Author: Pieter Visscher

Snow Patrol viert jubileum Eyes Open met speciale uitgave

Op de verjaardag van de oorspronkelijke Britse release kondigde Snow Patrol een heruitgave aan van hun wereldwijde goed ontvangen album Eyes Open. Deze speciale editie van het vierde studioalbum van de Noord-Ierse band viert een van de meest succesvolle Britse rockalbums aller tijden met een uitgebreide collectie van 36 nummers, voor het eerst samengebracht.

Eyes Open, oorspronkelijk uitgebracht in 2006 en geproduceerd door Jacknife Lee, was het bestverkochte album van dat jaar in het Verenigd Koninkrijk en staat nog steeds op de vijftiende plaats van bestverkochte albums van de jaren 2000. Het album behaalde achtmaal platina in zowel het Verenigd Koninkrijk als Ierland en bracht zes singles voort, waaronder het voor een Grammy en Brit Award genomineerde Chasing Cars – het meest gedraaide nummer van de 21e eeuw op de Britse radio. De 20th Anniversary Edition op cd en digitaal is aanzienlijk uitgebreider dan de oorspronkelijke tracklist van elf nummers en bevat nu 36 nummers uit die periode. Het pakket bevat zeven B-kantjes – met als hoogtepunt de fanfavoriet Warmer Climate – en de single Signal Fire van de Spider-Man 3-soundtrack. Deze B-kantjes zijn beschikbaar op alle formaten, inclusief vinyl. Op de cd en het digitale album vinden fans ook zeldzame live- en akoestische opnames van historische optredens in de Columbiahalle in Berlijn, het Opera House in Toronto en een uitgeklede sessie voor de MENCAP Little Noise Sessions in de Union Chapel in Londen, naast intrigerende remixes van Freelance Hellraiser en Minotaur Shock. Om het twintigjarig bestaan ​​van het album te vieren, is het oorspronkelijke ontwerpbureau Big Active gevraagd om het iconische artwork nieuw leven in te blazen. Daarnaast heeft frontman Gary Lightbody exclusieve nieuwe liner notes geschreven voor het pakket, waarin hij een persoonlijke terugblik geeft op de enorme impact van het album. De heruitgave is beschikbaar in verschillende fysieke en digitale formaten, waaronder een gouden 2lp, een transparante 2lp en een crèmekleurige 2lp. De heruitgave verschijnt tijdens een grote zomertournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

Haldern Pop 2026 net zo warm als kwaliteitsvol

Het is een schitterende editie, Haldern Pop 2026, in het prachtige Duitsland, waar de crème de la crème uit de mondiale wereld van de indie zich andermaal verzamelt. Een feest voor fijnproevers. Zoals luisteraars van bijvoorbeeld het indiestation van Pinguin Radio. Smullen! Omringd door grazende koeien, boerderijen, jonge kalfjes en louter blije mensen. Wat een editie, wat een (muzikale) vreugde van woensdag tot en met zaterdag. De Haldern Pop-slogan dit jaar: Einer sich selbst kopierenden Welt gehen die Originale aus. We krijgen er geen speld tussen.

Tekst Pieter Visscher, foto’s Sander Brugman

Propvolle Haldern Popbar voor Hex Girlfriend donderdagmiddag 12 uur. Enthousiast trio uit Londen dat de meute al vroeg aan het swingen krijgt aan het begin van de middag. Met een mooie mix van rave en rock die niet gespeend is van een stukje theatraliteit.
We zien de Poolse Yana Couto in de kerk met haar met warme elektronica aangelengde pianopartijen. Mooi contrast met de avond ervoor toen Miland ‘Mille’ Petrozza van de Duitse metalband Kreator geïnterviewd werd naar aanleiding van zijn biografie Your Heaven, My Hell: Wie Heavy Metal mich gerettet hat en hij zo nu en dan z’n gitaar erbij pakt. Snoeihard.
In het Jugendheim het Londense Ugly, dat de ook veel op het indiestation van Pinguin Radio gedraaide hits Gallowine, Next To Die, en Shepherd’s Carol niet links laat liggen. Mooie band blijft het toch. De geest van formaties als Pavement en The Mars Volta waart rond. De bandnaam wordt andermaal geen eer aan gedaan. Dat blijft een aandachtspunt.


Het hoofdpodium wordt geopend door het charmante Horsegirl (foto). Drie (gekscherend) paardenmeisjes zien we. Uit Chicago. Ontspannen band, met een geregeld misschien iets te nonchalante sound en dito podiumpresentatie. Cool zijn wordt hier enigszins tot kunst verheven. Indierock, schatplichtig aan, bijvoorbeeld, een Breeders.
Iedereen staat in de Niederrheintent en dan blijkt dat de punkrock van de Duitsers met die prachtige bandnaam populair is. Dat kunnen we ook zeggen van The Sick Man Of Europe, dat een uit z’n voegen barstende spiegeltent voor zich heeft gewonnen. Prettige, zelfs geregeld heel erg prettige postpunk uit Engeland. Zeker als de synthesizer wordt ingevlogen.
Friko, ook uit Chicago, doet het goed op het hoofdpodium. De Amerikanen laten horen live indruk te kunnen maken. Lastig te vangen formatie die zich in het schemergebied tussen David Bowie en Beach Boys bevindt.
Bleech 9.3 gaat ‘s avonds op herhaling in de Niederrheintent na ‘s ochtends de Popbar al te hebben platgespeeld. Emotievolle postpunk uit Engeland. Gitarist Sam Duffy is een lookalike van Dexter Holland.
Wanneer je nadenkt over de bandnaam Black Country New Road dan kom je al snel tot de conclusie dat er alcohol in het spel moet zijn geweest. Mogelijk na een odyssee aan teleurstellingen. Maar de weg bestaat dus echt! In Engeland, the West Midlands om exact te zijn. Het is een bandnaam die in elk geval blijft hangen. De Britse formatie heeft met de drie fluwelen vrouwenstemmen goud in handen binnen het artistieke geluid dat het zestal neerzet.


