Category: Recensies

Cowboyy – melancholy (chain)

We leerden Cowboyy kennen via nummers als Cmat en Plastic, niet als de zoveelste maar wel als een van de postpunkbands met een praat/parlando zangstijl.

Vergeet dat maar even voor het gemak en bereid je voor op een complete metamorfose. De titel ten spijt rockt nieuwe single melancholy (chain) als een malle! En de zang, diep verstopt in het gitaargeweld is meerstemmig en melodieus. Dat de band uit het Britse Portsmouth met Kai Smith in topgitarist in huis heeft hebben we eerder gesignaleerd, maar dat hij nu zanger Stanley Powell op alle mogelijk manier overvleugelt komt toch wel als een verassing. Eentje van het aangename soort dus. Melancholy (chain) komt van het eind deze maand te verschijnen  (mini)debuutalbum van Cowboyy, revocder(sic).

Live Foto Review: The Black Keys @ AFAS Live 4 september 2026

Live Foto Review: The Black Keys @ AFAS Live Amsterdam
4 september 2026

Foto’s: Peter van Heun

Dan Auerbach (zang, gitaar) en Patrick Carney (drums) begonnen begin jaren 2000 in Akron (Ohio) als twee jeugdvrienden die muziek maakten rond een eenvoudige tape-recorder. Inmiddels hebben ze vijf Grammy Awards gewonnen voor onder ander El Camino (2011), meer dan tien miljoen albums verkocht en miljarden streams verzameld.

The Black Keys staan op 4 en 5 september 2026 in de AFAS Live voor hun Peaches ’n Kream World Tour. De shows staan in het teken van hun nieuwe album Peaches!, dat op 1 mei 2026 verscheen. Het album is een verzameling van tien nummers die Dan Auerbach omschrijft als het meest authentieke album van de band sinds het debuut The Big Come Up (2002). Het album ontstond in een moeilijke periode, toen Auerbach’s vader ernstig ziek was. Patrick Carney moedigde hem aan de studio in te gaan, wat resulteerde in een oprecht en energiek album, grotendeels live opgenomen en zelf gemixt.

The Black KeysThe Black KeysThe Black KeysThe Black Keys The Black KeysThe Black Keys The Black KeysThe Black Keys The Black Keys

Grandmas House – Dance

Echt hard gaat het nog steeds niet met Grandmas House. Op weg naar de UK punk Hall of Fame hebben de dames en heer Lambrini Girls even voor moeten laten gaan.

Maar met de release van het debuutalbum is het nieuwe ronde, nieuwe kansen. De single die het laatste duwtje moet gaan geven heet Dance en heeft als extra attractie Morgan Wallace van Fat Dog op sax. Het is dat we de band uit Bristol goed kennen anders hadden we kunnen zweren dat Dance door een manspersoon was gezongen. Maar het is als gewoon weer frontvrouw Yasmin Berndt die hier haar stembanden geweld aandoet. Dance is dansbaar maar niet echt een dansplaatje, maar weer zo’n hypnotiserend donker getint postpunknummer waarvan Grandmas House nu dus heel een album vol van in huis heeft. De plaat heet Baby You’re A Winner en is nu uit.

Concerten: 9 oktober Den Haag, 10 oktober Tilburg.

Queens Of The Stone Age – Insignificant Other

Je kunt wel te merken dat ook Queens voorman Josh Homme een dagje ouder wordt. Na een country getinte single komt hij nu met een soort van ballad.

Insignificant Other is nog net geen softrock, maar veel scheelt het niet. Even wennen dus en voor de hardcore fans misschien zelfs even slikken hoewel misschien juist zij bereid zijn om te volgen waar Josh ons leidt. Insignificant Other dat uiteraard over de vechtscheiding gaat van Homme en Brody Dalle is de eerste single van werkstuk numero 9 van Queens Of The Stone Age. De opvolger van In Times New Roman (2023) heet Perfecth en dat is geen typfout, maar humor. De releasedatum is 30 oktober.

Death Valley Girls – Message From the Venus

Message From the Venus is een als luchtig dansliedje vermomde ode aan de onlangs overleden hond van Bonnie Bloomgarden.

