Category: Recensies

Interpol – Iron City

Iron City is het derde nummer, na See Out Loud en het titelnummer dat Interpol heeft vrij gegeven in aanloop naar de release van hun 9e album, This Mirror Weighs A Ton.

De nieuwe single is een wat weemoedige lied met een tekst die zich laat lezen als een ode aan New York. Het nieuwe album van Interpol is geproduceerd door Andrew Wyatt. Een opvallende keuze, want Wyatt is een popproducer pur sang. Hij maakte furore met zijn werk voor en met Rosalia, Dua Lipa en Billie Eilish. Te horen is zijn achtergrond echter niet. Misschien komt dat door de mix van Dave Fridmann, die wel uit de indie-wereld komt. Hem kan je kennen van zijn vruchtbare arbeid voor Flaming Lips, MGMT en Tame Impala. Album komt op 28 augustus. Op 17 november staat Interpol + Bloc Party in de AFAS.

Cage The Elephant – Beaches In Tennessee

De Amerikaanse staat Tennessee is wat in het Engels heet ‘landlocked’, grenst dus niet aan zee en heeft derhalve geen stranden.

Tenminste niet in de meest gangbare betekenis, maar Tennessee heeft wel meren en rivieren met oevers waar het goed toeven is. Daarover gaat Beaches In Tennessee van Cage The Elephant. De nieuwe single van de band uit Kentucky is een compact rockend liedje zonder veel poespas met iets van de garage-rock spirit die hun oudere werk kenmerkte. Er wordt nog niet met zoveel woorden over gerept, maar waarschijnlijk is Beaches In Tennessee de eerste single van het zevende album van Cage The Elephant.

Green Day – I´m Never Gonna R.I.P.

Hoewel het hart bij de band nog steeds op de goede plaats zit is muzikaal de lol er al lang af bij Green Day.

Best verrassend dus dat Billy Joe en the boys nu met een single komen aanzetten waar we best enthousiast over kunnen zijn. I´m Never Gonna R.I.P. is namelijk niet de zoveelste punkvariant, maar een onvervalst rock ‘n’ roll liedje. Luister naar I´m Never Gonna R.I.P. en je kunt zo Jailhouse Rock van Elvis meezingen. Niks nieuw onder de zon dus maar leuk om weer eens herinnerd te worden aan de oerkracht van de muziek waarmee het ooit allemaal begon. I´m Never Gonna R.I.P. komt van de soundtrack van Nimrods. Dat is een roadmovie over een punkband die hemel en aarde beweegt om in het voorprogramma van Green Day te mogen spelen. De fictieve band heet Analog Dogs. Green Day speelt zichzelf. De soundtrack telt zo’n 30 tracks voornamelijk Green Day hits plus een paar nieuwe nummers. Waaronder dus het vrolijk stemmende I’m Never Gonna Rest In Peace. De Nimrods o.s.t. verschijnt op 31 juli, Nimrods, the movie op 14 augustus.

Matt Berninger – Martini Me Fatso

Het is niet eerlijk. De zanger van een band heeft de anderen eigenlijk helemaal niet nodig terwijl, zeg de drummer niks kan uitrichten zonder zijn collega’s.

Nu The National een witje heeft ingelast is frontman Matt Berninger in zijn eentje op pad. Hij gaf pas prima optredens ten beste op Down The Rabbit Hole en Rock Werchter waar hij een mix zong van eigen nummers en songs van The National. Toch is het niet zo dat Berninger teert op het succes van The National. Hij heeft twee sterke solo-albums op zijn naam staan en lijkt al bezig aan een derde. Matt zong namelijk een nieuw nummer dat er inging als koek. Martini Me Fatso (een martini voor de dikke?) is voor zijn doen een opmerkelijk vrolijk en stevig rockend liedje. De tekst is wat raadselachtig en Matt kennende waarschijnlijk minder happy de peppy dan de muziek suggereert. Hopelijk is de nieuwe single een voorloper van een nieuw solo-album, maar officieel is daar nog niets over bekend.

The Klittens – Taxi

De liedjes van The Klittens leenden zich altijd al voor een voorzichtig danspasje of twee, maar nieuwe single Taxi is onbeschaamd funky!

Opgejut door een verhitte ritmesectie houdt de band ruim vijf minuten de vaart erin. Opvallend genoeg gaat de tekst van Taxi over stil blijven staan. Mentaal dan waarschijnlijk, fysiek is dat schier onmogelijk. Taxi is de tweede single van het langverwachte eerste album van Yaël, Winnie, Laurie, Katja en Marrit. Have A Heart verschijnt 25 september. In december, de 17e om precies te zijn organiseert The Klittens hun eigen festival in Paradiso onder de titel Klitfest 26.

Meindert Talma – Celluloid Illusies

Meindert Talma – Celluloid Illusies (Excelsior)

Hij ligt al even bij uw platenboer en laat ‘m dus niet verstoffen, want de nieuwe Meindert Talma is een klein meesterwerk geworden. Celluloid Illusies is een eerbetoon aan de Nederlandse filmindustrie door de jaren heen geworden. Allerhande briljante narratiefen van Talma. Monumentaal.