Gans, in de spiegeltent, tapt uit andere vaatjes. Schitterend trio dat de boel op z’n kop zet met drums, gitaar, elektronica en een saxofoon. Vist geregeld in dezelfde vijver als Fat Dog. Zeer opzwepende, dansbare potpourri van te veel invloeden om op te noemen. Wat. Een. Ongelooflijk. Gekkenhuis.


Erotic Secrets Of Pompeii (foto) opent het bal in de Haldern Popbar vrijdagochtend. Heel expressief combo uit Engeland dat met een theatrale mix van postpunk, glamrock en onversneden rock-‘n-roll ook nog eens aan de eighties refereert. Zanger met Jack Nickolson-achtige mimiek.


Het onder meer door Radiohead geïnspireerde District Five (foto) uit Zwitserland maakt vanaf de eerste noten indruk in het afgeladen Jugendheim, waar het bloedheet is. Goeie zanger, met flink wat galm op de microfoon tijdens de openingstrack, zonder dat dat storend werkt. Daarna is de galm vrijwel niet meer nodig. We horen uitdagende ritmes, meer dan geregeld jazzy uitstapjes, een saxofoon; het is divers wat er allemaal wordt neergezet door het kwartet. Leuke spreker ook die Tapiwa Svosve. Krijgt de lachers op z’n hand. Komt, in vlekkeloos Duits, geregeld met aardige narratiefjes op de proppen. Over een droom die hij had, bijvoorbeeld. Meteen een nummer over geschreven. IJzer smeden als het heet is. Zulke gasten. “Klassiek geschoolde drummer”, weet boegbeeld Jan van Sounds Tilburg te melden. Gaat ongelooflijk mooi op in zijn eigen muziek. District Five is een van de vele hoogtepunten op Haldern Pop 2026. ‘s Avonds weer, in de Niederrheintent.
In de Popbar de Londense band Little Grandad, die de IJsbreker scoorde op Pinguin Radio met hun Babe, We’ve Run Out Of Time Again. Ze sluiten ermee af en ontvangen een oorverdovend applaus.


Wallners (foto) zien we in de spiegeltent. Waar die bandnaam aan is ontleend? Het gaat om de broers en zussen Wallner. Uit Wenen. Shoegazy dreampop. Schitterende zangeres, op een verhoging achter de rest. Sublieme bandopstelling. Soms wordt het gaspedaal éven ingetrapt en wordt er stiekem gerockt. Niet te veel. Heel gedoseerd. Als de housebeat erin komt en Anna achter een doos elektronica is gaan staan wordt het pas écht interessant met de Oostenrijkers. Op voortborduren, zou je denken?
Adult Dvd, op hetzelfde podium, heeft een attitude die we zo graag zien bij postpunkbands uit Engeland. Goeie naam ook natuurlijk. Fijne dancepunk van het Leedse zestal, met een prominente rol voor (vintage) elektronica. Soms waan je je, met de ogen dicht, even op Dance Valley. Ja, zo zweep je dus massa’s op. Zanger Harry Hanson beweegt tussen Ian Brown en Liam Gallagher. Meer vocaal talent in de band overigens. “Start moving now, please!” Daar wordt gehoor aan gegeven. Band stond al op Sniester en Left Of The Dial. Crowdsurfers doen hun best om indruk te maken. Dat lukt.


Naïka (foto) op het hoofdpodium, verkent de uithoeken van de pop en soul, met een fijne band die goed weet wat mevrouw wil. Wulpse verschijning, die woonde in Kenia, Frankrijk en Zuid-Afrika om uiteindelijk rust te vinden in het wilde Miami. Haldern is spoorslags verliefd op de frêle danseres met dat zwoele stemgeluid en felrode, verbluffend fraaie jurk. Het is 21 uur, de temperatuur nog aangenaam, en Naïka onderzoekt of Haldern ook openstaat voor wat opwindende salsa. Geen twijfel, dame! Killing Me Softly wordt ook nog gebracht, als hemelse versie. Jeetje, wat mooi. “Sometimes we have to say FISH, zegt ze. “Fuck It, Shit Happens.” Onze buiging wordt nog wat dieper.
Asaf Avidan zien we ook op de mainstage, met zijn ongelooflijk excentrieke stemgeluid. De Israëliër is een rasartiest. Zijn dansen, beweginkjes, rake opmerkingen; het is allemaal van erg hoog niveau. De wereldhit One Day / Reckoning Song laat-ie niet liggen en we dansen nogmaals het zweet op onze rug.

Bij Cardinals, in de spiegeltent, lijkt de soundcheck niet helemaal lekker te zijn verlopen. Het geluid is hol, wat blikkerig en het lijkt alsof alleen de mensen voor in de tent horen wat ze willen horen. Dat is jammer, omdat de Ieren nogal wat goeie liedjes hebben staan op het dit jaar verschenen albumdebuut.

Lucy Kruger and the Lost Boys (foto) opent in het Jugendheim (sympathieke soos in Haldern) met een potpourri aan stijlen. Nauwelijks te categoriseren band met een in Zuid Afrika geboren zangeres. In de kleine liedjes wordt veel emotie gestopt. Mooi. De hele band resideert in Berlijn.


Het Britse The 113 (foto) is al veel te groot voor de Haldern Popbar waardoor velen teleurgesteld buiten moeten staan. Gelukkig is het geluid van de punkrockformatie uit Leeds dermate hard dat ook zij het nodige meekrijgen van de vrij melodieuze sound van het furieuze kwartet. Binnen het genre is het buitencategorie. Het is smullen van de eerste tot de laatste seconde. Zo klinkt prettig boos zijn, lieve mensen. Gelukkig staat de band tweemaal geprogrammeerd op de zaterdag. ‘s Avonds nog een keer, in de Niederrheintent. Wir freuen uns auf euch. Zanger Jack Grant heeft het nodige weg van AZ-spits Troy Parrott en draagt ook nog eens een voetbalshirt. Celtic?


“I always wanted to do this”, zegt zangeres River Fernandez van het Londense 1000 Rabbits (foto) terwijl ze tegen haar publiek aan gaat staan. De indiepop/rock van het quintet is onderhoudend. Niet in de laatste plaats vanwege elektronica en een viool.