De frontvrouw van de meidenrockband uit L.A. heeft recentelijk meer tegenslag en ellende voor haar kiezen gehad. Tijdens de natuurbrand in L.A vorig jaar ging ook haar domicilie in vlammen op. Maar gelukkig kan ze haar hart en ziel en verdriet kwijt in haar muziek. Vooralsnog is Message From the Venus een losstaand liedje en zit er nog geen nieuw album in het vat van Death Valley Girls. Maar wat niet is kan nog komen. Aan inspiratie geen gebrek in ieder geval.

Dummy – Full Spectrum Dominance

Arme Dummy, vier albums uit en nog steeds is er geen cent te makken.

Maar er is hoop, hun meest recente album is hun succesvolste tot nu toe. En afgaand op de eerste single van wat album vijf moet gaan worden heeft de band er zin in. Full Spectrum Dominance is lekker dansbaar met zijn wandelende bas, een frivool wah wah-gitaartje en coole/koele zang van frontvrouw Emma Maatman. Niet bepaald disco en maar wel funky en toch rock. Dat nieuwe album van de makers uit L.A. heet Do You Love The Colors Of The Sky en volgt in oktober op nieuw label Polyvinyl. Dat is de platenmaatschappij van o.a. Alvvays en Julia Jacklin en ook dat duidt op een betere toekomst voor Dummy.

Flora Hibberd – Mammoth

Haar donkere timbre maar vooral de vibrato van Flora Hibberd doen sterk denken aan Marianne Faithfull.

De jonge Marianne en dus niet de doorrookte en door whiskey aangeslagen stem van de diva op leeftijd. Flora Hibberd is een in in Londen geboren Parisienne die een potente mix presenteert van folk, indie en pop. Miss of mademoiselle Hibberd schrijft haar songs solo. De productie laat ze over aan Ben Lanz, een kracht uit het kamp van Beirut. Mammoth staat niet op Flora’s vorig jaar verschenen debuutalbum en zou dus wel eens een annonce kunnen zijn voor een nieuwe langspeler.

Django Django – Dirty Hotel Blues

Django Django wilde met Doveland (6/11) een album maken met de beeldende kracht van Ry Cooder’s soundtrack voor de film Paris, Texas, de stressloosheid van JJ Cale en de liedkunst van Gerry Rafferty.

Missie geslaagd, denk je als het sfeervolle, relaxte en doortimmerde Dirty Hotel Blues hoort. Als Django Django ook nog eens een nummer wilde maken dat niet of nauwelijks herkenbaar is als het werk van de band die scoorde met Default dan is ze dat ook gelukt. De opvolger van Cameos is zo’n liedje dat lekker voorbij kabbelt als je iets aan het doen bent. Als je er echter even voor gaat zitten, hoor je dat er van alles gebeurt. En alleen maar mooie dingen.

Ugly (UK) – Marina

Ugly heeft zijn naam niet mee, maar er zal wel een gedachte achter zitten.

De Britse band weet in ieder geval te verassen met het wonderlijk schone Marina. Waarschijnlijk zal de nieuwe single wel zal ondersneeuwen in de aanstaande storm van najaarsreleases. Maar wie even tijd maakt voor de 8ste single van de band uit Cambridge hoort een complex liedje dat in twee delen uiteenvalt. Het folky eerste deel wordt (voornamelijk) door Jasmine Miller-Sauchella gezongen. Het iets steviger rockende tweede deel heeft vocalen van één van de heren van de band. Miller-Sauchella noemt Gigantic van The Pixies als inspiratie voor Marina. Als je dat weet hoor je het, maar Ugly heeft er een draai aan gegeven waardoor Marina een typisch Brits prog-rock aroma heeft meegekregen. Ugly heeft nog steeds geen album uit, maar daar wordt momenteel hard aan gewerkt met Balasz Artsach (o.a. Sharon van Etten) op de producersstoel.

Wishy – Sensational

Sensational is de nieuwe single van Wishy niet echt, maar wel weer erg lekker.

De derde aanjager van het Nature’s Pill album is een dansbare rocktrack met zang van zowel Kevin als Nina. Het nummer is ontstaan uit een basloopje van Mitch Collins en heeft wel wat weg van de dansrock zoals die eind vorige eeuw werd geproduceerd in Manchester. De cowbell-break doet onwillekeurig denken aan de ‘more cowbell’ sketch van SNL. En zal ook wel zo bedoeld zijn. Zoals gezegd geen opzienbarend nummertje, maar wel weer de zoveelste leuke single op rij van de fuzzrockers uit Indianapolis.