Recensies Archieven - Pinguin Radio

Dummy – Full Spectrum Dominance

Arme Dummy, vier albums uit en nog steeds is er geen cent te makken.

Maar er is hoop, hun meest recente album is hun succesvolste tot nu toe. En afgaand op de eerste single van wat album vijf moet gaan worden heeft de band er zin in. Full Spectrum Dominance is lekker dansbaar met zijn wandelende bas, een frivool wah wah-gitaartje en coole/koele zang van frontvrouw Emma Maatman. Niet bepaald disco en maar wel funky en toch rock. Dat nieuwe album van de makers uit L.A. heet Do You Love The Colors Of The Sky en volgt in oktober op nieuw label Polyvinyl. Dat is de platenmaatschappij van o.a. Alvvays en Julia Jacklin en ook dat duidt op een betere toekomst voor Dummy.

Flora Hibberd – Mammoth

Haar donkere timbre maar vooral de vibrato van Flora Hibberd doen sterk denken aan Marianne Faithfull.

De jonge Marianne en dus niet de doorrookte en door whiskey aangeslagen stem van de diva op leeftijd. Flora Hibberd is een in in Londen geboren Parisienne die een potente mix presenteert van folk, indie en pop. Miss of mademoiselle Hibberd schrijft haar songs solo. De productie laat ze over aan Ben Lanz, een kracht uit het kamp van Beirut. Mammoth staat niet op Flora’s vorig jaar verschenen debuutalbum en zou dus wel eens een annonce kunnen zijn voor een nieuwe langspeler.

Django Django – Dirty Hotel Blues

Django Django wilde met Doveland (6/11) een album maken met de beeldende kracht van Ry Cooder’s soundtrack voor de film Paris, Texas, de stressloosheid van JJ Cale en de liedkunst van Gerry Rafferty.

Missie geslaagd, denk je als het sfeervolle, relaxte en doortimmerde Dirty Hotel Blues hoort. Als Django Django ook nog eens een nummer wilde maken dat niet of nauwelijks herkenbaar is als het werk van de band die scoorde met Default dan is ze dat ook gelukt. De opvolger van Cameos is zo’n liedje dat lekker voorbij kabbelt als je iets aan het doen bent. Als je er echter even voor gaat zitten, hoor je dat er van alles gebeurt. En alleen maar mooie dingen.

Ugly (UK) – Marina

Ugly heeft zijn naam niet mee, maar er zal wel een gedachte achter zitten.

De Britse band weet in ieder geval te verassen met het wonderlijk schone Marina. Waarschijnlijk zal de nieuwe single wel zal ondersneeuwen in de aanstaande storm van najaarsreleases. Maar wie even tijd maakt voor de 8ste single van de band uit Cambridge hoort een complex liedje dat in twee delen uiteenvalt. Het folky eerste deel wordt (voornamelijk) door Jasmine Miller-Sauchella gezongen. Het iets steviger rockende tweede deel heeft vocalen van één van de heren van de band. Miller-Sauchella noemt Gigantic van The Pixies als inspiratie voor Marina. Als je dat weet hoor je het, maar Ugly heeft er een draai aan gegeven waardoor Marina een typisch Brits prog-rock aroma heeft meegekregen. Ugly heeft nog steeds geen album uit, maar daar wordt momenteel hard aan gewerkt met Balasz Artsach (o.a. Sharon van Etten) op de producersstoel.

Wishy – Sensational

Sensational is de nieuwe single van Wishy niet echt, maar wel weer erg lekker.

De derde aanjager van het Nature’s Pill album is een dansbare rocktrack met zang van zowel Kevin als Nina. Het nummer is ontstaan uit een basloopje van Mitch Collins en heeft wel wat weg van de dansrock zoals die eind vorige eeuw werd geproduceerd in Manchester. De cowbell-break doet onwillekeurig denken aan de ‘more cowbell’ sketch van SNL. En zal ook wel zo bedoeld zijn. Zoals gezegd geen opzienbarend nummertje, maar wel weer de zoveelste leuke single op rij van de fuzzrockers uit Indianapolis.

Lael Neale – Slip Away

Lael Neale scoorde een medium-sized Graadmeter hit met oud IJsbreker Down On The Freeway.

