Category: Albums

Meindert Talma – Celluloid Illusies

Meindert Talma – Celluloid Illusies (Excelsior)

Hij ligt al even bij uw platenboer en laat ‘m dus niet verstoffen, want de nieuwe Meindert Talma is een klein meesterwerk geworden. Celluloid Illusies is een eerbetoon aan de Nederlandse filmindustrie door de jaren heen geworden. Allerhande briljante narratiefen van Talma. Monumentaal.

Hij is misschien wel de eigenzinnigste singer-songwriter die we de laatste honderd jaar zagen in ons land. De in het sympathieke Noord-Hollandse dorpje Opperdoes geboren Groninger bracht in het verleden al odes aan bijvoorbeeld Michael Rummenigge en AZ-held Barry van Galen en doet dat nu met een plaat vol schitterende verhalen over Nederlandse filmmakers uit de jaren ’70 en ’80 en acteurs uit die periode. Zo is de openingstrack Seks, Geweld en Religie een lofzang op cineast Paul Verhoeven. Ook muzikaal briljant, met een opzichtige dansknipoog naar de jaren 80 en rockelementen. Zo dansbaar als de pest. Verslavend fijne song, die tot het beste behoort van wat Talma tot nu toe op plaat heeft gezet in zijn rijke oeuvre. Ontroerende schoonheid. Jawel.

Andere helden die voorbij komen zijn onder anderen Wim Verstappen, Andy Vrielink (De James Dean van Hengelo – rocksong om in te lijsten), Hans van Tongeren (aan wie een ballade wordt opgedragen), de vroeger bloedmooie Monique van de Ven en de veel te vroeg overleden Sylvia Kristel krijgt een lofzang van een kwartier. Dik verdiend. Willeke van Ammelrooy komt er evenmin bekaaid vanaf.

Mooi dat geluidsfragment in Blue Movie, waar we een monoloog van Verstappen horen. Prachtig ook de filmposters in het cd-boekje. Meindert Talma zou dit jaar eigenlijk op Lowlands moeten schitteren. Laat het anders volgend jaar worden. De X-Ray stellen we voor, die heerlijke vrijplaats voor de wat experimentelere muziek. Talma naar Biddinghuizen. Hoogste tijd! Pieter Visscher

Joe Lovano – Paramount Quartet

Joe Lovano – Paramount Quartet (ECM)

Will Calhoun kennen we niet alleen van zijn meesterlijke drumwerk in het al even meesterlijke Living Colour, we houden ‘m ook in de gaten vanwege zijn diverse muzikale uitstapjes. Bijvoorbeeld in de wereld van de jazz. Waar hij meer dan geregeld opduikt. Calhoun ontving de pretentieuze Buddy Rich Jazz Masters-prijs al eens.

Nu duikt hij op in het Paramount Quartet van tenorsaxofonist Joe Lovano, de jazzgrootheid die veel meer blaasinstrumenten in zijn bagage heeft en daarnaast ook drumt. Dat laat hij nu dus over aan Calhoun, die in een track als Fanfare For Unit heel subtiel wat rockelementen toevoegt.

Gitarist Julian Lage en bassist Asante Santi Debriano completeren het kwartet dat op een uitdagende, creatieve manier de rijkwijdtes van gedragen, klassieke jazz en wereldmuziek verkent. Improvisatorisch her en der, er is absoluut ruimte voor het avontuur, terwijl het bovenal genieten is van de instrumentbeheersing van de vier en het sublieme productiewerk van de Duitse meester Manfred Eicher.

Zo horen we een zevental uitgerekte tracks, die balsem voor de ziel zijn. Het is de kunst zo nu en dan een instrument te isoleren van de rest en zo extra veel muzikale rijkdom te ontdekken. Een muziekrijk album al met al, zeker voor hen die geregeld afstemmen op het overheerlijke Pinguin Pluche

Terwijl ondergetekende dit typt komt Generique van Miles Davis voorbij op dat station van Pinguin Radio. Pieter Visscher

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986 (Bureau B)

Sowas von Egal 3 is de derde worp van het Hamburgse dj-team Damaged Goods. Een compilatiereeks die zich richt op de undergroundscenes van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland in de vroege jaren 80. Ook op Sowas von Egal 3 vergeten pareltjes die menig dansvloer in no time in beweging krijgen.