Chéri Chéri (foto) uit Parijs betekent drie vrouwen, twee mannen en onversneden rock-‘n-roll. Alles in het Engels. Er is geen woord Frans bij. Zangeres in uitdagend lederen pakje in een spiegeltent waar de temperatuur op sommige plekken rond de 40 graden moet zijn. Sauna-achtige taferelen in schitterend Haldern. Waar de koeien dus nog altijd grazen rondom het festival, dat ook in 2026 zonder enige twijfel het predicaat beste festival ter wereld mag dragen. Met heel veel trots.

Rolling Stones – Foreign Tongues

Rolling Stones – Foreign Tongues (Universal)

Mick Jagger (83) en Keith Richards (82) werden beiden geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Jonkie Ron Wood (79) twee jaar na WO II. De overgebleven harde kern van de grootste band aller tijden is nog opvallend vitaal op respectabele leeftijd, want zo mogen we het toch wel noemen?

Die vitaliteit horen we terug op Foreign Tongues, dat van een ontroerende klasse is, in de wetenschap dat we te maken hebben met de Glimmer Twins, die over pakweg een jaar of vijftien bijna tweemaal Abraham hebben gezien. Ja, we gaan het romantiseren. Laten we hopen dat ze het halen. We mogen Moeder Aarde sowieso op onze blote knietjes danken dat ze het überhaupt zo lang uithouden. Komt er nog een tournee aan ook? Please, baby, please!

De in Chicago gevestigde schilder Nathaniel Mary Quinn maakte de schitterende hoesafbeelding van Foreign Tongues, dat geen seconde teleurstelt en dat ligt niet aan het sentiment dat deze worp van de Stones absoluut oproept. Nérgens is te horen dat we te maken hebben met tachtigers. Wie wil er niet op deze manier oud worden? Om er een retorische vraag aan te verbinden.

Foreign Tongues bruist en heeft z’n rustpunten. Medewerking wordt verleend door onder anderen Steve Winwood, Robert Smith, Paul McCartney en wijlen Charlie Watts (Hit Me In The Head lag al even op de plank).

Het is een typische Stones-plaat geworden. Van de band waar maar geen sleet op lijkt te komen. Had dit album in de jaren 70 net zo geklonken? Geen twijfel. We horen een energieke mix van klassieke bluesrock, allerlei funkinvloeden en elementen uit de country. Maar vooral veel rock-‘n-roll. Onversneden rock-‘n-roll. Lang leve The Rolling Stones! We maken onze állerdiepste buiging. Pieter Visscher

Meindert Talma – Celluloid Illusies

Meindert Talma – Celluloid Illusies (Excelsior)

Hij ligt al even bij uw platenboer en laat ‘m dus niet verstoffen, want de nieuwe Meindert Talma is een klein meesterwerk geworden. Celluloid Illusies is een eerbetoon aan de Nederlandse filmindustrie door de jaren heen geworden. Allerhande briljante narratiefen van Talma. Monumentaal.

Hij is misschien wel de eigenzinnigste singer-songwriter die we de laatste honderd jaar zagen in ons land. De in het sympathieke Noord-Hollandse dorpje Opperdoes geboren Groninger bracht in het verleden al odes aan bijvoorbeeld Michael Rummenigge en AZ-held Barry van Galen en doet dat nu met een plaat vol schitterende verhalen over Nederlandse filmmakers uit de jaren ’70 en ’80 en acteurs uit die periode. Zo is de openingstrack Seks, Geweld en Religie een lofzang op cineast Paul Verhoeven. Ook muzikaal briljant, met een opzichtige dansknipoog naar de jaren 80 en rockelementen. Zo dansbaar als de pest. Verslavend fijne song, die tot het beste behoort van wat Talma tot nu toe op plaat heeft gezet in zijn rijke oeuvre. Ontroerende schoonheid. Jawel.

Andere helden die voorbij komen zijn onder anderen Wim Verstappen, Andy Vrielink (De James Dean van Hengelo – rocksong om in te lijsten), Hans van Tongeren (aan wie een ballade wordt opgedragen), de vroeger bloedmooie Monique van de Ven en de veel te vroeg overleden Sylvia Kristel krijgt een lofzang van een kwartier. Dik verdiend. Willeke van Ammelrooy komt er evenmin bekaaid vanaf.

Mooi dat geluidsfragment in Blue Movie, waar we een monoloog van Verstappen horen. Prachtig ook de filmposters in het cd-boekje. Meindert Talma zou dit jaar eigenlijk op Lowlands moeten schitteren. Laat het anders volgend jaar worden. De X-Ray stellen we voor, die heerlijke vrijplaats voor de wat experimentelere muziek. Talma naar Biddinghuizen. Hoogste tijd! Pieter Visscher

Joe Lovano – Paramount Quartet

Joe Lovano – Paramount Quartet (ECM)

Will Calhoun kennen we niet alleen van zijn meesterlijke drumwerk in het al even meesterlijke Living Colour, we houden ‘m ook in de gaten vanwege zijn diverse muzikale uitstapjes. Bijvoorbeeld in de wereld van de jazz. Waar hij meer dan geregeld opduikt. Calhoun ontving de pretentieuze Buddy Rich Jazz Masters-prijs al eens.

Nu duikt hij op in het Paramount Quartet van tenorsaxofonist Joe Lovano, de jazzgrootheid die veel meer blaasinstrumenten in zijn bagage heeft en daarnaast ook drumt. Dat laat hij nu dus over aan Calhoun, die in een track als Fanfare For Unit heel subtiel wat rockelementen toevoegt.

Gitarist Julian Lage en bassist Asante Santi Debriano completeren het kwartet dat op een uitdagende, creatieve manier de rijkwijdtes van gedragen, klassieke jazz en wereldmuziek verkent. Improvisatorisch her en der, er is absoluut ruimte voor het avontuur, terwijl het bovenal genieten is van de instrumentbeheersing van de vier en het sublieme productiewerk van de Duitse meester Manfred Eicher.

