Category: Recensies

OK Cowgirl – Cruise The Town

Voor een band uit Brooklyn, toch hartje New York klinkt OK Cowgirl opvallend landelijk.

Ook de bandnaam roept eerder beelden op van prairies en paarden dan van stoplichten en wolkenkrabbers. En dat geldt dus ook voor hun muziek. Nieuwe single Cruise The Town klinkt als een vrouwelijke MJ Lenderman. En dat is geen toeval. Rhinestone Cowgirl, het nieuwe, tweede album van OK Cowgirl werd geproduceerd door Alex Farrar, de producer van MJ, diens (oude) band Wednesday en ook Angel Olsen. Rhinestone Cowgirl komt over een kleine drie weken uit.

The Strokes – Dine N’Dash

Het is even zoeken maar er staan een paar nummers op het nieuwe album van The Strokes die niet worden verkloot door de autotune van zanger Julian Casablancas.

Blijkbaar durft niemand tegen hem te zeggen dat hij meer kwaad dan goed doet met dat verschrikkelijke apparaat. Zelfs producer Rick Rubin niet, die toch een naam heeft op te houden. Blijkbaar denkt Casablancas dat hij met zijn gadget  een jong publiek aantrekt terwijl hij juist zijn oude fans wegjaagt. Maar goed. Track twee van Reality Awaits is wel goed te doen. En herinnert ons eraan dat The Strokes deze eeuw begonnen als een van de Grote Beloftes. Meer songs als Dine N’Cash met zijn zorgvuldige opbouw, creatieve gitaarwerk en overtuigende zang en Reality Awaits was een sterk album geworden. Helaas is de realiteit anders.

Concert: 11 oktober Ziggy Dome.

Big Red – Isn’t He Funny?

Joseph Scarisbrick is oprichter en aanvoerder van The Orchestra (For Now), een ambitieuze start-up band uit Londen in het progressieve rocksegment.

Eén band is blijkbaar niet genoeg voor Joe, want deze week verschijnt de debuutsingle van een andere band waarvan hij de aanjager is, Isn’t He Funny van Big Red. De tot nu toe verschenen singles van The Orchestra (For Now) kunnen ons nog niet helemaal overtuigen m.u.v. Deplore You/Farmer’s Market. Maar de eerste van Big Red komt meteen binnen. Isn’t He Funny is een ongeslepen diamand, een live opgenomen, licht bluesy luisterlied. Een duet bijna voor man en vrouw dat langzaam maar onvermijdelijk opbouwt naar een net niet kakofonische climax. Scarisbrick, die zelf gitaar speelt en zingt wordt op Isn’t He Funny begeleid door drummer Charlie Hancock en bassist/zangeres Millie Kirby. Beiden spelen ook in The Orchestra (For Now). De rest van de zevenkoppige band had hij gewoon even niet nodig. Vandaar dus de release onder een andere naam. Dingen worden pas gecompliceerd als Big Red het beter gaat doen dan The Orchestra (For Now).  En dat mogen we niet uitsluiten.

Cloudsurfers – If’s, But’s and Maybes

De twee vorige singles van het Noord-Oost Nederlandse Cloudsurfers vonden we te.

Maar op If’s, But’s and Maybes tekenen we graag weer in. Hierin herkennen we de psychedelische fuzzpunkband die de oren liet tintelen met songs als The Curse en Yaggerdang van het Subhuman Essence album uit 2023. Hopelijk staan er nog meer songs van het kaliber van If’s, But’s and Maybes op het nieuwe, derde Cloudsurfers album.  Dat gaat begin oktober uitkomen onder de titel Alone Together.

Rolling Stones – Foreign Tongues

Rolling Stones – Foreign Tongues (Universal)

Mick Jagger (83) en Keith Richards (82) werden beiden geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Jonkie Ron Wood (79) twee jaar na WO II. De overgebleven harde kern van de grootste band aller tijden is nog opvallend vitaal op respectabele leeftijd, want zo mogen we het toch wel noemen?

Die vitaliteit horen we terug op Foreign Tongues, dat van een ontroerende klasse is, in de wetenschap dat we te maken hebben met de Glimmer Twins, die over pakweg een jaar of vijftien bijna tweemaal Abraham hebben gezien. Ja, we gaan het romantiseren. Laten we hopen dat ze het halen. We mogen Moeder Aarde sowieso op onze blote knietjes danken dat ze het überhaupt zo lang uithouden. Komt er nog een tournee aan ook? Please, baby, please!

De in Chicago gevestigde schilder Nathaniel Mary Quinn maakte de schitterende hoesafbeelding van Foreign Tongues, dat geen seconde teleurstelt en dat ligt niet aan het sentiment dat deze worp van de Stones absoluut oproept. Nérgens is te horen dat we te maken hebben met tachtigers. Wie wil er niet op deze manier oud worden? Om er een retorische vraag aan te verbinden.

Foreign Tongues bruist en heeft z’n rustpunten. Medewerking wordt verleend door onder anderen Steve Winwood, Robert Smith, Paul McCartney en wijlen Charlie Watts (Hit Me In The Head lag al even op de plank).

