Category: Recensies

Robber Robber – New Year’s Eve

Het nieuwe album van Robber Robber is uit en de recensies zijn unaniem positief.

Waar men het ook over eens is, is dat de band uit Vermont bepaald geen makkelijke muziek maakt. Als je een song als New Year’s Eve gecontroleerde kakofonie noemt, zit je er niet ver naast. Als je ze vergelijkt met Water From Your Eyes ook niet. De zang en begeleiding lijken los van elkaar te staan, vooral de gitarist gaat zijn eigen gang. Maar dat is dus schijn, er is wel degelijk nagedacht over structuur en compositie. Alleen hanteert de band een andere logica dan veel van hun collega’s. Een paar keer luisteren is dan ook aan te raden. En beginnen met New Year’s Eve ook. Dat album heet overigens Two Wheels Move The Soul en is de tweede van Nina, Zack, Will en Carney.

Leyla Ebrahimi – I’m Sorry Maria

Het is verleidelijk om Leyla Ebrahimi de (Iraans -) Amerikaanse Lola Young te noemen.

De overeenkomsten zijn legio. Beiden zingen ze over turbulente relaties en sijpelen hun frustraties soms door in hun songs. Zo begint I’m Sorry Maria vrij rustig. Maar al snel voel je de temperatuur stijgen en tegen het eind komt de stoom vrij letterlijk uit Leyla’s oren. Maar Leyla had al twee Graadmeter hits (ex IJsbreker planet you forgot me en opvolger YOU CAN KEEP THE FIRE) op zak toen Lola nog met haar Messy moest komen. De overeenkomsten berusten dus voornamelijk op toeval. Toen we Leyla oppikten een jaar geleden was er nauwelijks iets over haar bekend. Nu staat ze  onder contract bij een succesvol label (Interscope), werkt ze samen met een gerenommeerde producer (Alexander 23 bekend van o.a. Olivia Rodrigo) en wemelt het van de recensies en interviews. Het gaat dus goed met haar. Nu maar hopen dat ze wat steviger in haar vel zit dan haar Britse zuster.

Kurt Vile – Chance To Bleed

Kurt Vile is alweer toe aan zijn 10e album.

Zijn debuut als solo-artiest verscheen 18 jaar geleden. Een snelle rekensom leert dat hij gemiddeld om de 18 maanden een nieuw album het licht laat zien. Geen gek gemiddelde voor een artiest die als slacker te boek staat. Chance To Bleed, de eerste single van het Philadelphia Has Been Good To Me (29/5) album is een ode aan ‘that old time lo fi DIY rock ‘n’ roll’ en voor Kurt’s doen best wel pittig. Desondanks is Chance To Bleed een lekker lui, ruw gemixt met elektrische gitaren overgoten rocksong. Nieuw is dat er gerapt wordt en wel door de legendarische Schooly D, net als Kurt een trotse inwoner van Philly.

Concerten: 24 augustus Paradiso, 25 augustus Doornroosje, Nijmegen.

 

 

Jack White – G.O.D. And The Broken Ribs

Jack White is de laatste tijd vooral in het nieuws als Trump criticus. Maar gelukkig is hij niet vergeten wat zijn waren roeping is; het maken van muziek.

Jack heeft deze week niet één maar twee nummers uitgegeven. De een, Derecho Demonico zou over Trump kunnen gaan en is behoorlijk goed. De ander G.O.D. And The Broken Ribs lijkt geïnspireerd door het Bijbelverhaal over Adam en Eva, maar zou ook best over Trump kunnen gaan en is nog beter. Beiden zijn psychedelische bluessongs met venijnige en heerlijk overstuurde gitaarsolo’s. Na ruim een kwart eeuw in de business is Jack misschien wel wat wilde haren verloren, maar niet zijn heilige vuur.

Concert: 12 juni Best Kept Secret

LA LOM, Los Miros – Luchando

We nemen alvast een voorschot op de zomer met Lunchado, een tropische verassing in de vorm van een popsong.

La Lom ken je misschien nog wel, dat is een club sessiemuzikanten uit L.A. (de naam staat voor Los Angeles League Of Musicians). Een jaar of drie geleden hebben we het eveneens heerlijk zomerse Llora van ze gedraaid. Begin dit jaar waren ze nog in het land voor een optreden en binnenkort zijn ze er weer*.. Los Miros is een grote naam in de wereld van de Latijns-Amerikaanse muziek. De band komt uit het Peruaanse Amazonegebied en is al sinds begin jaren zeventig actief. Je zou kunnen zeggen dat La Lom de kunst heeft afgekeken van Los Miros. Ze spelen eenzelfde soort muziek, alleen doet La Lom dat doorgaans wat westerser/psychedelischer dan Los Miros, die een tropische variant van de cumbia ten gehore brengen. De uitnodiging tot samenwerking van de Amerikanen aan de Peruvianen kun je zien als een bedankje voor ruim 50 jaar trouwe dienst.

