Category: Recensies

BERTHAJU – How Does It Feel

Niet zo lang geleden pikten we CATPHONE op van het Neder-Duitse BERTHAJU.

Die parkeren we nu even ten faveure van How Does It Feel die is namelijk nog sterker. De allernieuwste single van de band van Bertha Jürges is een spannend, slim en sexy nummer in een stijl die we eerder crime-pop hebben gedoopt. Muziek dus die prima zou passen in een politieserie. Centraal staat Bertha’s verleidelijke zang maar ook de ritmesectie roert zich om nog maar te zwijgen van de gitarist(en). Een nieuwe, derde EP wordt dit najaar verwacht. Hopelijk gaat BERTHAJU dan ook op tournee, want ook live schijnt de band van wanten te weten.

Kiwi Jr. – Photos Of Reenactment

Met een naam als Kiwi Jr. zou je denken dat de dragers ervan uit Nieuw Zeeland zouden komen. Het land dat de inheemse vogel tot nationaal symbool heeft verkozen.

Maar niet dus. Kiwi Jr. komt uit Toronto, Canada dus en staat op het punt om hun 4e album aan de massa te presenteren. Nou ja, massa. Ondank zes jaar noeste activiteit en de steun van het gerenommeerde Sub-Pop label is een doorbraak tot dusver uitgebleven. Maar wie weet komt die alsnog met Blowin’ Up. De als teasers vooruitgestuurde singles laten horen dat Kiwi Jr. een band is met flair, chops en sterke jingle-janglepopsongs. Met als extra attractie een lekker rammelend orgeltje. Photos Of Reenactment werd net al de 9 andere liedjes op Blowin’ Up geproduceerd door Graham Walsh van de band Holy Fuck. Ook diverse leden van Protomartyr werkten mee aan het album van Kiwi Jr. De release van Blowin’ Up is 14 augustus.

Concerten: 9 november Botanique, Brussel. 10 november Paradiso, Amsterdam. 11 november Rotown Rotterdam.

The Afghan Whigs – My Lover

De laatste single van het nieuwe album van The Afghan Whigs is weer te goed om niet te draaien. Dus wordt My Lover, na The House Of I, Duvateen en Jungle Roux het vierde voorproefje dat we serveren van het Soft Control album (21/8). Van dit kwartet is My Lover misschien wel het meest typische Whigs nummer. D.w.z. een solide mid tempo grungy rocktrack met bevlogen zang van mister Dulli en idem gitaarsolo’s van Rick McCollum.

Concerten: 28 september Paradiso, 1 oktober OM. Seraing Belgie. 3 oktober Come As You Are fest. Eindhoven. 4 oktober De Roma, Antwerpen. 5 oktober Ancienne Belgique, Brussel.

Keo – Pistol

Zoals veel generatiegenoten gaat Keo voor muzikale inspiratie ten rade bij de gitaarbands die in de eerste helft van de jaren negentig rondstruinden in het Noord-Westen van de V.S.

Om de bronnen bij naam te noemen Pistol toont duidelijke sporen van Nirvana en vooral Smashing Pumpkins. Maar, haasten we ons erbij te zeggen, voegt voldoende eigens toe om niet te kunnen worden beschuldigd van plagiaat. Dat eigens is op de eerste plaats de gepassioneerde zang Finn Keogh. Ook de dubbele leadgitaren mogen er zijn net als de song zelf trouwens, een elegante ballad. Put A Smile On For Me, zo gaat het debuutalbum heten van de Britse band die naast zanger/gitarist Finn Keogh bestaat uit broer Conor Keogh op bas, gitarist Jimmy Lanwern en drummer Oli Spackman. De bandnaam, mocht je het nog niet door hebben is hoe je de achternaam van de broertjes uitspreekt. Keo staat op Lowlands.

Yard Act – Fiction

De vrees dat Yard Act op hun nieuwe album met meer van hetzelfde zou komen blijkt geheel ongegrond.

De vooruitgestuurde singles lieten al een betere balans horen tussen tekst en muziek en die songs blijken geen uitzondering. Vandaar wellicht de titel van het derde album van de mannen uit Leeds, You’re Gonna Need a Little Music. Niet dat de teksten van praatzanger James Smith er niet meer toedoen, maar de band is veel meer op de voorgrond getreden en dat blijkt en uitstekende move. Zelf selecteerde Yard Act Empty Pledges als nieuwe single, wij zijn verliefd op voor Fiction. Als je hem hoort begrijp je wel waarom (hopen we).

Concert: 3 oktober TivoliVredenburg, Utrecht

OK Cowgirl – Cruise The Town

Voor een band uit Brooklyn, toch hartje New York klinkt OK Cowgirl opvallend landelijk.

Ook de bandnaam roept eerder beelden op van prairies en paarden dan van stoplichten en wolkenkrabbers. En dat geldt dus ook voor hun muziek. Nieuwe single Cruise The Town klinkt als een vrouwelijke MJ Lenderman. En dat is geen toeval. Rhinestone Cowgirl, het nieuwe, tweede album van OK Cowgirl werd geproduceerd door Alex Farrar, de producer van MJ, diens (oude) band Wednesday en ook Angel Olsen. Rhinestone Cowgirl komt over een kleine drie weken uit.

