Laat je niet in de luren leggen door het lieve stemmetje van miss Kazu Makino.
De door haar gezongen nieuwe single van Blonde Redhead is een donker lied over zware thema’s als dood en verlies. Ook het elegante walstempo verhult de intensiteit van de tekst, maar naarmate het nummer vordert en steeds unheimischer wordt, komt de ware aard van Blood Spilled uit de mouw. Is het eerste nieuwe nummer van het New Yorkse trio in drie jaar de voorloper van een nieuw album? Laten we het hopen.
Op de verjaardag van de oorspronkelijke Britse release kondigde Snow Patrol een heruitgave aan van hun wereldwijde goed ontvangen album Eyes Open. Deze speciale editie van het vierde studioalbum van de Noord-Ierse band viert een van de meest succesvolle Britse rockalbums aller tijden met een uitgebreide collectie van 36 nummers, voor het eerst samengebracht.
Eyes Open, oorspronkelijk uitgebracht in 2006 en geproduceerd door Jacknife Lee, was het bestverkochte album van dat jaar in het Verenigd Koninkrijk en staat nog steeds op de vijftiende plaats van bestverkochte albums van de jaren 2000. Het album behaalde achtmaal platina in zowel het Verenigd Koninkrijk als Ierland en bracht zes singles voort, waaronder het voor een Grammy en Brit Award genomineerde Chasing Cars – het meest gedraaide nummer van de 21e eeuw op de Britse radio. De 20th Anniversary Edition op cd en digitaal is aanzienlijk uitgebreider dan de oorspronkelijke tracklist van elf nummers en bevat nu 36 nummers uit die periode. Het pakket bevat zeven B-kantjes – met als hoogtepunt de fanfavoriet Warmer Climate – en de single Signal Fire van de Spider-Man 3-soundtrack. Deze B-kantjes zijn beschikbaar op alle formaten, inclusief vinyl. Op de cd en het digitale album vinden fans ook zeldzame live- en akoestische opnames van historische optredens in de Columbiahalle in Berlijn, het Opera House in Toronto en een uitgeklede sessie voor de MENCAP Little Noise Sessions in de Union Chapel in Londen, naast intrigerende remixes van Freelance Hellraiser en Minotaur Shock. Om het twintigjarig bestaan van het album te vieren, is het oorspronkelijke ontwerpbureau Big Active gevraagd om het iconische artwork nieuw leven in te blazen. Daarnaast heeft frontman Gary Lightbody exclusieve nieuwe liner notes geschreven voor het pakket, waarin hij een persoonlijke terugblik geeft op de enorme impact van het album. De heruitgave is beschikbaar in verschillende fysieke en digitale formaten, waaronder een gouden 2lp, een transparante 2lp en een crèmekleurige 2lp. De heruitgave verschijnt tijdens een grote zomertournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.
Eigenlijk doen we niet aan covers, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen. Bijvoorbeeld als een van onze favoriete bands – Wolf Alice – het misschien wel beste nummer covert van een andere favoriet, The Roches.
The Roches zijn drie zingende zusjes uit New York die nooit echt zijn doorgebroken. Maggie, Terre en Suzzy zijn ooit ontdekt door Paul Simon. Hun debuutalbum verscheen in 1979 en werd geproduceerd door Robert Fripp (King Crimson/Bowie/Peter Gabriel). Daarop staat het origineel van Hammond Song. The Roches hebben die unieke samenzang die is voorbehouden aan broers en/of zussen. Bloedharmonie wordt dat genoemd. Wolf Ellie, Julia Cumming (van Sunflower Bean) en de Canadese zangeres Bria Salmena zijn weliswaar geen familie maar komen een heel eind met hun versie van Hammond Song. Net zoals gitarist Joff Oddie akelig goed het gitaargeluid van Robert Fripp weet te benaderen. Maar luister vooral ook eens naar het origineel.