Zo horen we een zevental uitgerekte tracks, die balsem voor de ziel zijn. Het is de kunst zo nu en dan een instrument te isoleren van de rest en zo extra veel muzikale rijkdom te ontdekken. Een muziekrijk album al met al, zeker voor hen die geregeld afstemmen op het overheerlijke Pinguin Pluche

Terwijl ondergetekende dit typt komt Generique van Miles Davis voorbij op dat station van Pinguin Radio. Pieter Visscher

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986 (Bureau B)

Sowas von Egal 3 is de derde worp van het Hamburgse dj-team Damaged Goods. Een compilatiereeks die zich richt op de undergroundscenes van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland in de vroege jaren 80. Ook op Sowas von Egal 3 vergeten pareltjes die menig dansvloer in no time in beweging krijgen.

Buiten de geijkte paden is nog zoveel fraais te ontdekken in de neue deutsche welle, de (vooral) Duitstalige tegenhanger van de new wave. Invloeden uit die stroming, gecombineerd met synthwave, postpunk en avant-garde en voornamelijk Duitse teksten brengen de luisteraar terug naar sfeervolle, donkere dansvloeren. Het is niet zo vreemd dat de 80’s nog altijd bijzonder populair zijn wereldwijd en in het bijzonder bij onze oosterburen.

De stuk voor stuk dansbare songs op Sowas von Egal 3 weerspiegelen een maatschappelijke atmosfeer, gevangen tussen onzekerheid, protestcultuur en een nihilistische ‘geen toekomst’-houding, gevormd door angst voor militarisering, milieuvernietiging en wereldwijde conflicten. We zouden kunnen zeggen: er is wereldwijd hélemaal níets veranderd en ook daarom blijft deze muziek zo urgent.

Je hoort aan alles dat deze verzamelaar met de grootste zorg en liefde voor muziek is samengesteld. Het geluid is wederom zorgvuldig geremasterd door Tom Morgenstern, een Duitse geluidstechnicus en muzikant die furore maakte in postpunkformatie Die Zinnförster, die van 1984 tot 1989 actief was. Wie stil blijft staan op een track als Geheimnis van het uit Hannover afkomstige Bizarre Leidenschaft moet verplicht richting oorarts. En zo is het zestienmaal raak op een verzamelaar die in huize Visscher om de haverklap in de cd-speler glijdt. Voetjes van de vloer. Pieter Visscher

 

Joe Jackson – Hope And Fury

Joe Jackson – Hope And Fury (ear music/V2 Records)

Er staat nog altijd geen maat op Joe Jackson, een van de briljantste Engelse singer-songwriters die we wereldwijd hebben gespot de laatste honderd jaar. Hope And Fury doet grotendeels in niets onder voor zijn beste werk. We maken een dermate diepe buiging, dat het subiet rugklachten oplevert en nemen die op de koop toe.

Jacksons hoeveelste is het eigenlijk? We zijn gestopt met tellen. Toen ondergetekende Jackson interviewde enkele jaren terug, liet hij weten altijd zijn eigen ding te blijven doen. Originaliteit voorop. Jackson haat namaak en dat hoor je ook weer terug op Hope And Fury, waarop we een geluid vinden dat je uit duizenden herkent. Die nichesound.

Jackson liet zich in betreffend interview evenwel ontvallen muzikale helden te hebben; Bowie, Steely Dan, Stevie Wonder en Beethoven bijvoorbeeld. Wat ze gemeen hebben is de rijkdom aan melodieën voor de eeuwigheid. Hope And Fury staat er ook weer mee vol. Negen kunststukjes van de meester. Die overduidelijke Joe Jackson-signatuur hoor je bijvoorbeeld terug in een onvervalst pareltje als After All This Time, met dat refrein om zielsgelukkig van te worden. Jackson, spelend met zijn eigen vocale mogelijkheden.

Hoogtepunt is het verrukkelijke The Face, waarin we jazzy elementen horen en de kolderieke vocale inbreng van zijn band, waardoor je meteen doorhebt dat het met de synergie binnen die formatie nog altijd goed zit. Er druipt nog altijd zó ongelooflijk veel speelplezier van Jacksons werk af.  Pieter Visscher

 

Bloedheet Pinkpop 2026 ziet hoofdrollen voor Soulwax, The Cure en Foo Fighters

Pinkpop 2026 gaat de boeken in als misschien wel de warmste editie in de geschiedenis. Waar we tijdens Best Kept Secret, een weekeinde eerder, nog bezoekers ontwaarden in winterjas greep de bikini de hoofdrol in Landgraaf. Drie dagen klotsende oksels en zwetende billen.
Tekst en foto’s: Pieter Visscher

De vrijdag krijgt kleur op de wangen met de gitaarsongs van The Vaccines, de fraaie folk van Kingfishr en het andermaal overtuigende dameskwartet The Beaches. Wat blijft Jordan Miller toch een sublieme zangeres en wat een speelsheid en intimiteit andermaal op het podium. In de schaduw van de tent sta je als god in Frankrijk. Die bries! Teddy Swims geeft met Jump van Van Halen een Nederlands tintje aan de show van de Amerikaan, die veel minder vaak naar de bakker gaat dan naar de tattooshop. Het is om 20.55 uur op de vrijdagavond nog veel te warm om te springen, maar een enkeling waagt zich eraan. De band van Teddy Swims speelt een vlekkeloze coverversie, die een afwisseling betekent binnen het repertoire van het gezelschap, dat de handen van het publiek extra stevig op elkaar krijgt. We horen een formatie waar nogal wat talent in schuilt en zanger Jaten Collin Dimsdale beschikt over een van de mooiste soulstemmen in het circuit. Zieltjeswinnaar op de wei in Landgraaf, waar Dimsdale met zijn gouden microfoon de show weet te stelen. Dat betekent raakvlakken met Lee Towers. Wie had daar op gerekend? Dimsdale verlaat het podium op een driewieler (!). Dit gaat de boeken in, denk je dan.