Op deze track ontpopte ze zich als krautrock adept, een discipel dus van Duitse bands als Can en Kraftwerk. Inmiddels is de uit de Amerikaanse staat Virginia afkomstige rocker alweer toe aan haar zesde album. Kartrekker Slip Away laat horen dat ze nog even doorgaat op de ingeslagen route. Neale nam Slip Away op in haar keuken op een 8 sporen recorder. De beat is basaal, de instrumentatie minimaal en haar zang dun en geïsoleerd. Op ‘papier’ klinkt dat misschien niet erg aantrekkelijk maar in het ‘echt’ dus zeer zeker wel. Ook intrigerend is de titel die Lael Neale bedacht heeft voor haar nieuwe langspeler, ‘As Killers Do’. Releasedatum volgt nog.

Gurriers – Nothing Happens Twice

Bestaat er zo iets als voorgrondmuziek, het tegenovergestelde dus van achtergrondmuziek? Het is een retorische vraag, want we weten het antwoord al.

Dat is namelijk ja. Het Ierse Gurriers maakt muziek die never nooit als achtergrondmuziek gebruikt zal worden. Daarvoor schuren hun songs te veel en is de mood te donker. En dat is ook precies de bedoeling. Gurriers is een postpunkband die aandacht eist. Neem nieuwe single, Nothing Happens Twice, het derde inkijkje van hun nieuwe album, Nobody’s Coming To Save You. Zagende gitaren, donderende drums en een gescandeerd refrein geven muzikale invulling aan een tekst die is geïnspireerd door het toneelstuk Waiting For Godot van de Ierse auteur Samuel Beckett. De band schetst een absurdistische wereld vol stagnatie en vervreemding waarin internet is overgenomen door bots. Voor wie zoekt zit er ook humor in de lyrics, uiteraard wel van het zwarte soort.

Concerten: 5 december Ancienne Belgique, Brussel. 7 december Vera, Groningen. 9 december Paradiso, Amsterdam.

Phoebe Bridgers – I Can’t Wait

Een 10 van The Guardian, 5 ballen van NRC en een 9 van de New York Times, zeggen dat The Lost Weekend, het nieuwe album van Phoebe Bridgers in goede aarde valt is een understatement.

We hebben het al eerder gezegd, het bijzondere aan het succes van miss Bridgers is dat ze er voor past om ook maar één enkel druppeltje water aan de wijn toe te voegen. Ze werkt weliswaar met meerdere producers en co-componisten, maar houdt de regie strak in handen. En hoe makkelijk zou het zijn om een duetje met haar vriendin Taylor Swift op het album te zetten (die Lost Weekend ‘a triumph’ noemde)? maar niet dus. Je krijgt een uur lang de vertrouwde intieme fluisterpop die Phoebe een klein decennium geleden voor het eerst introduceerde. Een verbeterde, verfijndere, geperfectioneerde versie van die stijl moeten we zeggen, want ze is geenszins stil blijven staan. Laaf je dus aan het hele album, maar als je een instapnummer zoekt, een representatief nummer voor de plaat dan heb je aan I Can’t Wait een hele goede.

Lowlands 2026 overrompelt, verblijdt en verrast

Lowlands 2026 ligt achter ons. Een smetteloze 32ste editie onder prettige weersomstandigheden. Vaak zonnig en nauwelijks neerslag. Met een publiek dat met het jaar gemêleerder lijkt te worden. Jong en oud geniet volop van een mooie balans tussen gitaar en elektronica op een festival dat qua aankleding ook blijft verrassen. Iedereen komt aan zijn trekken in bruisend Biddinghuizen. Lowlands overrompelt, verblijdt en verrast.

Tekst en foto’s Pieter Visscher

Het is stevig aftrappen om halfeen vrijdagmiddag met het energieke Chalk, uit Dublin, in de X-Ray. Beweeglijke zanger in ontbloot bovenlijf. Want het is warm in Biddinghuizen, waar de ochtendbuien niemand deren en de donderdaggangers onder andere genieten van een deejayset van Pinguin Radio’s bloedeigen deejays Gijs en Hans die donderdags de ArmadiLLow enkele uren onder handen nemen. Louter positieve geluiden. En zo is het ook lastig wat onaardigs te schrijven over Chalk. Dansbare postpunk die zonder oordoppen nauwelijks te doen is.
We horen de soepele, luchtige fluisterpop van Leisure in de prachtig geworden Heineken. Drummer met geestige saunamuts en Keith Haring-gympies. Volle bak, ook buiten de tent. De Nieuw Zeelanders hebben naar Tame Impala geluisterd. Of andersom. Kan natuurlijk ook. Is het allemaal live wat er vocaal wordt neergezet bij Leisure vraag je je af. Is het niet te gelikt? We houden het drie liedjes vol. De zwakke zanger van het Londense deejaytrio Joy (Anonymous) heeft niet door dat hij in Biddinghuizen zijn tentje heeft opgezet en brabbelt een paar keer wat over Amsterdam. We bellen na afloop maar even met moederlief in Engeland en die mompelt wat over topografie, verzuimgedrag, mavotijd, drugsgebruik en onvoldoendes. Joy (Anonymous) schopt het tentdoek van de India overigens wel aardig los, met vrolijke dance. Grappig intermezzo is Brabant van Guus Meeuwis. Als Joy (Anonymous) eerdaags in Waddinxveen optreedt horen we zonder twijfel “Good evening Leeuwarden!”

