Category: Recensies

Gurriers – Pins

Met Pins laat Gurriers een mildere kant van zichzelf horen dan op de drie eerder verschenen wegbereiders van hun tweede album.

Gurriers in (bijna) ballad stand is nog altijd een flink onrustig. Maar toch fijn om ook de meer reflecterende kant van de Ierse postpunkband te leren kennen. Daarnaast is Pins gewoon weer een sterk nummer dat ook fans van toegankelijkere collega’s als Fontaines DC en IDLES over de streep zal trekken. Nobody’s Coming To Save You, de opvolger van Come And See (2024) is nu uit.

Concerten: 5 december AB Brussel, 7 december Vera Groningen, 7 december Paradiso A’dam.

The Klittens – Nothing To Reach

Nieuwe Klittens single Nothing To Teach is een speels en springerig (post)punkliedje met een sarrend basje, pesterige gitaren en plagende koortjes.

De tekst gaat over lekker eigenwijs zijn en je van niemand iets aantrekken; een attitude die de band wel vaker uitstraalt. De moederplaat waarop ook Taxi en Have A Heart te vinden zijn heet ook Have A Heart en is nu uit.

Concerten: 16/9 Kronkel, Amsterdam, 17/12 Klitfest, Paradiso, Adam , 27/12 Rotown, Rotterdam.

Cage The Elephant – Dying In Reverse

Waarschijnlijk wel, maar op moment van schrijven is het nog niet duidelijk of Dying In Reverse  + de vorige single van Cage The Elephant ook nog op een album terecht zullen komen.

Wel weten we dat de band begin volgend jaar komt spelen. De opvolger van Beaches In Tennessee is een licht dreigende mid-tempo rocksong over opnieuw beginnen, een doorstart maken of wel een wedergeboorte. Nieuw album of niet Dying In Reverse komt in ieder geval op de geluidsband van de EA SPORTS FC 27 game die vandaag  (25ste) uitkomt.

Concert. 15/2 AFAS. Amsterdam.

Do Nothing – The Nail

‘Als je enige gereedschap een hamer is, ziet elk probleem er uit als een spijker’; luidt het spreekwoord.

Dat is het idee achter The Nail, de derde single van het tweede album van Do Nothing uit het Engelse Nottingham. The Nail is een strak stukje muziek met een funky basje, zakelijke gitaren en in galm verzonken zang. Wat The Nail meer maakt dan een geslaagde indierock-exercitie is de slimme tekst en dito opbouw van het nummer. De nieuwe langspeler van Do Nothing heet Friend World en volgt op 6 november. Begin volgend jaar komt Do Nothing naar Europa als support van Yard Act en zullen ze o.a. in Utrecht te zien zijn.

Editors – Seriously

Single drie van het achtste album van Editors is een voor hun doen vrij vlot en luchtig liedje met een akoestische gitaar als basis en een slide als illustratie.

Dat we in Seriously toch de makers van Munich herkennen, komt door de uit duizenden herkenbare stem van Tom Smith. Seriously is ook het definitieve bewijs dat de elektronica van vorig album EDM maar een fase was. Ofwel Editors is weer terug op het rock of zo je wilt post-punkpad. Nieuw album Surface, Echo & Sound volgt op 30 oktober.

Concert: 18 februari ZiggoDome.

Ex:Re – Radio Station

In de ietwat smachtende zang van Ex:Re herkennen we de stem van Elena Tonra, de zangeres van Daughter.

Van die band hoeven we voorlopig niks nieuws te verwachten lijkt het. Eerst wil miss Tonra nog een nieuwe hoofdstuk toevoegen aan haar oeuvre als Ex:Re. Wat opvalt is dat de overeenkomsten tussen Elena met band of solo groter zijn dan de verschillen. Met beiden maakt ze introverte luistermuziek op folk (noir) basis. Dat is overigens geen kritiek, want elke noot die ze kraakt is meer dan welkom. Radio Station is het openingsnummer van het nieuwe Ex:Re album. Dat heet Save As en komt eind oktober uit, acht jaar na de eerste van Ex:Re en drie jaar na het laatste album van Daughter.

Bad Bad Bird – Fontaine Varia

Zou zomaar kunnen dat Bad Bad Bird in Frankrijk een soort van supergroep is. De bandleden waren (of zijn?) namelijk ook actief in andere bands, maar voor ons is het een eerste kennismaking met Camille, Emanuel en Madeleine.

Laatste genoemde horen we zingen op Fontaine Varia, dat de bandnaam ten spijt een Franstalige nummer is. Fontaine Varia is een strand op Île-d’Arz in Bretagne. Daar trok Madeleine zich terug als ze het tijdens haar zwangerschap even te kwaad had en daarover zingt ze in een nummer dat je zou kunnen omschrijven als een chanson in rockkleren. Bad Bad Bird is een band maar als auteur en chanteuse is Madeleine Loiseau duidelijk de primus inter pares. Frans sprekenden onder ons weten dat M’s achternaam zich laat vertalen als vogel. Voor het zelfde geld had het trio dus ook Mauvais Mauvais Oiseau kunnen heten.  Waarschijnlijk vinden ze Bad Bad Bird net wat beter bekken.