Zo verdient het optreden van headliner Twenty One Pilots ook complimenten. Prima show en je verbaast je dan toch steevast over het grote aantal hits van de Amerikanen, die zien dat in de voorste rijen elke tekst woordelijk meegebruld wordt. Is het aantal Linkin Park-T-shirts dat we vrijdag spotten toeval? Geestverwanten zijn ze. Een cover van Seven Nation Army wordt op een van de schermen aangekondigd door de meester zelf: Jack White. Twenty One Pilots is een terechte headliner, voor wie daar nog aan twijfelde. 
Zaterdag
Jehnny Beth, in gitzwarte jurk en op naaldhakken is de onbetwiste rockgodin van Pinkpop 2026. Het is 43 graden in de tent maar mevrouw Beth besluit zich op te gaan drukken op het podium. Een fan uit het publiek maakt duidelijk dat ze daar nog veel beter in bedreven is en de sportschooldame gooit er zelfs een push-up of veertig uit, aangemoedigd door een fanatieke drummer. Zagen we dit eerder op een festival? Unieke beelden. Beths rauwe punkrockshow mag er weer zijn. Net zo intensief als tijdens Grauzone eerder dit jaar in rockstad Den Haag. De Française, ook bekend als frontvrouw van postpunkband Savages, was in de zomer van 2023 de speciale openingsact tijdens de Europese stadiontournee van Depeche Mode. Dat was wat, zij als diehard fan van de band. Beth is in de finale van haar optreden te vinden tussen pogoënd publiek. Al zingend! Nog vragen? Jehnny Beth verplettert Pinkpop.
“Ik dacht dat dit vanavond wat geluk moest brengen. Het lijkt te werken”, aldus Tom Smith van Editors (foto) gekleed in het Oranjeshirt waarin het Nederlands elftal in 1988 Europees kampioen werd. Nederland leidt met 2-0 tegen Zweden als Smit het zegt. Onduidelijk waarom de zanger er een leren jasje over draagt. Want het is blafheet in Zuid-Limburg. Smith heeft zelfs handschoenen aan. Het zijn verwarrende tijden. Editors niettemin maakt een gedreven indruk op het hoofdpodium, waar IDLES op het podium aan de overkant net is afgesloten. Vol in de zon stonden ze. Gitarist Mark Bowen (afgestudeerd tandarts trouwens) weer even het publiek en Joe Talbot is altijd woedend. “Fuck fascists!” Tja, wie krijgt er niet van langs? Je zou die woede routineus kunnen noemen, maar dit is nou eenmaal de handelswijze van de Engelsen, die nog nooit een onvoldoende scoorden tijdens een optreden. We noteren een 8,3.
Soulwax (foto) zien we in de tent, waar we eerder zaterdagmiddag hun landgenoten van The Haunted Youth zagen schitteren. Over schatplichtigheid aan The Cure gesproken. Geweldig wat een groei THY als band heeft doorgemaakt. Veel werk van het laatste album Boys Cry Too, dat niet voor niets geweldige kritieken ontvangt en vaak voorbij komt op het indiestation van Pinguin Radio. Zo heeft Soulwax ook een enorme groei doorgemaakt, maar wel door een andere afslag te nemen. Een stijlbreuk min of meer. Van rock, met elektronische accenten, naar een formatie met percussie in de hoofdrol (drie drummers) en nog veel meer elektronica waardoor er slechts één optie is. Dansen! Het is een deinende massa die de 5-1 tijdens Oranje-Zweden even meepikt op de grote schermen en waarneemt dat we te maken hebben met een van de meest onderscheidende formaties wereldwijd. ALLE SYSTEMEN LIEGEN zien we in kapitalen voorbij komen op de schermen naast de band. Wat een lied, wat een kracht, wat een betovering. Soulwax had gewoon een headliner kunnen zijn. Dit is wereldklasse. Hoe vaak kunnen de broertjes Dewaele zichzelf uitvinden. Niet vaak genoeg. Op Pinkpop zien we de perfectste formule. Betovering, pure betovering.
Dan The Cure. Tijdens het minutenlange intro van openingsnummer Alone stiefelt Robert Smith over het podium. In gedachten. Een kleine glimlach zo nu en dan. Hij geeft zijn ogen goed de kost, bespiedt de massa. Het zijn fascinerende beelden van een man van 67. Weer flink in de make-up en het kapsel in modelletje föhnverwoesting. In het publiek een toeschouwer met een verweerd T-shirt van de tournee van The Cure in 1986. De band stond dat jaar voor het eerst op Pinkpop. Het is verrassend om te zien dat er nog altijd geen sleet zit op de Engelse topformatie. Het woord nadagen lijkt nog altijd héél ver weg. We zien Smith volop genieten. De band is mooi en onverslijtbaar en strooit met hits. Klonk A Forest ooit zó heerlijk? Genot in optima forma op een Pinkpopzaterdag die overloopt van geluksmomenten. Want wat was Franz Ferdinand ook ouderwets op dreef. Maar terug naar The Cure. Honing voor de ziel op een superzwoele zaterdagavond. Bedwelmend en zaligmakend. Zo ziet een perfecte rockshow er dus uit. 
Zondag
Hoewel Harry McVeigh niet al te stemvast is krijgt de zondagmiddag extra kleur op de wangen met White Lies (foto) dat Landgraaf niet voor de eerste maal visiteert. Eerder op de middag zien we My Baby al schitteren op het hoofdpodium, waar Catho van Dijk haar mooiste jurk heeft aangetrokken. White Lies levert een goede, degelijke rockshow af, waarin veel hits de revue passeren. Het is andermaal stikheet. De meeste bezoekers zijn met de dag minder textiel gaan dragen. De bikini is populairder dan ooit op de wei. White Lies is Bigger Than Us en dat laten ze ook horen. Wat een hit(te)! Laten we samen oud worden en tegelijkertijd sterven. Ja schat, laat het zo zijn. Het onverwoestbare To Lose My Life inderdaad, dat een van de allerlekkerste meebrulsongs is die ooit zijn geschreven. 
We zien de heupwiegende Jade met haar stevig elektrodisco in ultraklein broekje en schakelen over naar de lichtvoetige huppelpop van Royel Otis op het hoofdpodium. Covertje van Sophie Ellis Baxter; het past allemaal prima binnen het stramien. Het blijft ondertussen bloedheet in Landgraaf en zo goed als windstil. KWF deelt zonnebrandcrème uit. Dat is sympathiek en hoognodig. Wie niet smeert gaat rap voor de bijl. Tom Morello, voormalig gitarist van Rage Against The Machine, krijgt de tent propvol en stelt geen moment teleur, met veel werk van RATM en ook van Audioslave en Bruce Springsteen. Zijn 15-jarige zoon zit ook in de band van pa. Prachtig om te zien. Morello strooit met politieke pamfletten en laat zijn gitaar ouderwets vlammen. Fraai eerbetoon aan Chris Cornell ook.  
Bij zangeres Rhian Teasdale van Wet Leg staat op de linkerzijde van haar bikini father geschreven en op de rechterborst son. Het goudkleurige bikinibroekje mag er ook zijn. We zien een aantal fraaie tatoeages op het lichaam van Teasdale. Sex sells moet ze hebben gedacht –  een ware gedaanteverwisseling – en zo is het natuurlijk ook. Zo doet de show lichtjes denken aan die van Zara Larsson, met danseressen geselecteerd op hun spectaculaire achterwerk, terwijl beide acts muzikaal werkelijk mijlenver bij elkaar vandaan liggen. Wet Legs indierock valt andermaal erg goed in de smaak na het succes in 2023 en dat het oog ook wat krijgt maakt het plaatje compleet. Tijdens het superliedje Chaise Lounge wordt er volop gedanst. “Do you think I’m sexy? Do you want to fuck me?”, horen we in Mangetout, terwijl Teasdale bijzónder uitdagend over het podium kruipt in haar bikini. Voor wie het nog niet té heet vond in Zuid-Limburg? Heus, dit laat niemand onberoerd. 
Jane’s Addictions Just Because is te horen voordat Yungblud het hoofdpodium bestijgt. De Brit stond al eens op het podium met Dave Navarro en is fan van de Amerikaanse band. Yungbluds poppunk gaat erin als koek. “I wanna see your fucking hands! Now everybody goes crazy!” Er wordt gehoor aan gegeven. “How crazy are you motherfuckers?” Misschien wel een beetje gestoord ja, want als de man vraagt ​​om te springen, wordt daar massaal gehoor aan gegeven. Het is om tien voor acht nog steeds een graad of dertig. Smeren en hydrateren blijft het devies. We hebben 179 keer het woord motherfucker afgevinkt bij Yungblud. Geen pr, naar verluidt. Yungblud heeft tijdens de show Jim uit Hoorn op het podium gesleept. Die hangt een gitaar om z’n nek en speelt een vlekkeloos Fleabag (Nobody Loves Me). Episch!
Fatdog erachteraan, in de tent. Ouderwetse dolle boel met misschien wel de energiekste band van het moment. De vonk slaat traditioneel over op het publiek, dat de laatste restjes energie laat verdwijnen en danst op allerlei manieren. Knotsgekke taferelen. Daar kan Oeteldonk een punt aan zuigen. Fatdog zorgt met afstand voor het grootste gekkenhuis op Pinkpop 2026. Chaotische, zeer opzwepende elektropunk met saxofoongeweld. Een superformule. 
En dan Foo Fighters nog (foto). De Amerikanen zetten een rockshow neer die we kennen, waarin we geen zwakke momenten kunnen ontdekken. Geen fratsen, geen circus, alleen veel rode rook, vóór de show. This Is A Call van het titelloze debuutalbum van 31 jaar terug horen we. Sterkste album nog altijd van Grohl, qua klasse van de liedjes. Mooi ook de cover van Motõrheads Ace Of Spades. In gedachten zie je Lemmy glimlachen. Rockbeest Grohl en consorten sluiten af ​​met het meesterlijke Everlong en iedereen ziet dat het goed is. Pinkpop 2026 is door de hitte een energieslurpend festival geworden, maar wát hebben we er een muzikale energie voor teruggekregen.

