Category: Albums

Sweeping Promises – You Say I Romanticize

Sweeping Promises – You Say I Romanticize (Sub Pop)

Mooi dat intro van Abduction On Camera, dat opzichtig knipoogt naar Joy Division. We worden als luisteraar wel vaker verblijd op You Say I Romanticize, de derde langspeler van het uit Boston afkomstige garagerock/postpunkduo Sweeping Promises. Lira Mondal en Caufield Schnug heten de twee. Het venijn druipt er weer vanaf.

Sweeping Promises wil op deze derde worp een eigen wall of sound in garagerockstijl laten horen. Phil Spector kan daar geen oordeel meer over geven, terwijl we het idee hebben dat hij best tevreden zou zijn geweest.

We horen nog altijd pakkende gitaarmelodieën, weinig opsmuk qua instrumentatie (Spenser Gralla wordt in het cd-boekje bedankt voor zijn drumwerk) en de geweldige stem van Mondal. 

Op een heerlijk album, waarop we worden meegenomen in de denkwereld van Mondal. Natuurlijk is er ruimte voor het mondiale wereldleed, terwijl we ook particuliere kwesties voorbij horen komen. “I know you’re searching, desperate. For someone to put your hooks into. An empty tube with a friendly face.” Uit Does He Want To Be The Weatherman? Pieter Visscher

 

Halve eeuw na dato: KISS Destroys Anaheim ’76

De rocklegendes van KISS hebben KISS Destroys Anaheim ’76 uitgebracht ter ere van het 50-jarig jubileum van een van de meest iconische shows uit de geschiedenis van de band. Op 20 augustus 1976 deed de ‘Spirit Of ’76 Tour’ (ook wel bekend als de ‘Destroyer Tour’) van KISS Anaheim, Californië aan.

Het Anaheim Stadium zat bomvol, met meer dan 42.000 fans – destijds het grootste publiek dat de band ooit had getrokken. Het concert werd die historische avond oorspronkelijk opgenomen door Eddie Kramer; hij heeft de opname nu opnieuw gemixt vanaf de originele multitrack-tapes. KISS Destroys Anaheim ’76 markeert de eerste keer dat deze historische show officieel voor het publiek beschikbaar is. Het concert (ruim 60 minuten) is geperst op een dubbel-lp van gekleurd vinyl en bevat een bijsluiter met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. Het concert (ruim 60 minuten) staat op één cd, inclusief een boekje met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. Het concert (ruim 60 minuten) is geperst op een dubbel-lp van 180-grams zwart vinyl en bevat een bijsluiter met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. KISS blijft fascineren.

Snow Patrol viert jubileum Eyes Open met speciale uitgave

Op de verjaardag van de oorspronkelijke Britse release kondigde Snow Patrol een heruitgave aan van hun wereldwijde goed ontvangen album Eyes Open. Deze speciale editie van het vierde studioalbum van de Noord-Ierse band viert een van de meest succesvolle Britse rockalbums aller tijden met een uitgebreide collectie van 36 nummers, voor het eerst samengebracht.

Eyes Open, oorspronkelijk uitgebracht in 2006 en geproduceerd door Jacknife Lee, was het bestverkochte album van dat jaar in het Verenigd Koninkrijk en staat nog steeds op de vijftiende plaats van bestverkochte albums van de jaren 2000. Het album behaalde achtmaal platina in zowel het Verenigd Koninkrijk als Ierland en bracht zes singles voort, waaronder het voor een Grammy en Brit Award genomineerde Chasing Cars – het meest gedraaide nummer van de 21e eeuw op de Britse radio. De 20th Anniversary Edition op cd en digitaal is aanzienlijk uitgebreider dan de oorspronkelijke tracklist van elf nummers en bevat nu 36 nummers uit die periode. Het pakket bevat zeven B-kantjes – met als hoogtepunt de fanfavoriet Warmer Climate – en de single Signal Fire van de Spider-Man 3-soundtrack. Deze B-kantjes zijn beschikbaar op alle formaten, inclusief vinyl. Op de cd en het digitale album vinden fans ook zeldzame live- en akoestische opnames van historische optredens in de Columbiahalle in Berlijn, het Opera House in Toronto en een uitgeklede sessie voor de MENCAP Little Noise Sessions in de Union Chapel in Londen, naast intrigerende remixes van Freelance Hellraiser en Minotaur Shock. Om het twintigjarig bestaan ​​van het album te vieren, is het oorspronkelijke ontwerpbureau Big Active gevraagd om het iconische artwork nieuw leven in te blazen. Daarnaast heeft frontman Gary Lightbody exclusieve nieuwe liner notes geschreven voor het pakket, waarin hij een persoonlijke terugblik geeft op de enorme impact van het album. De heruitgave is beschikbaar in verschillende fysieke en digitale formaten, waaronder een gouden 2lp, een transparante 2lp en een crèmekleurige 2lp. De heruitgave verschijnt tijdens een grote zomertournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

