Tag: Cheekface

Cheekface – I Don’t Work Here

We kennen Cheekface nog van I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong en We Need A Dumpster Here.

Daarna hebben we de band min of meer los gelaten vanwege de vaak te jolige aard van hun songs. De bandnaam zegt het al. Ze nemen weinig inclusief zichzelf serieus. Maar I Don’t Work Here is leuk en goed, en funky ook. Cheekface is een echte indieband niet alleen qua sound, maar ook wat werkwijze betreft. I Don’t Work Here is afkomstig van een zesde langspeler die door de band uit L.A. net als de vorige vijf wordt uitgebracht op hun eigen label. Dat heeft als nadeel dat ze geen internationale promotiemachine achter zich hebben, maar als groot voordeel dat ze precies kunnen doen wat ze willen. Zoals lekker maffe muziek maken  Dat zesde album van Cheekface heet Podium. Over een maandje of twee komt hij uit.

Cheekface – We Need A Bigger Dumpster

Uit ervaring weten we dat niet iedereen geporteerd is van Cheekface. Bij het slacker trio uit L.A. gaat het namelijk vooral om de tekst. De muziek is ook prima, maar als je niet naar de woorden luistert mis je veel.

We Need A Bigger Dumpster gaat over verveling, paniekaanvallen, enge ziektes en Fritos. ‘Allemaal zaken die ons dagelijks bezighouden’. Vooral Fritos” (maïschips) licht zanger-tekstschrijver Greg Katz toe.

Onder het laagje absurdistische humor schuilt een serieuze song. ‘Everything Is Fine’ luidt het refrein, ‘Until It Isn’t’ hoor je hem erbij denken. Rockers zullen waarschijnlijk passen, maar de psychologen, cultuurfilosofen en letterkundigen onder u zullen smullen.

Cheekface – I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong

We hebben het al vaker gezegd punk is bezig aan een comeback. Niet de 1234 punk van The Ramones of de twee akkoorden anarchie van The Sex Pistols en consorten, maar een soort post post punk waarin de punkspirit gepaard gaat met een artistiek elan en dichterlijke ambitie. Case in point is de Amerikaanse band Cheekface.

Cheekface schrijft songs met veel tekst en weinig noten. De voorman van het trio uit L.A. praat vaak meer dan hij zingt. Stilistisch borduurt Cheekface voort op de semi-naïeve stijl van Jonathan Richman, die ook woordrijke songs componeerde met minimale melodieën en summiere begeleiding. Verschil is dat je bij Richman nooit wist of hij serieus was (zijn bekendste songs heet ‘I Was Dancing In The Lesbian Bar’) terwijl Cheekface bepaald geen grappen maakt. Dat Cheekface uit Californië komt is ook duidelijk. Waar anders vind je bands met songs als I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong, over het verschil tussen arrogantie en zelfvertrouwen. Een muzikale ‘self improvement’ cursus dus . En zo heeft Cheekface er nog veel meer, 13 stuks om precies te zijn. Je vind ze op hun vers verschenen debuutalbum, ‘Therapy Island’.