Recensies Archieven - Page 9 of 388

Suede komt ziet en overwint in 013 Tilburg

“In Suede world it doesn’t matter how many times they kick you down in the ground”, aldus Brett Anderson van Suede. In een vrijwel uitverkocht 013, dat in de watten wordt gelegd. De alternatieve Britse rockband verkeert tijdens de Dancing With The Europeans Tour in bloedvorm.

Gezien: Suede, 11 maart 2026, 013 Tilburg
Tekst en foto: Pieter Visscher

Zo’n concert dat je vanaf de eerste seconde in een greep houdt. Je hoort meteen dat het goedzit qua gedrevenheid en enthousiasme. Bij tijd en wijle is Anderson zelfs een beetje manisch. Hoe hij zijn publiek opzweept om mee te klappen; niet meedoen is totaal geen optie. Anderson bepaalt wat er gebeurt, zowel op het podium als in de sublieme rockzaal in Tilburg, die al vroeg in de set publieksfavorieten als Trash en Animal Nitrate krijgt voorgeschoteld. Het is meteen smullen. Teksten lopen negen van de tien keer door de wisselende visuals achter de band, waardoor wat minder tekstvaste fans ook uit volle borst mee kunnen zingen, zonder een modderfiguur te slaan. Een sympathieke geste.

De onstuitbare vijfkoppige formatie maakt nog altijd baanbrekende muziek. Zo zijn Autofiction (2022) en Antidepressants (2025) onvervalste topalbums van een band die eigenlijk altíjd wel heeft geleverd, ondanks de vele wisselingen rondom Anderson, zonder wiens karakteristieke stemgeluid Suede niet meer had bestaan. Dat lijdt geen twijfel. Anderson, de onvervangbare bezweerder en songschrijver.

We horen twintig songs voorbij komen in Tilburg, dat al vele uren voor aanvang van het concert publiek samengedromd ziet voor de poorten van 013.

Ze krijgen uiteindelijk wat ze willen horen en zien. Andersons energie en enthousiasme voor zijn kunstuitingen, zijn liedjes, en zijn verlangen om zijn gepassioneerde en bewonderende publiek te behagen, zijn vanaf het begin duidelijk voelbaar en blijven gedurende het hele optreden pregnant aanwezig. Openingsnummer Disintegrate, tevens opener van de laatste worp, zet de toon voor de avond met zijn rauwe drive en emotionele spanning. Anderson (58) is constant in beweging en bespeelt de volledige lengte van het podium, springt op monitors en lijkt in de bloei van zijn leven.

June Rain, van Antidepressants, is een meeslepend rustpunt in een show die vooral en meestentijds opzwepend is. Vol venijn en emotie. Tijdens The Beautiful Ones is niemand meer te houden. “Tilburg you have been been beautiful!”, zegt Anderson. Je voelt dat-ie het meent. “It’s time to leave Suede world. It’s hard isn’t it?” Zonder meer. We vallen en masse in een gat, terwijl de band afsluit met Dancing With The Europeans, een van de allersterkste nummers die de laatste jaren op plaat zijn gezet. We maken een laatste diepe buiging en laten het applaus nóg wat harder klateren. Merci!

Mouth Ulcers – Prevail

Wat ooit gothic of gewoon new wave werd genoemd heet tegenwoordig dark wave.

De ingrediënten zijn het zelfde: galmende gitaren en nauwelijks verstaanbare zang die lijkt te zijn opgenomen in een kerk. Ook de voorbeelden zijn onveranderd, oude Cure, maar vooral Bauhaus. Voor originaliteit moet je dus niet bij Mouth Ulcers (op de bandnaam na dan) zijn, maar als je net als een groeiende groep generatie Z’ers (en hun ouders en grootouders) wel houdt van een galmende donker getinte vleermuizenrock dan zit je snor bij deze jonge weerwolven uit Londen van wie Prevail pas hun derde single is.

