Category: Recensies

PJ Harvey – Voyager

Voor de opname van haar nieuwe single Voyager heeft PJ Harvey haar gitaar in de foedraal gelaten en een beroep gedaan op een klassiek orkest. Zelf speelt ze een Prophet-5 synthesizer en percussie. En ze zingt natuurlijk.

Iets heel anders dus, maar weer mooi en indringend. PJ zingt gaat over de Voyager ruimtesonde.  Die is in 1977 gelanceerd en inmiddels ver voorbij de verste planeet van ons zonnestelsel gevlogen. De Voyager 2 zendt echter nog steeds een signaal uit en blijft dat doen tot de nucleaire stroombron het definitief begeeft. PJ Harvey schreef Voyager op verzoek van de Britse fysicus Brian Cox als ‘soundtrackthema’ van zijn ‘Emergence’ wereldtournee.  Dat is een soort collegetour, maar dan op astrofysisch niveau.

Joe Lovano – Paramount Quartet

Joe Lovano – Paramount Quartet (ECM)

Will Calhoun kennen we niet alleen van zijn meesterlijke drumwerk in het al even meesterlijke Living Colour, we houden ‘m ook in de gaten vanwege zijn diverse muzikale uitstapjes. Bijvoorbeeld in de wereld van de jazz. Waar hij meer dan geregeld opduikt. Calhoun ontving de pretentieuze Buddy Rich Jazz Masters-prijs al eens.

Nu duikt hij op in het Paramount Quartet van tenorsaxofonist Joe Lovano, de jazzgrootheid die veel meer blaasinstrumenten in zijn bagage heeft en daarnaast ook drumt. Dat laat hij nu dus over aan Calhoun, die in een track als Fanfare For Unit heel subtiel wat rockelementen toevoegt.

Gitarist Julian Lage en bassist Asante Santi Debriano completeren het kwartet dat op een uitdagende, creatieve manier de rijkwijdtes van gedragen, klassieke jazz en wereldmuziek verkent. Improvisatorisch her en der, er is absoluut ruimte voor het avontuur, terwijl het bovenal genieten is van de instrumentbeheersing van de vier en het sublieme productiewerk van de Duitse meester Manfred Eicher.

Zo horen we een zevental uitgerekte tracks, die balsem voor de ziel zijn. Het is de kunst zo nu en dan een instrument te isoleren van de rest en zo extra veel muzikale rijkdom te ontdekken. Een muziekrijk album al met al, zeker voor hen die geregeld afstemmen op het overheerlijke Pinguin Pluche

Terwijl ondergetekende dit typt komt Generique van Miles Davis voorbij op dat station van Pinguin Radio. Pieter Visscher

Phoebe Bridgers – Lost Boys

Haar derde album moet nog uitkomen, maar Phoebe Bridgers is nu al een van de invloedrijkste en succesvolste singer-songwriters van de 21ste eeuw.

Bijzonder is dat ze een miljoenenpubliek weet te bereiken zonder concessies te doen aan de mainstream. Ze is zo indie als indie maar zijn kan. Ook politiek durft ze stelling te nemen. En dat vergt moed in een land waar het vrije woord steeds meer onder druk komt te staan. Na een succesvol intermezzo als lid van supertrio Boygenius en een sabbatical jaar maakt de 31 jarige zangeres nu een doorstart met haar eigen carrière. Nieuwe single Lost Boys is een typisch Phoebe Bridgers nummer; een warm geproduceerd luisterlied met een breed palet aan instrumenten en een tekst waar je lekker op kan zitten puzzelen. De sfeer is ondanks het vlotte tempo weer enigszins weemoedig. Dat derde album heet Lost Weekend en komt begin augustus uit.

Concert: 5 december Vorst Nationaal (B), 7 december Ziggo Dome, Amsterdam.

Angus & Julia Stone – Monroe

Het verrast ons ook dat Angus & Julia een nieuwe single uithebben waar we eindelijk weer eens enthousiast over kunnen zijn.

Na hun piek een jaar of vijftien geleden zijn Angus & Julia langzaam maar zeker weggezakt in het peloton van hasbeens. Hun concerten lopen nog steeds redelijk, logisch want ze hebben een handvol slijtvaste songs, maar daar is de laatste jaren nauwelijks nog een bijgekomen. Ook hun solo-uitstapjes waren geen succes, op die van Angus alias Dope Lemon na. En daar schuilt hem ook de verklaring voor het welslagen van de nieuwe single. Eigenlijk is Monroe een Dope Lemon song. Ze zingen weliswaar samen, maar het is de instrumentale begeleiding het nummer zo geslaagd maakt. Monroe zit vol met die heerlijke bubbelende, borrelende en zomerse geluidjes die zo typisch zijn voor de producties van Dope Lemon. Dat Angus die kunst heeft afgekeken van Sly Stone en Bootsy Collins maakt dan verder niks uit. Op 4 september komt Karaoke Bar uit, het nieuwe album van de broer en zus. Hopelijk staan er meer Dope Lemon + Julia nummers op de plaat.

Concert: 9 juli Slot Zeist.

De Staat – GLORY

GLORY is de derde single van het zevende album van De Staat dat begin september het daglicht zal zien.