Dan Jpegmaffia, in de Heineken. Rapper Barrington DeVaughn Hendricks heeft een afbeelding van Jezus Christus achter op zijn zwarte jas. Goeie strot en dan vraag je je af waarom de geheel onnodige autotune af en toe wordt ingezet. Hebben echte zangers/rappers niet nodig joh en Hendricks is een echte rapper. Mooi ook die bassist, die tegelijkertijd de toetsen voor zijn rekening neemt.
Sons roept het publiek in de X-Ray op het wereldrecord crowdsurfen te verbeteren. Een enkeling doet een poging. Sons is de Belgische band die zeven jaar terug overrompelde met debuutalbum Family Dinner en daarna een ietwat luchtiger afslag heeft genomen. “Zijn er wereldrecords verbroken?”, vraagt zanger Robin Borghgraef zich af. Nee, helaas. “Het volgende nummer duurt slechts dertig seconden.” Sons is een stevige feestrockband geworden en niemand die dat vervelend vindt. Hoewel de Belgen ook laten horen dat er nog kneiterhard gerockt kan worden. Fijn dat de beuk er nog altijd hard in kan gaan. Afsluiten met Forever Young. Bonuspunten. Allez!

Nadat Willem in een overvolle Bravo heeft laten horen op eigen benen ook z’n mannetje te kunnen staan als lid van Opposites zien we Gurriers fel van leer trekken in de X-Ray. De postpunk van de Dubliners bevindt zich in de voorhoede van het genre en dat gegeven wordt moeiteloos waargemaakt in de heerlijke rockschuur in Biddinghuizen.

Zaterdag
Het is prima inkomen met Kelis aan het begin van de zaterdagmiddag in de Alpha, waar ze hoge ogen gooit met een lofzang op haar eigen fellatiokwaliteiten (wereldhit Milkshake) en tussendoor onder andere odes brengt aan Nirvana en Donna Summer. Goeie band, feest in de tent. Dansende menigte, met de zon vol op de bol. Het is genieten van de Amerikaanse, die op prettige wijze verrast. “Party people make some noise!” Nou, vooruit maar dan.
Violet Grohl betovert de India met haar in grunge gedipte gitaarrock. Ze is ziekig, zegt ze. We horen het een klein beetje. Maar de dochter van geeft gas en laat haar gehoor niet in de steek.

Balsem voor de trommelvliezen ook is Keo, in de India. De kwaliteit druipt werkelijk van de indierock af. Niet voor niets wordt de band veel gedraaid op Pinguin Radio. We hebben te maken met een van de grote winnaars van Lowlands 2026. Jonge honden, die overlopen van kwaliteit en enthousiasme.
Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terug horen én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison. Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet in de Lima vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zet zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren. Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan de bebrilde Amerikaan. Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Dat wordt zo’n beetje integraal gespeeld.
Geese is een grote band aan het worden en dat zien we ook terug in een afgeladen Bravo, waar de Amerikanen een begeesterd optreden afleveren. Mooie opbouw. Geinig stukje Holiday Rap tussendoor van MC Miker G & DJ Sven. Iemand die daar rekening mee had gehouden? We horen een band in topvorm die klaar is om de hele fucking wereld te veroveren met hun slimme alternatieve rock.

Andere koek is de hardcorepunk van het ziedende Speed uit Australië. Zanger Jem Siow start met een korte dwarsfluitsessie waardoor we plotseling aan Berdien Stenberg moeten denken. Daarna gaat het volledig los in de X-Ray met modhpits en een wervelwind aan crowdsurfers. Er wordt ook ouderwets en zeer veelvuldig gestagedived. Dit is een rockshow om in te lijsten. Je ziet de bandleden volop genieten van alle heerlijke rumoer in de rockschuur. Speed schrijft rockgeschiedenis in de Flevopolder. Is het ooit zó’n ongelooflijk gekkenhuis geweest in 32 jaar Lowlands op én voor het podium? Nee! Geen twijfel.