Het is een typische Stones-plaat geworden. Van de band waar maar geen sleet op lijkt te komen. Had dit album in de jaren 70 net zo geklonken? Geen twijfel. We horen een energieke mix van klassieke bluesrock, allerlei funkinvloeden en elementen uit de country. Maar vooral veel rock-‘n-roll. Onversneden rock-‘n-roll. Lang leve The Rolling Stones! We maken onze állerdiepste buiging. Pieter Visscher

Man/Woman/Chainsaw – Something Else To Give

Ook de vijfde single van het debuutalbum van Man/Woman/Chainsaw vinden we Pinguin-playlist waardig.

Something Else To Give is een broeierig nummer met leadzang van Vera, een leidende rol voor de viool van Clio en een ondersteunende rol voor de grommende synth van Emmie-Mae. In het refrein horen we de hele band zingen. Someting Else To Give is zo’n song die het moet hebben van herhaling. Herhaling van couplet en refrein maar ook van vaak draaien. Na vijf singles is wel duidelijk dat het Cannonball album van de Londenaren een kandidaat einde-jaarlijstjes wordt.  Maar ook dat er momenteel weinig bands zijn die zo veelzijdig zijn als Man/Woman/Chainsaw.

Personal Trainer – Hole

“And now for something completely different”. We moesten aan de beroemde uitspraak van Monyt Python denken bij het beluisteren van de nieuwe single van Personal Trainer.

Hole is bijna Zappa-iaans (of Byrne-esk) in zijn constructie en humoristische ondertoon. Je zou Hole ook kunnen omschrijven als een vrolijk telrock (mathrock) nummer met Afrikaanse High Life gitaar, Latin hand claps en metal oprispingtjes. Kortom een behoorlijk maf nummer, maar ook erg leuk als in goed en dus anders dan anders. Hole komt net als Punch Drunk Love en Moping op het Human Asshole album te staan dat op 4 september uitkomt. Op 18 september staat Personal Trainer in Carré.

Tape Toy – Hummer (In My Ear)

Makkelijk herkenbaar maar toch elke keer weer anders. Dat is Tape Toy, een band waar we inmiddels alweer zo’n acht jaar plezier aan beleven.

Hummer (In My Ear) is -als we goed hebben geteld- het derde voorproefje van het tweede album van de Toys. Ondanks de geringe lengte van 2 minuut 19 gebeurt er veel in Hummer (My Ear). Het eerste dat opvalt is een sample van iets dat klinkt als speelgoedpop. Ook bijzonder is de ogenschijnlijk los van elkaar opererende lead en achtergrondzang en de naar drums ‘n bass neigende ritmesectie. De knappe productie is van de band zelf en Aron Kobayasho Ritch (Been Stellar/Snail Mail/Momma). Die nam ook de mix voor zijn rekening. De opvolger van Honey, WTF (2023) heet Dumb Sides en komt op 28 augustus uit. De release wordt gevierd met een show in Bitterzoet, A’dam op 5 december.

 

Echo & The Bunnymen – Brussels Is Haunted

Optreden is Echo & The Bunnymen altijd blijven doen, maar van platen maken is het de laatste 12 jaar niet gekomen.

Maar. 47 jaar na debuutsingle The Picture On My Wall is er toch weer een nieuwe single verschenen van de new wave veteranen uit Liverpool. We kunnen nu al zeggen dat Brussels Is Haunted het niet haalt bij een evergreen als Bring On The Dancing Horses laat staan The Killing Moon. Dat geconstateerd hebbende is Brussels best een aardige single. Opvallend vrolijk ook. Zeker voor een band die zelden lachend op de foto staat. En onmiskenbaar Echo & The Bunnymen. Brussels Is Haunted komt op het nieuwe album van The Bunnymen, Apples For Isaac dat we medio september mogen verwachten. De drums op de nieuwe single en de meeste nummers op het album worden gespeeld door Greg Burke. Helaas kan de voormalige drummer van Blondie de release niet meemaken. Hij overleed in april vorig jaar tijdens de opnamen van het album.

Fiddlehead – Baby I’ll Change

Fiddlehead draait al een tijdje mee, maar voor ons is Baby I’ll Change een eerste kennismaking.

En een aangename zou je kunnen zeggen hoewel dat misschien niet het juiste woord is. Baby I’ll change is namelijk een zeer serieus nummer met een tekst over verslaving en de gruwelijke gevolgen daarvan voor de verslaafden maar ook voor de directe omgeving. Dat Patrick Flynn, de tekstschrijver van de song de juiste toon heeft getroffen en zijn thematiek veel weerklank vindt lees in de comments op de clip op Youtube. Hier is duidelijk een ervaringsdeskundige aan het woord. De urgentie, het verdriet en radeloosheid van de tekst hoor je terug in de muziek, een mix van folk, punk en harde rock door de band uitgevoert alsof hun leven ervan afhangt.

Fiddlehead komt uit Boston, Mass. De band bracht in 2018 het eerste van nu drie albums uit. De meest recente is uit 2023. Baby I’ll Change staat op een gelijknamige EP die eind vorige maand is verschenen.