Jehnny Beth, in gitzwarte jurk en op naaldhakken is de onbetwiste rockgodin van Pinkpop 2026. Het is 43 graden in de tent maar mevrouw Beth besluit zich op te gaan drukken op het podium. Een fan uit het publiek maakt duidelijk dat ze daar nog veel beter in bedreven is en de sportschooldame gooit er zelfs een push-up of veertig uit, aangemoedigd door een fanatieke drummer. Zagen we dit eerder op een festival? Unieke beelden. Beths rauwe punkrockshow mag er weer zijn. Net zo intensief als tijdens Grauzone eerder dit jaar in rockstad Den Haag. De Française, ook bekend als frontvrouw van postpunkband Savages, was in de zomer van 2023 de speciale openingsact tijdens de Europese stadiontournee van Depeche Mode. Dat was wat, zij als diehard fan van de band. Beth is in de finale van haar optreden te vinden tussen pogoënd publiek. Al zingend! Nog vragen? Jehnny Beth verplettert Pinkpop.
“Ik dacht dat dit vanavond wat geluk moest brengen. Het lijkt te werken”, aldus Tom Smith van Editors (foto) gekleed in het Oranjeshirt waarin het Nederlands elftal in 1988 Europees kampioen werd. Nederland leidt met 2-0 tegen Zweden als Smit het zegt. Onduidelijk waarom de zanger er een leren jasje over draagt. Want het is blafheet in Zuid-Limburg. Smith heeft zelfs handschoenen aan. Het zijn verwarrende tijden. Editors niettemin maakt een gedreven indruk op het hoofdpodium, waar IDLES op het podium aan de overkant net is afgesloten. Vol in de zon stonden ze. Gitarist Mark Bowen (afgestudeerd tandarts trouwens) weer even het publiek en Joe Talbot is altijd woedend. “Fuck fascists!” Tja, wie krijgt er niet van langs? Je zou die woede routineus kunnen noemen, maar dit is nou eenmaal de handelswijze van de Engelsen, die nog nooit een onvoldoende scoorden tijdens een optreden. We noteren een 8,3.
Soulwax (foto) zien we in de tent, waar we eerder zaterdagmiddag hun landgenoten van The Haunted Youth zagen schitteren. Over schatplichtigheid aan The Cure gesproken. Geweldig wat een groei THY als band heeft doorgemaakt. Veel werk van het laatste album Boys Cry Too, dat niet voor niets geweldige kritieken ontvangt en vaak voorbij komt op het indiestation van Pinguin Radio. Zo heeft Soulwax ook een enorme groei doorgemaakt, maar wel door een andere afslag te nemen. Een stijlbreuk min of meer. Van rock, met elektronische accenten, naar een formatie met percussie in de hoofdrol (drie drummers) en nog veel meer elektronica waardoor er slechts één optie is. Dansen! Het is een deinende massa die de 5-1 tijdens Oranje-Zweden even meepikt op de grote schermen en waarneemt dat we te maken hebben met een van de meest onderscheidende formaties wereldwijd. ALLE SYSTEMEN LIEGEN zien we in kapitalen voorbij komen op de schermen naast de band. Wat een lied, wat een kracht, wat een betovering. Soulwax had gewoon een headliner kunnen zijn. Dit is wereldklasse. Hoe vaak kunnen de broertjes Dewaele zichzelf uitvinden. Niet vaak genoeg. Op Pinkpop zien we de perfectste formule. Betovering, pure betovering.
Dan The Cure. Tijdens het minutenlange intro van openingsnummer Alone stiefelt Robert Smith over het podium. In gedachten. Een kleine glimlach zo nu en dan. Hij geeft zijn ogen goed de kost, bespiedt de massa. Het zijn fascinerende beelden van een man van 67. Weer flink in de make-up en het kapsel in modelletje föhnverwoesting. In het publiek een toeschouwer met een verweerd T-shirt van de tournee van The Cure in 1986. De band stond dat jaar voor het eerst op Pinkpop. Het is verrassend om te zien dat er nog altijd geen sleet zit op de Engelse topformatie. Het woord nadagen lijkt nog altijd héél ver weg. We zien Smith volop genieten. De band is mooi en onverslijtbaar en strooit met hits. Klonk A Forest ooit zó heerlijk? Genot in optima forma op een Pinkpopzaterdag die overloopt van geluksmomenten. Want wat was Franz Ferdinand ook ouderwets op dreef. Maar terug naar The Cure. Honing voor de ziel op een superzwoele zaterdagavond. Bedwelmend en zaligmakend. Zo ziet een perfecte rockshow er dus uit.
