Author: Pieter Visscher

Sweeping Promises – You Say I Romanticize

Sweeping Promises – You Say I Romanticize (Sub Pop)

Mooi dat intro van Abduction On Camera, dat opzichtig knipoogt naar Joy Division. We worden als luisteraar wel vaker verblijd op You Say I Romanticize, de derde langspeler van het uit Boston afkomstige garagerock/postpunkduo Sweeping Promises. Lira Mondal en Caufield Schnug heten de twee. Het venijn druipt er weer vanaf.

Sweeping Promises wil op deze derde worp een eigen wall of sound in garagerockstijl laten horen. Phil Spector kan daar geen oordeel meer over geven, terwijl we het idee hebben dat hij best tevreden zou zijn geweest.

We horen nog altijd pakkende gitaarmelodieën, weinig opsmuk qua instrumentatie (Spenser Gralla wordt in het cd-boekje bedankt voor zijn drumwerk) en de geweldige stem van Mondal. 

Op een heerlijk album, waarop we worden meegenomen in de denkwereld van Mondal. Natuurlijk is er ruimte voor het mondiale wereldleed, terwijl we ook particuliere kwesties voorbij horen komen. “I know you’re searching, desperate. For someone to put your hooks into. An empty tube with a friendly face.” Uit Does He Want To Be The Weatherman? Pieter Visscher

 

Halve eeuw na dato: KISS Destroys Anaheim ’76

De rocklegendes van KISS hebben KISS Destroys Anaheim ’76 uitgebracht ter ere van het 50-jarig jubileum van een van de meest iconische shows uit de geschiedenis van de band. Op 20 augustus 1976 deed de ‘Spirit Of ’76 Tour’ (ook wel bekend als de ‘Destroyer Tour’) van KISS Anaheim, Californië aan.

Het Anaheim Stadium zat bomvol, met meer dan 42.000 fans – destijds het grootste publiek dat de band ooit had getrokken. Het concert werd die historische avond oorspronkelijk opgenomen door Eddie Kramer; hij heeft de opname nu opnieuw gemixt vanaf de originele multitrack-tapes. KISS Destroys Anaheim ’76 markeert de eerste keer dat deze historische show officieel voor het publiek beschikbaar is. Het concert (ruim 60 minuten) is geperst op een dubbel-lp van gekleurd vinyl en bevat een bijsluiter met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. Het concert (ruim 60 minuten) staat op één cd, inclusief een boekje met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. Het concert (ruim 60 minuten) is geperst op een dubbel-lp van 180-grams zwart vinyl en bevat een bijsluiter met hoogtepunten uit de toelichtende teksten van de deluxe-versie, niet eerder gepubliceerde foto’s en afbeeldingen van memorabilia. KISS blijft fascineren.

Lowlands 2026 overrompelt, verblijdt en verrast

Lowlands 2026 ligt achter ons. Een smetteloze 32ste editie onder prettige weersomstandigheden. Vaak zonnig en nauwelijks neerslag. Met een publiek dat met het jaar gemêleerder lijkt te worden. Jong en oud geniet volop van een mooie balans tussen gitaar en elektronica op een festival dat qua aankleding ook blijft verrassen. Iedereen komt aan zijn trekken in bruisend Biddinghuizen. Lowlands overrompelt, verblijdt en verrast.

Tekst en foto’s Pieter Visscher 

Het is stevig aftrappen om halfeen vrijdagmiddag met het energieke Chalk, uit Dublin, in de X-Ray. Beweeglijke zanger in ontbloot bovenlijf. Want het is warm in Biddinghuizen, waar de ochtendbuien niemand deren en de donderdaggangers onder andere genieten van een deejayset van Pinguin Radio’s bloedeigen deejays Gijs en Hans die donderdags de ArmadiLLow enkele uren onder handen nemen. Louter positieve geluiden. En zo is het ook lastig wat onaardigs te schrijven over Chalk. Dansbare postpunk die zonder oordoppen nauwelijks te doen is.
We horen de soepele, luchtige fluisterpop van Leisure in de prachtig geworden Heineken. Drummer met geestige saunamuts en Keith Haring-gympies. Volle bak, ook buiten de tent. De Nieuw Zeelanders hebben naar Tame Impala geluisterd. Of andersom. Kan natuurlijk ook. Is het allemaal live wat er vocaal wordt neergezet bij Leisure vraag je je af. Is het niet te gelikt? We houden het drie liedjes vol. De zwakke zanger van het Londense deejaytrio Joy (Anonymous) heeft niet door dat hij in Biddinghuizen zijn tentje heeft opgezet en brabbelt een paar keer wat over Amsterdam. We bellen na afloop maar even met moederlief in Engeland en die mompelt wat over topografie, verzuimgedrag, mavotijd, drugsgebruik en onvoldoendes. Joy (Anonymous) schopt het tentdoek van de India overigens wel aardig los, met vrolijke dance. Grappig intermezzo is Brabant van Guus Meeuwis. Als Joy (Anonymous) eerdaags in Waddinxveen optreedt horen we zonder twijfel “Good evening Leeuwarden!”