Rolling Stones – Foreign Tongues

Rolling Stones – Foreign Tongues (Universal)

Mick Jagger (83) en Keith Richards (82) werden beiden geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Jonkie Ron Wood (79) twee jaar na WO II. De overgebleven harde kern van de grootste band aller tijden is nog opvallend vitaal op respectabele leeftijd, want zo mogen we het toch wel noemen?

Die vitaliteit horen we terug op Foreign Tongues, dat van een ontroerende klasse is, in de wetenschap dat we te maken hebben met de Glimmer Twins, die over pakweg een jaar of vijftien bijna tweemaal Abraham hebben gezien. Ja, we gaan het romantiseren. Laten we hopen dat ze het halen. We mogen Moeder Aarde sowieso op onze blote knietjes danken dat ze het überhaupt zo lang uithouden. Komt er nog een tournee aan ook? Please, baby, please!

De in Chicago gevestigde schilder Nathaniel Mary Quinn maakte de schitterende hoesafbeelding van Foreign Tongues, dat geen seconde teleurstelt en dat ligt niet aan het sentiment dat deze worp van de Stones absoluut oproept. Nérgens is te horen dat we te maken hebben met tachtigers. Wie wil er niet op deze manier oud worden? Om er een retorische vraag aan te verbinden.

Foreign Tongues bruist en heeft z’n rustpunten. Medewerking wordt verleend door onder anderen Steve Winwood, Robert Smith, Paul McCartney en wijlen Charlie Watts (Hit Me In The Head lag al even op de plank).

Het is een typische Stones-plaat geworden. Van de band waar maar geen sleet op lijkt te komen. Had dit album in de jaren 70 net zo geklonken? Geen twijfel. We horen een energieke mix van klassieke bluesrock, allerlei funkinvloeden en elementen uit de country. Maar vooral veel rock-‘n-roll. Onversneden rock-‘n-roll. Lang leve The Rolling Stones! We maken onze állerdiepste buiging. Pieter Visscher

Meindert Talma – Celluloid Illusies

Meindert Talma – Celluloid Illusies (Excelsior)

Hij ligt al even bij uw platenboer en laat ‘m dus niet verstoffen, want de nieuwe Meindert Talma is een klein meesterwerk geworden. Celluloid Illusies is een eerbetoon aan de Nederlandse filmindustrie door de jaren heen geworden. Allerhande briljante narratiefen van Talma. Monumentaal.

Hij is misschien wel de eigenzinnigste singer-songwriter die we de laatste honderd jaar zagen in ons land. De in het sympathieke Noord-Hollandse dorpje Opperdoes geboren Groninger bracht in het verleden al odes aan bijvoorbeeld Michael Rummenigge en AZ-held Barry van Galen en doet dat nu met een plaat vol schitterende verhalen over Nederlandse filmmakers uit de jaren ’70 en ’80 en acteurs uit die periode. Zo is de openingstrack Seks, Geweld en Religie een lofzang op cineast Paul Verhoeven. Ook muzikaal briljant, met een opzichtige dansknipoog naar de jaren 80 en rockelementen. Zo dansbaar als de pest. Verslavend fijne song, die tot het beste behoort van wat Talma tot nu toe op plaat heeft gezet in zijn rijke oeuvre. Ontroerende schoonheid. Jawel.

Andere helden die voorbij komen zijn onder anderen Wim Verstappen, Andy Vrielink (De James Dean van Hengelo – rocksong om in te lijsten), Hans van Tongeren (aan wie een ballade wordt opgedragen), de vroeger bloedmooie Monique van de Ven en de veel te vroeg overleden Sylvia Kristel krijgt een lofzang van een kwartier. Dik verdiend. Willeke van Ammelrooy komt er evenmin bekaaid vanaf.