The Hammond Song komt op 21 augustus op het album The Clearing, een verzameling niet eerder op album verschenen B-kantjes.
bugsy is een ongeveer zes jaar oude punkband uit Minneapolis.
In die zes jaar is bugsy nog niet aan een album toegekomen, een officieel album dan. De band heeft genoeg songs om twee langspelers te vullen. Maar die zijn dus druppelsgewijs uitgekomen. Dit jaar heeft bugsy twee liedjes vrijgegeven. Eenduidig artwork suggereert dat die onderdeel zouden kunnen zijn van een nieuwe EP of misschien zelfs wel het langverwachte debuutalbum. De allernieuwste heet drip dry en die vonden we sterk genoeg om aan onze playlist toe te voegen. Drip dry begin als een klassieke punksong met een basintro maar zodra Emily Schoonover begint te zingen hoor je dat er iets bijzonders aan de hand is. Emily zingt namelijk veel melodieuzer en vooral ook harmonieuzer dan in de punk gebruikelijk. Oudere songs bevestigen Emily’s bijzondere zangtalent. De speelduur van drip dry is wel weer typisch punk, slechts 2 minuut 20. Maar daar hebben we een repreatknop voor.
Blowin’ Up klinkt als een typisch Dinosaur Jr. song op een belangrijk detail na.
Niet J Mascis zingt het nummer maar Lee Barlow! En dat kan hij dus prima zoals de bassist ten overvloede heeft bewezen met zijn eigen band Sebadoh. Lee is ook de componist van Blowin’ Up. Dat het toch echt een Dino Jr song is, komt door de uit duizenden herkenbare gitaarsound van mister Mascis. Na Several Got Away is Blowin’ Up de tweede single van het nieuwe Dinosaur Jr album There Near. Hun 13e komt op 28 augustus uit. Of er ook ooit nog een nieuw album komt van Lou Barlow -met of zonder Sebadoh- is niet bekend.
Daphne Eleftheriadou en Tomer Oron vormen samen FifteenØeight. Het duo uit Boston maakt muziek die net zo bijzonders is als hun namen; een mix van prog-rock, artpop en drums ‘n’ bass.
Luistermuziek waar je ook op kunt dansen dus, zij het voorzichtig en eerder thuis dan in een club. Toen het duo debuteerde in 2022 met de single All TheThings You Did klonken ze zowel experimenteler als conventioneler dan nu. Dwz in de zang van Daphne was haar geslacht te herkennen en dat is op FAITHFUL niet het geval en de song was meer een improvisatie dan een compositie zoals nu. De ontwikkeling is goed te volgen op de vele singles en twee albums die sindsdien zijn verschenen. Of de sound van FifteenOeight nu is uitgekristalliseerd valt echter te bezien. Waarschijnlijk is evolutie het handelsmerk van Daphne en Tomer.
Nieuwe EP I’M FKN FINE laat zich het best beluisteren als een geheel, maar ook los blijven de delen overeind. FAITHFUL is de eerste van de vijf tracks tellende EP en een aanrader voor de muzikale omnivoor en avontuurlijke liefhebber. Voor de typische Pinguin luisteraar dus.
Tja wat valt er nog te zeggen over Eels?
Als je fan bent is ook I’m On Standby weer genieten geblazen Vind je de band zozo dan zal ook deze track je niet over de streep trekken. I’m On Standby is de ‘B-kant’ van All Forgotten, maar naar onze smaak iets minder standaard Eels. Desondanks is ook dit nummer gedrenkt in melancholie. Het schijnt dat Mr E. tegenwoordig redelijk gelukkig is in een stabiele relatie, maar hij kan natuurlijk putten uit een heel leven vol leed en tegenslag. Toch heeft het breekbaar georchestreerde I’m On Standby een positieve ondertoon en is het meer een troost dan een treurlied. Eels album 16, COOKIE HAPPENED verschijnt op 16 oktober.
The Fountain is de eerste single van het vijfde album van shoegaze veteranen DIIV uit Brooklyn.