Dan Jpegmaffia, in de Heineken. Rapper Barrington DeVaughn Hendricks heeft een afbeelding van Jezus Christus achter op zijn zwarte jas. Goeie strot en dan vraag je je af waarom de geheel onnodige autotune af en toe wordt ingezet. Hebben echte zangers/rappers niet nodig joh en Hendricks is een echte rapper. Mooi ook die bassist, die tegelijkertijd de toetsen voor zijn rekening neemt.
Sons roept het publiek in de X-Ray op het wereldrecord crowdsurfen te verbeteren. Een enkeling doet een poging. Sons is de Belgische band die zeven jaar terug overrompelde met debuutalbum Family Dinner en daarna een ietwat luchtiger afslag heeft genomen. “Zijn er wereldrecords verbroken?”, vraagt zanger Robin Borghgraef zich af. Nee, helaas. “Het volgende nummer duurt slechts dertig seconden.” Sons is een stevige feestrockband geworden en niemand die dat vervelend vindt. Hoewel de Belgen ook laten horen dat er nog kneiterhard gerockt kan worden. Fijn dat de beuk er nog altijd hard in kan gaan. Afsluiten met Forever Young. Bonuspunten. Allez!


Nadat Willem in een overvolle Bravo heeft laten horen op eigen benen ook z’n mannetje te kunnen staan als lid van Opposites zien we Gurriers fel van leer trekken in de X-Ray. De postpunk van de Dubliners bevindt zich in de voorhoede van het genre en dat gegeven wordt moeiteloos waargemaakt in de heerlijke rockschuur in Biddinghuizen.

Zaterdag
Het is prima inkomen met Kelis aan het begin van de zaterdagmiddag in de Alpha, waar ze hoge ogen gooit met een lofzang op haar eigen fellatiokwaliteiten (wereldhit Milkshake) en tussendoor onder andere odes brengt aan Nirvana en Donna Summer. Goeie band, feest in de tent. Dansende menigte, met de zon vol op de bol. Het is genieten van de Amerikaanse, die op prettige wijze verrast. “Party people make some noise!” Nou, vooruit maar dan.
Violet Grohl betovert de India met haar in grunge gedipte gitaarrock. Ze is ziekig, zegt ze. We horen het een klein beetje. Maar de dochter van geeft gas en laat haar gehoor niet in de steek.


Balsem voor de trommelvliezen ook is Keo, in de India. De kwaliteit druipt werkelijk van de indierock af. Niet voor niets wordt de band veel gedraaid op Pinguin Radio. We hebben te maken met een van de grote winnaars van Lowlands 2026. Jonge honden, die overlopen van kwaliteit en enthousiasme.
Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terug horen én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison. Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet in de Lima vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zet zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren. Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan de bebrilde Amerikaan. Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Dat wordt zo’n beetje integraal gespeeld.
Geese is een grote band aan het worden en dat zien we ook terug in een afgeladen Bravo, waar de Amerikanen een begeesterd optreden afleveren. Mooie opbouw. Geinig stukje Holiday Rap tussendoor van MC Miker G & DJ Sven. Iemand die daar rekening mee had gehouden? We horen een band in topvorm die klaar is om de hele fucking wereld te veroveren met hun slimme alternatieve rock.

Andere koek is de hardcorepunk van het ziedende Speed uit Australië. Zanger Jem Siow start met een korte dwarsfluitsessie waardoor we plotseling aan Berdien Stenberg moeten denken. Daarna gaat het volledig los in de X-Ray met modhpits en een wervelwind aan crowdsurfers. Er wordt ook ouderwets en zeer veelvuldig gestagedived. Dit is een rockshow om in te lijsten. Je ziet de bandleden volop genieten van alle heerlijke rumoer in de rockschuur. Speed schrijft rockgeschiedenis in de Flevopolder. Is het ooit zó’n ongelooflijk gekkenhuis geweest in 32 jaar Lowlands op én voor het podium? Nee! Geen twijfel.

