Category: Recensies

Japanese Heart Software – Quitter

Japanese Heart Software is de opvallende artiestennaam van de uit Melbourne afkomstige Nat Chippy.

Nat is waarschijnlijk een afkorting van Natalie. Nat heeft een aantal slijtvast gebleken genres in haar smeltkroeg gedaan.  Denk aan dreampop, shoegaze en krautrock, en net zo lang geroerd tot er iets boven kwam drijven waarvan haar hart sneller ging kloppen. Haar mix maakte ze af met emo-meisjeszang en wordt opgediend met een melancholiek sausje. Dat het soms voor alle betrokken partijen beter is een om streep onder een relatie te zetten; daarover zingt ze in Quitter. Hopelijk is Quitter de eerste single van een tweede album van Japanese Heart Software want een erg sterk nummer.

Personal Trainer – Tyres Skid

Alweer een nieuwe single van Personal Trainer! Het is bijna niet bij te houden.

Tyres Skids verschijnt twee weken na Hole, terwijl Moping nog maar anderhalve maand oud is en Punch Drunk Love net drie! Waarschijnlijk willen de Amsterdammers dat hun fans ook de nieuwe nummers een beetje kennen wanneer ze op 18 september het podium van Carré beklimmen.

Van het kwartet singles dat aan de release van het Human Assholes album is vooraf gegaan is Tyres Skids het meest conventioneel. Dwz het meest liedje liedje en ook misschien wel het beste liedje. Willem Smit zingt hoe zijn wereld instort nu zijn relatie is stuklopen. Hopelijk zingt hij niet uit (recente) ervaring en is hij nog steeds dik met Pip. Maar zijn melancholie is geloofwaardig en de melodie van Tyres Skids erg sterk. Human Asholes volgt op 4 september.

Know Good – Can’t Get It

Onze muziekredactie is er nog niet helemaal uit of Can’t Get It van Know Good nou een Pinguin plaatje is of niet.

Het nummer is in ieder geval funkier dan je van ons gewend bent. Dat we toch overstag zijn gegaan komt door de synthesizer sound. Die is vies, vet en vuig: in één woord heerlijk! En het nummer duurt maar tweeënhalve minuut. Te kort of te lang? Dat hangt dus af van je gevoeligheid voor fysieke muziek. Know Good bestaat uit twee DJ-ende neven uit Houston, Texas. Geen stad die je associeert met dub-step, electro en andere nachtelijk beats-soorten. Tenminste wij niet. En O ja, de clip is ook bijzonder.

Vehicle – Escalators

Een van de popstijlen die onuitroeibaar zijn gebleken is de garagerock. Deze ruwe vorm van rock ontstond in de jaren zestig in de V.S. toen Amerikaanse bands probeerden te klinken als Britse bands die een Amerikaanse sound nastreefden. De naam komt van de plek waar de bands repeteerden, de garage.  Voorbeelden van Amerikaanse eerste generatie garagebands zijn o.a. The Standells, The Shadows Of Night en ? & The Mysterians. Zij wilden klinken als The Beatles, The Stones of The Animals.  Die wilden op hun beurt klinken als Buddy Holly, Chuck Berry en Bo Diddley.

Vehicle maakt de zaak nog ingewikkelder. De band komt uit Leeds en is dus Brits. Ze klinken echter zo authentiek Amerikaans op Escalators dat je zou zweren dat het nummer uit 1966 stamt en de band uit Milwaukee of zo.  Van de fuzzy gitaren, de geknepen zang tot en met het monobeeld aan toe alles klinkt precies goed. Even voor de goede orde. Vehicle is dus een Britse band die probeert te klinken als een Amerikaanse band die een Britse band nadoet die Amerikaans wil klinken. En dat is ze dus uitstekend gelukt.

 

Protomartyr – Sounds We Cannot Hear

Het intro van Sounds We Cannot Hear doet een duistere, atonale postpunktrack vermoeden. Dat blijkt mee te vallen. Maar echt opklaren wil het ook niet.

Niet dat we anders hadden verwacht van Protomartyr, een band die het spoor volgt van klassieke zwartrockers als Joy Division, The Fall en Nick Cave. Naast de gebruikelijke basis van bas, drums en gitaren horen we op de eerste single van het Hotel Usona album ook blazers en nog andere zeg maar postpunk-vreemde instrumenten. Het idee voor de verbreding van de sound kwam waarschijnlijk van producer David Fridman.  Hem kennen we van zijn werk met o.a The Flaming Lips en MGMT. Sounds We Cannot Hear klinkt dus tegelijk anders dan en typisch als Protomartyr, een band die altijd in beweging is en nooit teleurstelt.

Concerten: 20 februari Le Botanique Brussel, 22 februari Paradiso, Amsterdam.

Blonde Redhead – Blood Spilled

Laat je niet in de luren leggen door het lieve stemmetje van miss Kazu Makino.

De door haar gezongen nieuwe single van Blonde Redhead is een donker lied over zware thema’s als dood en verlies. Ook het elegante walstempo verhult de intensiteit van de tekst, maar naarmate het nummer vordert en steeds unheimischer wordt, komt de ware aard van Blood Spilled uit de mouw. Is het eerste nieuwe nummer van het New Yorkse trio in drie jaar de voorloper van een nieuw album?  Laten we het hopen.

