Recensies Archieven - Page 5 of 388

Live Foto Review: dEUS @ Paradiso

Live Foto Review: dEUS @ Paradiso Amsterdam
4 april 2026

De Belgische band dEUS viert de jubilea van Worst Case Scenario (1994) en In A Bar, Under The Sea (1996) met een bijzondere tour. dEUS speelt een volledige show met nummers van beide albums, van een tijd waarin Beavis en Butthead van MTV deze nieuwe, rauwe en intens klinkende band maar niet konden begrijpen.

In het Amsterdamse Paradiso speelt dEUS maar liefst drie uitverkochte avonden. Op zaterdagavond de eer aan Queen’s Pleasure om als voorprogramma de zaal goed op te warmen.

dEUS speelde niet zomaar een nostalgische trip. Het was geen show waarin beide albums klakkeloos werden nagespeeld van begin tot eind, maar een strakke goed opgebouwde show met nummers van de twee tijdloze meesterwerken.

dEUS

Queen’s Pleasure

Pinguin Radio presenteert Volkskrant Radio maart 2026

Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.

Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op onze site.

Met in deze aflevering de beste albums van maart 2026:

L.A. Sagne – Good Company
Lucky Fonz III – De Zachte Krachten
Romy Liz Rose – I Am June
Bonnie “Prince” Billy – We Are Together Again
Katherine Priddy – These Frightening Machines
Janne Schra – Work Out
Michelle David & The True-Tones – Soul Woman
RAYE – This Album May Contain Hope
Robyn – Sexistential
James Blake – Trying Times
Tinariwen – Hoggar
Neurosis – An Undying Love For A Burning World
Lamb Of God – Into Oblivion

Angine de Poitrine – Fabienk

We hebben Fabienk van Angine de Poitrine al een keer eerder gewogen.

En toen te freaky bevonden: ruim zes minuten semi instrumentale, microtonale telrock uitgevoerd met behulp van een loopmachine en een batterij pedalen van heb ik jou daar door een tweetal gemaskerde Frans- Canadezen in een stippeltjespak. Maar toen het algoritme van Youtube een recente live-sessie van het duo ophoestte kreeg de nieuwsgierigheid de overhand. Die veranderde in belangstelling die op zich verder evolueerde in fascinatie, bewondering en waardering. En nu zijn jullie aan de beurt!

Concerten; 30/8 Into The Great Wide Open. 31/8 Doornroosje, Nijmegen (uitverkocht), 25/10 Trix, Antwerpen (uitverkocht) , 31/10 London Calling, Paradiso (uitverkocht) en 1/11 Vera, Groningen (uitverkocht).

Lambrini Girls – Cult Of Celebrity

Daar zijn ze weer! Lambrini Girls doen waar ze goed in zijn; het vervaardigen van messscherpe punkliedjes met dubbele bodem. In Cult Of Celebrity nemen Phoebe Lunny en Selin Maciera de internationale jetset op de hak, de club van ultra rijken Ze brengen het met humor, maar de boodschap is natuurlijk niet echt om te lachen.

“Welcome to the one-percent. Please ignore the young women who disappear with Harvey at his famous dinner parties. Hollywood Boulevard, jumbo jets, secret clubs. They can be young as you want, just don’t get caught’.

The Sophs – Goldstar

The Sophs – Goldstar (Rough Trade)

Verscheidenheid geeft kleur aan het leven. Op muzikaal gebied sowieso. Neem nou dit sprankelende debuut van het uit Los Angeles afkomstige zestal The Sophs. De alternatieve rock van de Amerikanen schiet alle kanten op.

Op een album waar geen misperen zijn te ontdekken. Met een glansrol voor Ethan Ramon. De sterk articulerende frontman, die alle kanten op wil en ook kán met zijn stem. Geestdrift, pure liefde en alles daar tussenin. Het is smullen.

Over die verscheidenheid: “Elke keer dat we van genre veranderen, doen we dat in een wanhopige poging om de wereld ons te laten begrijpen”, aldus Ramon. De forse knipoog naar werk van de Belgische surrealist René Magritte op de albumhoes is tekenend.

Een song als They Told Me Jump, I Said How High is ronduit verslavend en verraadt dermate veel vakmanschap dat we nu al benieuwd zijn naar de opvolger van het briljante Goldstar. Dat The Sophs met hun opwindende mix van onder meer pop, rock, punk, funk, country, latin én de meesterlijke vocale acrobatiek van Ramon heel erg groot worden staat vast. Sensationeel debuut. Pieter Visscher

The Blackouts – Ray Gun

The Blackouts is een opkomende band van de Amerikaanse oostkust, met wortels in zowel Philadelphia als New York City. De zeskoppige formatie begeeft zich in het indie- en alternatieve rockcircuit en wordt qua sound vaak vergeleken met bands als The Strokes, Arctic Monkeys en Franz Ferdinand. Maar wij horen vooral (heel veel) Strokes.

