Category: Recensies

The Afghan Whigs – House Of I

Na een kluitje covers komt Afghan Whigs eindelijk weer eens met een nummer uit eigen keuken.

De eerste indruk van House of I is hoe energiek de band van Greg Dulli klinkt. Terwijl het toch echt geen jonkies meer zijn. Afghan Whigs uit Cincinatti viert dit jaar zijn 40ste verjaardag. Maar te horen is dat dus niet. Naast energie is er ook nog volop inspiratie. House Of I komt met een stevig rockende gitaarpartij en ook het Sympathy For The Devil koortje is goed gevonden. Met een lengte van krap 3 minuten laat de band de luisteraar ook verlangend naar meer achter. Hopelijk komt dat meer in de vorm van een nieuw album. Daarover wordt in de persberichten echter nog niet gerept. Wel staat er een optreden gepland op 10 juli op het Cactus Festival in Brugge. Dat is het eerste en vooralsnog enige optreden van de Whigs in Europa.

Future Islands – Sail

Future Islands bestaat 20 jaar.

De band viert dit heugelijke feit met de release van een compilatiealbum: From A Hole in The Floor to a Fountain of Youth met daarop een verzameling demo’s, b-kantjes, afvallers en andersoortige songs die nooit eerder het daglicht hebben gezien. Een daarvan is Sail, een ingehouden ballad met beschouwende praatzang van Sam Herring. Sail klinkt fris en nieuw en niet als vreemde eend of miskleun. Het geeft aan dat de muziek van de band uit North Carolina a) tijdloos is en b) van constante kwaliteit.

Cosey Mueller – Der Politiker

Die gute alte neue welle leeft nog steeds of weer blijkens Der Politiker van Cosey Mueller.

Wij kennen Cosey nog niet en onze oosterburen ook nog niet echt, maar de dame uit Berlijn werkt hard om daar verandering in te brengen. Der Politiker is de eerste single van wat haar vierde album moet gaan worden. Luisteraars die de roemruchte jaren 80 hebben meegemaakt zullen zich bij het horen van Der Politiker terug wanen op krakersfeesten waar obscure bandjes optraden met krakkemikkige synthesizers en net iets te harde gitaren. Daar overheen werd vaker gescandeerd dan gezongen. De teksten waren of nihilistisch of lekker links, maar meestal onverstaanbaar. So war es einmal. Die tijden laat Frau Mueller dus herleven met Der Politiker, haar meest hi fi klinkende track tot nu toe.

Pond – Terrestrials

Altijd leuk, een nieuwe single van Pond, dat bekend werd als backingband van Tame Impala, maar inmiddels al zo lang zo goed zelf bezig is dat het eigenlijk onzin is dat we steeds weer over Kevin Parker beginnen.

We beginnen opnieuw. Terrestrials is de zoveelste ijzersterke single op rij van het Australische Pond. De nieuwe single is niet meer zo psychedelisch als ouder werk, maar ook zeker geen recht toe recht aan popliedje. Terrestrials is meer een muzikaal labyrint waarin het heerlijk verdwalen is. De motor van Pond is Jay Watson, die pas nog nieuwe muziek uitbracht met zijn zijproject Gum. En dat terwijl het meest recente album van Pond ook nog vrij vers is. Geen gebrek aan inspiratie dus. Terrestrials gaat over de vreemdste species die hier op aarde ronddoolt…. de mens.

Aerosmith pakt uit met definitieve versie debuut uit 1973

Voor het eerst hebben de rocklegendes van Aerosmith (Steven Tyler, Joe Perry, Tom Hamilton, Brad Whitford en Joey Kramer) de definitieve versie samengesteld van hun multi-platina debuutalbum, Aerosmith, dat oorspronkelijk in 1973 werd uitgebracht. Om eindelijk hun ongefilterde visie te presenteren, hebben oprichters van de band uit Boston, Steven Tyler en Joe Perry, de originele opnames en tapes opnieuw gemixt, samen met producer en mixer Zakk Cervini [blink-182, Halsey] en de Grammy Award-winnende producer Steve Berkowitz. Deze nieuwe albummix uit 2024 is daarmee het kroonjuweel van de uitgebreide Legendary Edition-collectie. Aerosmith (Legendary Edition) is verkrijgbaar in diverse uitgaves. Naast nieuwe mixen bevat de collectie een reeks verborgen pareltjes.

Aerosmith bracht hun titelloze debuutalbum, Aerosmith, uit op 5 januari 1973. Het album werd opgenomen in het hart van Boston, in de Intermedia Studios aan Newbury Street. Tijdens deze sessies werden ook toekomstige klassiekers als Make It, Mama Kin en natuurlijk Dream On opgenomen. Het succes van het album zou uitgroeien tot een van de beroemdste succesverhalen in de rock-‘n-rollgeschiedenis: een succesverhaal van een underdog die langzaam maar zeker doorbrak. Na de release toerde het kwintet de volgende twee jaar intensief, totdat Dream On in de tweede helft van 1975 eindelijk doorbrak. Het nummer bereikte de top 10 van de Billboard 200 en is sindsdien uitgegroeid tot een van de populairste rock-‘n-rollnummers aller tijden. Het werd opgenomen in Rolling Stone‘s 500 Greatest Songs of All Time, werd in 2018 opgenomen in de Grammy Hall of Fame en heeft inmiddels meer dan 1,5 miljard streams op Spotify behaald.