Mooi dat geluidsfragment in Blue Movie, waar we een monoloog van Verstappen horen. Prachtig ook de filmposters in het cd-boekje. Meindert Talma zou dit jaar eigenlijk op Lowlands moeten schitteren. Laat het anders volgend jaar worden. De X-Ray stellen we voor, die heerlijke vrijplaats voor de wat experimentelere muziek. Talma naar Biddinghuizen. Hoogste tijd! Pieter Visscher

Joe Lovano – Paramount Quartet

Joe Lovano – Paramount Quartet (ECM)

Will Calhoun kennen we niet alleen van zijn meesterlijke drumwerk in het al even meesterlijke Living Colour, we houden ‘m ook in de gaten vanwege zijn diverse muzikale uitstapjes. Bijvoorbeeld in de wereld van de jazz. Waar hij meer dan geregeld opduikt. Calhoun ontving de pretentieuze Buddy Rich Jazz Masters-prijs al eens.

Nu duikt hij op in het Paramount Quartet van tenorsaxofonist Joe Lovano, de jazzgrootheid die veel meer blaasinstrumenten in zijn bagage heeft en daarnaast ook drumt. Dat laat hij nu dus over aan Calhoun, die in een track als Fanfare For Unit heel subtiel wat rockelementen toevoegt.

Gitarist Julian Lage en bassist Asante Santi Debriano completeren het kwartet dat op een uitdagende, creatieve manier de rijkwijdtes van gedragen, klassieke jazz en wereldmuziek verkent. Improvisatorisch her en der, er is absoluut ruimte voor het avontuur, terwijl het bovenal genieten is van de instrumentbeheersing van de vier en het sublieme productiewerk van de Duitse meester Manfred Eicher.

Zo horen we een zevental uitgerekte tracks, die balsem voor de ziel zijn. Het is de kunst zo nu en dan een instrument te isoleren van de rest en zo extra veel muzikale rijkdom te ontdekken. Een muziekrijk album al met al, zeker voor hen die geregeld afstemmen op het overheerlijke Pinguin Pluche

Terwijl ondergetekende dit typt komt Generique van Miles Davis voorbij op dat station van Pinguin Radio. Pieter Visscher

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986 (Bureau B)

Sowas von Egal 3 is de derde worp van het Hamburgse dj-team Damaged Goods. Een compilatiereeks die zich richt op de undergroundscenes van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland in de vroege jaren 80. Ook op Sowas von Egal 3 vergeten pareltjes die menig dansvloer in no time in beweging krijgen.

Buiten de geijkte paden is nog zoveel fraais te ontdekken in de neue deutsche welle, de (vooral) Duitstalige tegenhanger van de new wave. Invloeden uit die stroming, gecombineerd met synthwave, postpunk en avant-garde en voornamelijk Duitse teksten brengen de luisteraar terug naar sfeervolle, donkere dansvloeren. Het is niet zo vreemd dat de 80’s nog altijd bijzonder populair zijn wereldwijd en in het bijzonder bij onze oosterburen.

De stuk voor stuk dansbare songs op Sowas von Egal 3 weerspiegelen een maatschappelijke atmosfeer, gevangen tussen onzekerheid, protestcultuur en een nihilistische ‘geen toekomst’-houding, gevormd door angst voor militarisering, milieuvernietiging en wereldwijde conflicten. We zouden kunnen zeggen: er is wereldwijd hélemaal níets veranderd en ook daarom blijft deze muziek zo urgent.

Je hoort aan alles dat deze verzamelaar met de grootste zorg en liefde voor muziek is samengesteld. Het geluid is wederom zorgvuldig geremasterd door Tom Morgenstern, een Duitse geluidstechnicus en muzikant die furore maakte in postpunkformatie Die Zinnförster, die van 1984 tot 1989 actief was. Wie stil blijft staan op een track als Geheimnis van het uit Hannover afkomstige Bizarre Leidenschaft moet verplicht richting oorarts. En zo is het zestienmaal raak op een verzamelaar die in huize Visscher om de haverklap in de cd-speler glijdt. Voetjes van de vloer. Pieter Visscher

 

Joe Jackson – Hope And Fury

Joe Jackson – Hope And Fury (ear music/V2 Records)

Er staat nog altijd geen maat op Joe Jackson, een van de briljantste Engelse singer-songwriters die we wereldwijd hebben gespot de laatste honderd jaar. Hope And Fury doet grotendeels in niets onder voor zijn beste werk. We maken een dermate diepe buiging, dat het subiet rugklachten oplevert en nemen die op de koop toe.