De band bouwt gestaag aan een reputatie met een geluid dat rauw, energiek en ongepolijst aanvoelt. Denk aan snelle gitaren, rammelende energie en een live-uitstraling die eerder draait om intensiteit dan perfectie. Van zweterige clubvloeren tot uitverkochte shows: The Blackouts laten zich kennen als een band die vooral doet wat goed voelt, zonder het al te strak af te kaderen.

Met ‘Ray Gun’ hebben ze onlangs hun eerste single uitgebracht, in samenwerking met Universal Music Group (Bungalo Records). Voor de opnames reisde de band af naar het Verenigd Koninkrijk, waar ze werkten met producer Gordon Raphael, bekend van onder meer The Strokes en Regina Spektor. De track is een energieke en toegankelijke indierocksong en vormt de eerste voorbode van hun aankomende debuutalbum.

Mary In The Junkyard – Crash Landing

Het Britse Mary In The Junkyard begon veelbelovend.

Al snel bleek echter dat het bereik van de band beperkt bleef tot liefhebbers van spooky fluister-indie met laten we het voorzichtig ‘aparte’ meisjeszang noemen. Zelf spreekt men van ‘angry, weepy chaos rock’. Maar wie weet hebben we de band uit Londen te vroeg afgeschreven. Nieuwe single Crash Landing is nog steeds geen uitbundige rocksong, maar een sfeervol nummer met een mooie spanningsboog. Clari Freeman-Taylor zal nooit een shouter worden. Haar sp(r)ookjesprinsessenstem past echter perfect in dit feeërieke decor. En al duurt het nummer ruim 5 minuten, het einde komt toch nog te snel. Het debuutalbum van Mary In The Junkyard, Roll Model Hermit volgt later dit jaar.

Widowspeak – If You Change

Het intro doet sterk aan R.E.M. Denken en de rest van If You Change van Widowspeak ook wel. Als Michael Stipe een meisje was geweest.

De naam van Neil Young dringt zich ook op wanneer Molly Hamilton even plaats maakt voor de gitaarsolo van haar partner Robert Earl Thomas. Het handelsmerk van Widowspeak is en blijft sfeer, die is op If You Change weer mooi ingetogen en breekbaar. Widowspeak, dat oorspronkelijk uit Tacoma, Washington komt, maar tegenwoordig resideert in Brooklyn, New York is alweer toe aan hun zevende langspeler. Die gaat Roses heten en lijkt op basis van eerste single, If You Change iets country-achtiger te worden dan haar voorgangers.

Gladie – I Want That For You

Gladie is een rafelrockband uit Philadelphia.

Vijf jaar geleden hebben we ook al eens iets van ze gedraaid, maar dat is eerlijk gezegd niet blijven hangen. Of dat met I Want That For You wel gaat gebeuren, zal de tijd leren. Maar het zou zo maar kunnen. Gladie heeft twee belangrijke troeven. Zangeres Augusta Koch, die gezegend is met een heerlijke rock ‘n’ roll stem, een beetje hees maar toch scherp en helder. En gitarist Matt Schimelfenig die een mooie sound paart aan een goede techniek. In de persoon van Jeff Rosenstock heeft Gladie ook de juiste producer gevonden. Jeff, die kan bogen op ruime ervaring in de punk/skate/indie scene heeft de band geholpen hun songs te stroomlijnen met behoud van de ruige randjes.

Soda Blonde – Suit & Tie

Als je er van houdt is er weinig mis met de oudere songs van Soda Blonde.

De eerste twee albums van de band uit Dublin zijn gevuld met verzorgde popsongs die qua stijl ergens tussen pop en rock inzitten; een gladde Cranberries zeg maar. De band, die voortkomt uit Little Green Cars werd er redelijk succesvol mee. Geen reden dus om het roer om te gooien. Maar dat hebben ze op nieuwe single Suit & Tie wel degelijk gedaan. De doorgaan beschaafd zingende Faye O’Rourke toont zich op de nieuwe single een expressieve vertolkster. Ook de instrumentale omgeving waarin ze haar kunsten vertoont is een stuk spannender dan voorheen. Een rafelige synthesizer geeft Suit & Tie zelfs een industrieel geurtje. Soda Blonde kan nog steeds terugkeren naar kalmere wateren, maar als ze de koers van Suit & Tie aanhouden ga je ze nog wel vaker bij ons horen.