Royal Blood, ‘s avonds in de Heineken, blijft een van de coolste bands die er rondlopen in het rockcircuit. Het is van het allerhoogste niveau wat er wordt neergezet in de opgekalefaterde Heineken, die nu over een enorm dakterras beschikt. Wie zien een duo dat er enorm veel zin in heeft en er voor heeft gekozen de beuk erin te gooien. Alles klopt.
Tyler, the Creator headlinet de Alpha en dat zorgt voor een enorme toeloop. Geen band. Niks. Alles uit een laptop. Maakt niet uit. Want: retestrakke raps, veel motherfucker en nog veel meer vuurwerk. Dit is de hiphoptop. Tyler, the Creator imponeert.
Skee Mask, de Münchense deejay, zet de X-Ray op stelten met techno die naar climaxen toewerkt. Dat misten we de avond ervoor nota bene bij de Brits-Canadese technopionier Richie Hawtin, die de massa maar mondjesmaat in beweging krijgt.

Zondag
Steel Pulse is een overheerlijke opener van de zondagmiddag in de Alpha. Waar een enkeling een joint opsteekt en de band uit Birmingham na 51 lentes nog altijd doet waar ze steengoed in is: de allerbeste reggae serveren die je je maar kunt wensen. Ruud Gullit is fan van het eerste uur. Nog geen spoortje van sleet te vinden bij de Britten. Swingend de zondag in.
Hermanos Gutiérrez mag er ook zijn in de Alpha. De Latijns-Amerikaanse gitaarsound van het duo is zalvend zo halverwege de middag. Muziek voor fijnproevers.


Wunderhorse (foto) zien we in de Heineken plaatsnemen en de klassieke gitaarrock van de Engelsen gaat er prima in. Veel passie. Bevlogenheid ook, terwijl de band niet overdreven veel topnummers in het repertoire heeft. Integendeel. Ontroering in het publiek, dat wel. Tranen zelfs. Prettige stem ook natuurlijk, die Jacob Slater.
Teen Jesus and the Jean Teasers doet het leuk in de X-Ray. Raakvlakken zijn er met Lambrini Girls dat de avond ervoor goed werk aflevert in de Heineken. Vrouwenrock positioneert zich alsmaar sterker op de wereldkaart en in een paternalistische wereld als de onze blijven we dat keihard toejuichen.
2Hollis is ook een verrassing. In de Bravo. Lekker donkere beats, tot techno en industrial aan toe, goeie visuals en over het algemeen zo dansbaar als de best of van Daft Punk. Wilde man, met boodschappen. Met de looks van Iggy Pop in zijn jongste jaren. Soms een tikkeltje te veel stemvervorming, maar we zijn bereid dat door de vingers te zien. Het is zondag. Opnieuw droog en nergens chagrijn te bespeuren in Biddinghuizen. Juichende meutes, liefde en genot.
Wie ook een goeie beurt maakt op Lowlands 2026 is Turnstile, met een energieke set punkrock waar een continue groove de lijnen uitzet. Beweeglijke band, waarin iedereen een onstuimige indruk maakt en dat staat de sound van het vijftal zo goed. Zanger Brendan Yates heeft ook live het nodige weg van Perry Farrell. We zien Mark Tuitert in blote bast stuiteren in de moshpit. Turnstile is perfect getimed op de zondagavond, terwijl ook de zon weer is doorgebroken. Het is al met al een feilloze editie geworden van Lowlands, dat soms wat onder vuur ligt, maar feitelijk weinig concessies heeft gedaan aan haar identiteit als een van de beste festivals van Nederland. Het is het totaalpakket dat altijd maar blijft imponeren. Een 32ste editie om in te lijsten. Genoeg krenten in de pap. Al misten we misschien een Pixies, een Placebo of een Johnny Marr. Bijvoorbeeld. Niettemin drie dagen vol genot, goeie patat en uitstekende kibbeling. En we weten: een bak kibbeling a day keeps the doctor away. Veel gekkigheid sowieso. Overal. Op de raarste plekken. Dat is en blijft typisch Lowlands, dat elke editie weer weet te verwonderen. Daarom, saluut! Tot volgend jaar!