En zie hieronder het sfeerverslag van fotograaf Serge Hasperhoven:


Wolf Alice, Nick Cave, Jack White en Gorillaz verpletteren Best Kept Secret 2026

Best Kept Secret 2026 is een editie met een gouden randje. Niet in de laatste plaats door de drie headliners vanjewelste: Jack White, Nick Cave en Gorillaz. Drie dagen het mooiste muziekpretpark van Nederland in Hilvarenbeek.

Tekst en foto’s: Pieter Visscher

Vrijdag
Hoewel de vrijdag wat moeizaam op gang komt krijgt deze aan het begin van de avond een Curtis Harding in topvorm te horen. Een van de mooiste soulstemmen in het circuit heeft er zin in en zorgt voor enthousiasme op het podium en in zijn publiek. Wat een berg schitterende liedjes heeft de Amerikaan toch in zijn bagage. Model/Actriz tapt in The Secret uit een heel ander vaatje en gaat een overdreven stukje theatraliteit niet uit de weg in de goedgevulde, knusse tent. We horen een mix van overstuurde, knalharde elektronica en (hysterische) vocalen die gitaar, bas en drums geregeld naar de achtergrond doen verdwijnen. New Yorker Cole Haden huppelt als een deerne over het podium en zou een attractie zijn op welke gaypride dan ook wereldwijd. Over het algemeen is het ook nog eens zo dansbaar als de pest en slikken we de uiteindelijke eentonigheid ten slotte.

We genieten van de geregeld snoeiharde metal van Blood Incantation voordat Elon Musk ervan langs krijgt van Jack White. Hij is geen fan van de beste man. “Elon Musk is a nazi”, schreeuwt White zelfs. Het is ‘m menens. Multi-multimiljonair White, zelf dus verre van onvermogend, hekelt het grootkapitalisme van zijn megalomane landgenoot, die sowieso veel over hem heen krijgt. Daar vraag je ook om, gekke Elon! White laat verder vooral zijn gitaar spreken, net zoals de rest van zijn formidabele band doet waarin ze goed zijn: onvervalste, pure, onversneden rock-‘n-roll op de mat leggen, om er een voetbalterm in te gooien. Op het WK gitaarspelen zou White hoge ogen gooien. Een finaleplaats. Een headliner om bij weg te smelten op de openingsdag van Best Kept Secret, dat er weer in geslaagd is een programma samen te stellen waar de ware muziekliefhebber heel erg gelukkig van wordt. White wisselt solowerk af met nummers van andere acts waarin hij de hoofdrol vertolkt, zoals Steady, As She Goes van The Raconteurs. In de finale wordt Seven Nation Army van The White Stripes er nog even ingeklapt. White pikte de magische stadionriff uit de vijfde symfonie van Anton Bruckner. De Oostenrijker schreef het zo’n 150 jaar geleden. “We’re glad to be back in The Netherlands. I am Jack White”, zijn Whites laatste woorden. Voor wie nog twijfelde?