Hij is misschien wel de eigenzinnigste singer-songwriter die we de laatste honderd jaar zagen in ons land. De in het sympathieke Noord-Hollandse dorpje Opperdoes geboren Groninger bracht in het verleden al odes aan bijvoorbeeld Michael Rummenigge en AZ-held Barry van Galen en doet dat nu met een plaat vol schitterende verhalen over Nederlandse filmmakers uit de jaren ’70 en ’80 en acteurs uit die periode. Zo is de openingstrack Seks, Geweld en Religie een lofzang op cineast Paul Verhoeven. Ook muzikaal briljant, met een opzichtige dansknipoog naar de jaren 80 en rockelementen. Zo dansbaar als de pest. Verslavend fijne song, die tot het beste behoort van wat Talma tot nu toe op plaat heeft gezet in zijn rijke oeuvre. Ontroerende schoonheid. Jawel.

Andere helden die voorbij komen zijn onder anderen Wim Verstappen, Andy Vrielink (De James Dean van Hengelo – rocksong om in te lijsten), Hans van Tongeren (aan wie een ballade wordt opgedragen), de vroeger bloedmooie Monique van de Ven en de veel te vroeg overleden Sylvia Kristel krijgt een lofzang van een kwartier. Dik verdiend. Willeke van Ammelrooy komt er evenmin bekaaid vanaf.

Mooi dat geluidsfragment in Blue Movie, waar we een monoloog van Verstappen horen. Prachtig ook de filmposters in het cd-boekje. Meindert Talma zou dit jaar eigenlijk op Lowlands moeten schitteren. Laat het anders volgend jaar worden. De X-Ray stellen we voor, die heerlijke vrijplaats voor de wat experimentelere muziek. Talma naar Biddinghuizen. Hoogste tijd! Pieter Visscher

Mandrake Handshake – En Vol

Multi van alles hippie collectief Mandrake Handshake veroverde vorig jaar de Graadmeter met King Cnut en Hypersonic Super-Asterid. Songs van hun debuutalbum Earth Sized Worlds.

Met nieuwe single En Vol (Frans voor in de lucht) vervolgt de band uit Londen/Oxford het op dat album ingeslagen pad van de neo-psychedelica. De Mandrakes nemen weer lekker de tijd om hun punt te maken, iets meer dan zes minuten. De band weet echter de volle speeltijd de aandacht vast te houden met een heerlijk traag tempo en zoele of is het zwoele dameszang? Qua sfeer zit En Vol niet heel ver af van de warme klanken van het Franse Air. En fin, een perfect plaatje voor een lome zomeravond.

Concerten: 10 september V11 Rotterdam, 11 september Misty Fields.

BERTHAJU – CATPHONE

Bertha Jürges is de stem, het gezicht en de naamgever van BERTHAJU.

De Duits-Nederlandse electro-punkband komt zeer overtuigend voor de dag met het CATPHONE. Bertha neemt hier de manosfeer op de hak, maar presenteert haar observaties met een vette knipoog en een beat waarbij stil zitten lastig wordt. De energie van punk, de opwinding van electro en een glimlach als bonus. Het is een heerlijke combi die van BERTHAJU een band maakt die vrij uniek is in haar soort. 

Queens Of The Stone Age – Easy Street

Het lijkt langer geleden, maar het is nog maar drie jaar geleden dat Queens of The Stone Age ‘In Times New Roman…’ uitbracht.  We hebben wel eens langer op nieuw materiaal moeten wachten.

Nieuwe single Easy Street is ook op een andere manier verrassend. Het is een half akoestische ballad met een mooie tweede stem van countryzangeres Nikki Lane.  Voor haar produceerde Josh Homme een paar jaar geleden een album. Easy Street is min of meer live opgenomen. Dwz dat bijvoorbeeld de handclaps niet zijn strak getrokken in de postproductie. Ook de mix is lekker ruw. Elektrische gitaren duiken pas in de tweede helft van het nummer op, geen harde rock gitaren, maar gedubbelde of zelfs driedubbele slides die de vocalisten rustig naar de uitgang begeleiden. Onherkenbaar QOTSA eigenlijk op de stem van Josh na dan.

Beck, Sierra Ferrell – Ride Lonesome

Beck heeft zijn meest recente single opnieuw opgenomen. Op de nieuwe versie van Ride Lonesome horen we naast de componist van de song ook Sierra Ferrell. Het origineel was al country, maar de nieuwe versie is hard core.

Beck is vaste gast, maar Miss Ferrel is nieuw hier. Haar eigen platen zijn vuls te country voor de gemiddelde Pinguin. Maar samen met Beck durven we het wel aan. Sierra Ferrel is een fenomeen. Ze heeft een gezichtstattoo en metaal in haar neus, draagt jurken die zo uit de garderobe van Marie Antoinette lijken te komen en treedt vaak op in een decor van paddo’s. En ze is voor Amerikaanse begrippen behoorlijk links. Sierra stond pas nog in een uitverkocht Paradiso en kreeg het publiek voor het hoofdpodium van Down The Rabbit Hole aan het line-dansen! Maar het belangrijkste is, is dat ze zingt als een nachtegaal. Check haar op Youtube! Je begrijpt het al, deze Pinguin is fan. Zou mooi zijn als ze via Beck een voet tussen de indie deur. krijgt. Zoals Sierra Ferrel zijn er namelijk maar weinig, in de indie-scene en al helemaal in Nashville.