Live Foto Review: PVA @ Tolhuistuin

Live Foto Review: PVA @ Tolhuistuin Amsterdam
11 maart 2026

Foto’s: Peter van Heun

Het Londense trio PVA maakt een mix van elektronische muziek, indie en postpunk. Hun geluid combineert drummachines en analoge drums met vintage, vervormde synths, gelaagde gitaren en de hypnotiserende, mysterieuze zang van Ella Harris. De band komt voort uit de scene rondom de Londense zaal The Windmill en bracht hun debuutsingle uit via het cultlabel Speedy Wunderground. Vier jaar later volgde hun succesvolle debuutalbum Blush. In januari 2026 verscheen hun tweede album No More Like This, waarin PVA een meer intiem, experimenteel en emotioneel geluid verkent, waarbij naar eigen zeggen ‘ruwe sensaties worden omgezet in muzikale alchemie’. De support werd verzorgd door Poison Anna.

Friko – Choo Choo

Friko is een beloftevolle band uit Chicago die het zijn fans weer niet makkelijk maakt met CHOO CHOO.

Ten eerste klinkt de nieuwe single overvol. En ten tweede lijkt Friko enorme haast te hebben. Easy listening is anders, heel anders. Toch, als je er eens goed voor gaat zitten, hoor je wel waarom in de V.S. zo vol verwachting wordt uitgekeken naar het nieuwe album van de band van Niko Kapetan. CHOO CHOO gaat – het zal niet verbazen- over treinen. Het gejaagde tempo en de diverse tempowisselingen illustreren het onderwerp van de song. Blijkbaar is reizen met de trein in de V.S. net al bij ons geen onverdeeld genoegen.

Friko is vorig jaar op tour geweest als supportact van zowel The Flaming Lips als Modest Mouse. Dat heeft zijn sporen nagelaten. Dat de hectische productie een bewuste keuze is, mag je opmaken uit het feit dat niemand minder dan John Congleton daar verantwoordelijk voor is. Congleton is een veteraan met een staat van dienst waar je u tegen zegt: van Alvvays tot Eddie Vedder en van Mogwai tot The War On Drugs. Niet iemand dus die met elke band in zee gaat.

The Skinner Brothers – PIE N MASH

Wegens uitblijven van succes zijn we een paar jaar geleden gestopt met het volgen van The Skinner Brothers.

Dus wie schetst onze verbazing toen we naar aanleiding van een nieuwe single van de muzikale anarchisten uit Londen even keken hoe ze er nu voorstaan. Zijn ze vorig jaar doorgebroken met een paar super succesvolle EP’s! Let je even niet op en …. Goede reden dus om die nieuwe single eens aan te klikken. The Skinner Brothers, die net zulke echte broers zijn als The Doobie en Chemical Brothers blijken het roer radicaal te hebben omgegooid, De anarchistische pubrock van het begin heeft plaatsgemaakt voor iets minder anarchistische pillenrock. Anders maar ook leuk en nog steeds net zo Brits als PIE N MASH.

Lime Garden – All Bad Parts

Bij een pittig popliedje als All Bad Parts van Lime Garden is het moeilijk om niet aan Blondie te denken.

De vrouwenstem, de punky power en de met disco flirtende bas: het zijn ingrediënten waarmee Blondie beroemd is geworden. En die zo’n 40 jaar na dato nog steeds voor opwinding weten te zorgen. Waar Debbie Harry ook nog eens haar kort gerokte lijf in de strijd gooide, concentreert het all female Lime Garden zich helemaal op (de sarcastische) tekst en muziek. Die tekst is geïnspireerd door het net niet gelijknamig zelfhulpboek van Richard Schwartz No Bad Parts. Het door Charlie Andrew (Wolf Alice/Alt-J) geproduceerde All Bad Parts is een van de 10 liedjes op MAYBE NOT TONIGHT, het nieuwe album van Lime Garden. Releasedatum 10 april.

Concerten: 14 juni Best Kept Secret, 19 september Bitterzoet, Amsterdam. 20 sept. Doornroosje, Nijmegen. 21 sept. Ancienne Belgique, Brussel.

