Nosedive is de opvolger van Only Girl en heel anders. Wat natuurlijk heel erg pleit voor Man/Woman/Chainsaw.
Of de nieuwe single net zo goed is als de ex-IJsbreker zal de tijd leren, maar de eerste indruk is zeer positief. Het intro van Nosedive bestaat uit een sequencer en een drumpatroon. Aan de lengte van het intro kun je al horen dat de band alle tijd neemt om haar punt te maken. Een klagelijk klinkende viool kondigt de zang aan en daarmee zijn we echt uit de startblokken. Nosedive ontleent zijn kracht aan de herhaling, monotonie zou je ook kunnen zeggen, maar dat klinkt zo negatief. Terwijl het effect juist zo glorieus is. Cannonball, zo gaat het debuutalbum van de club van zes uit Londen heten. Op 7 augustus komt hij uit.
De Amsterdamse alternatieve Indie rockband Von Veh (2019) heeft na drie EP’s en meerdere singles een voltallig album in eigen beheer uitgebracht. Anders dan Imaginary Songs (de titel) doet vermoeden, zijn het allemaal tracks met teksten uit het leven van zangeres Mariska Lie-A-Ling, die her en der in haar repertoire vocaal aan Björk doet denken. Het negen nummers tellende album zit vol rauwe songs met intensiteit en emotie. Overigens is de naam Von Veh de familienaam van Mariska’s moederskant: Finse roots.
Von Veh’s muziek heeft veelal een slepend ritme met teksten die je toch even aan het denken zetten. Een bonus, want de grijze cellen moeten wel actief blijven tenslotte. En je krijgt waar voor je geld, want maar liefst 39 minuten later vol van herinneringen en nieuwe indrukken kan ik niet anders concluderen dat Imaginary Songs zo’n plaat is die je regelmatig zal blijven opzetten. De ‘oudjes’ Unreal, Radical Design, Floating en de in maart uitgebrachte single All Evidence voelen als een oude jeans waar de rek nog lang niet uit is. De laatste is een lied dat spontaan in haar opkwam toen bleek dat de trainer in de sportschool meer wilde dan alleen trainen en dat op een intimiderende manier duidelijk maakte. En hoe de twijfel toesloeg bij zangeres Mariska of ze misschien toch verkeerde signalen had afgegeven terwijl ze zeker wist dat ze dat niet had gedaan.
En dus Mariska maar eens even gepolst over haar voorkeuren. Altijd een lastige vraag, want het is een vorm van zelfkastijding ‘to kill your darlings’. Zoiets als je favoriete kind benoemen. Ze koos toch voor Unreal, mede door een hele mooie reactie van iemand die net de diagnose kanker had gekregen wat zo onwerkelijk voor hem voelde. Mooi dat mensen hun eigen interpretatie kunnen hebben bij nummers van ons, terwijl ik altijd comfort heb gehad van bands en artiesten, zoals Radiohead en Hole om mij door een bepaalde periode heen te helpen.
Van de nieuwe nummers ging mijn persoonlijke voorkeur naar Expo uit waarover Mariska mij vertelde: deze gaat over liefde. Als je jezelf helemaal geeft, is dat dan juist goed of niet? Hoe dan ook, investeer erin ondanks eventuele twijfel. Het leuke vind ik zelf dat ik in tekst flarden heb gebruikt uit andere Von Veh songs, zoals Let Love Float Again, maar ook Reverse Again… Atone.
Had ik al gezegd dat Imaginary Songs een mooie (zij wat aparte) hoes heeft? Opgekomen in een droom! Ik kocht een klein aquarium en had een hart in de feestwinkel gekocht en die hield ik vast en drukte ik, snel onderdompelend naar beneden in het water. Ivan (de gitarist) heeft daarvan foto’s gemaakt drummer Jan Willem heeft de foto bewerkt. Het hart heeft zoveel betekenissen. Zoveel spreekwoorden ook die er over gaan. Luister naar je hart. Hartzeer. Hartverstikking en hartverscheurend, maar ook hartverwarmend. En lekker opvallend!
Binnenkort gaat Von Veh optreden ter promotie van hun nieuwe elpee, dus indien je het quartet in actie wilt zien: voorlopige bekende data zijn 9 mei Trapop! Utrecht, 14 mei Karroesel Hilversum, 30 mei Heroes Zaandam en 26 juni Rock Club The Cave Amsterdam.
Triggerfinger staat bekend om hun energieke liveoptredens en hun rauwe, bluesy rockgeluid. En zo ook vanavond in Paradiso! De band werd opgericht in 1998 en bestaat uit zanger/gitarist Ruben Block en drummer Mario Goossens. Triggerfinger bewijst met hun nieuwe singles Geronimo en Come Clean nog altijd onverminderd stomend te zijn. Stars was de eerste single van het nieuwe hoofdstuk van Triggerfinger, in afwachting van een nieuw album.
Live worden Ruben en Mario sinds 2023 aangevuld met bassist Geoffrey Burton. Hij speelde in het verleden ook mee, nog voordat Paul Van Bruystegem (Monsieur Paul) de band verliet en in 2025 overleed.
Het Amsterdams zZz (Björn Ottenheim en Daan Schinkel) leverde de support.