Met hun nieuwe album neemt DIIV afstand van de huidige trend in de muziekindustrie om alles te laten bepalen door algoritmes. DIIV hecht sterk aan de ambachtelijke waarden van het muzikanten metier en wil zich niet laten leiden door A.I. e.d. Alles, nou ja bijna alles wat je hoort op The Fountain is het gevolg van menselijk handelen. Mede daarom is het opvallend dat de band heeft gekozen voor AG Cook als producer. De Brit is de grote man achter popfenomeen Charlie XCX. Zijn invloed hoor je waarschijnlijk in de gitaren die klinken als hikkende synthesizers. Verder klinkt DIIV op The Fountain vooral weer als DIIV. Nieuw album ZIRP! volgt op 30 oktober.
Het is een schitterende editie, Haldern Pop 2026, in het prachtige Duitsland, waar de crème de la crème uit de mondiale wereld van de indie zich andermaal verzamelt. Een feest voor fijnproevers. Zoals luisteraars van bijvoorbeeld het indiestation van Pinguin Radio. Smullen! Omringd door grazende koeien, boerderijen, jonge kalfjes en louter blije mensen. Wat een editie, wat een (muzikale) vreugde van woensdag tot en met zaterdag. De Haldern Pop-slogan dit jaar: Einer sich selbst kopierenden Welt gehen die Originale aus. We krijgen er geen speld tussen.
Tekst Pieter Visscher, foto’s Sander Brugman
Propvolle Haldern Popbar voor Hex Girlfriend donderdagmiddag 12 uur. Enthousiast trio uit Londen dat de meute al vroeg aan het swingen krijgt aan het begin van de middag. Met een mooie mix van rave en rock die niet gespeend is van een stukje theatraliteit.
We zien de Poolse Yana Couto in de kerk met haar met warme elektronica aangelengde pianopartijen. Mooi contrast met de avond ervoor toen Miland ‘Mille’ Petrozza van de Duitse metalband Kreator geïnterviewd werd naar aanleiding van zijn biografie Your Heaven, My Hell: Wie Heavy Metal mich gerettet hat en hij zo nu en dan z’n gitaar erbij pakt. Snoeihard.
In het Jugendheim het Londense Ugly, dat de ook veel op het indiestation van Pinguin Radio gedraaide hits Gallowine, Next To Die, en Shepherd’s Carol niet links laat liggen. Mooie band blijft het toch. De geest van formaties als Pavement en The Mars Volta waart rond. De bandnaam wordt andermaal geen eer aan gedaan. Dat blijft een aandachtspunt.
Het hoofdpodium wordt geopend door het charmante Horsegirl (foto). Drie (gekscherend) paardenmeisjes zien we. Uit Chicago. Ontspannen band, met een geregeld misschien iets te nonchalante sound en dito podiumpresentatie. Cool zijn wordt hier enigszins tot kunst verheven. Indierock, schatplichtig aan, bijvoorbeeld, een Breeders.
Iedereen staat in de Niederrheintent en dan blijkt dat de punkrock van de Duitsers met die prachtige bandnaam populair is. Dat kunnen we ook zeggen van The Sick Man Of Europe, dat een uit z’n voegen barstende spiegeltent voor zich heeft gewonnen. Prettige, zelfs geregeld heel erg prettige postpunk uit Engeland. Zeker als de synthesizer wordt ingevlogen.
Friko, ook uit Chicago, doet het goed op het hoofdpodium. De Amerikanen laten horen live indruk te kunnen maken. Lastig te vangen formatie die zich in het schemergebied tussen David Bowie en Beach Boys bevindt.
Bleech 9.3 gaat ‘s avonds op herhaling in de Niederrheintent na ‘s ochtends de Popbar al te hebben platgespeeld. Emotievolle postpunk uit Engeland. Gitarist Sam Duffy is een lookalike van Dexter Holland.