Buiten de geijkte paden is nog zoveel fraais te ontdekken in de neue deutsche welle, de (vooral) Duitstalige tegenhanger van de new wave. Invloeden uit die stroming, gecombineerd met synthwave, postpunk en avant-garde en voornamelijk Duitse teksten brengen de luisteraar terug naar sfeervolle, donkere dansvloeren. Het is niet zo vreemd dat de 80’s nog altijd bijzonder populair zijn wereldwijd en in het bijzonder bij onze oosterburen.

De stuk voor stuk dansbare songs op Sowas von Egal 3 weerspiegelen een maatschappelijke atmosfeer, gevangen tussen onzekerheid, protestcultuur en een nihilistische ‘geen toekomst’-houding, gevormd door angst voor militarisering, milieuvernietiging en wereldwijde conflicten. We zouden kunnen zeggen: er is wereldwijd hélemaal níets veranderd en ook daarom blijft deze muziek zo urgent.

Je hoort aan alles dat deze verzamelaar met de grootste zorg en liefde voor muziek is samengesteld. Het geluid is wederom zorgvuldig geremasterd door Tom Morgenstern, een Duitse geluidstechnicus en muzikant die furore maakte in postpunkformatie Die Zinnförster, die van 1984 tot 1989 actief was. Wie stil blijft staan op een track als Geheimnis van het uit Hannover afkomstige Bizarre Leidenschaft moet verplicht richting oorarts. En zo is het zestienmaal raak op een verzamelaar die in huize Visscher om de haverklap in de cd-speler glijdt. Voetjes van de vloer. Pieter Visscher

 

Joe Jackson – Hope And Fury

Joe Jackson – Hope And Fury (ear music/V2 Records)

Er staat nog altijd geen maat op Joe Jackson, een van de briljantste Engelse singer-songwriters die we wereldwijd hebben gespot de laatste honderd jaar. Hope And Fury doet grotendeels in niets onder voor zijn beste werk. We maken een dermate diepe buiging, dat het subiet rugklachten oplevert en nemen die op de koop toe.

Jacksons hoeveelste is het eigenlijk? We zijn gestopt met tellen. Toen ondergetekende Jackson interviewde enkele jaren terug, liet hij weten altijd zijn eigen ding te blijven doen. Originaliteit voorop. Jackson haat namaak en dat hoor je ook weer terug op Hope And Fury, waarop we een geluid vinden dat je uit duizenden herkent. Die nichesound.

Jackson liet zich in betreffend interview evenwel ontvallen muzikale helden te hebben; Bowie, Steely Dan, Stevie Wonder en Beethoven bijvoorbeeld. Wat ze gemeen hebben is de rijkdom aan melodieën voor de eeuwigheid. Hope And Fury staat er ook weer mee vol. Negen kunststukjes van de meester. Die overduidelijke Joe Jackson-signatuur hoor je bijvoorbeeld terug in een onvervalst pareltje als After All This Time, met dat refrein om zielsgelukkig van te worden. Jackson, spelend met zijn eigen vocale mogelijkheden.

Hoogtepunt is het verrukkelijke The Face, waarin we jazzy elementen horen en de kolderieke vocale inbreng van zijn band, waardoor je meteen doorhebt dat het met de synergie binnen die formatie nog altijd goed zit. Er druipt nog altijd zó ongelooflijk veel speelplezier van Jacksons werk af.  Pieter Visscher

 

L.A. Sagne – Good Company

L.A. Sagne – Good Company (Geertruida)

Zo kolderiek als de bandnaam is, zo gemeend en onderhoudend is het sprankelende platendebuut van het in Amsterdam residerende punkkwartet L.A. Sagne. Ze spreken van bulldozerenergie en daar kunnen we ons wel in vinden.

Muzikale raakvlakken zijn er onder meer met de Australische punkband Amyl and the Sniffers, maar wat L.A. Sagne op plaat heeft gezet is muzikaal spannender, directer en ook diverser. Terwijl – no offence – Amyl en haar mannen ook tekstueel hun meerdere moeten erkennen in hun Nederlandse vakbroeders.

