Author: Pieter Visscher

Wolf Alice, Nick Cave, Jack White en Gorillaz verpletteren Best Kept Secret 2026

Best Kept Secret 2026 is een editie met een gouden randje. Niet in de laatste plaats door de drie headliners vanjewelste: Jack White, Nick Cave en Gorillaz. Drie dagen het mooiste muziekpretpark van Nederland in Hilvarenbeek.

Tekst en foto’s: Pieter Visscher

Vrijdag
Hoewel de vrijdag wat moeizaam op gang komt krijgt deze aan het begin van de avond een Curtis Harding in topvorm te horen. Een van de mooiste soulstemmen in het circuit heeft er zin in en zorgt voor enthousiasme op het podium en in zijn publiek. Wat een berg schitterende liedjes heeft de Amerikaan toch in zijn bagage. Model/Actriz tapt in The Secret uit een heel ander vaatje en gaat een overdreven stukje theatraliteit niet uit de weg in de goedgevulde, knusse tent. We horen een mix van overstuurde, knalharde elektronica en (hysterische) vocalen die gitaar, bas en drums geregeld naar de achtergrond doen verdwijnen. New Yorker Cole Haden huppelt als een deerne over het podium en zou een attractie zijn op welke gaypride dan ook wereldwijd. Over het algemeen is het ook nog eens zo dansbaar als de pest en slikken we de uiteindelijke eentonigheid ten slotte.

We genieten van de geregeld snoeiharde metal van Blood Incantation voordat Elon Musk ervan langs krijgt van Jack White. Hij is geen fan van de beste man. “Elon Musk is a nazi”, schreeuwt White zelfs. Het is ‘m menens. Multi-multimiljonair White, zelf dus verre van onvermogend, hekelt het grootkapitalisme van zijn megalomane landgenoot, die sowieso veel over hem heen krijgt. Daar vraag je ook om, gekke Elon! White laat verder vooral zijn gitaar spreken, net zoals de rest van zijn formidabele band doet waarin ze goed zijn: onvervalste, pure, onversneden rock-‘n-roll op de mat leggen, om er een voetbalterm in te gooien. Op het WK gitaarspelen zou White hoge ogen gooien. Een finaleplaats. Een headliner om bij weg te smelten op de openingsdag van Best Kept Secret, dat er weer in geslaagd is een programma samen te stellen waar de ware muziekliefhebber heel erg gelukkig van wordt. White wisselt solowerk af met nummers van andere acts waarin hij de hoofdrol vertolkt, zoals Steady, As She Goes van The Raconteurs. In de finale wordt Seven Nation Army van The White Stripes er nog even ingeklapt. White pikte de magische stadionriff uit de vijfde symfonie van Anton Bruckner. De Oostenrijker schreef het zo’n 150 jaar geleden. “We’re glad to be back in The Netherlands. I am Jack White”, zijn Whites laatste woorden. Voor wie nog twijfelde?