Royal Blood, ‘s avonds in de Heineken, blijft een van de coolste bands die er rondlopen in het rockcircuit. Het is van het allerhoogste niveau wat er wordt neergezet in de opgekalefaterde Heineken, die nu over een enorm dakterras beschikt. Wie zien een duo dat er enorm veel zin in heeft en er voor heeft gekozen de beuk erin te gooien. Alles klopt.
Tyler, the Creator headlinet de Alpha en dat zorgt voor een enorme toeloop. Geen band. Niks. Alles uit een laptop. Maakt niet uit. Want: retestrakke raps, veel motherfucker en nog veel meer vuurwerk. Dit is de hiphoptop. Tyler, the Creator imponeert.
Skee Mask, de Münchense deejay, zet de X-Ray op stelten met techno die naar climaxen toewerkt. Dat misten we de avond ervoor nota bene bij de Brits-Canadese technopionier Richie Hawtin, die de massa maar mondjesmaat in beweging krijgt.

Zondag
Steel Pulse is een overheerlijke opener van de zondagmiddag in de Alpha. Waar een enkeling een joint opsteekt en de band uit Birmingham na 51 lentes nog altijd doet waar ze steengoed in is: de allerbeste reggae serveren die je je maar kunt wensen. Ruud Gullit is fan van het eerste uur. Nog geen spoortje van sleet te vinden bij de Britten. Swingend de zondag in.
Hermanos Gutiérrez mag er ook zijn in de Alpha. De Latijns-Amerikaanse gitaarsound van het duo is zalvend zo halverwege de middag. Muziek voor fijnproevers.

Wunderhorse (foto) zien we in de Heineken plaatsnemen en de klassieke gitaarrock van de Engelsen gaat er prima in. Veel passie. Bevlogenheid ook, terwijl de band niet overdreven veel topnummers in het repertoire heeft. Integendeel. Ontroering in het publiek, dat wel. Tranen zelfs. Prettige stem ook natuurlijk, die Jacob Slater.
Teen Jesus and the Jean Teasers doet het leuk in de X-Ray. Raakvlakken zijn er met Lambrini Girls dat de avond ervoor goed werk aflevert in de Heineken. Vrouwenrock positioneert zich alsmaar sterker op de wereldkaart en in een paternalistische wereld als de onze blijven we dat keihard toejuichen.
2Hollis is ook een verrassing. In de Bravo. Lekker donkere beats, tot techno en industrial aan toe, goeie visuals en over het algemeen zo dansbaar als de best of van Daft Punk. Wilde man, met boodschappen. Met de looks van Iggy Pop in zijn jongste jaren. Soms een tikkeltje te veel stemvervorming, maar we zijn bereid dat door de vingers te zien. Het is zondag. Opnieuw droog en nergens chagrijn te bespeuren in Biddinghuizen. Juichende meutes, liefde en genot.
Wie ook een goeie beurt maakt op Lowlands 2026 is Turnstile, met een energieke set punkrock waar een continue groove de lijnen uitzet. Beweeglijke band, waarin iedereen een onstuimige indruk maakt en dat staat de sound van het vijftal zo goed. Zanger Brendan Yates heeft ook live het nodige weg van Perry Farrell. We zien Mark Tuitert in blote bast stuiteren in de moshpit. Turnstile is perfect getimed op de zondagavond, terwijl ook de zon weer is doorgebroken. Het is al met al een feilloze editie geworden van Lowlands, dat soms wat onder vuur ligt, maar feitelijk weinig concessies heeft gedaan aan haar identiteit als een van de beste festivals van Nederland. Het is het totaalpakket dat altijd maar blijft imponeren. Een 32ste editie om in te lijsten. Genoeg krenten in de pap. Al misten we misschien een Pixies, een Placebo of een Johnny Marr. Bijvoorbeeld. Niettemin drie dagen vol genot, goeie patat en uitstekende kibbeling. En we weten: een bak kibbeling a day keeps the doctor away. Veel gekkigheid sowieso. Overal. Op de raarste plekken. Dat is en blijft typisch Lowlands, dat elke editie weer weet te verwonderen. Daarom, saluut! Tot volgend jaar!

Voor meer foto’s kijk op Pinguin Radio Magazine

Fotoverslag Lowlands 2026

Lowlands 2026 zit er weer op, het was een mooie editie die Pinguin Radio op donderdag aftrapte met een dj-set in de Armadillow. Muzikaal viel er behoorlijk wat in de smaak en het weer was meer dan prima. Topfotograaf Peter van Heun was voor ons het hele weekend in Biddinghuizen voor een mooi sfeerverslag.