*Concerten: La Lom: 2 juli Rock Werchter, 10 juli Ahoy, Rotterdam.

HEADSEND – Do Do

Het Australische HEADSEND debuteert met de EP Angels Glands, daarop staan alle eerder verschenen singles plus nieuwe single Do Do.

Die doet wat opzet betreft wel wat aan Girls & Boys van Blur denken. Waarschijnlijk is dat onbewust, want qua sound zit HEADSEND in de stoner/grunge hoek. Een poppy song in een heavy jasje dus. In de praktijk klinkt dat net zo goed als op ‘papier’. Jammer dat Australië zo ver weg is, daarom zal het nog wel even duren voordat HEADSEND hier te zien zal zijn. Dat dat een feest is kun je zien op Youtube.

Live Foto Review: LEAP @ Patronaat

Live Foto Review: LEAP @ Patronaat Haarlem
9 april 2026

Foto’s: Peter van Heun

De Londense rockband LEAP verovert razendsnel terrein. Met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum Entropy belandden ze in de Europese hitlijsten en schoot de naam LEAP in één klap door naar de voorgrond van de Britse alternatieve rock.

De Britse pers is al om: Kerrang!, NME, Rolling Stone en BBC Radio 1 tippen LEAP als een van dé rockacts om in de gaten te houden. Hun mix van alt-rock, indie en een stevige dosis lef maakt LEAP volgens de Britse pers tot een band die je gezien moét hebben voordat ze nog veel grotere zalen gaan spelen. Donderdagavond speelde de band in een uitverkocht Stage 2 van Patronaat. De Welshe Hana Lili verzorgde het voorprogramma.

LEAP

LEAPLEAPLEAPLEAPLEAPLEAPLEAPLEAP

Hana Lili

Hana LiliHana LiliHana Lili

The Slow Country – In The Mud

Altijd spannend, een opvolger van een IJsbreker. Gelukkig valt In The Mud, de nieuwe single van slacker-folkband The Slow Country he-le-maal niet tegen.

Zat de violiste in Firing Line nog verstopt nu mag ze soleren. Toch is ook In The Mud geen traditionele folksong. Daarvoor is de structuur te barok en de gitaar te hard. Helaas gaat het nog niet echt hard met The Slow Country. Maar met geduld en een beetje geluk moet het ooit goed komen met de dame en heren uit Manchester.

L.A. Sagne – Music In The Neighbourhood

Het is nog geen eens zo lang geleden dat menigeen de woorden popmuziek en conservatorium onverenigbaar achtten. Rocken leer je in vochtige kelders en rokerige clubs en niet in een klaslokaal.

Tegenwoordig hebben steeds meer popmuzikanten een diploma op zak, of het nu van de Herman Brood Academie is, De Rock Academie of een van de vele andere muziekopleidingen. Nieuw is misschien dat er nu ook afgestudeerde punks rondlopen, zoals de dame en heren van L.A. Sagne, alumni van de popafdeling van het Conservatorium van Amsterdam. Dat ze ervoor hebben doorgeleerd is echter niet te horen. Zoals Tara Wilts in Music In The Neighbourhood een keel opzet heeft ze vast niet van haar zangdocent. En hoe de rest van de band tekeer gaat op hun instrumenten lijkt ook niet helemaal volgens het boekje. De leden van L.A. Sagne hebben niet alleen veel geleerd, maar ook weer afgeleerd. Dat is  wel punk.

L.A. Sagne toert momenteel door Nederland

Mt Joy – Is Joy Easy

In de V.S. is Mt Joy geen kleintje meer. In Europa wil het nog niet echt vlotten met de band.

Wie weet geeft nieuwe single Joy Is Easy een duwtje in de goede richting. Met zijn zoele ritme en zwoele gitaarsolo voelt Is Joy Easy tropisch of beter Afrikaans aan. De begeleiding is heerlijk relaxed, de zang lekker spontaan, de gitaarsolo een warm bad. Geen ambitieuze poging dus om de (oude) wereld te veroveren. Wel weer zo’n lekker niks aan het handje liedje waar de band uit sunny L.A. (via Philadelphia) patent op heeft.