Zaterdag 
Na wat vervelende opstartproblemen en een zichtbaar flink geïrriteerde band die het podium zelfs even verlaat is het ten slotte toch de vaderlandse indiepop/rockband Higpy die acte de présence geeft op de vroege zaterdagmiddag, met een ietwat ingekorte set. De band maakt al maandenlang veel furore op onder andere het indiestation van Pinguin Radio en besluit furieus te starten met een van de grote hits Youman van debuutalbum Slow Death Of A Good Girl. Zangeres Abir Hamam zingt op heerlijke wijze even de frustraties van zich af. De rest van de band haakt in. Problemen zijn er om opgelost te worden en dat gebeurt dan ook in Hilvarenbeek, waar een enkel buitje valt maar we over het algemeen te maken hebben met voortreffelijke festivalomstandigheden. Hamam vertelt dat zij van Higpy na het optreden ook hun tenten gaan opzetten, om nog twee dagen festivalplezier mee te pikken in bruisend Brabant. Waar het leven goed is en de nachten lang. “En word ik wakker rond een uur of een, dan draait de wereld om me heen. M’n kop doet zeer. dan denk ik heel terecht, een van die dertig pilsjes was waarschijnlijk slecht.” (RIP Arie Ribbens)
Bij Hilvarenbeek dus niet linksaf, maar in volle vaart vooruit, gelijk Higpy, op een festival dat nog enigszins de sfeer van Lowlands in de nineties ademt, qua Spielerei. Het briljánt grappige commentaar à la Radio Tour de France op bezoekers die langs het standje van het Vlaamse Radio Mano (straattheater Kartje Kilo) lopen is exemplarisch en behoort tot het allerbeste wat qua verstrooiing ooit op festivalgebied is gebeurd wereldwijd (jawel). Verslaggevers Martial en Noël (“Kijk die dame in bolletjestrui eens bijzónder soepeltjes demarreren langs de jongeman in het zo’n 173 maal gewassen Smashing Pumpkins-shirt.”) hebben recht op de Nipkowschijf 2026. Hallo jury, lezen we even mee?
Prettig geprogrammeerd op de vroege zaterdagmiddag is ook zangeres Naïka en haar band. Zomerse, luchtige, prettig gezongen eclectische pop waarin we de Caribbean terughoren. “Dankjewel. Are we feeling blessed or what?” Absoluut meid!
Sterk detonerend is de noiserock van Grote Geelstaart uit Zeeland. Schitterend geprogrammeerd in de Casbah. Het is geregeld oorverdovend, terwijl de kwaliteit eraf druipt. Sorry verontschuldigt zich geen moment op het prettige podium van The Secret, waar we een aantal beklijvende hitjes voorbij horen komen. Asha Lorenz heeft een lief stemgeluid dat goed past bij de sfeervolle indiepop/rock van het vijftal, dat een statische indruk maakt op BKS. Te veel dvd’s van Dire Straits bestudeerd. Sorry komt er mee weg.
Aldous Harding blijft een van de fascinerendste artiesten van de laatste jaren. Vrij ongrijpbaar geluid, diverse stemmen in haar repertoire en qua stijl en uiterlijk is ze ook nauwelijks te vangen. Podium Two puilt uit en dat is niet zo merkwaardig. Hardings laatste albums zijn stuk voor stuk kleine meesterwerkjes, die steeds beter landen. Ze houdt het ontzettend klein op BKS, pakt er zelfs een stoel bij en zorgt voor betovering. Stoere dame, die kwetsbaarheid nochtans omarmt. Serene schoonheid op de late zaterdagmiddag.
We zien ook de pakkende indierock van Radio Free Alice, waarin elementen uit de punk en grunge voorbijkomen. Lekker bandje, ook met een bord kip piri piri met patat op schoot, even na de klok van zes uur. Het voedselaanbod op BKS is divers en uitdagend en bestrijkt vrijwel de gehele mondiale keuken.
Is Wolf Alice momenteel de beste band die er rondloopt op ons knotsgekke planeetje? Dat is een vraag die opeens opborrelt wanneer je het Britse vijftal ziet schitteren op het hoofdpodium van BKS. Ze hebben álles in huis en benutten dat ook live ten volle. Belangrijkste wapen blijft zangeres Ellie Rowsell met al haar verschillende stemmen die ze kan inzetten én ten volle benut. Is er iemand die mooier woest kan zijn als een song daarom vraagt? Nee. Zijn er zangeressen die liefdevoller kunnen klinken in kleine liedjes? Ook niet. Wat. Een. Controle. Hebben we überhaupt een betere zangeres wereldwijd? Nee. Wolf Alice op zaterdagavond in Hilvarenbeek schreeuwt om superlatieven en die krijgen de Engelse indierockers dan ook: weergaloos, meesterlijk, briljant en uitmuntend. Ook toetsenist en drummer vertolken vocaal een glansrol, naast het vakwerk dat op beider instrument wordt verricht. We zien een uitgebalanceerde superband die een dito setlist in petto heeft. Wolf Alice schrijft geschiedenis op BKS ‘26. Hoewel het links laten liggen van fraaiste song en tot op het bot ontroerende Planet Hunter een minpunt(je) is. We zien het eenmalig door de klamme vingers.
GHOSTWOMAN (kapitalen) soundcheckt met Thunderstruck van AC/DC en dan sta je al met 1-0 voor in rockschuur Casbah. De band, Canadees Evan Uschenko en de Belgische Ille Van Dessel, vist in dezelfde vijver als gelijkgestemden Raveonettes. Dat betekent gruizige, psychedelische garagerock-‘n-roll met veel reverb op de microfoon. Ook nog eens sterke composities. Een van de leukste minibands (vrouw en man) die er momenteel rondlopen.
De zaterdag wordt afgesloten door Nick Cave en zijn handlangers met het slechte zaad, waarin we ook vier gospelstemmen zien. Cave met het haar goed in de zwarte verf en zijn doorleefde markante kop maakt er een memorabele show van met zijn band, waarin Warren Ellis (61), die nooit zo oud wordt als hij eruit ziet, ook geregeld de hoofdrol opeist. Een show die overloopt van emotie, zeker in de gedragen songs met dood en ontij in de hoofdrol. De Australiër heeft nogal wat voor zijn kiezen gekregen; verloor twee zoons op jonge leeftijd. De mooiste bloemen bloeien op de mestvaalt is en blijft een dooddoener in dezen. Cave is een held, een superperformer. Een oppergod. “Fucking Netherlands!’, brult-ie. Liefkozend uiteraard. Want Let Love In, nietwaar?