Lambrini Girls – Bang Bang Bang

Voor subtiliteit hoef je bij Lambrini Girls niet aan te bellen, maar zoek je een knaller dan kan je momenteel geen betere vinden dan Bang Bang Bang.

De nieuwe single van de meiden heeft de vaart en energie van een sneltrein, een op hol geslagen sneltrein. Genre technisch gezien is Bang Bang Bang pure punk naar model van The Ramones, maar dan nog een tandje sneller. Leuk detail is de ontploffing die je hoort vlak voor de instrumentale break. Na twee minuten en tweeëntwintig seconden komt de trein tot stilstand, de luisteraar vermoeid maar voldaan achterlatend. Wie dacht dat Lambrini Girls het op hun tweede album wat rustiger aan zou doen, kent Phoebe, Selin en Jack niet.

Protegés The Young Analogues dartelen in Hoorn

Met pijn in hun muzikale harten nemen The Analogues in 2024 afscheid van hun publiek om zich op andere zaken te gaan storten. En toch schuurt dat een beetje en zo ontstaat het idee om met een nieuwe lichting topmuzikanten The Beatles voort te laten leven onder de naam The Young Analogues. Vrijdagavond zien we het vijftal acte de présence geven in Het Park in Hoorn. Dartelend, sensationeel.  

Tekst en foto’s: Pieter Visscher

We zien een Fab Five, want ze zijn met z’n vijven, gesoigneerd voor de dag komen. Allemaal strak in het blauwe pak. Een sobere podiumaankleding is meer dan genoeg, want het kwintet laat de muziek spreken. We hebben geen afleiding nodig. We horen en zien het beste van The Beatles voorbijkomen in de periode 1962 – 1965. McCartney cum suis schrijven dan nog niet hun allerbeste materiaal, maar wát een lading hits horen we. Verbluffend en razendknap gezongen en gespeeld. “We zijn geadopteerd door The Analogues”, grappen ze, “de beste Beatles-coverband aller tijden.” Daar is geen speld tussen te krijgen.

Onder begeleiding van voormalig Analogues-leden Bart van Poppel en Felix Maginn is The Young Analogues ontstaan. Een met zorg geselecteerde groep jonge muzikanten, die zich heeft ontwikkeld volgens de Analogues-methode: geen verkleedpartijen, maar volledige toewijding aan de authentieke sound.

“Toen ik klein was, was ik in de winkelstraten van Alkmaar te vinden, om daar als Beatle te spelen”, vertelt een van hen. “Mama zit nu in de zaal. All My Loving is voor jou, mam!” Het regent fraaie anekdotes tussen de nummers door. “Ik hou van alle Beatles-albums evenveel als van de kinderen die ik nog niet heb”, krijgt een andere bandlid de lachers op zijn hand. Het is een verdomd vermakelijke avond, met muziek van hoge kwaliteit en de zorgvuldigheid waarmee het vocaal op poten is gezet is bovendien erg goed te horen. Complimenten voor Van Poppel en Maginn, De twee zijn niet over één nacht ijs gegaan.

Mooi om te zien dat zowel jong als oud zich heeft verzameld in de theaterzaal van Het Park, de schouwburg die zo schitterend ligt aan het Markermeer. Een spervuur aan hits vliegt ons om de oren. Een greep daaruit: She Loves You, Please Please Me, From Me To You, I Want To Hold Your Hand, A Hard Day’s Night, Can’t Buy Me Love, Drive My Car, Day Tripper, Norwegian Wood en Eight Days A Week om er een paar te noemen. Na de pauze een minimetamorfose qua kleding. Van pakken naar quasi casual. We zijn aanbeland in 1965.

 

 

 

 

We spotten Van Poppel aan het eind van de show vlak bij het PA-systeem aan de rand van het podium, waar hij ook moet hebben genoten van zijn protegés, die een avond boordevol klasse op de planken hebben gelegd. In de toegift horen we een sprankelende versie van Yesterday en blijven in de foyer nog even hangen om een deejay te horen die feilloos aanvoelt wat muzikaal additioneel is op een heerlijke avond in het prachtige Hoorn.

Kijk voor meer tourdata op de website van The Young Analogues 

The Homesick – Love Off The Leash

Het Dokkummer Homesick verlangt niet alleen naar huis, maar afgaand op nieuwe single Love Off The Leash ook naar de lang vervlogen jaren 80, de tijd van de new wave en synthipop.

Elementen van beide genres horen we terug in de derde voorloper van het vierde album van Jaap, Elias en Erik. What’s Up With All These Shangri-Las werd geproduceerd door mede Fries Rimer Londen van (o.a.) MICH. Na de release van het nieuwe album op 19 begint september gaat de band op tournee door Europa. Maar ook Nederland komt ruim aan zijn trekken middels optredens in Amsterdam (Cintol 8/10), Rotterdam (Rotown 15/10), Groningen (Vera 7/11) en Utrecht (NAR 10/12).