Recensies Archieven - Page 7 of 393

idialedyournumber – Lovebird

Ook al heeft ze al twee albums uit, veel te vinden over de artieste die zich idialedyournumber noemt is er nog niet.

Maar -je raad het al- nieuwe single Lovebird zou daar wel eens verandering in kunnen brengen. Eerst even wat we wel weten. idialedyournumber is de artiestennaam van Jesse Everill. Ze komt uit Halifax, een stad in de Canadese provincie Nova Scotia. Haar stijl noemt ze synth-emo. Waarom is niet duidelijk, want ze speelt gitaar en geen synthesizer. Bijzonder is dat Jesse zelf optreedt als opnametechnicus. Het produceren laat ze over aan de verder nog niet erg bekende Richard Fry. Dat emo klopt overigens wel. Jesse gooit heel haar ziel en zaligheid in haar muziek. In Lovebird zet ze het zelfs op een schreeuwen. Lovebird begint – zoals je verwacht van een liedje over een parkiet – vrij lief, maar eindigt dus in een muzikale puinhoop. Waarschijnlijk precies zoals de verhouding waar Jesse over zingt is verlopen.

Live Foto Review: Marathon @ Patronaat

Live Foto Review: Marathon @ Patronaat Haarlem
17 april 2026

Foto’s: Peter van Heun

De Amsterdamse band Marathon heeft een drang naar muziek die schuurt aan de randen van mainstream. Met wortels in post-punk, shoegaze en indie beweegt Marathon zich in het spanningsveld waar volume en emotie samenkomen.

In april 2025 verscheen debuutalbum Fading Image, een plaat over vergankelijkheid, identiteit en veerkracht in een wereld die voortdurend van vorm verandert. In hetzelfde jaar dook Marathon op in de toplijstjes van beste acts van Lowlands, en sloot het jaar af met hun grootste headline show tot nu toe: de grote zaal van Paradiso. De lente markeert een nieuw hoofdstuk: een seizoen waarin kiemen ontpoppen, vogels hun eieren leggen, en Marathon op het podium voor het eerst nieuwe muziek laat horen—nog rauw, nog in wording—voordat de band later dit jaar de studio induikt voor een volgend album.

In het voorprogramma stond de Zuid-Afrikaanse band Hologram met catchy goth wave, maar dan gemengd met post-punk, new wave en dark wave.

Marathon

Holograph

The Haunted Youth – wake up

De nieuwe single van The Haunted Youth is verrassend anders.

Op basis van het voorafgaande hadden we meer van hetzelfde verwacht, maar wake up is een semi-akoestische ballad met engelachtige koorzang en een fluisterende lead van bandbaas Joachim Liebens. En dan moet het mooiste nog komen; een fijn symfonisch instrumentaal slot. Als je eenmaal weet dat het The Hauned Youth is, herken je het wel. Maar de band blijkt dus meer noten op zijn zang te hebben dan naar voorbeeld van The Cure en oude U2 gemodelleerde neo-new-wavesongs. Een wat je noemt welkome afwisseling.

Album: Boys cry too 8 mei.

Kid Sistr – Maniac

Over een maandje verschijnt de nieuwe tweede EP van Kid Sistr uit L.A. (via New York).

Maniac is een aantrekkelijke aanjager, maar niet helemaal representatief voor de sound van het trio. Maniac is bubble-grunge of zo je wilt een pop grunge song. De andere liedjes zijn… eh anders. Maar wel allemaal lekker pittig en sterk gezongen en voorzien van stevige gitaarpartijen. Opvallend is dat er zo’n zes jaar zit tussen de eerste en tweede EP van Kid Sistr. Wat Sabel, Sara en Rebecca in die tijd hebben gedaan vertelt het verhaal niet, maar waarschijnlijk zijn ze afgestudeerd en in ieder geval van de oost naar de westkust verkast. Hoe dan ook, Kid Sistr is een naam om even te onthouden.

Massive Attack – Boots on the Ground feat. Tom Waits

Van Tom Waits is het 15 jaar geleden dat hij iets van zich liet horen, van Massive Attack zo’n 6 jaar.

De reden voor de heren om hun retraite te onderbreken en voor deze bijzondere samenwerking is – het zal niemand verbazen – het schrikbewind van Donald J Trump. Boots On The Ground is dus een onvervalste protestsong. Je hoort Tom Waits met zijn gehavende stem zingen over een mars-achtige trip hop beat. De instrumentatie is vrij summier wat bijdraagt aan de dreigende sfeer van het nummer. Het middenstuk is ronduit spooky. De song heeft iets tijdloos, klinkt alsof het een cover is van een oud anti-oorlogslied, een indruk die wordt versterkt door de titel en het tempo. Al met al een indrukwekkend stuk muziek.

Je zult Boots On The Ground tevergeefs zoeken op Spotify. Massive Attack boycot het bedrijf vanwege in hun ogen foute investeringen. Het nummer staat wel op andere streamingdiensten en op Youtube.