Zondag
Zondagmiddag om 12 uur aftrappen met Stella is rijkdom. Een broodje kibbeling met zeekraal en gekonfijte ui als ontbijt en dan de Zuid-Europeaanse, die een mooie band heeft meegenomen. Koffie, iemand? Zo ziet puur geluk er dus uit en zo voelt het ook. “It’s my birthday today. This is the best birthday present I ever had”, zegt ze, voordat het laatste nummer wordt aangekondigd. Na afloop klinkt het Happy Birthday vanuit de tent. Stella komt terug en houdt het niet droog. Het zijn prachtige beelden.

We swingen de middag in en huppelen langs de vriendelijke folkie gitaarpop van Men An Tol uit Londen, dat The Secret verblijdt met zonnige melodieën. Mannen (vijf) met een zonnebril op. Behalve zanger Bill Jefferson. Vast laten slingeren in de verkleedruimte. De zo nu en dan met elektronica aangelengde distortionrock van het Franse Servo valt ook niet tegen. Sterker: een van de positieve verrassingen van het weekend. In diezelfde Casbah horen en zien we ook de middelmatige indierock van Good Flying Birds. Erg matige, monotone zanger en dat compenseer je niet met een paar redelijke tracks. Sylvie Kreusch is ouderwets op dreef op het hoofdpodium, waar ze een dansende menigte voor zich ziet.
Wie niet beter weet denkt dat het WK crowdsurfen zich afspeelt tijdens het optreden van C’est Qui in de Casbah. Goeie cover van Dead Kennedys’ Too Drunk To Fuck hebben de Nederlanders in huis. De gejaagde oldschool punk valt prima in de smaak bij het publiek in Hilvarenbeek. De zangeres vraagt of alle mannen naar achter kunnen in de rockschuur en alle vrouwen naar voren. Er volgt een punksong over femicide. De band heeft recht van spreken, is tekstueel sociaal bewogen. Dat op een mooie zondag vol liefde en saamhorigheid in Brabant. En dan moet Gorillaz nog aanvangen. Maar eerst Genesis Owusu. Volle bak in The Secret waar we een uiterst getalenteerde zanger horen, die een dermate divers repertoire heeft dat zijn sound nauwelijks valt te duiden. Wát een stem heeft de Australiër, vol soul en vooral heel veel klasse.
Terwijl Oranje om 22 uur begint te voetballen trapt Gorillaz af op BKS. Het is een weergaloos audiovisueel spektakel dat we niet eerder van dit niveau zagen in Hilvarenbeek. Hier wordt een nieuwe standard neergezet. Probeer daar maar eens aan te tippen. Wat een enorme band heeft Damon Albarn (met geinig Harry Slinger-hoedje, legerjack en retestoere hiphopketting) samengesteld en wát een vocale en muzikale genialiteit horen we voorbij komen. Niet eens zozeer van Albarn zelf, die een klein biertje achter de kiezen lijkt te hebben. Joe Talbot van Idles doet mee, evenals de innemende Kara Jackson (even knuffelen met Damon) en de Amerikaanse rapper Bootie Brown. Er wordt een onuitputtelijke rij hits doorheen gejaagd, want ook de ‘normale’ albumtracks krijgen deze speciale livebehandeling. Wat is dit toch een afsluiter vanjewelste, die andere grote festivals in Nederland ook dolgraag zouden willen hebben, maar BKS gaat met de eer strijken. Best Kept Secret 2026 is andermaal een festivalspektakel geworden om niet snel te vergeten. Over de show van Gorillaz gaat nog erg lang worden doorgepraat. Bui-ten-ca-te-go-rie!