Zaterdag 
Na wat vervelende opstartproblemen en een zichtbaar flink geïrriteerde band die het podium zelfs even verlaat is het ten slotte toch de vaderlandse indiepop/rockband Higpy die acte de présence geeft op de vroege zaterdagmiddag, met een ietwat ingekorte set. De band maakt al maandenlang veel furore op onder andere het indiestation van Pinguin Radio en besluit furieus te starten met een van de grote hits Youman van debuutalbum Slow Death Of A Good Girl. Zangeres Abir Hamam zingt op heerlijke wijze even de frustraties van zich af. De rest van de band haakt in. Problemen zijn er om opgelost te worden en dat gebeurt dan ook in Hilvarenbeek, waar een enkel buitje valt maar we over het algemeen te maken hebben met voortreffelijke festivalomstandigheden. Hamam vertelt dat zij van Higpy na het optreden ook hun tenten gaan opzetten, om nog twee dagen festivalplezier mee te pikken in bruisend Brabant. Waar het leven goed is en de nachten lang. “En word ik wakker rond een uur of een, dan draait de wereld om me heen. M’n kop doet zeer. dan denk ik heel terecht, een van die dertig pilsjes was waarschijnlijk slecht.” (RIP Arie Ribbens)
Bij Hilvarenbeek dus niet linksaf, maar in volle vaart vooruit, gelijk Higpy, op een festival dat nog enigszins de sfeer van Lowlands in de nineties ademt, qua Spielerei. Het briljánt grappige commentaar à la Radio Tour de France op bezoekers die langs het standje van het Vlaamse Radio Mano (straattheater Kartje Kilo) lopen is exemplarisch en behoort tot het allerbeste wat qua verstrooiing ooit op festivalgebied is gebeurd wereldwijd (jawel). Verslaggevers Martial en Noël (“Kijk die dame in bolletjestrui eens bijzónder soepeltjes demarreren langs de jongeman in het zo’n 173 maal gewassen Smashing Pumpkins-shirt.”) hebben recht op de Nipkowschijf 2026. Hallo jury, lezen we even mee?
Prettig geprogrammeerd op de vroege zaterdagmiddag is ook zangeres Naïka en haar band. Zomerse, luchtige, prettig gezongen eclectische pop waarin we de Caribbean terughoren. “Dankjewel. Are we feeling blessed or what?” Absoluut meid!
Sterk detonerend is de noiserock van Grote Geelstaart uit Zeeland. Schitterend geprogrammeerd in de Casbah. Het is geregeld oorverdovend, terwijl de kwaliteit eraf druipt. Sorry verontschuldigt zich geen moment op het prettige podium van The Secret, waar we een aantal beklijvende hitjes voorbij horen komen. Asha Lorenz heeft een lief stemgeluid dat goed past bij de sfeervolle indiepop/rock van het vijftal, dat een statische indruk maakt op BKS. Te veel dvd’s van Dire Straits bestudeerd. Sorry komt er mee weg.
Aldous Harding blijft een van de fascinerendste artiesten van de laatste jaren. Vrij ongrijpbaar geluid, diverse stemmen in haar repertoire en qua stijl en uiterlijk is ze ook nauwelijks te vangen. Podium Two puilt uit en dat is niet zo merkwaardig. Hardings laatste albums zijn stuk voor stuk kleine meesterwerkjes, die steeds beter landen. Ze houdt het ontzettend klein op BKS, pakt er zelfs een stoel bij en zorgt voor betovering. Stoere dame, die kwetsbaarheid nochtans omarmt. Serene schoonheid op de late zaterdagmiddag.
We zien ook de pakkende indierock van Radio Free Alice, waarin elementen uit de punk en grunge voorbijkomen. Lekker bandje, ook met een bord kip piri piri met patat op schoot, even na de klok van zes uur. Het voedselaanbod op BKS is divers en uitdagend en bestrijkt vrijwel de gehele mondiale keuken.
Is Wolf Alice momenteel de beste band die er rondloopt op ons knotsgekke planeetje? Dat is een vraag die opeens opborrelt wanneer je het Britse vijftal ziet schitteren op het hoofdpodium van BKS. Ze hebben álles in huis en benutten dat ook live ten volle. Belangrijkste wapen blijft zangeres Ellie Rowsell met al haar verschillende stemmen die ze kan inzetten én ten volle benut. Is er iemand die mooier woest kan zijn als een song daarom vraagt? Nee. Zijn er zangeressen die liefdevoller kunnen klinken in kleine liedjes? Ook niet. Wat. Een. Controle. Hebben we überhaupt een betere zangeres wereldwijd? Nee. Wolf Alice op zaterdagavond in Hilvarenbeek schreeuwt om superlatieven en die krijgen de Engelse indierockers dan ook: weergaloos, meesterlijk, briljant en uitmuntend. Ook toetsenist en drummer vertolken vocaal een glansrol, naast het vakwerk dat op beider instrument wordt verricht. We zien een uitgebalanceerde superband die een dito setlist in petto heeft. Wolf Alice schrijft geschiedenis op BKS ‘26. Hoewel het links laten liggen van fraaiste song en tot op het bot ontroerende Planet Hunter een minpunt(je) is. We zien het eenmalig door de klamme vingers.
GHOSTWOMAN (kapitalen) soundcheckt met Thunderstruck van AC/DC en dan sta je al met 1-0 voor in rockschuur Casbah. De band, Canadees Evan Uschenko en de Belgische Ille Van Dessel, vist in dezelfde vijver als gelijkgestemden Raveonettes. Dat betekent gruizige, psychedelische garagerock-‘n-roll met veel reverb op de microfoon. Ook nog eens sterke composities. Een van de leukste minibands (vrouw en man) die er momenteel rondlopen.
De zaterdag wordt afgesloten door Nick Cave en zijn handlangers met het slechte zaad, waarin we ook vier gospelstemmen zien. Cave met het haar goed in de zwarte verf en zijn doorleefde markante kop maakt er een memorabele show van met zijn band, waarin Warren Ellis (61), die nooit zo oud wordt als hij eruit ziet, ook geregeld de hoofdrol opeist. Een show die overloopt van emotie, zeker in de gedragen songs met dood en ontij in de hoofdrol. De Australiër heeft nogal wat voor zijn kiezen gekregen; verloor twee zoons op jonge leeftijd. De mooiste bloemen bloeien op de mestvaalt is en blijft een dooddoener in dezen. Cave is een held, een superperformer. Een oppergod. “Fucking Netherlands!’, brult-ie. Liefkozend uiteraard. Want Let Love In, nietwaar?