Wanneer je nadenkt over de bandnaam Black Country New Road dan kom je al snel tot de conclusie dat er alcohol in het spel moet zijn geweest. Mogelijk na een odyssee aan teleurstellingen. Maar de weg bestaat dus echt! In Engeland, the West Midlands om exact te zijn. Het is een bandnaam die in elk geval blijft hangen. De Britse formatie heeft met de drie fluwelen vrouwenstemmen goud in handen binnen het artistieke geluid dat het zestal neerzet.
Gans, in de spiegeltent, tapt uit andere vaatjes. Schitterend trio dat de boel op z’n kop zet met drums, gitaar, elektronica en een saxofoon. Vist geregeld in dezelfde vijver als Fat Dog. Zeer opzwepende, dansbare potpourri van te veel invloeden om op te noemen. Wat. Een. Ongelooflijk. Gekkenhuis.
Erotic Secrets Of Pompeii (foto) opent het bal in de Haldern Popbar vrijdagochtend. Heel expressief combo uit Engeland dat met een theatrale mix van postpunk, glamrock en onversneden rock-‘n-roll ook nog eens aan de eighties refereert. Zanger met Jack Nickolson-achtige mimiek.
Het onder meer door Radiohead geïnspireerde District Five (foto) uit Zwitserland maakt vanaf de eerste noten indruk in het afgeladen Jugendheim, waar het bloedheet is. Goeie zanger, met flink wat galm op de microfoon tijdens de openingstrack, zonder dat dat storend werkt. Daarna is de galm vrijwel niet meer nodig. We horen uitdagende ritmes, meer dan geregeld jazzy uitstapjes, een saxofoon; het is divers wat er allemaal wordt neergezet door het kwartet. Leuke spreker ook die Tapiwa Svosve. Krijgt de lachers op z’n hand. Komt, in vlekkeloos Duits, geregeld met aardige narratiefjes op de proppen. Over een droom die hij had, bijvoorbeeld. Meteen een nummer over geschreven. IJzer smeden als het heet is. Zulke gasten. “Klassiek geschoolde drummer”, weet boegbeeld Jan van Sounds Tilburg te melden. Gaat ongelooflijk mooi op in zijn eigen muziek. District Five is een van de vele hoogtepunten op Haldern Pop 2026. ‘s Avonds weer, in de Niederrheintent.
In de Popbar de Londense band Little Grandad, die de IJsbreker scoorde op Pinguin Radio met hun Babe, We’ve Run Out Of Time Again. Ze sluiten ermee af en ontvangen een oorverdovend applaus.
Wallners (foto) zien we in de spiegeltent. Waar die bandnaam aan is ontleend? Het gaat om de broers en zussen Wallner. Uit Wenen. Shoegazy dreampop. Schitterende zangeres, op een verhoging achter de rest. Sublieme bandopstelling. Soms wordt het gaspedaal éven ingetrapt en wordt er stiekem gerockt. Niet te veel. Heel gedoseerd. Als de housebeat erin komt en Anna achter een doos elektronica is gaan staan wordt het pas écht interessant met de Oostenrijkers. Op voortborduren, zou je denken?
Adult Dvd, op hetzelfde podium, heeft een attitude die we zo graag zien bij postpunkbands uit Engeland. Goeie naam ook natuurlijk. Fijne dancepunk van het Leedse zestal, met een prominente rol voor (vintage) elektronica. Soms waan je je, met de ogen dicht, even op Dance Valley. Ja, zo zweep je dus massa’s op. Zanger Harry Hanson beweegt tussen Ian Brown en Liam Gallagher. Meer vocaal talent in de band overigens. “Start moving now, please!” Daar wordt gehoor aan gegeven. Band stond al op Sniester en Left Of The Dial. Crowdsurfers doen hun best om indruk te maken. Dat lukt.