Hun debuut verscheen in 2021, de band houdt de vaart er dus goed in. Dat geldt ook voor nieuwe single Jukebox dat het tempo heeft van een Ferrari en de energie van een kleine kerncentrale. Jonny Yerrell rapt zijn tekst over de avonturen van een kroegtijger meer dan hij zingt. De gitaarriff is weer kort en zakelijk en het woordloze refrein blijft snel hangen. Kortom al weer een top single van onze jongens uit Noord-Engeland. Over Engeland gesproken, The Reytons zijn behoorlijk succesvol daar. Ze stonden pas in een volle Wembley Arena. Het beloofde nieuwe album heet ‘A love Letter to A Broken Town’ en wordt in juli verwacht.
Beckis terug met een song die herinneringen oproept aan -volgens velen- zijn beste werk, het album Sea Change.
Ride Lonesome is dus een nummer in de singer-songwriters stijl. Een beetje country (rock) zelfs, maar dat is een song met Lonesome in de titel al snel. De producer van Ride Lonesome is ook dezelfde als van Sea Change. Nigel Goodrich kennen we vooral als vaste productiekracht van Radiohead.
Of de release het gedragen en smaakvol gearrangeerde Ride Lonesome betekent dat Beck aan een nieuw album werkt, is op moment van schrijven nog niet duidelijk. Zijn laatste langspeler is Hyperspace uit 2020. Dus het wordt wel weer eens tijd. Volgens Beck zelf heeft hij genoeg opgenomen voor meerdere albums, maar concrete plannen zijn er dus niet. Wel gaat de nu 55 jarige artiest op tournee in Australië en Noord-Amerika.
Het gaat misschien wat ver om te zeggen dat Tape Toy zichzelf opnieuw heeft uitgevonden.
Feit is wel dat de band nog lang niet uit ontwikkeld is en dat het (heel) even duurt voordat je Roos, Wesley, Maurice en Marc herkent in het slimme, gedreven en gelaagde Mess. In de nieuwe en verbeterde Tape Toy sound spelen samples en electronica een grote rol. Maar de gitaren zijn zeker niet verdreven en de ritmesectie is nog zo analoog als een buizenradio. Ook tien jaar samenspelen werpt zijn vruchten af. De band speelt zo strak als een eendenreet (dixit Swie Tio/Oor), Met Mess laten de Tape Toys weten dat de werkzaamheden aan de opvolger van Honey, WTF zijn begonnen. Tape Toy 2 wordt begin september verwacht. De albumreleaseshow is op 5 september in Bitterzoet/Amsterdam.
De nieuwe single van Pyncher uit Manchester springt uit je speakers.
Wat een levenslust, wat een lol wat een positieve energie! En wat een leuk liedje! One Day is een punky powerpopsong met lekker dreinende zang en een heerlijke gitaarlick/sound. Beetje glamrock wel en behoorlijk retro. Status Quo meets Cheap Trick o.i.d. Hoewel nog lang niet doorgebroken is Pyncher niet helemaal onbekend. Vorig jaar verscheen een goed ontvangen debuutalbum en ook met hun supportshows voor o.a. English Teacher, Dove Ellis en Geese heeft de band veel vrienden gemaakt. Dankzij het opbeurende One Day zullen dat er alleen nog maar meer worden.
Swapmeet is een nog vrij jonge band uit Adelaide, Australië met, wat vrij vaak voorkomt heden ten dage, aan vrouw aan het roer.
Die luistert naar de schone naam Venus O’Broin. I Know is de eerste single van het eerste album van Swapmeet. Zoals bijna alle gitaarbands van de generatie van Venus klinkt ook Swapmeet alsof ze zo’n 25 jaar geleden uit een ei zijn gekropen ergens in het Noord-Westen van de V.S. Behoorlijk grungy dus. De bonkige bas en gruizige gitaren contrasteren fraai met de stem van Venus, zeker als op een gegeven moment de bliksem inslaat. Al die neo 90’s bands moeten het dus niet van hun originaliteit hebben, maar van hun componeerkunst en persoonlijkheid. En wat dat betreft zit het wel snor bij Swapmeet.
Het heeft even geduurd, maar inmiddels is Getdown Services geen beginnend bandje meer, maar een vrij groot succes.
Een bandje zijn ze eigenlijk nooit geweest, maar je begrijpt wat we bedoelen. Van de drie bekendste postpunkpraatzangacts: Sleaford Mods, Big Special en Getdown Services is de laatste het grappigst. Feitelijk reppen ze maar wat uit hun nek, maar het klinkt altijd lekker en de sappige strofen zijn niet van de lucht. The Radiator gaat over ruzie zoeken, maar dan alleen als je zeker weet dat je kunt winnen. De eerste driekwart van The Radiator is redelijk recht toe recht aan, maar dan komt er een drop die garant staat voor knotsgekke taferelen in clubs en op festivalweides. Nieuwe EP Primeordeal Slot Machine is uit op 6 juni.
Min of meer precies een jaar na hun Anything For You EP komt Grandmas House met het nieuwe en opwindende DOG aan zetten.
Ook DOG is een postpunksong, maar weer net even anders dan Graadmeter hits als Slaughter House en Haunt Me. Wat er anders is is dat de dames hier samen zingen in de refreinen, maar ook in de coupletten. Dat geeft DOG een licht country/folk smaakje en dat bevalt goed. Het thema van DOG zal velen bekend voorkomen, het worstelen met een chronische ziekte. De tekst is autobiografisch. Niet alleen de sound van Grandmas House heeft een upgrade gehad. In de opnamecontrole kamer heeft dit keer Alie Chant plaatsgenomen, een naam die we kennen via PJ Harvey, Yard Act en onze eigen Robin Kester.