Cardinals – Masquerade

Cardinals – Masquerade (So Young/Mattan)

Ierland blijft een belangrijke kweekvijver voor sterke bands. Veel komen uit Dublin. Cardinals is een formatie die uit de stad van de legendarische Rory Gallagher afkomstig is: Cork. Een halfuur duurt het prachtdebuut Masquerade.

Grian Chatten van Fontaines D.C. is fan en noemt Cardinals zelfs zijn favoriete band. Een stukje chauvinisme is ook de Ieren niet vreemd. Terwijl we het wel begrijpen. We horen een gezelschap dat rockclichés zo veel mogelijk uit de weg probeert te gaan en een plaat heeft afgeleverd waar de vonken geregeld vanaf spatten. Indierock met postpunk- en folkelementen krijg je voorgeschoteld. Tien liedjes. We verliezen de aandacht geen moment.

Barbed Wire wordt grijsgedraaid op het indiestation van Pinguin Radio, waar we andere sterke songs als Big Empty Heart en het titelnummer ook geregeld voorbij horen komen. Zanger Euan Manning is niet vies van een stukje pathos maar weet dat dermate goed te doseren dat we er geen moment nerveus van worden. Integendeel.

Big Empty Heart, waar we garagerockelementen in terughoren, haalt ook de drie minuten niet, en dat is jammer, omdat je veel meer wil horen van deze verslavende rocksong. Heerlijk, die accordeon van Finn Manning. Zo worden er wel vaker wat minder traditionele instrumenten ingezet door de rockband.

Masquerade is lekker rauw opgenomen. Imperfecties? Geen probleem. En wat zijn die imperfecties überhaupt, als ze alleen maar lekker klinken? Teksten over alcohol, xtc, liefde, wanhoop, nonchalance, cynisme, kwetsbaarheid en geluk; het is er allemaal. Slechts één minpunt: plaat is veel te snel afgelopen. Pieter Visscher

 

 

 

 

 

Francis Of Delirium – It’s A Beautiful Life

Het is inmiddels al weer vijf jaar geleden dat we Francis Of Delirium hier introduceerden.

Dat was met Let It All Go. Toen wisten we te melden dat Francis Of Delirium de naam is van een project van Jana Bahrich, ingezetene van Luxemburg, maar Canadees van geboorte. Haar vader is diplomaat vandaar haar standplaats. Waar pa nu zit weten we niet, maar Jana is blijkbaar geaard in het Groot Hertogdom. Ze woont er nog steeds. It’s A Beautiful Life is een opzwepend, breed opgezette, mooi gedetailleerde rocksong met een solide gitaarriff en sterk woordloos refrein. Jana schreef het nummer zelf, maar liet de productie over aan Chris Hewett, die flink aan de weg timmert met zijn werk voor o.a. Ed Sheeran, Stormzy en Calvin Harris, niet echt Pinguin-namen, maar laat je daardoor niet afschrikken.

Concert: 20 april Paradiso.

The Haunted Youth – murder me

In de Volkskrant stond afgelopen week een groot verhaal over popartiesten die zingen en schrijven over hun mentale worstelingen. O.a. Lola Young en Billie Eilish werden opgevoerd als artiesten die van hun hart geen moordkuil maken.

The Haunted Youth had ook genoemd kunnen worden. Alleen al de naam van de band van Joachim Lievens spreekt boekdelen. Net als de titels van zijn recente singles. Deathwish en murder me geven aan het nog steeds onrustig is in zijn hoofd. Succes* heeft daar weinig aan veranderd, lijkt het. Murder me trapt af met een riff die familie is van die van U2’s I Will Follow. Tekstueel houdt Joachim het dit keer kort. Hij laat vooral zijn gitaar spreken. Maar de boodschap is duidelijk. Iemand hier is not happy. Album: Boys Cry Too komt over ongeveer zes weken.

*Voor de twee optredens van The Haunted Youth in Paradiso begin april is een wachtlijst

Real Farmer – Sob Story

Hoe breed het postpunkgenre inmiddels wel niet is, laat Real Farmer horen met nieuwe single Sob Story.

Je kunt ook zeggen dat het postpunkjasje de Groningse band niet meer past, te krap. Sob Story ruikt naar Amerikaanse garagerock zoals die midden jaren zestig werd beoefend door bands als The Standells, The Seeds en vooral Love met Arthur Lee. Sob Story is single 4 van album 2 van Real Farmer. Two Wrongs Don’t Make A Right komt op 1 mei uit op Strap Originals, het label van Pete Doherty. Ook in mei toert Real Farmer door Nederland en Duitsland. In juni doet de band een rondje Engeland.

A.A. Williams – Hold It Together

Het venijn zit hem in de staart van de nieuwe single van Alex A. Williams.

De eerste helft is een wat ‘gewone singer-songwriter pianoballade’, maar net als je je afvraagt ‘is dit alles?’, doemt er een muur van gitaren op en weten we weer naar wie we luisteren; de nieuwe koningin van de nacht. Tegen het eind horen we nog wat woorden-loze zang en stemmige piano, een waardig slot van een imposante ballad. Hold It Together komt net als Wolves op het nieuwe album van miss Williams, dat heet Solstice en komt begin juni tot ons.