 

 

L.A. Sagne – Good Company

L.A. Sagne – Good Company (Geertruida)

Zo kolderiek als de bandnaam is, zo gemeend en onderhoudend is het sprankelende platendebuut van het in Amsterdam residerende punkkwartet L.A. Sagne. Ze spreken van bulldozerenergie en daar kunnen we ons wel in vinden.

Muzikale raakvlakken zijn er onder meer met de Australische punkband Amyl and the Sniffers, maar wat L.A. Sagne op plaat heeft gezet is muzikaal spannender, directer en ook diverser. Terwijl – no offence – Amyl en haar mannen ook tekstueel hun meerdere moeten erkennen in hun Nederlandse vakbroeders.

Toestanden op sociaal gebied komen aan de orde, alsmede een stuk feminisme, een fuck the system-mentaliteit en allerhande persoonlijke sores. Allemaal prettig verpakt in puntige gitaarpunk en het stemgeluid van frontdame Frontvrouw Tara Wits die alles in de juiste banen leidt. Muzikale raakvlakken zijn er ook met het uit Rotterdam afkomstige Tramhaus, dat reeds over de grenzen optreedt. Voor L.A. Sagne lijkt dat ook een kwestie van tijd. Eind april speelden ze al in Paradiso.

Cigs Are Fun knipoogt naar The Ramones. De band laat weten een korter leven op de koop toe te nemen, door hun rookgedrag, want sigaretten betekenen amusement. Het anderhalve minuut durende God Save The Geese is een andere knipoog. Nu naar The Sex Pistols. Het lijdt geen twijfel dat beide formaties ook inspiratiebronnen zijn geweest. We gaan eruit met het woeste Euh en zetten de plaat nog eens op repeat. Vakwerk! Pieter Visscher

Memorials – All Clouds Bring Not Rain

Memorials – All Clouds Bring Not Rain (Fire)

Air-achtige overlappingen in I Can’t See A Rainbow, de derde track op de tweede worp van het spraakmakende duo Memorials, bestaande uit Verity Susman, afkomstig uit indierockformatie Electrelane en Matthew Simms, gitarist in postpunkformatie Wire. Ze hebben hetzelfde kapsel. All Clouds Bring Not Rain is een schitterende plaat geworden.

Een album dat duidelijk teruggrijpt op de jaren 60. Psychedelische krautrock. Filmisch, met elementen uit de folk. Velvet Underground en Stereolab zijn hoorbare inspiratiebronnen. Wie stil blijft staan tijdens het opwindend spirituele Watching The Moon mankeert iets. Overheerlijk feestelijk.

Susman is een ietwat gemankeerde zangeres (Nico, zegt u?) met haar geregeld naar de achtergrond gemixte, wat breekbare stemgeluid, maar het staat de sound van de band zo mooi. Alles past. All Clouds Bring Not Rain is een plaat waarop oneffenheden niet overdreven voorzichtig zijn weggepoetst.

We horen een mooie mix van wat ingetogener songs en pure bevlogenheid. We pikken het heerlijk gejaagde Dropped Down The Well er ook even uit. Zo’n track waarop zelfs dat duffe stel van nummer 46 gaat swingen tijdens een buurtbarbecue. Je bent gewaarschuwd. Pieter Visscher

 

 

The Sophs – Goldstar

The Sophs – Goldstar (Rough Trade)

Verscheidenheid geeft kleur aan het leven. Op muzikaal gebied sowieso. Neem nou dit sprankelende debuut van het uit Los Angeles afkomstige zestal The Sophs. De alternatieve rock van de Amerikanen schiet alle kanten op.