De eerst twee hebben we overgeslagen. Niet omdat ze niet goed zouden zijn, maar omdat we ze te somber vonden, te streng ook, te ongemakkelijk. Dat is een smaakding, maar als het enigszins kan draaien we liedjes die we zelf ook leuk vinden. Dus waren we er eigenlijk op voorbereid om ook GLORY te skippen. Maar hier komen we niet onder uit, want te goed en bijzonder. GLORY is niet veel meer dan een drumbeat, een Oost Europees aandoend mannenkoor en Torre Purim die hel en verdoemenis predikt. Maar het is genoeg en zwaar overtuigend. En Torre heeft natuurlijk geen ongelijk als hij zegt dat als we niks doen de wereld langzaam maar zeker naar de gallemiezen gaat.

Down The Rabbit Hole 2026 door de lens van Serge Hasperhoven

 

De Vrijdag

Hondenfokker

Sticks + NL Filharmonisch Orkest

Peaches

Son Mieux

C-Mat

Tomora

Empire Of The Sun

Little Simz

Zoek jezlef!

 

De Zaterdag

All Them Witches

Sierre Ferrell

Genesis Owusu

The Last Diner Party

Westside Cowboy

Dabeull

The Mary Wallopers

Gotu Jim

Zoek jezelf 2

De Zondag

Derya Yildirim & Grup Simsek

Charlotte Cardin

IJsland

Loyle Carner

Panic Shack

Zoek jezelf II

Down The Rabbit Hole 2026 door de Lens van Peter van Heun

Foto’s: Peter van Heun

Vrijdag

Florence Road

Jacob Allen

Kaat van Straten

De Staat

Kevin Morby

LaNiña

Thijs Boontjes

Zwangere Guy

 

Zaterdag

Baxter Dury

Clitteband

Dear Omen

Frans Kalf

Johnny Marr

Lumï

 

 

Maha

Madalitso Band

Oklou

Thee Sacred Souls

The xx

Sfeer

 

De Zondag

Beirut

Claw Boys Claw

Harry Mack

Honey, I’m Home

Matt Berninger

Naaz

Florence + The Machine (foto’s Bart Heemskerk)

Sfeer

Tame Impala – Hummer

De aanleiding is niet helemaal duidelijk, misschien gewoon een actie van een fan. Maar er komt een muzikaal eerbetoon aan Smashing Pumpkins aan.

Een coveralbum met bijdragen van o.a. Meg Myers, Des Rock, Palaye Royale en een aantal andere nog minder bekende grootheden. Eén naam is wel wereldberoemd en dat is die van Tame Impala. Zij mogen de kar trekken met een versie van Hummer, een song van Siames Dreams. Kevin Parker begrijpt dat een goede cover geen klakkeloze nabootsing is van het origineel maar een eigen interpretatie moet zijn. In zijn versie is Hummer net zozeer een Pumkins als een Tame Impala nummer geworden en een tijdige reminder hoe goed beide bands wel niet zijn/waren.

Sending Hearts To All My Diaries telt 15 tracks en komt medio augustus uit.

Girl and Girl – It’s Dead

Girl and Girl pikt de draad weer op met twee nieuwe nummers. De een, Hell is prima, de ander It’s Dead nog beter.

Kai James zingt nog steeds met een vibrato waar niet iedereen even gecharmeerd van zal zijn. Die zang speelt echter een ondergeschikte rol in It’s Dead. Waar het om gaat zijn de gitaren die vullen hier alle kieren en gaatjes. Girl and Girl heeft  twee gitaristen en die pakken allebei flink uit. Dat zo’n gitaargevecht kan leiden tot een een serieus handgemeen laat de clip zien. Een nieuw album zal nog even op zich laten wachten, maar de kop is eraf.

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986

Sowas von Egal 3 – German Synth Wave Underground 1981-1986 (Bureau B)

Sowas von Egal 3 is de derde worp van het Hamburgse dj-team Damaged Goods. Een compilatiereeks die zich richt op de undergroundscenes van Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland in de vroege jaren 80. Ook op Sowas von Egal 3 vergeten pareltjes die menig dansvloer in no time in beweging krijgen.

Buiten de geijkte paden is nog zoveel fraais te ontdekken in de neue deutsche welle, de (vooral) Duitstalige tegenhanger van de new wave. Invloeden uit die stroming, gecombineerd met synthwave, postpunk en avant-garde en voornamelijk Duitse teksten brengen de luisteraar terug naar sfeervolle, donkere dansvloeren. Het is niet zo vreemd dat de 80’s nog altijd bijzonder populair zijn wereldwijd en in het bijzonder bij onze oosterburen.

De stuk voor stuk dansbare songs op Sowas von Egal 3 weerspiegelen een maatschappelijke atmosfeer, gevangen tussen onzekerheid, protestcultuur en een nihilistische ‘geen toekomst’-houding, gevormd door angst voor militarisering, milieuvernietiging en wereldwijde conflicten. We zouden kunnen zeggen: er is wereldwijd hélemaal níets veranderd en ook daarom blijft deze muziek zo urgent.

Je hoort aan alles dat deze verzamelaar met de grootste zorg en liefde voor muziek is samengesteld. Het geluid is wederom zorgvuldig geremasterd door Tom Morgenstern, een Duitse geluidstechnicus en muzikant die furore maakte in postpunkformatie Die Zinnförster, die van 1984 tot 1989 actief was. Wie stil blijft staan op een track als Geheimnis van het uit Hannover afkomstige Bizarre Leidenschaft moet verplicht richting oorarts. En zo is het zestienmaal raak op een verzamelaar die in huize Visscher om de haverklap in de cd-speler glijdt. Voetjes van de vloer. Pieter Visscher