Voor meer foto’s kijk op Pinguin Radio Magazine

Snow Patrol viert jubileum Eyes Open met speciale uitgave

Op de verjaardag van de oorspronkelijke Britse release kondigde Snow Patrol een heruitgave aan van hun wereldwijde goed ontvangen album Eyes Open. Deze speciale editie van het vierde studioalbum van de Noord-Ierse band viert een van de meest succesvolle Britse rockalbums aller tijden met een uitgebreide collectie van 36 nummers, voor het eerst samengebracht.

Eyes Open, oorspronkelijk uitgebracht in 2006 en geproduceerd door Jacknife Lee, was het bestverkochte album van dat jaar in het Verenigd Koninkrijk en staat nog steeds op de vijftiende plaats van bestverkochte albums van de jaren 2000. Het album behaalde achtmaal platina in zowel het Verenigd Koninkrijk als Ierland en bracht zes singles voort, waaronder het voor een Grammy en Brit Award genomineerde Chasing Cars – het meest gedraaide nummer van de 21e eeuw op de Britse radio. De 20th Anniversary Edition op cd en digitaal is aanzienlijk uitgebreider dan de oorspronkelijke tracklist van elf nummers en bevat nu 36 nummers uit die periode. Het pakket bevat zeven B-kantjes – met als hoogtepunt de fanfavoriet Warmer Climate – en de single Signal Fire van de Spider-Man 3-soundtrack. Deze B-kantjes zijn beschikbaar op alle formaten, inclusief vinyl. Op de cd en het digitale album vinden fans ook zeldzame live- en akoestische opnames van historische optredens in de Columbiahalle in Berlijn, het Opera House in Toronto en een uitgeklede sessie voor de MENCAP Little Noise Sessions in de Union Chapel in Londen, naast intrigerende remixes van Freelance Hellraiser en Minotaur Shock. Om het twintigjarig bestaan ​​van het album te vieren, is het oorspronkelijke ontwerpbureau Big Active gevraagd om het iconische artwork nieuw leven in te blazen. Daarnaast heeft frontman Gary Lightbody exclusieve nieuwe liner notes geschreven voor het pakket, waarin hij een persoonlijke terugblik geeft op de enorme impact van het album. De heruitgave is beschikbaar in verschillende fysieke en digitale formaten, waaronder een gouden 2lp, een transparante 2lp en een crèmekleurige 2lp. De heruitgave verschijnt tijdens een grote zomertournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

Haldern Pop 2026 net zo warm als kwaliteitsvol

Het is een schitterende editie, Haldern Pop 2026, in het prachtige Duitsland, waar de crème de la crème uit de mondiale wereld van de indie zich andermaal verzamelt. Een feest voor fijnproevers. Zoals luisteraars van bijvoorbeeld het indiestation van Pinguin Radio. Smullen! Omringd door grazende koeien, boerderijen, jonge kalfjes en louter blije mensen. Wat een editie, wat een (muzikale) vreugde van woensdag tot en met zaterdag. De Haldern Pop-slogan dit jaar: Einer sich selbst kopierenden Welt gehen die Originale aus. We krijgen er geen speld tussen.

Tekst Pieter Visscher, foto’s Sander Brugman

Propvolle Haldern Popbar voor Hex Girlfriend donderdagmiddag 12 uur. Enthousiast trio uit Londen dat de meute al vroeg aan het swingen krijgt aan het begin van de middag. Met een mooie mix van rave en rock die niet gespeend is van een stukje theatraliteit.
We zien de Poolse Yana Couto in de kerk met haar met warme elektronica aangelengde pianopartijen. Mooi contrast met de avond ervoor toen Miland ‘Mille’ Petrozza van de Duitse metalband Kreator geïnterviewd werd naar aanleiding van zijn biografie Your Heaven, My Hell: Wie Heavy Metal mich gerettet hat en hij zo nu en dan z’n gitaar erbij pakt. Snoeihard.
In het Jugendheim het Londense Ugly, dat de ook veel op het indiestation van Pinguin Radio gedraaide hits Gallowine, Next To Die, en Shepherd’s Carol niet links laat liggen. Mooie band blijft het toch. De geest van formaties als Pavement en The Mars Volta waart rond. De bandnaam wordt andermaal geen eer aan gedaan. Dat blijft een aandachtspunt.