Tyler Ballgame – For The First Tme, Again

Tyler Ballgame – For The First Tme Again (Rough Trade)

Tyler Ballgame is een nieuwe ster aan het firmament. Betrekkelijk jonge gozer nog (34) die de laatste jaren steeds meer in de belangstelling is komen te staan met singles waarin we de jaren 70 terughoren én flarden van het stemgeluid van Roy Orbison.

Tyler Ballgame heeft een naam die te mooi is om waar te zijn en dat is ie dan ook. Tyler heet Perry van achter. Wat eigenlijk ook uitstekend klinkt, maar Tyler zal zijn redenen hebben gehad om een andere artiestennaam te nemen. Dries Roelvink heet eigenlijk Dries Slavink. Daar konden we inkomen.

Tyler Ballgame doet vocaal niet alleen denken aan Roy Orbison, zijn songmateriaal komt er ook geregeld bij in de buurt én hij zette zijn eerste stappen op het muzikale pad door voor klein comité veelvuldig Orbisons Crying te kwinkeleren.

Niettemin gaan we Ballgame niet neerzetten als Orbison-imitator, omdat hij weldegelijk een eigen geluid heeft, dat nou eenmaal af en toe wat gelijkenissen oproept aan Orbison.

Ballgame komt van ver: doodsaaie kantoorbaan én een depressie. Hij heeft de ellende van zich afgeschreven, met een prachtig album. Hij bedankt z’n moeder in het cd-boekje. Een held is geboren. 14 april staat ie in Paradiso, Amsterdam.

Modern Woman – Neptune Girl

We proberen het nog een keer met Modern Woman, de band van Sophie Harris.

Vorige single Dashboard Mary vonden we goed genoeg om er een IJsbreker van te maken. Een mening die -om het voorzichtig te zeggen- niet algemeen werd gedeeld. Als Neptune Girl ook roemloos ten onder gaat zullen we daar onze conclusies uit trekken. Maar vooralsnog zijn en blijven we overtuigd van de potentie van Modern Woman. De Britse band heeft een geluid dat geënt lijkt op de New Yorkse punk van rond 1980. Television, Richard Hell en vooral Patti Smith horen we terug in de vier songs die Modern Woman nu online heeft staan. En PJ Harvey. Makkelijke muziek maakt de band dus niet, maar als je houdt van intense, geëmancipeerde en meeslepende punkrock met vrouwelijke signatuur dan zit je bij Modern Woman beter dan goed.

Live Foto Review: Bente @ Patronaat Haarlem

Live Foto Review: Bente @ Patronaat Haarlem
5 maart 2026

Foto’s: Peter van Heun

Bente heeft een indrukwekkend jaar achter de rug. Ze stond op festivals als Paaspop en Concert at Sea, was te zien in Beste Zangers 2025 met de hitsingle Kan Je Me Zien en scoorde met BLØF de hit Hou Hou Ik Dit Vast.

Na de release van haar tweede album Drift stootte Bente door naar een nieuw niveau in haar carrière. Het album, waarin ze op indringende wijze thema’s als liefde, verlies en volwassen worden onderzoekt, werd breed geprezen en markeerde een artistieke verdieping. Als bekroning op een succesvol jaar verkocht Bente het Koninklijk Theater Carré volledig uit. Daarmee bewees ze definitief haar plek in de voorhoede van de Nederlandstalige pop. In het voorjaar van 2026 zet Bente die lijn door met veel nieuwe muziek en de jij <3 ik tour. De aftrap van de tour van donderdag in het Haarlemse Patronaat.

Popwarmer: Marlon Funaki – Skin

Marlon Funaki is een sprokkelrocker uit de V.S. met Japanse en Latino wortels.

Hoewel hij live met band speelt, is Funaki vooral een studiodier. In zijn zelfgebouwde studio in Redwood California sleutelt hij momenteel aan de opvolger van zijn succesvolle debuutalbum. Een specifieke stijl heeft hij net echt, wel een eigen sound. Die is het gevolg van het feit dat Funaki alles zelf doet; zingen, spelen en produceren. Op nieuwe trippy single Skin mixt hij rock met dub, een onalledaagse maar geslaagde combi.

Concert: 15 mei Paradiso