min of meer tonaal) zingt. Marianne is geen opvallend nummer. Er gebeurt niet heel veel en het luistert makkelijk weg. Misschien dat er bij herhaalde blootstelling nog bijzondere details komen bovendrijven, maar zo als het er nu voorstaat heeft Fontaines DC met Marianne gewoon een aardige, ietwat weemoedige maar vrij veilige single uitgebracht. Goed maar (nog) niet geweldig dus.

Westside Cowboy – Dobro

Het is moeilijk om niet aan Lou Reed te denken bij het horen van DOBRO.

Het monotone ritme, de nasale zang en de rudimentaire gitaarbegeleiding; alles ademt Lou Reed. Het is ook niet voor het eerst dat Westside Cowboy uit Manchester ome Lou eert. Ook Kick Stones (The Boys), eerste single van debuutalbum It Goes On is geïnspireerd door Reed’s baanbrekende band The Velvet Underground. En in albumtitel It Goes On echoot het Velvets nummer What Goes On. Wat je niet hoort in DOBRO is een dobro. Dat is een in 1928 door de Doyera broeders geïntroduceerde deels metalen resonantie-gitaar die erg populair is in de country en blues.

Concerten: 28 oktober Doornroosje, 29 oktober Tolhuistuin, 12 november Le Botanique.

This Is Lorelei – Oh No Now My

De eerste twee albums van This Is Lorelei maakten weinig los, maar de release van de derde zal niet onopgemerkt voorbij gaan.

Dat komt omdat Nate Amos inmiddels ook goed boert met zijn andere band, Water From Your Eyes. En omdat de tot nu toe verschenen singles van This Is Lorelei positief opvallen in het door shoegaze en postpunk gedomineerde indie-veld. Net als Billy Came Back is Oh No Now My een genre-technisch moeilijk te plaatsen nummer.  Nate schakelt zonder hoorbare moeite over van gewone zangstem naar kopstem. En hij speelt ook een paar virtuoze gitaarsolo’s. Oh No Now My is een poppy song met psychedelische trekjes en met zijn vrolijke koortjes ook lekker zomers. This Is Lorelei album 3 gaat The Singer In My Band heten en komt op 11 september uit.

Twisted Teens – Florida Water Blues

Florida Water Blues van Twisted Teens uit New Orleans is geen bluessong pur sang maar een lekker rootsy garagerock-nummer. Zanger Caspian Hollywell heeft wel de blues. Zijn ‘baby has left him’ met een flinke dosis luduvudu als gevolg.

Hollywell klinkt hier alsof hij een herstellende is van een enorme kater. En ook de gitaren maken een licht beschonken indruk. Gelukkig is ritmesectie wel redelijk nuchter en houden ze de boel strak bij elkaar. Florida Water Blues is het titelnummer van het derde album van Twisted Teens die maar eens snel onze kant moeten opkomen met hun hun smakelijk mix van punk, garage en rockabilly. Krijgen ze van ons een (herstel) biertje.

Hudson Freeman – I-40

De algoritmes weten niet zo goed wat ze met Hudson Freeman aanmoeten en dat is natuurlijk een goed teken. Je komt zijn songs tegen in folk, rock, twang, slacker en zelfs country playlists.

De programmeurs van Paradiso horen ook pop, r&b en zelfs moderne hip hop invloeden terug in zijn muziek. Laten we het erop houden dat Hudson niet voor een gat te vangen is. Hij brak vorig jaar eindelijk door met If You Know Me, een bluesnummer a la Loser van Beck. Eindelijk omdat hij toewerkt naar wat zijn vijfde album moet gaan worden. Zijn meest recente heet overigens Hudson Freeman Is A Folk Artist, maar waarschijnlijk vooral om mensen in de war te brengen.  Het is namelijk zijn minst folky plaat. Nieuwe single I-40 trapt af met een heerlijk scheurende slide. Het tempo ligt wederom niet hoog maar het nummer heeft teveel energie om in het slackerhokje te kunnen worden gepropt. De gitaarsolo’s en de barokke opbouw van I-40 (een snelweg van oost naar west) zijn vrij psychedelisch. Een fiddle en dronken saxsolo voedden de verwarring.  Maar bevestigen het idee dat Hudson Freeman in geen enkel vak past. En dat is natuurlijk een compliment.

Concerten: 27 augustus Tolhuistuin, Amsterdam. 28 augustus Into The Great Wide Open, Vlieland.

Bleech 9:3 – Figure 8

O jee, Bleech 9:3 is opgeslokt door een mega grote platenmaatschappij, de grootste die er is zelfs!

Als dat maar goed gaat. In de debuutsingle van Bleech 9:3 voor Polydor/Universal horen we nog geen sporen van A&R managers met scoringsdrift of de invloed van marketingtypes en/of accountants. Op Figure 8 zingt Barry gewoon weer zijn ziel bloot, gaat Sam ouderwets tekeer op zijn gitaar en rammen ook Luke en James er weer lustig op los. Is er dan helemaal niks veranderd? Jawel. Bleech 9:3 heeft een nieuwe producer. Niemand minder dan Dan Carey, de man achter Fontaines DC, Wet Leg, en tig andere eigentijdse rockkopstukken. En Figure 8 is gemixt door Rich Costey die o.a Bruce Springsteen en Arctic Monkeys als klant heeft. Een major label heeft dus ook wel zo zijn voordelen.

Concerten 13 september Bitterzoet, Amsterdam. 18 september Botanique, Brussel

basht. – Terror TV

De naam basht. zou je inmiddels moeten herkennen.

De Ierse indierockers hebben namelijk een -1 hit gescoord met Perfume, een nummer dat ook nog eens IJsbreker is geweest. En basht. stond zowel op Rock Werchter als op Vestrock. Altijd spannend een opvolger van een IJsbreker en hoewel Terror TV op het eerste gehoor misschien iets minder sterk klinkt dan Perfume krijgt basht. ook voor dit nummer een dikke voldoende. De nieuwe single is een in een 80’s postpunk-bad gedompelde uptempo rocktrack. De tekst gaat over de bak ellende die dagelijks via de TV over ons wordt uitgestort. Speciale vermelding voor de bassist die het nummer tot een hoger plan pompt. Terror TV komt net als Perfume (en Kiera Knightley) op het debuutalbum van basht. Dat gaat Poor Advice heten en komt op 9/10 uit.

Japanese Heart Software – Quitter

Japanese Heart Software is de opvallende artiestennaam van de uit Melbourne afkomstige Nat Chippy.

Nat is waarschijnlijk een afkorting van Natalie. Nat heeft een aantal slijtvast gebleken genres in haar smeltkroeg gedaan.  Denk aan dreampop, shoegaze en krautrock, en net zo lang geroerd tot er iets boven kwam drijven waarvan haar hart sneller ging kloppen. Haar mix maakte ze af met emo-meisjeszang en wordt opgediend met een melancholiek sausje. Dat het soms voor alle betrokken partijen beter is een om streep onder een relatie te zetten; daarover zingt ze in Quitter. Hopelijk is Quitter de eerste single van een tweede album van Japanese Heart Software want een erg sterk nummer.