Het hoofdpodium wordt geopend door het charmante Horsegirl (foto). Drie (gekscherend) paardenmeisjes zien we. Uit Chicago. Ontspannen band, met een geregeld misschien iets te nonchalante sound en dito podiumpresentatie. Cool zijn wordt hier enigszins tot kunst verheven. Indierock, schatplichtig aan, bijvoorbeeld, een Breeders.
Iedereen staat in de Niederrheintent en dan blijkt dat de punkrock van de Duitsers met die prachtige bandnaam populair is. Dat kunnen we ook zeggen van The Sick Man Of Europe, dat een uit z’n voegen barstende spiegeltent voor zich heeft gewonnen. Prettige, zelfs geregeld heel erg prettige postpunk uit Engeland. Zeker als de synthesizer wordt ingevlogen.
Friko, ook uit Chicago, doet het goed op het hoofdpodium. De Amerikanen laten horen live indruk te kunnen maken. Lastig te vangen formatie die zich in het schemergebied tussen David Bowie en Beach Boys bevindt.
Bleech 9.3 gaat ‘s avonds op herhaling in de Niederrheintent na ‘s ochtends de Popbar al te hebben platgespeeld. Emotievolle postpunk uit Engeland. Gitarist Sam Duffy is een lookalike van Dexter Holland.
Wanneer je nadenkt over de bandnaam Black Country New Road dan kom je al snel tot de conclusie dat er alcohol in het spel moet zijn geweest. Mogelijk na een odyssee aan teleurstellingen. Maar de weg bestaat dus echt! In Engeland, the West Midlands om exact te zijn. Het is een bandnaam die in elk geval blijft hangen. De Britse formatie heeft met de drie fluwelen vrouwenstemmen goud in handen binnen het artistieke geluid dat het zestal neerzet.


Gans, in de spiegeltent, tapt uit andere vaatjes. Schitterend trio dat de boel op z’n kop zet met drums, gitaar, elektronica en een saxofoon. Vist geregeld in dezelfde vijver als Fat Dog. Zeer opzwepende, dansbare potpourri van te veel invloeden om op te noemen. Wat. Een. Ongelooflijk. Gekkenhuis.


Erotic Secrets Of Pompeii (foto) opent het bal in de Haldern Popbar vrijdagochtend. Heel expressief combo uit Engeland dat met een theatrale mix van postpunk, glamrock en onversneden rock-‘n-roll ook nog eens aan de eighties refereert. Zanger met Jack Nickolson-achtige mimiek.


Het onder meer door Radiohead geïnspireerde District Five (foto) uit Zwitserland maakt vanaf de eerste noten indruk in het afgeladen Jugendheim, waar het bloedheet is. Goeie zanger, met flink wat galm op de microfoon tijdens de openingstrack, zonder dat dat storend werkt. Daarna is de galm vrijwel niet meer nodig. We horen uitdagende ritmes, meer dan geregeld jazzy uitstapjes, een saxofoon; het is divers wat er allemaal wordt neergezet door het kwartet. Leuke spreker ook die Tapiwa Svosve. Krijgt de lachers op z’n hand. Komt, in vlekkeloos Duits, geregeld met aardige narratiefjes op de proppen. Over een droom die hij had, bijvoorbeeld. Meteen een nummer over geschreven. IJzer smeden als het heet is. Zulke gasten. “Klassiek geschoolde drummer”, weet boegbeeld Jan van Sounds Tilburg te melden. Gaat ongelooflijk mooi op in zijn eigen muziek. District Five is een van de vele hoogtepunten op Haldern Pop 2026. ‘s Avonds weer, in de Niederrheintent.
In de Popbar de Londense band Little Grandad, die de IJsbreker scoorde op Pinguin Radio met hun Babe, We’ve Run Out Of Time Again. Ze sluiten ermee af en ontvangen een oorverdovend applaus.


Wallners (foto) zien we in de spiegeltent. Waar die bandnaam aan is ontleend? Het gaat om de broers en zussen Wallner. Uit Wenen. Shoegazy dreampop. Schitterende zangeres, op een verhoging achter de rest. Sublieme bandopstelling. Soms wordt het gaspedaal éven ingetrapt en wordt er stiekem gerockt. Niet te veel. Heel gedoseerd. Als de housebeat erin komt en Anna achter een doos elektronica is gaan staan wordt het pas écht interessant met de Oostenrijkers. Op voortborduren, zou je denken?
Adult Dvd, op hetzelfde podium, heeft een attitude die we zo graag zien bij postpunkbands uit Engeland. Goeie naam ook natuurlijk. Fijne dancepunk van het Leedse zestal, met een prominente rol voor (vintage) elektronica. Soms waan je je, met de ogen dicht, even op Dance Valley. Ja, zo zweep je dus massa’s op. Zanger Harry Hanson beweegt tussen Ian Brown en Liam Gallagher. Meer vocaal talent in de band overigens. “Start moving now, please!” Daar wordt gehoor aan gegeven. Band stond al op Sniester en Left Of The Dial. Crowdsurfers doen hun best om indruk te maken. Dat lukt.