Op een album waar geen misperen zijn te ontdekken. Met een glansrol voor Ethan Ramon. De sterk articulerende frontman, die alle kanten op wil en ook kán met zijn stem. Geestdrift, pure liefde en alles daar tussenin. Het is smullen.

Over die verscheidenheid: “Elke keer dat we van genre veranderen, doen we dat in een wanhopige poging om de wereld ons te laten begrijpen”, aldus Ramon. De forse knipoog naar werk van de Belgische surrealist René Magritte op de albumhoes is tekenend.

Een song als They Told Me Jump, I Said How High is ronduit verslavend en verraadt dermate veel vakmanschap dat we nu al benieuwd zijn naar de opvolger van het briljante Goldstar. Dat The Sophs met hun opwindende mix van onder meer pop, rock, punk, funk, country, latin én de meesterlijke vocale acrobatiek van Ramon heel erg groot worden staat vast. Sensationeel debuut. Pieter Visscher

Aerosmith pakt uit met definitieve versie debuut uit 1973

Voor het eerst hebben de rocklegendes van Aerosmith (Steven Tyler, Joe Perry, Tom Hamilton, Brad Whitford en Joey Kramer) de definitieve versie samengesteld van hun multi-platina debuutalbum, Aerosmith, dat oorspronkelijk in 1973 werd uitgebracht. Om eindelijk hun ongefilterde visie te presenteren, hebben oprichters van de band uit Boston, Steven Tyler en Joe Perry, de originele opnames en tapes opnieuw gemixt, samen met producer en mixer Zakk Cervini [blink-182, Halsey] en de Grammy Award-winnende producer Steve Berkowitz. Deze nieuwe albummix uit 2024 is daarmee het kroonjuweel van de uitgebreide Legendary Edition-collectie. Aerosmith (Legendary Edition) is verkrijgbaar in diverse uitgaves. Naast nieuwe mixen bevat de collectie een reeks verborgen pareltjes.

Aerosmith bracht hun titelloze debuutalbum, Aerosmith, uit op 5 januari 1973. Het album werd opgenomen in het hart van Boston, in de Intermedia Studios aan Newbury Street. Tijdens deze sessies werden ook toekomstige klassiekers als Make It, Mama Kin en natuurlijk Dream On opgenomen. Het succes van het album zou uitgroeien tot een van de beroemdste succesverhalen in de rock-‘n-rollgeschiedenis: een succesverhaal van een underdog die langzaam maar zeker doorbrak. Na de release toerde het kwintet de volgende twee jaar intensief, totdat Dream On in de tweede helft van 1975 eindelijk doorbrak. Het nummer bereikte de top 10 van de Billboard 200 en is sindsdien uitgegroeid tot een van de populairste rock-‘n-rollnummers aller tijden. Het werd opgenomen in Rolling Stone‘s 500 Greatest Songs of All Time, werd in 2018 opgenomen in de Grammy Hall of Fame en heeft inmiddels meer dan 1,5 miljard streams op Spotify behaald.

Cardinals – Masquerade

Cardinals – Masquerade (So Young/Mattan)

Ierland blijft een belangrijke kweekvijver voor sterke bands. Veel komen uit Dublin. Cardinals is een formatie die uit de stad van de legendarische Rory Gallagher afkomstig is: Cork. Een halfuur duurt het prachtdebuut Masquerade.

Grian Chatten van Fontaines D.C. is fan en noemt Cardinals zelfs zijn favoriete band. Een stukje chauvinisme is ook de Ieren niet vreemd. Terwijl we het wel begrijpen. We horen een gezelschap dat rockclichés zo veel mogelijk uit de weg probeert te gaan en een plaat heeft afgeleverd waar de vonken geregeld vanaf spatten. Indierock met postpunk- en folkelementen krijg je voorgeschoteld. Tien liedjes. We verliezen de aandacht geen moment.

Barbed Wire wordt grijsgedraaid op het indiestation van Pinguin Radio, waar we andere sterke songs als Big Empty Heart en het titelnummer ook geregeld voorbij horen komen. Zanger Euan Manning is niet vies van een stukje pathos maar weet dat dermate goed te doseren dat we er geen moment nerveus van worden. Integendeel.