Jacksons hoeveelste is het eigenlijk? We zijn gestopt met tellen. Toen ondergetekende Jackson interviewde enkele jaren terug, liet hij weten altijd zijn eigen ding te blijven doen. Originaliteit voorop. Jackson haat namaak en dat hoor je ook weer terug op Hope And Fury, waarop we een geluid vinden dat je uit duizenden herkent. Die nichesound.

Jackson liet zich in betreffend interview evenwel ontvallen muzikale helden te hebben; Bowie, Steely Dan, Stevie Wonder en Beethoven bijvoorbeeld. Wat ze gemeen hebben is de rijkdom aan melodieën voor de eeuwigheid. Hope And Fury staat er ook weer mee vol. Negen kunststukjes van de meester. Die overduidelijke Joe Jackson-signatuur hoor je bijvoorbeeld terug in een onvervalst pareltje als After All This Time, met dat refrein om zielsgelukkig van te worden. Jackson, spelend met zijn eigen vocale mogelijkheden.

Hoogtepunt is het verrukkelijke The Face, waarin we jazzy elementen horen en de kolderieke vocale inbreng van zijn band, waardoor je meteen doorhebt dat het met de synergie binnen die formatie nog altijd goed zit. Er druipt nog altijd zó ongelooflijk veel speelplezier van Jacksons werk af.  Pieter Visscher

 

L.A. Sagne – Good Company

L.A. Sagne – Good Company (Geertruida)

Zo kolderiek als de bandnaam is, zo gemeend en onderhoudend is het sprankelende platendebuut van het in Amsterdam residerende punkkwartet L.A. Sagne. Ze spreken van bulldozerenergie en daar kunnen we ons wel in vinden.

Muzikale raakvlakken zijn er onder meer met de Australische punkband Amyl and the Sniffers, maar wat L.A. Sagne op plaat heeft gezet is muzikaal spannender, directer en ook diverser. Terwijl – no offence – Amyl en haar mannen ook tekstueel hun meerdere moeten erkennen in hun Nederlandse vakbroeders.

Toestanden op sociaal gebied komen aan de orde, alsmede een stuk feminisme, een fuck the system-mentaliteit en allerhande persoonlijke sores. Allemaal prettig verpakt in puntige gitaarpunk en het stemgeluid van frontdame Frontvrouw Tara Wits die alles in de juiste banen leidt. Muzikale raakvlakken zijn er ook met het uit Rotterdam afkomstige Tramhaus, dat reeds over de grenzen optreedt. Voor L.A. Sagne lijkt dat ook een kwestie van tijd. Eind april speelden ze al in Paradiso.

Cigs Are Fun knipoogt naar The Ramones. De band laat weten een korter leven op de koop toe te nemen, door hun rookgedrag, want sigaretten betekenen amusement. Het anderhalve minuut durende God Save The Geese is een andere knipoog. Nu naar The Sex Pistols. Het lijdt geen twijfel dat beide formaties ook inspiratiebronnen zijn geweest. We gaan eruit met het woeste Euh en zetten de plaat nog eens op repeat. Vakwerk! Pieter Visscher

Memorials – All Clouds Bring Not Rain

Memorials – All Clouds Bring Not Rain (Fire)

Air-achtige overlappingen in I Can’t See A Rainbow, de derde track op de tweede worp van het spraakmakende duo Memorials, bestaande uit Verity Susman, afkomstig uit indierockformatie Electrelane en Matthew Simms, gitarist in postpunkformatie Wire. Ze hebben hetzelfde kapsel. All Clouds Bring Not Rain is een schitterende plaat geworden.

Een album dat duidelijk teruggrijpt op de jaren 60. Psychedelische krautrock. Filmisch, met elementen uit de folk. Velvet Underground en Stereolab zijn hoorbare inspiratiebronnen. Wie stil blijft staan tijdens het opwindend spirituele Watching The Moon mankeert iets. Overheerlijk feestelijk.

Susman is een ietwat gemankeerde zangeres (Nico, zegt u?) met haar geregeld naar de achtergrond gemixte, wat breekbare stemgeluid, maar het staat de sound van de band zo mooi. Alles past. All Clouds Bring Not Rain is een plaat waarop oneffenheden niet overdreven voorzichtig zijn weggepoetst.

We horen een mooie mix van wat ingetogener songs en pure bevlogenheid. We pikken het heerlijk gejaagde Dropped Down The Well er ook even uit. Zo’n track waarop zelfs dat duffe stel van nummer 46 gaat swingen tijdens een buurtbarbecue. Je bent gewaarschuwd. Pieter Visscher