Naïka (foto) op het hoofdpodium, verkent de uithoeken van de pop en soul, met een fijne band die goed weet wat mevrouw wil. Wulpse verschijning, die woonde in Kenia, Frankrijk en Zuid-Afrika om uiteindelijk rust te vinden in het wilde Miami. Haldern is spoorslags verliefd op de frêle danseres met dat zwoele stemgeluid en felrode, verbluffend fraaie jurk. Het is 21 uur, de temperatuur nog aangenaam, en Naïka onderzoekt of Haldern ook openstaat voor wat opwindende salsa. Geen twijfel, dame! Killing Me Softly wordt ook nog gebracht, als hemelse versie. Jeetje, wat mooi. “Sometimes we have to say FISH, zegt ze. “Fuck It, Shit Happens.” Onze buiging wordt nog wat dieper.
Asaf Avidan zien we ook op de mainstage, met zijn ongelooflijk excentrieke stemgeluid. De Israëliër is een rasartiest. Zijn dansen, beweginkjes, rake opmerkingen; het is allemaal van erg hoog niveau. De wereldhit One Day / Reckoning Song laat-ie niet liggen en we dansen nogmaals het zweet op onze rug.

Bij Cardinals, in de spiegeltent, lijkt de soundcheck niet helemaal lekker te zijn verlopen. Het geluid is hol, wat blikkerig en het lijkt alsof alleen de mensen voor in de tent horen wat ze willen horen. Dat is jammer, omdat de Ieren nogal wat goeie liedjes hebben staan op het dit jaar verschenen albumdebuut.

Lucy Kruger and the Lost Boys (foto) opent in het Jugendheim (sympathieke soos in Haldern) met een potpourri aan stijlen. Nauwelijks te categoriseren band met een in Zuid Afrika geboren zangeres. In de kleine liedjes wordt veel emotie gestopt. Mooi. De hele band resideert in Berlijn.


Het Britse The 113 (foto) is al veel te groot voor de Haldern Popbar waardoor velen teleurgesteld buiten moeten staan. Gelukkig is het geluid van de punkrockformatie uit Leeds dermate hard dat ook zij het nodige meekrijgen van de vrij melodieuze sound van het furieuze kwartet. Binnen het genre is het buitencategorie. Het is smullen van de eerste tot de laatste seconde. Zo klinkt prettig boos zijn, lieve mensen. Gelukkig staat de band tweemaal geprogrammeerd op de zaterdag. ‘s Avonds nog een keer, in de Niederrheintent. Wir freuen uns auf euch. Zanger Jack Grant heeft het nodige weg van AZ-spits Troy Parrott en draagt ook nog eens een voetbalshirt. Celtic?


“I always wanted to do this”, zegt zangeres River Fernandez van het Londense 1000 Rabbits (foto) terwijl ze tegen haar publiek aan gaat staan. De indiepop/rock van het quintet is onderhoudend. Niet in de laatste plaats vanwege elektronica en een viool.


Chéri Chéri (foto) uit Parijs betekent drie vrouwen, twee mannen en onversneden rock-‘n-roll. Alles in het Engels. Er is geen woord Frans bij. Zangeres in uitdagend lederen pakje in een spiegeltent waar de temperatuur op sommige plekken rond de 40 graden moet zijn. Sauna-achtige taferelen in schitterend Haldern. Waar de koeien dus nog altijd grazen rondom het festival, dat ook in 2026 zonder enige twijfel het predicaat beste festival ter wereld mag dragen. Met heel veel trots.

Rolling Stones – Foreign Tongues

Rolling Stones – Foreign Tongues (Universal)

Mick Jagger (83) en Keith Richards (82) werden beiden geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Jonkie Ron Wood (79) twee jaar na WO II. De overgebleven harde kern van de grootste band aller tijden is nog opvallend vitaal op respectabele leeftijd, want zo mogen we het toch wel noemen?

Die vitaliteit horen we terug op Foreign Tongues, dat van een ontroerende klasse is, in de wetenschap dat we te maken hebben met de Glimmer Twins, die over pakweg een jaar of vijftien bijna tweemaal Abraham hebben gezien. Ja, we gaan het romantiseren. Laten we hopen dat ze het halen. We mogen Moeder Aarde sowieso op onze blote knietjes danken dat ze het überhaupt zo lang uithouden. Komt er nog een tournee aan ook? Please, baby, please!

