Recensies Archieven - Page 3 of 406

Moss – Why Oh Why

Mister “Moss“ Marien Dorleijn heeft de manschappen weer verzameld en een nieuw album opgenomen.

Het hoe, waar en met wie moeten we nog even schuldig blijven, maar over het wat en waarom kunnen we wel alvast iets uit de doeken doen. Het nieuwe album van Moss heet Lost In Motion komt 6 november uit en heeft als thema ouder worden. Specifieker in de songs zoekt Marien antwoord op de vraag ‘Can we still grow when we grow old ?’ Voorbij komen thema’s als vervreemding, verbroken verbindingen, twijfel en de zoektocht naar houvast. Tot zover het begeleidend schrijven. Eerste single Why Oh Why is een uptempo song met pianobegeleiding, new wave gitaar en mooie lange zanglijnen. We hebben helaas alleen de single edit kunnen bemachtigen dus wie weet wat voor fraaie solo’s ons worden onthouden. Maar de appetijt is gewekt.

hey, nothing – Hound

Eigenlijk waren we van plan om voorlopig niks meer te draaien van hey, nothing.

De respons na diverse singles waaronder een paar IJsbrekers was zo lauw dat we de moed eigenlijk wilden opgeven. Maar nu komen Tyler en Harlow met een tweede album dat te goed is om niks mee te doen. En ze komen spelen binnenkort. Hounds is het openingssalvo tevens titelnummer van de nieuwe plaat. Die is uitgekomen op het mega major label Interscope. Dat is bijzonder als je weet dat Interscope het label is van o.a. Eminem, Lady Gaga, K-pop sensatie Blackpink en nogal wat andere giga-acts. En dat is extra bijzonder omdat Tyler en Harlow anti-idolen zijn. Hij is een schriel menneke en zij het tegenovergestelde. Ook is hun alt.rock alles behalve commercieel, tenminste dat dachten we. Maar daar zouden we ons dus wel eens danig in kunnen vergissen. We gaan het zien.

Concert: 21 november Tolhuistuin.

Tape Toy – Dumb Sides

We hebben tot nu toe elke scheet die Tape Toy heeft gelaten opgepikt en uitgezonden dus onvoorbereid kun je ons niet noemen. En dat de band momenteel in een artistieke stroomversnelling zit, wisten we al van de vorige singles van het nieuwe album. Toch overtreft de band met Dumb Sides, het titelnummer van hun nieuwe album zelfs de stoutste verwachtingen.

Dumb Sides zouden we zelfs onnederlands goed willen noemen als dat niet zo’n onsympathiek compliment zou zijn. En eerlijk is eerlijk; de band heeft heel veel zelf gedaan -van het schrijven tot en met het produceren (het laatste weer met hulp van Iwen Legro)-, maar het mixen en masteren hebben ze overgelaten aan een paar buitenlandse pro’s. Dumb Sides is duidelijk een Tape Toy nummer, maar geen typisch Tape Toy nummer. De zang is meerstemmig, de keyboards zijn net zo belangrijk als de gitaren en waar de sfeer eerder vaak wat melancholiek was, is die van dit nummer eerder euforisch.

Conclusie: Tape Toy is doorgedrongen tot de top van de vaderlandse, herstel, de internationale indie-scene.

untitled – Tinted View

Zou zo maar kunnen dat untitled vooruit loopt op een nieuwe trend, coverbands met eigen nummers!

Net als IST IST heeft untitled een Groot Voorbeeld. Bij IST IST is dat Joy Division, van untitled is dat Nirvana. Of het echt goed is kan je je afvragen, het is i.i.g. wel erg goed gedaan. En misschien is de grote gelijkenis ook geen probleem als je Nirvana niet zelf hebt meegemaakt. Zoals generatie Z die, weten we inmiddels erg into grunge/shoegaze is. Dus vooralsnog krijgt het kwartet uit L.A. het voordeel van de twijfel. Het zal nog wel even duren, maar Tinted View komt ooit op een album, het debuut van Dan, James, Juan en Lorenzo. Producer van de eerste van untitled wordt waarschijnlijk Chris Lord-Alge, de mix-technicus van Tinted View. De veteraan mixer/producer deed eerder dingen voor Greenday, Madonna, Prince, Green Day en vele vele anderen. De band was blijkbaar zo blij met het resultaat dat ze hem hebben gecharterd voor een heel album.

Ciao Lucifer – Get Me In/Get Me Out

Als je erbij stil staan besef je dat indie niet de vrolijkste tak van de muzieksport is. Om die reden vallen veel liedjes van Ciao Lucifer net buiten de boot.

Het gros van de songs van het Amsterdamse duo loopt namelijk over van de joie de vivre, terwijl wij indie-anen liever een beetje boos of bleu zijn. Ook nieuwe single Get Me In/Get Me Out is energiek en levendig, maar de sfeer is wat serieuzer/intenser dan we van Marnix en Willem zijn gewend. Een mogelijke reden daarvoor is dat Get Me In/Get Me Out niet zozeer een liedje is maar een groove die is opgehangen aan een riff. Of vice versa. Geen funk, maar wel funky, niet echt een danstrack, maar wel een nummer waarbij stilstaan geen optie is. Dat effect wordt bereikt met minimale middelen, gitaar, drums en zang. Het feit Ciao Lucifer hun nieuwe single live op de virtuele band heeft geslingerd zal zeker hebben bijgedragen aan de fysieke kracht van Get Me In/Get Me Out. Goed nieuws dus dat er een heel album zit aan te komen dat volgens hetzelfde procedé is opgenomen.

