Category: Recensies

FIEP – 7ebra

FIEP is terug!

Met een nieuwe single op een nieuw label. Het even befaamde als sympathieke Excelsior heeft ‘onze’ FIEP geadopteerd. Een album staat klaar voor release maar eerst worden we nog getrakteerd op wat singles. Het spits wordt afgebeten door 7ebra, een na-punkerige indierocktrack met praatzang van Veerle, koorzang van de andere FIEP‘s en staccato stereo gitaren. Wij hebben mogen voorproeven van het nieuwe FIEP album en kunnen vertellen dat 7ebra zeker niet het enige goede en zelfs niet het beste nummer van de plaat is. Maar nu lopen we op de zaken vooruit. Welkom terug FIEP.

Keo – Bird On A Wire

Keo doet even een vrije oefening met Bird On A Wire.

Dwz dat het niet echt een kop-staart liedje is, maar meer een impressionistisch, half geïmproviseerd gevoelsnummer. Even voor de duidelijkheid, Bird On A Wire is een eigen compositie van Fin Mac Keogh (spreek uit Keo) en dus geen cover van het beroemde stuk van Leonard Cohen. Het gevoel dat Fin probeert over te brengen is dat van verslagenheid, de leegte die overblijft na het stuklopen van een relatie. Missie geslaagd. Bird On A Wire komt net als Pistol en That’s Me op het debuutalbum van de Mac Keogh broers plus aanhang. Put A Smile On For Me komt uit op de 25ste.

Endless Wellness – Kontrolle ist Messer

Endless Wellness is een lekker luidruchtige indieband uit Wenen.

De band zegt zelf fuzz-folk te maken. Dat klopt niet maar klinkt leuk dus laten we maar zo. Het of door Adele of door Milena gezongen Kontrolle ist Messe (controle is mes) is een brutaal en levenslustig liedje dat door de taal en het geslacht van de vocalist onwillekeurig aan Nena doet denken, maar dan wel wat onstuimiger. In de Duitstalige wereld zijn Philipp, Adele, Hjörtur en Milena al bestbekend. Hun debuutalbum was een groot succes. Over iets meer dan een maand komt de band met de opvolger, Domino Days getiteld. Dat het met dat album ook wel goed komt, durven we wel te stellen na het horen van Kontrolle ist Mes.

DIIV – Kid

In de V.S. begint zich een nieuwe scene af te tekenen van alternatieve acts met een pop appeal, zeg maar indie van geest maar tegelijk ook commercieel.

Vertegenwoordigers van deze ‘new alternative’ scene zijn o.a. Eartheater, Slayyter en Turnstile. Ook DIIV zoekt aansluiting bij deze club. Misschien dat ze om die reden A.G. Cook, de rechterhand van Charlie XCX hebben aangetrokken als producer van hun nieuwe album. Zijn inbreng heeft zeker voor een toegankelijkere sound gezorgd, maar ook weer niet zo dat Taylor Swift zich zorgen moet gaan maken. De kans dat bijvoorbeeld Kid een ‘echte’ hit wordt is net zo groot als de kans dat Ajax kampioen wordt. Maar dat zegt natuurlijk niks over de kwaliteit. Kid is een uitstekend nummer, een valse ballad, zeg maar. Vals omdat de romantiek na een paar minuten ruw wordt verstoord door een zwaar overstuurde gitaar. Voor ons smullen natuurlijk, maar voor de gemiddelde 538 dj reden tot echtscheiding. Album Zirp! volgt over ruim een maand.

M83 – Blister Sunrise

M83 blijft een heerlijk onvoorspelbaar fenomeen dat de ene keer de dansvloer in vuur en vlam zet en de andere keer afdaalt in de donkerste krochten van het rock idioom zoals op nieuwe single Blister Sunrise.

Hier slaat Anthony Gonzalez alias M83 een brug tussen shoegaze en prog-rock. Blister Sunrise begint vrij plots en houdt even onverwachts op. De beter dan we hadden durven verwachten single is het openingsnummer van het nieuwe album van M83. I Wrote You A Letter verschijnt eind deze maand al, de 25ste om precies te zijn. Het is is het 10e album van het Franse M83, dat van dezelfde lichting is als Daft Punk en Air, maar anders dan de eerste nooit met pensioen is gegaan en anders dan de tweede nog steeds niet uit ontwikkeld is.

The War On Drugs – Who’s That

En toen was er een nieuwe single van The War On Drugs!