Zondag
Zondagmiddag om 12 uur aftrappen met Stella is rijkdom. Een broodje kibbeling met zeekraal en gekonfijte ui als ontbijt en dan de Zuid-Europeaanse, die een mooie band heeft meegenomen. Koffie, iemand? Zo ziet puur geluk er dus uit en zo voelt het ook. “It’s my birthday today. This is the best birthday present I ever had”, zegt ze, voordat het laatste nummer wordt aangekondigd. Na afloop klinkt het Happy Birthday vanuit de tent. Stella komt terug en houdt het niet droog. Het zijn prachtige beelden.

We swingen de middag in en huppelen langs de vriendelijke folkie gitaarpop van Men An Tol uit Londen, dat The Secret verblijdt met zonnige melodieën. Mannen (vijf) met een zonnebril op. Behalve zanger Bill Jefferson. Vast laten slingeren in de verkleedruimte. De zo nu en dan met elektronica aangelengde distortionrock van het Franse Servo valt ook niet tegen. Sterker: een van de positieve verrassingen van het weekend. In diezelfde Casbah horen en zien we ook de middelmatige indierock van Good Flying Birds. Erg matige, monotone zanger en dat compenseer je niet met een paar redelijke tracks. Sylvie Kreusch is ouderwets op dreef op het hoofdpodium, waar ze een dansende menigte voor zich ziet.
Wie niet beter weet denkt dat het WK crowdsurfen zich afspeelt tijdens het optreden van C’est Qui in de Casbah. Goeie cover van Dead Kennedys’ Too Drunk To Fuck hebben de Nederlanders in huis. De gejaagde oldschool punk valt prima in de smaak bij het publiek in Hilvarenbeek. De zangeres vraagt of alle mannen naar achter kunnen in de rockschuur en alle vrouwen naar voren. Er volgt een punksong over femicide. De band heeft recht van spreken, is tekstueel sociaal bewogen. Dat op een mooie zondag vol liefde en saamhorigheid in Brabant. En dan moet Gorillaz nog aanvangen. Maar eerst Genesis Owusu. Volle bak in The Secret waar we een uiterst getalenteerde zanger horen, die een dermate divers repertoire heeft dat zijn sound nauwelijks valt te duiden. Wát een stem heeft de Australiër, vol soul en vooral heel veel klasse.
Terwijl Oranje om 22 uur begint te voetballen trapt Gorillaz af op BKS. Het is een weergaloos audiovisueel spektakel dat we niet eerder van dit niveau zagen in Hilvarenbeek. Hier wordt een nieuwe standard neergezet. Probeer daar maar eens aan te tippen. Wat een enorme band heeft Damon Albarn (met geinig Harry Slinger-hoedje, legerjack en retestoere hiphopketting) samengesteld en wát een vocale en muzikale genialiteit horen we voorbij komen. Niet eens zozeer van Albarn zelf, die een klein biertje achter de kiezen lijkt te hebben. Joe Talbot van Idles doet mee, evenals de innemende Kara Jackson (even knuffelen met Damon) en de Amerikaanse rapper Bootie Brown. Er wordt een onuitputtelijke rij hits doorheen gejaagd, want ook de ‘normale’ albumtracks krijgen deze speciale livebehandeling. Wat is dit toch een afsluiter vanjewelste, die andere grote festivals in Nederland ook dolgraag zouden willen hebben, maar BKS gaat met de eer strijken. Best Kept Secret 2026 is andermaal een festivalspektakel geworden om niet snel te vergeten. Over de show van Gorillaz gaat nog erg lang worden doorgepraat. Bui-ten-ca-te-go-rie!

 

 

L.A. Sagne – Good Company

L.A. Sagne – Good Company (Geertruida)

Zo kolderiek als de bandnaam is, zo gemeend en onderhoudend is het sprankelende platendebuut van het in Amsterdam residerende punkkwartet L.A. Sagne. Ze spreken van bulldozerenergie en daar kunnen we ons wel in vinden.

Muzikale raakvlakken zijn er onder meer met de Australische punkband Amyl and the Sniffers, maar wat L.A. Sagne op plaat heeft gezet is muzikaal spannender, directer en ook diverser. Terwijl – no offence – Amyl en haar mannen ook tekstueel hun meerdere moeten erkennen in hun Nederlandse vakbroeders.

Toestanden op sociaal gebied komen aan de orde, alsmede een stuk feminisme, een fuck the system-mentaliteit en allerhande persoonlijke sores. Allemaal prettig verpakt in puntige gitaarpunk en het stemgeluid van frontdame Frontvrouw Tara Wits die alles in de juiste banen leidt. Muzikale raakvlakken zijn er ook met het uit Rotterdam afkomstige Tramhaus, dat reeds over de grenzen optreedt. Voor L.A. Sagne lijkt dat ook een kwestie van tijd. Eind april speelden ze al in Paradiso.

Cigs Are Fun knipoogt naar The Ramones. De band laat weten een korter leven op de koop toe te nemen, door hun rookgedrag, want sigaretten betekenen amusement. Het anderhalve minuut durende God Save The Geese is een andere knipoog. Nu naar The Sex Pistols. Het lijdt geen twijfel dat beide formaties ook inspiratiebronnen zijn geweest. We gaan eruit met het woeste Euh en zetten de plaat nog eens op repeat. Vakwerk! Pieter Visscher