Big Empty Heart, waar we garagerockelementen in terughoren, haalt ook de drie minuten niet, en dat is jammer, omdat je veel meer wil horen van deze verslavende rocksong. Heerlijk, die accordeon van Finn Manning. Zo worden er wel vaker wat minder traditionele instrumenten ingezet door de rockband.

Masquerade is lekker rauw opgenomen. Imperfecties? Geen probleem. En wat zijn die imperfecties überhaupt, als ze alleen maar lekker klinken? Teksten over alcohol, xtc, liefde, wanhoop, nonchalance, cynisme, kwetsbaarheid en geluk; het is er allemaal. Slechts één minpunt: plaat is veel te snel afgelopen. Pieter Visscher

 

 

 

 

 

Sublieme filosoof Keith Caputo in Amsterdamse Melkweg

“You got two choices in life. Faith or fear.” Was getekend: Keith Caputo. De Amerikaan is naar de Melkweg in Amsterdam afgereisd om met zijn band Died Laughing (1999) in zijn geheel te spelen. Het betekent een avond topkwaliteit. De vocale zeggingskracht en klasse bij Caputo (52) druipen er aan alle kanten nog vanaf. De Died Laughing Anniversary Tour is niet voor niets een groot succes.

Gezien: Died Laughing Anniversary Tour
Melkweg Amsterdam, 20 maart 2026
Tekst en foto: Pieter Visscher

“You know I’m crazy, right? But I’m not insane.” Geen speld tussen te krijgen. Wie Caputo door de jaren heen een beetje in de gaten heeft gehouden, heeft zelfs geconstateerd dat hij een Grote Denker is, wiens filosofische teksten een vorm van hoogbegaafdheid verraden. Ook in Amsterdam doet hij Plato en Socrates geregeld verbleken. Caputo heeft het hart op de ziel, is een emotionele jongen en lijkt het woord gêne überhaupt niet in zijn woordenboek te hebben. Rechtschapen, oprecht en nog altijd een van de beste stemmen in het rockcircuit. Had hij, met zijn vocale capaciteiten, in een Pearl Jam of Soundgarden gezeten, was hij multimiljonair geworden. Maar Caputo werd groot met Life Of Agony. Briljante rockformatie, maar veel minder geschikt voor de massa. Geen Ahoy of Gelredome voor de Amerikaan met Italiaanse roots, maar de sympathieke Melkweg, waar hij de sterren van de hemel speelt en met de Alice In Chains-cover Would? voor kippenvel van kleine teen tot kruin zorgt. Was Caputo niet de gedroomde opvolger van de in 2002 aan een veel te vroege rockdood gestorven Layne Staley geweest? Of hij dat gedaan zou hebben is natuurlijk nog maar de vraag. Maar als je ‘m Would? hoort zingen… Poeh!
Caputo, de openhartige, emotionele, sentimentele, maar verre van pathetische troubadour heeft van zijn hart nooit een moordkuil gemaakt. Ouderwets op dreef in de Melkweg, met vooral nummers dus van Died Laughing. Een schitterende plaat, die ook akoestisch is verschenen. Why (Annie Lennox) staat daar zelfs in twee versies op. Helaas laat hij de song links liggen.

Een minpuntje tijdens een concert dat evenwel van voor tot achter klopt. Songs worden wat uitgesponnen. Caputo afwisselend zonder instrument, achter de toetsen of met een gitaar om de nek. Goedlachs, lekker in zijn vel. Een afgebroken transitie achter de rug. Alleen nog als Mina Caputo actief op instagram, waar hij teksten deelt als: ‘Idolizing a politician is like believing the stripper really likes you’. Caputo ten voeten uit. Hij woonde een behoorlijke periode in Alkmaar en het is dan ook niet verwonderlijk dat we een hele enclave uit de Kaasstad aantreffen in de Melkweg. Geboren en getogen Alkmaarder Jochem van Rooijen is al een jaar of vijftien actief voor Caputo, die drank en drugs lijkt te hebben afgezworen. We zien hem met een fles water op het podium. Woelige beslommeringen uit het verleden lijken inmiddels ver weg als je hem zo aan het werk ziet. Energiek en opgewekt. Caputo in topvorm. Afgetraind, vocaal meesterlijk. Ook het voortreffelijke geluid in Amsterdam valt op. Zeker tijdens de wat kleiner gehouden nummers.
Er wordt een rockshow neergezet waar we heel erg warm van worden. “I don’t believe in gods. I believe in energy, frequency and vibration”, maakt Caputo helder hoe hij in het leven staat: nuchter, welbespraakt en de goedheid zelve. “You know A lot of my work is based on trauma and getting along with it?” Zeker. Die goudeerlijkheid horen we al jarenlang terug in zijn teksten.  “Just walk on through. And don’t be scared”, zingt-ie in de kraakheldere ballad Razzberry Mockery. Keith is in de vorm van zijn leven. Jaren terug liet de schrijver van dit epistel Died Laughing voorafgaand aan een show signeren in de bovenzaal van Atlantis in Alkmaar (voorloper van het huidige poppodium Victorie). ‘For Pieter. Live forever!’ Keith. Het vat de goedmens Caputo samen. Ik ga er mee aan de slag, held.