Memorials – All Clouds Bring Not Rain

Memorials – All Clouds Bring Not Rain (Fire)

Air-achtige overlappingen in I Can’t See A Rainbow, de derde track op de tweede worp van het spraakmakende duo Memorials, bestaande uit Verity Susman, afkomstig uit indierockformatie Electrelane en Matthew Simms, gitarist in postpunkformatie Wire. Ze hebben hetzelfde kapsel. All Clouds Bring Not Rain is een schitterende plaat geworden.

Een album dat duidelijk teruggrijpt op de jaren 60. Psychedelische krautrock. Filmisch, met elementen uit de folk. Velvet Underground en Stereolab zijn hoorbare inspiratiebronnen. Wie stil blijft staan tijdens het opwindend spirituele Watching The Moon mankeert iets. Overheerlijk feestelijk.

Susman is een ietwat gemankeerde zangeres (Nico, zegt u?) met haar geregeld naar de achtergrond gemixte, wat breekbare stemgeluid, maar het staat de sound van de band zo mooi. Alles past. All Clouds Bring Not Rain is een plaat waarop oneffenheden niet overdreven voorzichtig zijn weggepoetst.

We horen een mooie mix van wat ingetogener songs en pure bevlogenheid. We pikken het heerlijk gejaagde Dropped Down The Well er ook even uit. Zo’n track waarop zelfs dat duffe stel van nummer 46 gaat swingen tijdens een buurtbarbecue. Je bent gewaarschuwd. Pieter Visscher

BIG SPECIAL – ONLY FREE WHEN SLEEPING

Na te hebben laten horen dat Joe Hicklin ook ‘gewoon’ kan zingen keert BIG SPECIAL met ONLY FREE WHEN SLEEPING terug op het postpunkpraatpad.

En waarom niet als je zo goed kunt kletsen als de bebaarde voorman van het Britse duo. Zingen doet Joe overigens nog wel in de refreinen. Die hebben een galm meegekregen die Russisch aandoet, Russisch als in kozakkenkoren, besneeuwde steppes en De Arrenslee van Drs P. ONLY FREE WHEN SLEEPING is afkomstig van een nieuwe EP van de boys uit Birmingham. Die verschijnt op 5 juni onder de titel O’JOY.

Basement – The Way I Feel

Basement is een alt-rockband uit Ipswich, Engeland dus. Eigenlijk moeten we zeggen post-hardcore band, maar dat is te ingewikkeld.

Er is iets bijzonders aan de hand met Basement. Om de een of andere reden trekken ze zich af en toe terug. De band was eerst actief tussen 2009 en 2012. Toen een tijdje niet, toen van 2014 tot 2019 weer wel. Daarna werd het weer stil en nu zijn ze weer terug. In mei verschijnt hun eerste album in acht jaar, hun 5e in totaal. Wat is veranderd is dat ze nu een joekel van een hit op zak hebben, zonder dat ze daar iets voor hoefden te doen. In 2022 ging TikTok aan de haal met het toen tien jaar oude Covet. De teller staat inmiddels op ruim 222K plays. Dat gaat The Way I Feel niet halen, wat niets met de kwaliteit te maken heeft. Of je de nieuwe single een beter nummer vind is smaak afhankelijk, maar qua uitvoering en opnamekwaliteit wint The Way I Feel makkelijk.

WIRED , zo gaat het nieuwe Basement album heten op 8 mei komt-ie uit.

Honey, I’m Home – Hyperspace Mountain

Het wordt saai maar ook liedje nummer 5 van Honey, I’m Home is weer raak.

Zoals eerder gezegd heeft de Amsterdamse band zo zijn eigen opvatting van het shoegaze/dreampop idioom. In Hyperspace Mountain torenenen de gitaren weliswaar boven de zang uit, maar de drummer is hyperactief en de song zelf kaatst alle kanten op. De zangpartijen zijn dit keer verdeeld tussen Sofie Ooteman (Marathon) en Tom Schotanus (Jagd). In de energieke zang hoor je de (post)punk achtergrond van beide vocalisten. Na slechts 5 nummers is wel duidelijk dat Honey, I’m Home in geen enkel hokje past. Een groter compliment kunnen we de band niet maken.

Live Foto Review: Cesar Zuiderwijk @ PHIL Haarlem

Live Foto Review: Cesar Zuiderwijk @ PHIL Haarlem
8 april 2026

Foto’s: Peter van Heun

In 1970 belandt Cesar Zuiderwijk in Golden Earring. Zij kennen hem al van zijn drumwerk in hetzelfde gebouw waar ook de Golden Earring repeteerde. Na 50 jaar Golden Earring, met wereld hits als Radar Love, Twilight Zone en When The Lady Smiles, met ettelijke tours over de hele wereld, vertelt Cesar nu op humorvolle wijze in het theater zijn verhalen. En natuurlijk ook met drumpartijen en vette solo’s.