De in Chicago gevestigde schilder Nathaniel Mary Quinn maakte de schitterende hoesafbeelding van Foreign Tongues, dat geen seconde teleurstelt en dat ligt niet aan het sentiment dat deze worp van de Stones absoluut oproept. Nérgens is te horen dat we te maken hebben met tachtigers. Wie wil er niet op deze manier oud worden? Om er een retorische vraag aan te verbinden.

Foreign Tongues bruist en heeft z’n rustpunten. Medewerking wordt verleend door onder anderen Steve Winwood, Robert Smith, Paul McCartney en wijlen Charlie Watts (Hit Me In The Head lag al even op de plank).

Het is een typische Stones-plaat geworden. Van de band waar maar geen sleet op lijkt te komen. Had dit album in de jaren 70 net zo geklonken? Geen twijfel. We horen een energieke mix van klassieke bluesrock, allerlei funkinvloeden en elementen uit de country. Maar vooral veel rock-‘n-roll. Onversneden rock-‘n-roll. Lang leve The Rolling Stones! We maken onze állerdiepste buiging. Pieter Visscher

Meindert Talma – Celluloid Illusies

Meindert Talma – Celluloid Illusies (Excelsior)

Hij ligt al even bij uw platenboer en laat ‘m dus niet verstoffen, want de nieuwe Meindert Talma is een klein meesterwerk geworden. Celluloid Illusies is een eerbetoon aan de Nederlandse filmindustrie door de jaren heen geworden. Allerhande briljante narratiefen van Talma. Monumentaal.

Hij is misschien wel de eigenzinnigste singer-songwriter die we de laatste honderd jaar zagen in ons land. De in het sympathieke Noord-Hollandse dorpje Opperdoes geboren Groninger bracht in het verleden al odes aan bijvoorbeeld Michael Rummenigge en AZ-held Barry van Galen en doet dat nu met een plaat vol schitterende verhalen over Nederlandse filmmakers uit de jaren ’70 en ’80 en acteurs uit die periode. Zo is de openingstrack Seks, Geweld en Religie een lofzang op cineast Paul Verhoeven. Ook muzikaal briljant, met een opzichtige dansknipoog naar de jaren 80 en rockelementen. Zo dansbaar als de pest. Verslavend fijne song, die tot het beste behoort van wat Talma tot nu toe op plaat heeft gezet in zijn rijke oeuvre. Ontroerende schoonheid. Jawel.

Andere helden die voorbij komen zijn onder anderen Wim Verstappen, Andy Vrielink (De James Dean van Hengelo – rocksong om in te lijsten), Hans van Tongeren (aan wie een ballade wordt opgedragen), de vroeger bloedmooie Monique van de Ven en de veel te vroeg overleden Sylvia Kristel krijgt een lofzang van een kwartier. Dik verdiend. Willeke van Ammelrooy komt er evenmin bekaaid vanaf.

Mooi dat geluidsfragment in Blue Movie, waar we een monoloog van Verstappen horen. Prachtig ook de filmposters in het cd-boekje. Meindert Talma zou dit jaar eigenlijk op Lowlands moeten schitteren. Laat het anders volgend jaar worden. De X-Ray stellen we voor, die heerlijke vrijplaats voor de wat experimentelere muziek. Talma naar Biddinghuizen. Hoogste tijd! Pieter Visscher

Joe Lovano – Paramount Quartet

Joe Lovano – Paramount Quartet (ECM)

Will Calhoun kennen we niet alleen van zijn meesterlijke drumwerk in het al even meesterlijke Living Colour, we houden ‘m ook in de gaten vanwege zijn diverse muzikale uitstapjes. Bijvoorbeeld in de wereld van de jazz. Waar hij meer dan geregeld opduikt. Calhoun ontving de pretentieuze Buddy Rich Jazz Masters-prijs al eens.

Nu duikt hij op in het Paramount Quartet van tenorsaxofonist Joe Lovano, de jazzgrootheid die veel meer blaasinstrumenten in zijn bagage heeft en daarnaast ook drumt. Dat laat hij nu dus over aan Calhoun, die in een track als Fanfare For Unit heel subtiel wat rockelementen toevoegt.

