Category: De IJsbreker

Tom A. Smith – Put On A Record Tommy

Okay, Put On A Record Tommy heeft een hoog David Byrne gehalte, maar beter goed gejat etc. En Tom maakt ook geen geheim van zijn bewondering voor Byrne en zijn oude band. Op zijn debuutalbum staat zelfs een cover van Life During Wartime.

Talking Heads is overigens slechts één van Tommy’s inspiratiebronnen. Op het gelijknamige album sprokkelt hij er lekker op los, maar zo smaakvol en onbevangen dat het totaal niet storend is. Opvallend is dat Tom A Smith vooral inspiratie put uit de 70’s en 80’s en anders dan zijn generatiegenoten weinig belangstelling lijkt te hebben voor de 90’s. Duidelijk is wel dat de jonge Brit het heeft. Het is dan ook geen verrassing dat zijn debuutalbum is verschenen bij een gerenommeerd platenbedrijf, Fiction Records, waar ooit ook The Cure is begonnen en dat nu acts als Courtney Barnett, St. Vincent en Kurt Vile onder zijn hoede heeft.

Put On A Record Tommy is een autobiografische nummer waarin de artiest zijn loopbaan tot dusver beschrijft. Een nummer dus dat roept om een vervolg. Maar goed dus dat we nog veel van Tom A. Smith gaan horen.

Sailor Honeymoon – Bad Apple

Je hebt waarschijnlijk wel eens gehoord van K-pop maar wist je dat er ook zo iets bestaat als K-punk?

Punk uit Korea dus, uit Zuid-Korea om precies te zijn, uit hoofdstad Seoel om helemaal precies te zijn. De band heet Sailor Honeymoon en hun hit Bad Apple. Het nummer is niet nieuw. Bad Apple verscheen twee jaar geleden al op de debuut EP van het meidentrio maar duikt nu plotseling op in allerlei playlists. En terecht, want niet alleen spelen Abi, Zaeen & Yelim zo strak als de bekende eendenreet (dixit Swie Tio), het is een nummer om vrolijk van te worden en ook de productie van Luke Smith (Foals/Depeche Mode) en de mix van Claudius Mittendorfer (Parquet Cours, Temples) zijn om door een ringetje te halen.

Jammer dat Bad Apple met enige afstand het beste nummer is van The Worst Of Sailor Honeymoon, zoals het pas verschenen debuutalbum van de dames heet. Maar laat dat de pret niet drukken.

Twisted Teens – Florida Water Blues

Florida Water Blues van Twisted Teens uit New Orleans is geen bluessong pur sang maar een lekker rootsy garagerock-nummer. Zanger Caspian Hollywell heeft wel de blues. Zijn ‘baby has left him’ met een flinke dosis luduvudu als gevolg.

Hollywell klinkt hier alsof hij een herstellende is van een enorme kater. En ook de gitaren maken een licht beschonken indruk. Gelukkig is ritmesectie wel redelijk nuchter en houden ze de boel strak bij elkaar. Florida Water Blues is het titelnummer van het derde album van Twisted Teens die maar eens snel onze kant moeten opkomen met hun hun smakelijk mix van punk, garage en rockabilly. Krijgen ze van ons een (herstel) biertje.

FifteenØeight – FAITHFUL

Fifteen0eight ook wel geschreven als FifteenØeight en uitgesproken als fifteen-oh-eight is een bijzonder duo uit Boston bestaande uit Daphne Eleftheriadou en Tomer Oron.

Daphne en Tomer maken luistermuziek met een beat. Je kunt er dus op kunt dansen, maar niet al te uitbundig en beter thuis dan in een club. Toen Fifteen0eight debuteerde in 2022 met de single All The Things You Did klonken ze zowel experimenteler als conventioneler dan nu. D.w.z. in de zang van Daphne was haar geslacht te herkennen. Dat is op FAITHFUL met zijn vervormde vocalen niet het geval. De debuutsingle klonk ook meer als een improvisatie dan als een compositie zoals nu wel het geval is. De ontwikkeling van abstracte art-pop naar bevlogen prog-rock is goed te volgen op de vele singles en twee albums die het duo sindsdien heeft uitgebracht. Of de sound van FifteenOeight nu is helemaal uitgekristalliseerd valt echter te bezien. Waarschijnlijk zijn evolutie en progressie handelsmerken van Daphne en Tomer.

Nieuwe EP I’M FKN FINE laat zich het best beluisteren als een geheel, maar ook los blijven de delen goed overeind. FAITHFUL is de eerste van de vijf tracks tellende EP en een goede kennismaking met een van de boeiendste acts van dit moment.

Saint Clair – Something To Be Said

In april bracht Saint Clair hun eerste single uit, inmiddels staan er vier songs online die tezamen de debuut EP vormen van de band uit Londen.

Wat opvalt aan die liedjes is het zelfvertrouwen waarmee ze worden uitgevoerd en vooral ook gezongen. Maar ook de mix van Amerikaanse en Brits indie-rockstijlen is bijzonder: Strokes meets Radiohead, Pixies meets Oasis. In die richting. Something To Be Said is het titelnummer van de EP en een nummer dat representatief is voor de sound van de jonge band. Saint Clair zegt een liedjes en geen muzikantenband te willen zijn. Als ze te ver van hun doel afdrijven vragen ze zich af ‘wat zou Ringo doen?’ en komen ze weer met beide benen op aarde. Een band om in de smiezen te houden dus dat Saint Clair.

