Category: Recensies

Editors – Seriously

Single drie van het achtste album van Editors is een voor hun doen vrij vlot en luchtig liedje met een akoestische gitaar als basis en een slide als illustratie.

Dat we in Seriously toch de makers van Munich herkennen, komt door de uit duizenden herkenbare stem van Tom Smith. Seriously is ook het definitieve bewijs dat de elektronica van vorig album EDM maar een fase was. Ofwel Editors is weer terug op het rock of zo je wilt post-punkpad. Nieuw album Surface, Echo & Sound volgt op 30 oktober.

Concert: 18 februari ZiggoDome.

Ex:Re – Radio Station

In de ietwat smachtende zang van Ex:Re herkennen we de stem van Elena Tonra, de zangeres van Daughter.

Van die band hoeven we voorlopig niks nieuws te verwachten lijkt het. Eerst wil miss Tonra nog een nieuwe hoofdstuk toevoegen aan haar oeuvre als Ex:Re. Wat opvalt is dat de overeenkomsten tussen Elena met band of solo groter zijn dan de verschillen. Met beiden maakt ze introverte luistermuziek op folk (noir) basis. Dat is overigens geen kritiek, want elke noot die ze kraakt is meer dan welkom. Radio Station is het openingsnummer van het nieuwe Ex:Re album. Dat heet Save As en komt eind oktober uit, acht jaar na de eerste van Ex:Re en drie jaar na het laatste album van Daughter.

Bad Bad Bird – Fontaine Varia

Zou zomaar kunnen dat Bad Bad Bird in Frankrijk een soort van supergroep is. De bandleden waren (of zijn?) namelijk ook actief in andere bands, maar voor ons is het een eerste kennismaking met Camille, Emanuel en Madeleine.

Laatste genoemde horen we zingen op Fontaine Varia, dat de bandnaam ten spijt een Franstalige nummer is. Fontaine Varia is een strand op Île-d’Arz in Bretagne. Daar trok Madeleine zich terug als ze het tijdens haar zwangerschap even te kwaad had en daarover zingt ze in een nummer dat je zou kunnen omschrijven als een chanson in rockkleren. Bad Bad Bird is een band maar als auteur en chanteuse is Madeleine Loiseau duidelijk de primus inter pares. Frans sprekenden onder ons weten dat M’s achternaam zich laat vertalen als vogel. Voor het zelfde geld had het trio dus ook Mauvais Mauvais Oiseau kunnen heten.  Waarschijnlijk vinden ze Bad Bad Bird net wat beter bekken.

Lambrini Girls – Bang Bang Bang

Voor subtiliteit hoef je bij Lambrini Girls niet aan te bellen, maar zoek je een knaller dan kan je momenteel geen betere vinden dan Bang Bang Bang.

De nieuwe single van de meiden heeft de vaart en energie van een sneltrein, een op hol geslagen sneltrein. Genre technisch gezien is Bang Bang Bang pure punk naar model van The Ramones, maar dan nog een tandje sneller. Leuk detail is de ontploffing die je hoort vlak voor de instrumentale break. Na twee minuten en tweeëntwintig seconden komt de trein tot stilstand, de luisteraar vermoeid maar voldaan achterlatend. Wie dacht dat Lambrini Girls het op hun tweede album wat rustiger aan zou doen, kent Phoebe, Selin en Jack niet.

Protegés The Young Analogues dartelen in Hoorn

Met pijn in hun muzikale harten nemen The Analogues in 2024 afscheid van hun publiek om zich op andere zaken te gaan storten. En toch schuurt dat een beetje en zo ontstaat het idee om met een nieuwe lichting topmuzikanten The Beatles voort te laten leven onder de naam The Young Analogues. Vrijdagavond zien we het vijftal acte de présence geven in Het Park in Hoorn. Dartelend, sensationeel.  

Tekst en foto’s: Pieter Visscher

We zien een Fab Five, want ze zijn met z’n vijven, gesoigneerd voor de dag komen. Allemaal strak in het blauwe pak. Een sobere podiumaankleding is meer dan genoeg, want het kwintet laat de muziek spreken. We hebben geen afleiding nodig. We horen en zien het beste van The Beatles voorbijkomen in de periode 1962 – 1965. McCartney cum suis schrijven dan nog niet hun allerbeste materiaal, maar wát een lading hits horen we. Verbluffend en razendknap gezongen en gespeeld. “We zijn geadopteerd door The Analogues”, grappen ze, “de beste Beatles-coverband aller tijden.” Daar is geen speld tussen te krijgen.

Onder begeleiding van voormalig Analogues-leden Bart van Poppel en Felix Maginn is The Young Analogues ontstaan. Een met zorg geselecteerde groep jonge muzikanten, die zich heeft ontwikkeld volgens de Analogues-methode: geen verkleedpartijen, maar volledige toewijding aan de authentieke sound.

“Toen ik klein was, was ik in de winkelstraten van Alkmaar te vinden, om daar als Beatle te spelen”, vertelt een van hen. “Mama zit nu in de zaal. All My Loving is voor jou, mam!” Het regent fraaie anekdotes tussen de nummers door. “Ik hou van alle Beatles-albums evenveel als van de kinderen die ik nog niet heb”, krijgt een andere bandlid de lachers op zijn hand. Het is een verdomd vermakelijke avond, met muziek van hoge kwaliteit en de zorgvuldigheid waarmee het vocaal op poten is gezet is bovendien erg goed te horen. Complimenten voor Van Poppel en Maginn, De twee zijn niet over één nacht ijs gegaan.