The Strokes – Dine N’Dash

Het is even zoeken maar er staan een paar nummers op het nieuwe album van The Strokes die niet worden verkloot door de autotune van zanger Julian Casablancas.

Blijkbaar durft niemand tegen hem te zeggen dat hij meer kwaad dan goed doet met dat verschrikkelijke apparaat. Zelfs producer Rick Rubin niet, die toch een naam heeft op te houden. Blijkbaar denkt Casablancas dat hij met zijn gadget  een jong publiek aantrekt terwijl hij juist zijn oude fans wegjaagt. Maar goed. Track twee van Reality Awaits is wel goed te doen. En herinnert ons eraan dat The Strokes deze eeuw begonnen als een van de Grote Beloftes. Meer songs als Dine N’Cash met zijn zorgvuldige opbouw, creatieve gitaarwerk en overtuigende zang en Reality Awaits was een sterk album geworden. Helaas is de realiteit anders.

Concert: 11 oktober Ziggy Dome.

Big Red – Isn’t He Funny?

Joseph Scarisbrick is oprichter en aanvoerder van The Orchestra (For Now), een ambitieuze start-up band uit Londen in het progressieve rocksegment.

Eén band is blijkbaar niet genoeg voor Joe, want deze week verschijnt de debuutsingle van een andere band waarvan hij de aanjager is, Isn’t He Funny van Big Red. De tot nu toe verschenen singles van The Orchestra (For Now) kunnen ons nog niet helemaal overtuigen m.u.v. Deplore You/Farmer’s Market. Maar de eerste van Big Red komt meteen binnen. Isn’t He Funny is een ongeslepen diamand, een live opgenomen, licht bluesy luisterlied. Een duet bijna voor man en vrouw dat langzaam maar onvermijdelijk opbouwt naar een net niet kakofonische climax. Scarisbrick, die zelf gitaar speelt en zingt wordt op Isn’t He Funny begeleid door drummer Charlie Hancock en bassist/zangeres Millie Kirby. Beiden spelen ook in The Orchestra (For Now). De rest van de zevenkoppige band had hij gewoon even niet nodig. Vandaar dus de release onder een andere naam. Dingen worden pas gecompliceerd als Big Red het beter gaat doen dan The Orchestra (For Now).  En dat mogen we niet uitsluiten.

Cloudsurfers – If’s, But’s and Maybes

De twee vorige singles van het Noord-Oost Nederlandse Cloudsurfers vonden we te.

Maar op If’s, But’s and Maybes tekenen we graag weer in. Hierin herkennen we de psychedelische fuzzpunkband die de oren liet tintelen met songs als The Curse en Yaggerdang van het Subhuman Essence album uit 2023. Hopelijk staan er nog meer songs van het kaliber van If’s, But’s and Maybes op het nieuwe, derde Cloudsurfers album.  Dat gaat begin oktober uitkomen onder de titel Alone Together.

Rolling Stones – Foreign Tongues

Rolling Stones – Foreign Tongues (Universal)

Mick Jagger (83) en Keith Richards (82) werden beiden geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Jonkie Ron Wood (79) twee jaar na WO II. De overgebleven harde kern van de grootste band aller tijden is nog opvallend vitaal op respectabele leeftijd, want zo mogen we het toch wel noemen?

Die vitaliteit horen we terug op Foreign Tongues, dat van een ontroerende klasse is, in de wetenschap dat we te maken hebben met de Glimmer Twins, die over pakweg een jaar of vijftien bijna tweemaal Abraham hebben gezien. Ja, we gaan het romantiseren. Laten we hopen dat ze het halen. We mogen Moeder Aarde sowieso op onze blote knietjes danken dat ze het überhaupt zo lang uithouden. Komt er nog een tournee aan ook? Please, baby, please!

De in Chicago gevestigde schilder Nathaniel Mary Quinn maakte de schitterende hoesafbeelding van Foreign Tongues, dat geen seconde teleurstelt en dat ligt niet aan het sentiment dat deze worp van de Stones absoluut oproept. Nérgens is te horen dat we te maken hebben met tachtigers. Wie wil er niet op deze manier oud worden? Om er een retorische vraag aan te verbinden.

Foreign Tongues bruist en heeft z’n rustpunten. Medewerking wordt verleend door onder anderen Steve Winwood, Robert Smith, Paul McCartney en wijlen Charlie Watts (Hit Me In The Head lag al even op de plank).

Het is een typische Stones-plaat geworden. Van de band waar maar geen sleet op lijkt te komen. Had dit album in de jaren 70 net zo geklonken? Geen twijfel. We horen een energieke mix van klassieke bluesrock, allerlei funkinvloeden en elementen uit de country. Maar vooral veel rock-‘n-roll. Onversneden rock-‘n-roll. Lang leve The Rolling Stones! We maken onze állerdiepste buiging. Pieter Visscher