Zondag
Hoewel Harry McVeigh niet al te stemvast is krijgt de zondagmiddag extra kleur op de wangen met White Lies (foto) dat Landgraaf niet voor de eerste maal visiteert. Eerder op de middag zien we My Baby al schitteren op het hoofdpodium, waar Catho van Dijk haar mooiste jurk heeft aangetrokken. White Lies levert een goede, degelijke rockshow af, waarin veel hits de revue passeren. Het is andermaal stikheet. De meeste bezoekers zijn met de dag minder textiel gaan dragen. De bikini is populairder dan ooit op de wei. White Lies is Bigger Than Us en dat laten ze ook horen. Wat een hit(te)! Laten we samen oud worden en tegelijkertijd sterven. Ja schat, laat het zo zijn. Het onverwoestbare To Lose My Life inderdaad, dat een van de allerlekkerste meebrulsongs is die ooit zijn geschreven.
We zien de heupwiegende Jade met haar stevig elektrodisco in ultraklein broekje en schakelen over naar de lichtvoetige huppelpop van Royel Otis op het hoofdpodium. Covertje van Sophie Ellis Baxter; het past allemaal prima binnen het stramien. Het blijft ondertussen bloedheet in Landgraaf en zo goed als windstil. KWF deelt zonnebrandcrème uit. Dat is sympathiek en hoognodig. Wie niet smeert gaat rap voor de bijl. Tom Morello, voormalig gitarist van Rage Against The Machine, krijgt de tent propvol en stelt geen moment teleur, met veel werk van RATM en ook van Audioslave en Bruce Springsteen. Zijn 15-jarige zoon zit ook in de band van pa. Prachtig om te zien. Morello strooit met politieke pamfletten en laat zijn gitaar ouderwets vlammen. Fraai eerbetoon aan Chris Cornell ook.
Bij zangeres Rhian Teasdale van Wet Leg staat op de linkerzijde van haar bikini father geschreven en op de rechterborst son. Het goudkleurige bikinibroekje mag er ook zijn. We zien een aantal fraaie tatoeages op het lichaam van Teasdale. Sex sells moet ze hebben gedacht – een ware gedaanteverwisseling – en zo is het natuurlijk ook. Zo doet de show lichtjes denken aan die van Zara Larsson, met danseressen geselecteerd op hun spectaculaire achterwerk, terwijl beide acts muzikaal werkelijk mijlenver bij elkaar vandaan liggen. Wet Legs indierock valt andermaal erg goed in de smaak na het succes in 2023 en dat het oog ook wat krijgt maakt het plaatje compleet. Tijdens het superliedje Chaise Lounge wordt er volop gedanst. “Do you think I’m sexy? Do you want to fuck me?”, horen we in Mangetout, terwijl Teasdale bijzónder uitdagend over het podium kruipt in haar bikini. Voor wie het nog niet té heet vond in Zuid-Limburg? Heus, dit laat niemand onberoerd.
Jane’s Addictions Just Because is te horen voordat Yungblud het hoofdpodium bestijgt. De Brit stond al eens op het podium met Dave Navarro en is fan van de Amerikaanse band. Yungbluds poppunk gaat erin als koek. “I wanna see your fucking hands! Now everybody goes crazy!” Er wordt gehoor aan gegeven. “How crazy are you motherfuckers?” Misschien wel een beetje gestoord ja, want als de man vraagt om te springen, wordt daar massaal gehoor aan gegeven. Het is om tien voor acht nog steeds een graad of dertig. Smeren en hydrateren blijft het devies. We hebben 179 keer het woord motherfucker afgevinkt bij Yungblud. Geen pr, naar verluidt. Yungblud heeft tijdens de show Jim uit Hoorn op het podium gesleept. Die hangt een gitaar om z’n nek en speelt een vlekkeloos Fleabag (Nobody Loves Me). Episch!
Fatdog erachteraan, in de tent. Ouderwetse dolle boel met misschien wel de energiekste band van het moment. De vonk slaat traditioneel over op het publiek, dat de laatste restjes energie laat verdwijnen en danst op allerlei manieren. Knotsgekke taferelen. Daar kan Oeteldonk een punt aan zuigen. Fatdog zorgt met afstand voor het grootste gekkenhuis op Pinkpop 2026. Chaotische, zeer opzwepende elektropunk met saxofoongeweld. Een superformule.