Mooi om te zien dat zowel jong als oud zich heeft verzameld in de theaterzaal van Het Park, de schouwburg die zo schitterend ligt aan het Markermeer. Een spervuur aan hits vliegt ons om de oren. Een greep daaruit: She Loves You, Please Please Me, From Me To You, I Want To Hold Your Hand, A Hard Day’s Night, Can’t Buy Me Love, Drive My Car, Day Tripper, Norwegian Wood en Eight Days A Week om er een paar te noemen. Na de pauze een minimetamorfose qua kleding. Van pakken naar quasi casual. We zijn aanbeland in 1965.

 

 

 

 

We spotten Van Poppel aan het eind van de show vlak bij het PA-systeem aan de rand van het podium, waar hij ook moet hebben genoten van zijn protegés, die een avond boordevol klasse op de planken hebben gelegd. In de toegift horen we een sprankelende versie van Yesterday en blijven in de foyer nog even hangen om een deejay te horen die feilloos aanvoelt wat muzikaal additioneel is op een heerlijke avond in het prachtige Hoorn.

Kijk voor meer tourdata op de website van The Young Analogues 

The Homesick – Love Off The Leash

Het Dokkummer Homesick verlangt niet alleen naar huis, maar afgaand op nieuwe single Love Off The Leash ook naar de lang vervlogen jaren 80, de tijd van de new wave en synthipop.

Elementen van beide genres horen we terug in de derde voorloper van het vierde album van Jaap, Elias en Erik. What’s Up With All These Shangri-Las werd geproduceerd door mede Fries Rimer Londen van (o.a.) MICH. Na de release van het nieuwe album op 19 begint september gaat de band op tournee door Europa. Maar ook Nederland komt ruim aan zijn trekken middels optredens in Amsterdam (Cintol 8/10), Rotterdam (Rotown 15/10), Groningen (Vera 7/11) en Utrecht (NAR 10/12).

FIEP – 7ebra

FIEP is terug!

Met een nieuwe single op een nieuw label. Het even befaamde als sympathieke Excelsior heeft ‘onze’ FIEP geadopteerd. Een album staat klaar voor release maar eerst worden we nog getrakteerd op wat singles. Het spits wordt afgebeten door 7ebra, een na-punkerige indierocktrack met praatzang van Veerle, koorzang van de andere FIEP‘s en staccato stereo gitaren. Wij hebben mogen voorproeven van het nieuwe FIEP album en kunnen vertellen dat 7ebra zeker niet het enige goede en zelfs niet het beste nummer van de plaat is. Maar nu lopen we op de zaken vooruit. Welkom terug FIEP.

Keo – Bird On A Wire

Keo doet even een vrije oefening met Bird On A Wire.

Dwz dat het niet echt een kop-staart liedje is, maar meer een impressionistisch, half geïmproviseerd gevoelsnummer. Even voor de duidelijkheid, Bird On A Wire is een eigen compositie van Fin Mac Keogh (spreek uit Keo) en dus geen cover van het beroemde stuk van Leonard Cohen. Het gevoel dat Fin probeert over te brengen is dat van verslagenheid, de leegte die overblijft na het stuklopen van een relatie. Missie geslaagd. Bird On A Wire komt net als Pistol en That’s Me op het debuutalbum van de Mac Keogh broers plus aanhang. Put A Smile On For Me komt uit op de 25ste.

Endless Wellness – Kontrolle ist Messer

Endless Wellness is een lekker luidruchtige indieband uit Wenen.

De band zegt zelf fuzz-folk te maken. Dat klopt niet maar klinkt leuk dus laten we maar zo. Het of door Adele of door Milena gezongen Kontrolle ist Messe (controle is mes) is een brutaal en levenslustig liedje dat door de taal en het geslacht van de vocalist onwillekeurig aan Nena doet denken, maar dan wel wat onstuimiger. In de Duitstalige wereld zijn Philipp, Adele, Hjörtur en Milena al bestbekend. Hun debuutalbum was een groot succes. Over iets meer dan een maand komt de band met de opvolger, Domino Days getiteld. Dat het met dat album ook wel goed komt, durven we wel te stellen na het horen van Kontrolle ist Mes.

DIIV – Kid

In de V.S. begint zich een nieuwe scene af te tekenen van alternatieve acts met een pop appeal, zeg maar indie van geest maar tegelijk ook commercieel.

Vertegenwoordigers van deze ‘new alternative’ scene zijn o.a. Eartheater, Slayyter en Turnstile. Ook DIIV zoekt aansluiting bij deze club. Misschien dat ze om die reden A.G. Cook, de rechterhand van Charlie XCX hebben aangetrokken als producer van hun nieuwe album. Zijn inbreng heeft zeker voor een toegankelijkere sound gezorgd, maar ook weer niet zo dat Taylor Swift zich zorgen moet gaan maken. De kans dat bijvoorbeeld Kid een ‘echte’ hit wordt is net zo groot als de kans dat Ajax kampioen wordt. Maar dat zegt natuurlijk niks over de kwaliteit. Kid is een uitstekend nummer, een valse ballad, zeg maar. Vals omdat de romantiek na een paar minuten ruw wordt verstoord door een zwaar overstuurde gitaar. Voor ons smullen natuurlijk, maar voor de gemiddelde 538 dj reden tot echtscheiding. Album Zirp! volgt over ruim een maand.