Toestanden op sociaal gebied komen aan de orde, alsmede een stuk feminisme, een fuck the system-mentaliteit en allerhande persoonlijke sores. Allemaal prettig verpakt in puntige gitaarpunk en het stemgeluid van frontdame Frontvrouw Tara Wits die alles in de juiste banen leidt. Muzikale raakvlakken zijn er ook met het uit Rotterdam afkomstige Tramhaus, dat reeds over de grenzen optreedt. Voor L.A. Sagne lijkt dat ook een kwestie van tijd. Eind april speelden ze al in Paradiso.

Cigs Are Fun knipoogt naar The Ramones. De band laat weten een korter leven op de koop toe te nemen, door hun rookgedrag, want sigaretten betekenen amusement. Het anderhalve minuut durende God Save The Geese is een andere knipoog. Nu naar The Sex Pistols. Het lijdt geen twijfel dat beide formaties ook inspiratiebronnen zijn geweest. We gaan eruit met het woeste Euh en zetten de plaat nog eens op repeat. Vakwerk! Pieter Visscher

Memorials – All Clouds Bring Not Rain

Memorials – All Clouds Bring Not Rain (Fire)

Air-achtige overlappingen in I Can’t See A Rainbow, de derde track op de tweede worp van het spraakmakende duo Memorials, bestaande uit Verity Susman, afkomstig uit indierockformatie Electrelane en Matthew Simms, gitarist in postpunkformatie Wire. Ze hebben hetzelfde kapsel. All Clouds Bring Not Rain is een schitterende plaat geworden.

Een album dat duidelijk teruggrijpt op de jaren 60. Psychedelische krautrock. Filmisch, met elementen uit de folk. Velvet Underground en Stereolab zijn hoorbare inspiratiebronnen. Wie stil blijft staan tijdens het opwindend spirituele Watching The Moon mankeert iets. Overheerlijk feestelijk.

Susman is een ietwat gemankeerde zangeres (Nico, zegt u?) met haar geregeld naar de achtergrond gemixte, wat breekbare stemgeluid, maar het staat de sound van de band zo mooi. Alles past. All Clouds Bring Not Rain is een plaat waarop oneffenheden niet overdreven voorzichtig zijn weggepoetst.

We horen een mooie mix van wat ingetogener songs en pure bevlogenheid. We pikken het heerlijk gejaagde Dropped Down The Well er ook even uit. Zo’n track waarop zelfs dat duffe stel van nummer 46 gaat swingen tijdens een buurtbarbecue. Je bent gewaarschuwd. Pieter Visscher

 

 

The Sophs – Goldstar

The Sophs – Goldstar (Rough Trade)

Verscheidenheid geeft kleur aan het leven. Op muzikaal gebied sowieso. Neem nou dit sprankelende debuut van het uit Los Angeles afkomstige zestal The Sophs. De alternatieve rock van de Amerikanen schiet alle kanten op.

Op een album waar geen misperen zijn te ontdekken. Met een glansrol voor Ethan Ramon. De sterk articulerende frontman, die alle kanten op wil en ook kán met zijn stem. Geestdrift, pure liefde en alles daar tussenin. Het is smullen.

Over die verscheidenheid: “Elke keer dat we van genre veranderen, doen we dat in een wanhopige poging om de wereld ons te laten begrijpen”, aldus Ramon. De forse knipoog naar werk van de Belgische surrealist René Magritte op de albumhoes is tekenend.