Radio Free Alice – Kick In The Shins

De bandnaam Radio Free Alice doet denken aan Radio Free Europe, een van de vroege topsongs van R.E.M.

Dat kan toeval zijn. Of niet? In ieder geval doet Kick In The Shins best wel denken aan de band van Michael Stipe. Of beter aan de band met Peter Buck, want het is de gitaar en niet de zang die de associaties oproept. Meestal wordt Radio Free Alice op de postpunk-hoop gegooid, maar dat is inmiddels zo’n breed begrip dat het weinig meer zegt. De consensus is wel dat Radio Free Alice opvallend Brits klinkt terwijl ze uit het Australische Melbourne komen. RFA heeft een indrukwekkende hoeveelheid singles en EP’s uit, maar nog geen album. Daar wordt ook nu nog niet over gesproken. Ga ze zien op Into The Great Wide Open op 27 augustus.

Little Grandad – Babe, We’ve Run Out Of Time Again

Little Grandad bestaat net een jaar en heeft nog maar drie nummers uitgebracht, maar de Londense band verkoopt nu al elk optreden uit.

En dat terwijl ze geen postpunk maken of shoegaze of een ander hip genre, maar een hybride van indie, Americana en slacker-rock. En in geval van Babe, We’ve Run Out Of Time Again ook antieke Franse chansons. Babe, We’ve Run Out Of Time Again klinkt live, spontaan en dynamisch en telt meerdere gitaarsolo’s. Stijl en sfeer doen wel aan The Replacements denken.

Little Grandad ontstond tijdens een open mic avond in The Windmill in Brixton, de befaamde broedplaats waar ook bands als Black Country New Road, Black Midi en Sorry zijn begonnen. Middelpunt van Little Grandad zijn de broers Harry en Jack Lower. Voor hij in Little Grandad stapte was Jack overigens manager van Mary In The Junkyard, een andere Windmill band. Hun eerste shows speelde Little Grandad in het voorprogramma van Man/Woman/Chainsaw, dat eveneens onderdeel uitmaakt van The Windmill Scene. Nu we toch met namen strooien: producer van Babe, We’ve Run Out Of Time Again is Kev Jones van The Church.

Whirr – Spiral Again

Shoegaze of gaze-core om de oude stijl een nieuwe naam te geven, is dus de nieuwe postpunk, het dominante genre van dit moment.

De Graadmeter staat er vol mee en er komt deze week weer een nieuw gaze-core nummer bij, Spiral Again van de Californische band Whirr. de band bestaat al zo’n jaar of vijftien, maar is nog niet eerder op onze radar verschenen. Dat komt o.a. omdat Whirr nogal ingewikkeld deed met ‘vinyl only’ releases en albums die alleen via Bandcamp te beluisteren waren. Wat ook niet echt bevorderlijk was voor hun bekendheid is dat ze bijna 10 jaar lang niet hebben opgetreden. Maar sinds vorig jaar spelen ze het spel volgens de regels en is hun ster rijzende.

De 5 albums van Whirr zijn nu gewoon te streamen. Binnenkort komt er iets nieuws bij, een EP die ze delen met de bevriende band Luster. Twee songs per band. Eerder deden ze al zo iets met Nothing, bekend van de pinguinhit Never Come Never Morning. Een van de twee bijdragen van Whirr aan de EP is dus Spiral Again, een song die we bijzonder genoeg vonden om hem uit te roepen tot IJsbreker.

 

Clutter – Grease Baby

Clutter maakt postpunk met de p van pop.

De meiden en jongensband uit Stockholm staat op het punt om hun debuutalbum uit te brengen. De weg daarnaar toe hebben ze geëffend met drie singles waarvan we de eerste twee hebben gemist. Maar de derde dus niet. Gelukkig is dat ook de beste van het stel. Grease Baby is een new waverige rocksong, lekker flegmatisch gezongen door Hilde of Emma en tot de nok toe gevuld met gitaar. Het woordloze refrein zal dagenlang door je hoofd blijven spoken. Gegarandeerd. Album, Sugar Rush volgt begin oktober.

This Is Lorelei – Billy Came Back

Met zijn “hoofdband” Water From Your Eyes maakt Nate Amos best wel ingewikkelde art-rock. Misschien van de weeromstuit, maar met zijn soloproject, This Is Lorelei houdt Nate het juist luchtig, eerder rootsy dan experimenteel.

De songs van This Is Lorelei zijn melodieus en makkelijk behapbaar. Nieuwe single Billy Came Back is een geslaagd voorbeeld van de ongecompliceerde Nate. Wat hij solo ook veel meer doet dan met WFYE is los gaan op zijn gitaar en gitaarspelen kan hij als de beste! This Is Lorelei scoorde vorig jaar een verrassingshit met het Holo Boy album. Dat leidde tot een deal met Matador Records, bekend van o.a. QUOTSA, Spoon en WFYE. Daarop verschijnt begin september zijn nieuwe album, The Singer In My Band. Plan is om ook te gaan touren. Maar dat moet hij nog even goed coördineren met zijn “andere” band, want die is en blijft op nummer 1 staan. In ieder geval voorlopig.