Suede komt ziet en overwint in 013 Tilburg

“In Suede world it doesn’t matter how many times they kick you down in the ground”, aldus Brett Anderson van Suede. In een vrijwel uitverkocht 013, dat in de watten wordt gelegd. De alternatieve Britse rockband verkeert tijdens de Dancing With The Europeans Tour in bloedvorm.

Gezien: Suede, 11 maart 2026, 013 Tilburg
Tekst en foto: Pieter Visscher

Zo’n concert dat je vanaf de eerste seconde in een greep houdt. Je hoort meteen dat het goedzit qua gedrevenheid en enthousiasme. Bij tijd en wijle is Anderson zelfs een beetje manisch. Hoe hij zijn publiek opzweept om mee te klappen; niet meedoen is totaal geen optie. Anderson bepaalt wat er gebeurt, zowel op het podium als in de sublieme rockzaal in Tilburg, die al vroeg in de set publieksfavorieten als Trash en Animal Nitrate krijgt voorgeschoteld. Het is meteen smullen. Teksten lopen negen van de tien keer door de wisselende visuals achter de band, waardoor wat minder tekstvaste fans ook uit volle borst mee kunnen zingen, zonder een modderfiguur te slaan. Een sympathieke geste.

De onstuitbare vijfkoppige formatie maakt nog altijd baanbrekende muziek. Zo zijn Autofiction (2022) en Antidepressants (2025) onvervalste topalbums van een band die eigenlijk altíjd wel heeft geleverd, ondanks de vele wisselingen rondom Anderson, zonder wiens karakteristieke stemgeluid Suede niet meer had bestaan. Dat lijdt geen twijfel. Anderson, de onvervangbare bezweerder en songschrijver.

We horen twintig songs voorbij komen in Tilburg, dat al vele uren voor aanvang van het concert publiek samengedromd ziet voor de poorten van 013.

Ze krijgen uiteindelijk wat ze willen horen en zien. Andersons energie en enthousiasme voor zijn kunstuitingen, zijn liedjes, en zijn verlangen om zijn gepassioneerde en bewonderende publiek te behagen, zijn vanaf het begin duidelijk voelbaar en blijven gedurende het hele optreden pregnant aanwezig. Openingsnummer Disintegrate, tevens opener van de laatste worp, zet de toon voor de avond met zijn rauwe drive en emotionele spanning. Anderson (58) is constant in beweging en bespeelt de volledige lengte van het podium, springt op monitors en lijkt in de bloei van zijn leven.

June Rain, van Antidepressants, is een meeslepend rustpunt in een show die vooral en meestentijds opzwepend is. Vol venijn en emotie. Tijdens The Beautiful Ones is niemand meer te houden. “Tilburg you have been been beautiful!”, zegt Anderson. Je voelt dat-ie het meent. “It’s time to leave Suede world. It’s hard isn’t it?” Zonder meer. We vallen en masse in een gat, terwijl de band afsluit met Dancing With The Europeans, een van de allersterkste nummers die de laatste jaren op plaat zijn gezet. We maken een laatste diepe buiging en laten het applaus nóg wat harder klateren. Merci!

Tyler Ballgame – For The First Tme, Again

Tyler Ballgame – For The First Tme Again (Rough Trade)

Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terughoren én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison.

Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zette zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren.

Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan Orbison.

Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Hij bedankt z’n moeder in het cd-boekje. Een held is geboren. 14 april staat ie in Paradiso, Amsterdam.

 

In bloedvorm: meesterlijk Nits in Muziekgebouw Eindhoven

De tijd heeft nog altijd geen vat gekregen op Nits. De band van zanger/gitarist/toetsenist/mondharmonicaspeler Henk Hofstede (74), toetsenist/zanger Robert-Jan Stips (76) en drummer/zanger Rob Kloet (73). Rasmuzikanten in de allermooiste band die Nederland ooit heeft voortgebracht. Oké, een gelijkspel met Golden Earring, waar Hagenees Stips ook deel van uitmaakte overigens.

Gezien: Nits in Muziekgebouw Eindhoven, 1 maart 2026
Tekst en foto: Pieter Visscher

Wat als eerste opvalt in Muziekgebouw Eindhoven is de ronduit verbluffende akoestiek en je hoort bovendien aan alles dat er een zorgvuldige soundcheck is gedaan. Muziekgebouw Eindhoven is sowieso een feest om te bezoeken in het bruisende centrum van Eindhoven. Alles ademt klasse en die zien we ook nog eens terug op het podium. Neem een van de prijsnummers Nescio, in een knallende uitvoering ten gehore gebracht. Nits is geen band die terugvalt op routine, maar altijd en eeuwig alles uit de kast haalt om te spelen met de kaders van hun eigen geluid. Het avontuur wordt nooit uit de weg gegaan. Er blijft een hoog improvisatiegehalte, wat concerten van de band altijd van extra accenten voorziet. Hofstede vertelt over het ontstaan van de song Ultramarine: over een ontmoeting die er niet was tussen Claude Monet en Bob Dylan in de lift van een Londens hotel. ‘So many colours in my head, Ultramarine, extra fine and white lead. The London fog is falling down.’ Hofstedes fantasie is eindeloos, hetgeen we ook zien op zijn zelf getekende en geschilderde visuals die bij elk nummer weer anders zijn en extra veel cachet geven aan het optreden. Hofstede is een multitalent en evenals zijn twee vrienden ongelooflijk innemend, hetgeen ook weer duidelijk wordt na afloop tijdens de handtekeningensessie bij de merchandisestand van de band.
Hofstede vertelt over zijn jeugd. Over oma, die altijd en eeuwig breide. Yellow Socks & Angst verhaalt daarover: ‘Grandma is knitting by the fire. Electric fire. Television on a saturday night. Rudi Carell on the television.’

Elk nummer heeft zijn eigen narratief en zeggingskracht. Persoonlijke, autobiografische elementen in teksten maken het luistergenot extra groot. We nemen plaats in het hoofd van de schrijver in rustiger nummers, die dan nog fijner binnenkomen. Wat een ongelooflijk oeuvre heeft de band afgeleverd in al die 52 jaren en van sleet is nog geen sprake. Ondanks de auto-immuunziekte waar Hofstede aan lijdt. Hij danst evenwel om de haverklap, soms op koddige wijze. Levenslust om in te lijsten.

Luide pauzemuziek in het midden van de show, waar we onder meer Tom Waits en Frank Zappa voorbij horen komen. Zo’n onderbreking tijdens een concert is verre van onprettig. Mensen drinken en eten wat. Na de pauze onder meer Scetches Of Spain, met een tekst die er in het huidige tijdsbeeld extra inhakt. ‘The streets of Barcelona are filled with blood and rain. The war is rolling over Spain.
Men and women running with sticks of dynamite. Storming stone buildings in the middle of the night. It never, never, never, never, never stops. Never stops.’
Er wordt in de finale gedanst in de zaal op J.O.S. Days, ingeleid door Hofstede, die verhaalt over zijn ultrakorte voetbalcarrière. Acht minuten. “Geen talent. Maar ik was toen toch al veel liever met muziek bezig.” We zien in Muziekgebouw Eindhoven een band die nog altijd alleen maar beter wordt. Het langdurige klaterapplaus na afloop laat de drie helden niet onberoerd. Het is gemeend en puur, dik verdiend en emotioneel. Nits zou op de lijst met Nederlands cultureel erfgoed moeten. Maak daar maar werelderfgoed van. Amen.