Een song als They Told Me Jump, I Said How High is ronduit verslavend en verraadt dermate veel vakmanschap dat we nu al benieuwd zijn naar de opvolger van het briljante Goldstar. Dat The Sophs met hun opwindende mix van onder meer pop, rock, punk, funk, country, latin én de meesterlijke vocale acrobatiek van Ramon heel erg groot worden staat vast. Sensationeel debuut. Pieter Visscher

Aerosmith pakt uit met definitieve versie debuut uit 1973

Voor het eerst hebben de rocklegendes van Aerosmith (Steven Tyler, Joe Perry, Tom Hamilton, Brad Whitford en Joey Kramer) de definitieve versie samengesteld van hun multi-platina debuutalbum, Aerosmith, dat oorspronkelijk in 1973 werd uitgebracht. Om eindelijk hun ongefilterde visie te presenteren, hebben oprichters van de band uit Boston, Steven Tyler en Joe Perry, de originele opnames en tapes opnieuw gemixt, samen met producer en mixer Zakk Cervini [blink-182, Halsey] en de Grammy Award-winnende producer Steve Berkowitz. Deze nieuwe albummix uit 2024 is daarmee het kroonjuweel van de uitgebreide Legendary Edition-collectie. Aerosmith (Legendary Edition) is verkrijgbaar in diverse uitgaves. Naast nieuwe mixen bevat de collectie een reeks verborgen pareltjes.

Aerosmith bracht hun titelloze debuutalbum, Aerosmith, uit op 5 januari 1973. Het album werd opgenomen in het hart van Boston, in de Intermedia Studios aan Newbury Street. Tijdens deze sessies werden ook toekomstige klassiekers als Make It, Mama Kin en natuurlijk Dream On opgenomen. Het succes van het album zou uitgroeien tot een van de beroemdste succesverhalen in de rock-‘n-rollgeschiedenis: een succesverhaal van een underdog die langzaam maar zeker doorbrak. Na de release toerde het kwintet de volgende twee jaar intensief, totdat Dream On in de tweede helft van 1975 eindelijk doorbrak. Het nummer bereikte de top 10 van de Billboard 200 en is sindsdien uitgegroeid tot een van de populairste rock-‘n-rollnummers aller tijden. Het werd opgenomen in Rolling Stone‘s 500 Greatest Songs of All Time, werd in 2018 opgenomen in de Grammy Hall of Fame en heeft inmiddels meer dan 1,5 miljard streams op Spotify behaald.

Cardinals – Masquerade

Cardinals – Masquerade (So Young/Mattan)

Ierland blijft een belangrijke kweekvijver voor sterke bands. Veel komen uit Dublin. Cardinals is een formatie die uit de stad van de legendarische Rory Gallagher afkomstig is: Cork. Een halfuur duurt het prachtdebuut Masquerade.

Grian Chatten van Fontaines D.C. is fan en noemt Cardinals zelfs zijn favoriete band. Een stukje chauvinisme is ook de Ieren niet vreemd. Terwijl we het wel begrijpen. We horen een gezelschap dat rockclichés zo veel mogelijk uit de weg probeert te gaan en een plaat heeft afgeleverd waar de vonken geregeld vanaf spatten. Indierock met postpunk- en folkelementen krijg je voorgeschoteld. Tien liedjes. We verliezen de aandacht geen moment.

Barbed Wire wordt grijsgedraaid op het indiestation van Pinguin Radio, waar we andere sterke songs als Big Empty Heart en het titelnummer ook geregeld voorbij horen komen. Zanger Euan Manning is niet vies van een stukje pathos maar weet dat dermate goed te doseren dat we er geen moment nerveus van worden. Integendeel.

Big Empty Heart, waar we garagerockelementen in terughoren, haalt ook de drie minuten niet, en dat is jammer, omdat je veel meer wil horen van deze verslavende rocksong. Heerlijk, die accordeon van Finn Manning. Zo worden er wel vaker wat minder traditionele instrumenten ingezet door de rockband.

Masquerade is lekker rauw opgenomen. Imperfecties? Geen probleem. En wat zijn die imperfecties überhaupt, als ze alleen maar lekker klinken? Teksten over alcohol, xtc, liefde, wanhoop, nonchalance, cynisme, kwetsbaarheid en geluk; het is er allemaal. Slechts één minpunt: plaat is veel te snel afgelopen. Pieter Visscher

 

 

 

 

 

Tyler Ballgame – For The First Tme, Again

Tyler Ballgame – For The First Tme Again (Rough Trade)

Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terughoren én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison.

Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zette zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren.

Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan Orbison.

Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Hij bedankt z’n moeder in het cd-boekje. Een held is geboren. 14 april staat ie in Paradiso, Amsterdam.