Meestal word een nieuwe release van een band van het kaliber van die van Adam Granduciel wekenlang voorgekookt, maar Who’s That kwam bijna stiekem online afgelopen woensdag. Maakt verder niet uit. De hamvraag is natuurlijk; en is het wat? Het antwoord is een volmondig ja. Met die aantekening dat er niet heel veel veranderd is aan het bandgeluid. The War On Drugs blijft dus op het door Dylan/Springsteen/Reed/Petty uitgestippelde Americana pad. Misschien met een iets prominentere synthesizer. De gitaarsolo is in ieder geval weer ouderwets goed. Het is ook nog niet helemaal duidelijk of Who’s That, dat de band al een tijdje live speelt een stand alone single is of een announce is voor een nieuw album. In ieder geval is de nieuwe single de eerste nieuwe opname van The War On Drugs sinds het I Don’t Live Here Anymore album uit 2021.

Los Bitchos, Ambrose Kenny-Smith – Holding Cell

Los Bitchos maakte furore met instrumentale (surf) gitaarrock.

Hun sound ontstond uit liefde voor de muziek, maar was ook een beetje uit nood geboren lijkt het. Geen van drieën kan echt goed zingen. Toch was er de wens om ook nummers te maken met zang. Dus zijn ze een rondje gaan bellen/mailen om te kijken of ze een paar slachtoffers konden vinden die bereid waren een moppie te zingen. Op 13 november verschijnt Los Bitchos & Friends Vol1. Op het album staan 9 nummers waarvan vier met zang. Op het als single verschenen Holding Cell horen we de stem van Ambrose Kenny-Smith. Hem kennen we van King Gizzard & The Lizard Wizard (en The Murlocs). Als je Holding Cell hoort begrijp je de wens van Los Bitchos om eens met zang aan de slag te gaan. Instrumentals hebben toch zo hun beperkingen. Zang geeft songs toch een extra dimensie. Wat onveranderd is is het hoge spelniveau van de drie dames.

Sweeping Promises – You Say I Romanticize

Sweeping Promises – You Say I Romanticize (Sub Pop)

Mooi dat intro van Abduction On Camera, dat opzichtig knipoogt naar Joy Division. We worden als luisteraar wel vaker verblijd op You Say I Romanticize, de derde langspeler van het uit Boston afkomstige garagerock/postpunkduo Sweeping Promises. Lira Mondal en Caufield Schnug heten de twee. Het venijn druipt er weer vanaf.

Sweeping Promises wil op deze derde worp een eigen wall of sound in garagerockstijl laten horen. Phil Spector kan daar geen oordeel meer over geven, terwijl we het idee hebben dat hij best tevreden zou zijn geweest.

We horen nog altijd pakkende gitaarmelodieën, weinig opsmuk qua instrumentatie (Spenser Gralla wordt in het cd-boekje bedankt voor zijn drumwerk) en de geweldige stem van Mondal. 

Op een heerlijk album, waarop we worden meegenomen in de denkwereld van Mondal. Natuurlijk is er ruimte voor het mondiale wereldleed, terwijl we ook particuliere kwesties voorbij horen komen. “I know you’re searching, desperate. For someone to put your hooks into. An empty tube with a friendly face.” Uit Does He Want To Be The Weatherman? Pieter Visscher

 

Halve eeuw na dato: KISS Destroys Anaheim ’76

De rocklegendes van KISS hebben KISS Destroys Anaheim ’76 uitgebracht ter ere van het 50-jarig jubileum van een van de meest iconische shows uit de geschiedenis van de band. Op 20 augustus 1976 deed de ‘Spirit Of ’76 Tour’ (ook wel bekend als de ‘Destroyer Tour’) van KISS Anaheim, Californië aan.

Het Anaheim Stadium zat bomvol, met meer dan 42.000 fans – destijds het grootste publiek dat de band ooit had getrokken. Het concert werd die historische avond oorspronkelijk opgenomen door Eddie Kramer; hij heeft de opname nu opnieuw gemixt vanaf de originele multitrack-tapes. KISS Destroys Anaheim ’76 markeert de eerste keer dat deze historische show officieel voor het publiek beschikbaar is. Het concert (ruim 60 minuten) is geperst op een dubbel-lp van gekleurd vinyl en bevat een bijsluiter met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. Het concert (ruim 60 minuten) staat op één cd, inclusief een boekje met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. Het concert (ruim 60 minuten) is geperst op een dubbel-lp van 180-grams zwart vinyl en bevat een bijsluiter met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. KISS blijft fascineren.

Radio Free Alice – Crying With You

Eind oktober verschijnt dan eindelijk het debuutalbum van het Australische Radio Free Alice zes jaar na hun eerste single.

Maar zoals de vooruitgeschoven singles waaronder oud IJsbreker Kick In The Shins al duidelijk maakten; dit is duidelijk een gevalletje van ‘wat in het vat zit verzuurt niet’. Crying With You is waarschijnlijk het laatste voorproefje van What’s In Between. Met zijn galmende gitaren heeft de nieuwe single een new wave-achtige sound. De piano zorgt voor een symfonisch tintje en de bas voor de nodige schwung. Ouderwets goed zouden we bijna zeggen.

Concert: Amsterdam Tolhuistuin 10 november.