Naïka (foto) op het hoofdpodium, verkent de uithoeken van de pop en soul, met een fijne band die goed weet wat mevrouw wil. Wulpse verschijning, die woonde in Kenia, Frankrijk en Zuid-Afrika om uiteindelijk rust te vinden in het wilde Miami. Haldern is spoorslags verliefd op de frêle danseres met dat zwoele stemgeluid en felrode, verbluffend fraaie jurk. Het is 21 uur, de temperatuur nog aangenaam, en Naïka onderzoekt of Haldern ook openstaat voor wat opwindende salsa. Geen twijfel, dame! Killing Me Softly wordt ook nog gebracht, als hemelse versie. Jeetje, wat mooi. “Sometimes we have to say FISH, zegt ze. “Fuck It, Shit Happens.” Onze buiging wordt nog wat dieper.
Asaf Avidan zien we ook op de mainstage, met zijn ongelooflijk excentrieke stemgeluid. De Israëliër is een rasartiest. Zijn dansen, beweginkjes, rake opmerkingen; het is allemaal van erg hoog niveau. De wereldhit One Day / Reckoning Song laat-ie niet liggen en we dansen nogmaals het zweet op onze rug.
Bij Cardinals, in de spiegeltent, lijkt de soundcheck niet helemaal lekker te zijn verlopen. Het geluid is hol, wat blikkerig en het lijkt alsof alleen de mensen voor in de tent horen wat ze willen horen. Dat is jammer, omdat de Ieren nogal wat goeie liedjes hebben staan op het dit jaar verschenen albumdebuut.
Lucy Kruger and the Lost Boys (foto) opent in het Jugendheim (sympathieke soos in Haldern) met een potpourri aan stijlen. Nauwelijks te categoriseren band met een in Zuid Afrika geboren zangeres. In de kleine liedjes wordt veel emotie gestopt. Mooi. De hele band resideert in Berlijn.
Het Britse The 113 (foto) is al veel te groot voor de Haldern Popbar waardoor velen teleurgesteld buiten moeten staan. Gelukkig is het geluid van de punkrockformatie uit Leeds dermate hard dat ook zij het nodige meekrijgen van de vrij melodieuze sound van het furieuze kwartet. Binnen het genre is het buitencategorie. Het is smullen van de eerste tot de laatste seconde. Zo klinkt prettig boos zijn, lieve mensen. Gelukkig staat de band tweemaal geprogrammeerd op de zaterdag. ‘s Avonds nog een keer, in de Niederrheintent. Wir freuen uns auf euch. Zanger Jack Grant heeft het nodige weg van AZ-spits Troy Parrott en draagt ook nog eens een voetbalshirt. Celtic?
“I always wanted to do this”, zegt zangeres River Fernandez van het Londense 1000 Rabbits (foto) terwijl ze tegen haar publiek aan gaat staan. De indiepop/rock van het quintet is onderhoudend. Niet in de laatste plaats vanwege elektronica en een viool.
Chéri Chéri (foto) uit Parijs betekent drie vrouwen, twee mannen en onversneden rock-‘n-roll. Alles in het Engels. Er is geen woord Frans bij. Zangeres in uitdagend lederen pakje in een spiegeltent waar de temperatuur op sommige plekken rond de 40 graden moet zijn. Sauna-achtige taferelen in schitterend Haldern. Waar de koeien dus nog altijd grazen rondom het festival, dat ook in 2026 zonder enige twijfel het predicaat beste festival ter wereld mag dragen. Met heel veel trots.
Het is traditie om zomers een Franstalig nummertje te draaien op Pinguin Indie. Dit jaar hadden we moeite om iets geschikts te vinden, maar het is toch nog gelukt. CINÉMA is de titel, de makers heten Dynamite Shakers.
De song is weliswaar Franstalig, maar het genre internationaal: garage rock. Dynamite Shakers heeft twee zangers, gitarist Lila-Rose Attard en bassist Elouan Davy. Op CINÉMA neemt Lila-Rose de vocale honneurs waar. Dynamite Shakers komt uit Saint-Hilaire-de- Riez, een plaatsje aan de Franse west-kust in het departement Vendée. Eind augustus komt hun tweede album uit, Marilyn getiteld.