Gitarist Julian Lage en bassist Asante Santi Debriano completeren het kwartet dat op een uitdagende, creatieve manier de rijkwijdtes van gedragen, klassieke jazz en wereldmuziek verkent. Improvisatorisch her en der, er is absoluut ruimte voor het avontuur, terwijl het bovenal genieten is van de instrumentbeheersing van de vier en het sublieme productiewerk van de Duitse meester Manfred Eicher.

Zo horen we een zevental uitgerekte tracks, die balsem voor de ziel zijn. Het is de kunst zo nu en dan een instrument te isoleren van de rest en zo extra veel muzikale rijkdom te ontdekken. Een muziekrijk album al met al, zeker voor hen die geregeld afstemmen op het overheerlijke Pinguin Pluche

Terwijl ondergetekende dit typt komt Generique van Miles Davis voorbij op dat station van Pinguin Radio. Pieter Visscher

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986 (Bureau B)

Sowas von Egal 3 is de derde worp van het Hamburgse dj-team Damaged Goods. Een compilatiereeks die zich richt op de undergroundscenes van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland in de vroege jaren 80. Ook op Sowas von Egal 3 vergeten pareltjes die menig dansvloer in no time in beweging krijgen.

Buiten de geijkte paden is nog zoveel fraais te ontdekken in de neue deutsche welle, de (vooral) Duitstalige tegenhanger van de new wave. Invloeden uit die stroming, gecombineerd met synthwave, postpunk en avant-garde en voornamelijk Duitse teksten brengen de luisteraar terug naar sfeervolle, donkere dansvloeren. Het is niet zo vreemd dat de 80’s nog altijd bijzonder populair zijn wereldwijd en in het bijzonder bij onze oosterburen.

De stuk voor stuk dansbare songs op Sowas von Egal 3 weerspiegelen een maatschappelijke atmosfeer, gevangen tussen onzekerheid, protestcultuur en een nihilistische ‘geen toekomst’-houding, gevormd door angst voor militarisering, milieuvernietiging en wereldwijde conflicten. We zouden kunnen zeggen: er is wereldwijd hélemaal níets veranderd en ook daarom blijft deze muziek zo urgent.

Je hoort aan alles dat deze verzamelaar met de grootste zorg en liefde voor muziek is samengesteld. Het geluid is wederom zorgvuldig geremasterd door Tom Morgenstern, een Duitse geluidstechnicus en muzikant die furore maakte in postpunkformatie Die Zinnförster, die van 1984 tot 1989 actief was. Wie stil blijft staan op een track als Geheimnis van het uit Hannover afkomstige Bizarre Leidenschaft moet verplicht richting oorarts. En zo is het zestienmaal raak op een verzamelaar die in huize Visscher om de haverklap in de cd-speler glijdt. Voetjes van de vloer. Pieter Visscher

 

Joe Jackson – Hope And Fury

Joe Jackson – Hope And Fury (ear music/V2 Records)

Er staat nog altijd geen maat op Joe Jackson, een van de briljantste Engelse singer-songwriters die we wereldwijd hebben gespot de laatste honderd jaar. Hope And Fury doet grotendeels in niets onder voor zijn beste werk. We maken een dermate diepe buiging, dat het subiet rugklachten oplevert en nemen die op de koop toe.

Jacksons hoeveelste is het eigenlijk? We zijn gestopt met tellen. Toen ondergetekende Jackson interviewde enkele jaren terug, liet hij weten altijd zijn eigen ding te blijven doen. Originaliteit voorop. Jackson haat namaak en dat hoor je ook weer terug op Hope And Fury, waarop we een geluid vinden dat je uit duizenden herkent. Die nichesound.

Jackson liet zich in betreffend interview evenwel ontvallen muzikale helden te hebben; Bowie, Steely Dan, Stevie Wonder en Beethoven bijvoorbeeld. Wat ze gemeen hebben is de rijkdom aan melodieën voor de eeuwigheid. Hope And Fury staat er ook weer mee vol. Negen kunststukjes van de meester. Die overduidelijke Joe Jackson-signatuur hoor je bijvoorbeeld terug in een onvervalst pareltje als After All This Time, met dat refrein om zielsgelukkig van te worden. Jackson, spelend met zijn eigen vocale mogelijkheden.

Hoogtepunt is het verrukkelijke The Face, waarin we jazzy elementen horen en de kolderieke vocale inbreng van zijn band, waardoor je meteen doorhebt dat het met de synergie binnen die formatie nog altijd goed zit. Er druipt nog altijd zó ongelooflijk veel speelplezier van Jacksons werk af.  Pieter Visscher