Sorry – Tom Will Smack Your Ass

Het ongrijpbare Sorry weet weer aangenaam te verassen met nieuwe single Tom Wil Smack Your Ass.

Het is een van de meer poppy songs van de Britten. Poppy betekent absoluut niet commercieel, want ook al streelt de single de oren, de tekst is ‘apart’ en het eind van het overigens wel erg korte nummer (2:26) nogal chaotisch. Daar tegenover staat een plakkend refrein en verleidelijk leadzang van miss Asha Lorenz. De Tom uit de titel is geen bestaan persoon, maar een onfris ‘type’ waar we allemaal wel eens mee te maken hebben gehad. Bij de song hoort een bijzondere clip waarin de daad bij het woord wordt gevoegd. Er wordt nog niet gerept over een nieuw album. Dat zou ook wat vroeg zijn want COSPLAY is nog geen jaar oud.

Cowboyy – melancholy (chain)

We leerden Cowboyy kennen via nummers als Cmat en Plastic, niet als de zoveelste maar wel als een van de postpunkbands met een praat/parlando zangstijl.

Vergeet dat maar even voor het gemak en bereid je voor op een complete metamorfose. De titel ten spijt rockt nieuwe single melancholy (chain) als een malle! En de zang, diep verstopt in het gitaargeweld is meerstemmig en melodieus. Dat de band uit het Britse Portsmouth met Kai Smith in topgitarist in huis heeft hebben we eerder gesignaleerd, maar dat hij nu zanger Stanley Powell op alle mogelijk manier overvleugelt komt toch wel als een verassing. Eentje van het aangename soort dus. Melancholy (chain) komt van het eind deze maand te verschijnen (mini)debuutalbum van Cowboyy, revocder(sic).

Live Foto Review: The Black Keys @ AFAS Live 4 september 2026

Live Foto Review: The Black Keys @ AFAS Live Amsterdam
4 september 2026

Foto’s: Peter van Heun

Dan Auerbach (zang, gitaar) en Patrick Carney (drums) begonnen begin jaren 2000 in Akron (Ohio) als twee jeugdvrienden die muziek maakten rond een eenvoudige tape-recorder. Inmiddels hebben ze vijf Grammy Awards gewonnen voor onder ander El Camino (2011), meer dan tien miljoen albums verkocht en miljarden streams verzameld.

The Black Keys staan op 4 en 5 september 2026 in de AFAS Live voor hun Peaches ’n Kream World Tour. De shows staan in het teken van hun nieuwe album Peaches!, dat op 1 mei 2026 verscheen. Het album is een verzameling van tien nummers die Dan Auerbach omschrijft als het meest authentieke album van de band sinds het debuut The Big Come Up (2002). Het album ontstond in een moeilijke periode, toen Auerbach’s vader ernstig ziek was. Patrick Carney moedigde hem aan de studio in te gaan, wat resulteerde in een oprecht en energiek album, grotendeels live opgenomen en zelf gemixt.

Grandmas House – Dance

Echt hard gaat het nog steeds niet met Grandmas House. Op weg naar de UK punk Hall of Fame hebben de dames en heer Lambrini Girls even voor moeten laten gaan.

Maar met de release van het debuutalbum is het nieuwe ronde, nieuwe kansen. De single die het laatste duwtje moet gaan geven heet Dance en heeft als extra attractie Morgan Wallace van Fat Dog op sax. Het is dat we de band uit Bristol goed kennen anders hadden we kunnen zweren dat Dance door een manspersoon was gezongen. Maar het is als gewoon weer frontvrouw Yasmin Berndt die hier haar stembanden geweld aandoet. Dance is dansbaar maar niet echt een dansplaatje, maar weer zo’n hypnotiserend donker getint postpunknummer waarvan Grandmas House nu dus heel een album vol van in huis heeft. De plaat heet Baby You’re A Winner en is nu uit.

Concerten: 9 oktober Den Haag, 10 oktober Tilburg.

Queens Of The Stone Age – Insignificant Other

Je kunt wel te merken dat ook Queens voorman Josh Homme een dagje ouder wordt. Na een country getinte single komt hij nu met een soort van ballad.

Insignificant Other is nog net geen softrock, maar veel scheelt het niet. Even wennen dus en voor de hardcore fans misschien zelfs even slikken hoewel misschien juist zij bereid zijn om te volgen waar Josh ons leidt. Insignificant Other dat uiteraard over de vechtscheiding gaat van Homme en Brody Dalle is de eerste single van werkstuk numero 9 van Queens Of The Stone Age. De opvolger van In Times New Roman (2023) heet Perfecth en dat is geen typfout, maar humor. De releasedatum is 30 oktober.