Snow Patrol viert jubileum Eyes Open met speciale uitgave

Op de verjaardag van de oorspronkelijke Britse release kondigde Snow Patrol een heruitgave aan van hun wereldwijde goed ontvangen album Eyes Open. Deze speciale editie van het vierde studioalbum van de Noord-Ierse band viert een van de meest succesvolle Britse rockalbums aller tijden met een uitgebreide collectie van 36 nummers, voor het eerst samengebracht.

Eyes Open, oorspronkelijk uitgebracht in 2006 en geproduceerd door Jacknife Lee, was het bestverkochte album van dat jaar in het Verenigd Koninkrijk en staat nog steeds op de vijftiende plaats van bestverkochte albums van de jaren 2000. Het album behaalde achtmaal platina in zowel het Verenigd Koninkrijk als Ierland en bracht zes singles voort, waaronder het voor een Grammy en Brit Award genomineerde Chasing Cars – het meest gedraaide nummer van de 21e eeuw op de Britse radio. De 20th Anniversary Edition op cd en digitaal is aanzienlijk uitgebreider dan de oorspronkelijke tracklist van elf nummers en bevat nu 36 nummers uit die periode. Het pakket bevat zeven B-kantjes – met als hoogtepunt de fanfavoriet Warmer Climate – en de single Signal Fire van de Spider-Man 3-soundtrack. Deze B-kantjes zijn beschikbaar op alle formaten, inclusief vinyl. Op de cd en het digitale album vinden fans ook zeldzame live- en akoestische opnames van historische optredens in de Columbiahalle in Berlijn, het Opera House in Toronto en een uitgeklede sessie voor de MENCAP Little Noise Sessions in de Union Chapel in Londen, naast intrigerende remixes van Freelance Hellraiser en Minotaur Shock. Om het twintigjarig bestaan ​​van het album te vieren, is het oorspronkelijke ontwerpbureau Big Active gevraagd om het iconische artwork nieuw leven in te blazen. Daarnaast heeft frontman Gary Lightbody exclusieve nieuwe liner notes geschreven voor het pakket, waarin hij een persoonlijke terugblik geeft op de enorme impact van het album. De heruitgave is beschikbaar in verschillende fysieke en digitale formaten, waaronder een gouden 2lp, een transparante 2lp en een crèmekleurige 2lp. De heruitgave verschijnt tijdens een grote zomertournee door het Verenigd Koninkrijk en Ierland.

Wolf Alice – Hammond Song

Eigenlijk doen we niet aan covers, maar er zijn natuurlijk uitzonderingen. Bijvoorbeeld als een van onze favoriete bands – Wolf Alice – het misschien wel beste nummer covert van een andere favoriet, The Roches.

The Roches zijn drie zingende zusjes uit New York die nooit echt zijn doorgebroken. Maggie, Terre en Suzzy zijn ooit ontdekt door Paul Simon. Hun debuutalbum verscheen in  1979 en werd geproduceerd door Robert Fripp (King Crimson/Bowie/Peter Gabriel). Daarop staat het origineel van Hammond Song.  The Roches hebben die unieke samenzang die is voorbehouden aan broers en/of zussen. Bloedharmonie wordt dat genoemd.  Wolf Ellie, Julia Cumming (van Sunflower Bean) en de Canadese zangeres Bria Salmena zijn weliswaar geen familie maar komen een heel eind met hun versie van Hammond Song. Net zoals gitarist Joff Oddie akelig goed het gitaargeluid van Robert Fripp weet te benaderen. Maar luister vooral ook eens naar het origineel.

The Hammond Song komt op 21 augustus op het album The Clearing, een verzameling niet eerder op album verschenen B-kantjes.

bugsy – drip dry

bugsy is een ongeveer zes jaar oude punkband uit Minneapolis.

In die zes jaar is bugsy nog niet aan een album toegekomen, een officieel album dan. De band heeft genoeg songs om twee langspelers te vullen. Maar die zijn dus druppelsgewijs uitgekomen. Dit jaar heeft bugsy twee liedjes vrijgegeven. Eenduidig artwork suggereert dat die onderdeel zouden kunnen zijn van een nieuwe EP of misschien zelfs wel het langverwachte debuutalbum. De allernieuwste heet drip dry en die vonden we sterk genoeg om aan onze playlist toe te voegen. Drip dry begin als een klassieke punksong met een basintro maar zodra Emily Schoonover begint te zingen hoor je dat er iets bijzonders aan de hand is. Emily zingt namelijk veel melodieuzer en vooral ook harmonieuzer dan in de punk gebruikelijk. Oudere songs bevestigen Emily’s bijzondere zangtalent. De speelduur van drip dry is wel weer typisch punk, slechts 2 minuut 20. Maar daar hebben we een repreatknop voor.

Dinosaur Jr – Blowin’ Up

Blowin’ Up klinkt als een typisch Dinosaur Jr. song op een belangrijk detail na.

Niet J Mascis zingt het nummer maar Lee Barlow! En dat kan hij dus prima zoals de bassist ten overvloede heeft bewezen met zijn eigen band Sebadoh. Lee is ook de componist van Blowin’ Up. Dat het toch echt een Dino Jr song is, komt door de uit duizenden herkenbare gitaarsound van mister Mascis. Na Several Got Away is Blowin’ Up de tweede single van het nieuwe Dinosaur Jr album There Near. Hun 13e komt op 28 augustus uit. Of er ook ooit nog een nieuw album komt van Lou Barlow -met of zonder Sebadoh- is niet bekend.