Category: De IJsbreker

Little Grandad – Babe, We’ve Run Out Of Time Again

Little Grandad bestaat net een jaar en heeft nog maar drie nummers uitgebracht, maar de Londense band verkoopt nu al elk optreden uit.

En dat terwijl ze geen postpunk maken of shoegaze of een ander hip genre, maar een hybride van indie, Americana en slacker-rock. En in geval van Babe, We’ve Run Out Of Time Again ook antieke Franse chansons. Babe, We’ve Run Out Of Time Again klinkt live, spontaan en dynamisch en telt meerdere gitaarsolo’s. Stijl en sfeer doen wel aan The Replacements denken.

Little Grandad ontstond tijdens een open mic avond in The Windmill in Brixton, de befaamde broedplaats waar ook bands als Black Country New Road, Black Midi en Sorry zijn begonnen. Middelpunt van Little Grandad zijn de broers Harry en Jack Lower. Voor hij in Little Grandad stapte was Jack overigens manager van Mary In The Junkyard, een andere Windmill band. Hun eerste shows speelde Little Grandad in het voorprogramma van Man/Woman/Chainsaw, dat eveneens onderdeel uitmaakt van The Windmill Scene. Nu we toch met namen strooien: producer van Babe, We’ve Run Out Of Time Again is Kev Jones van The Church.

Whirr – Spiral Again

Shoegaze of gaze-core om de oude stijl een nieuwe naam te geven, is dus de nieuwe postpunk, het dominante genre van dit moment.

De Graadmeter staat er vol mee en er komt deze week weer een nieuw gaze-core nummer bij, Spiral Again van de Californische band Whirr. de band bestaat al zo’n jaar of vijftien, maar is nog niet eerder op onze radar verschenen. Dat komt o.a. omdat Whirr nogal ingewikkeld deed met ‘vinyl only’ releases en albums die alleen via Bandcamp te beluisteren waren. Wat ook niet echt bevorderlijk was voor hun bekendheid is dat ze bijna 10 jaar lang niet hebben opgetreden. Maar sinds vorig jaar spelen ze het spel volgens de regels en is hun ster rijzende.

De 5 albums van Whirr zijn nu gewoon te streamen. Binnenkort komt er iets nieuws bij, een EP die ze delen met de bevriende band Luster. Twee songs per band. Eerder deden ze al zo iets met Nothing, bekend van de pinguinhit Never Come Never Morning. Een van de twee bijdragen van Whirr aan de EP is dus Spiral Again, een song die we bijzonder genoeg vonden om hem uit te roepen tot IJsbreker.

 

Clutter – Grease Baby

Clutter maakt postpunk met de p van pop.

De meiden en jongensband uit Stockholm staat op het punt om hun debuutalbum uit te brengen. De weg daarnaar toe hebben ze geëffend met drie singles waarvan we de eerste twee hebben gemist. Maar de derde dus niet. Gelukkig is dat ook de beste van het stel. Grease Baby is een new waverige rocksong, lekker flegmatisch gezongen door Hilde of Emma en tot de nok toe gevuld met gitaar. Het woordloze refrein zal dagenlang door je hoofd blijven spoken. Gegarandeerd. Album, Sugar Rush volgt begin oktober.

This Is Lorelei – Billy Came Back

Met zijn “hoofdband” Water From Your Eyes maakt Nate Amos best wel ingewikkelde art-rock. Misschien van de weeromstuit, maar met zijn soloproject, This Is Lorelei houdt Nate het juist luchtig, eerder rootsy dan experimenteel.

De songs van This Is Lorelei zijn melodieus en makkelijk behapbaar. Nieuwe single Billy Came Back is een geslaagd voorbeeld van de ongecompliceerde Nate. Wat hij solo ook veel meer doet dan met WFYE is los gaan op zijn gitaar en gitaarspelen kan hij als de beste! This Is Lorelei scoorde vorig jaar een verrassingshit met het Holo Boy album. Dat leidde tot een deal met Matador Records, bekend van o.a. QUOTSA, Spoon en WFYE. Daarop verschijnt begin september zijn nieuwe album, The Singer In My Band. Plan is om ook te gaan touren. Maar dat moet hij nog even goed coördineren met zijn “andere” band, want die is en blijft op nummer 1 staan. In ieder geval voorlopig.

 

thistle. – pieces

De grunge uit de jaren ’90 zit momenteel weer helemaal in de lift. Wat een geluk voor onze luisteraars ;). Neem nou bands als Wunderhorse, Bleech 9:3, Keo, untitled, Tooth, Basht. en nu ook thistle. ook dus met een .

Niet Seattle (geen eens de VS) is de basis voor deze nieuwe grunge golf, maar de Britten zetten de toon. Helemaal in die toon valt thistle. met stevige, gruizige gitaarpartijen en afwisselende zang van mompel naar schreeuw. Het trio thistle. uit Northampton is voor ons nog een vrij nieuwe naam, maar stond vorig jaar al op Left Of The Dial. Eind mei kwam hun backflip EP uit en daarvan is het pittige pieces met shoegaze en hardcorepunk elementen het prijsnummer. We zien al veel luisteraars en concerten aan de andere kant van de plas, hier is het nog stil. Daar mag wel wat verandering in komen, laten wij maar een eerste aanzet geven..

 

Tooth – Schoolyard

Begin dit jaar bracht het Londense Tooth hun eerste single uit. In rap tempo volgden er nog twee die nu samen met twee nieuwe nummers hun debuut EP Restless In Bloom vormen.

Een van die vijf liedjes, Medicine is een oud IJsbreker. Dat geeft al aan dat we vertrouwen hebben in de boys. Dat vertrouwen wordt niet alleen niet beschaamd door de nieuwe EP, maar juist enorm opgekrikt. Er zijn maar weinig bands die zo vroeg in hun carrière al zo overtuigend klinken. Dat roept dus om een opvolger van Medicine. Dat is Schoolyard, het openingsnummer van de EP geworden. Hoewel de Tooth-leden zeggen veel naar Dinosaur Jr en Amerikaanse emo te luisteren is Schoolyard een oer Engelse indie-rocksong met echo’s van The Smiths in de melodie en Oasis in de zang. Niet typisch Brits is het wervelende slot: een eruptie van gitaren die bijna de hele tweede helft van het nummer in beslag neemt. En Schoolyard is dus niet het enige en misschien zelfs nog geen eens het beste nummer van de EP. Zoiets noemen we een daverend debuut.

Concert: 22 oktober Left Of The Dial, Rotterdam.

Midrift – not far gone 

Zit je toch altijd goed op te letten, dreigt er een band tussen de mazen van het net door te glippen die wel eens heel snel heel groot zou kunnen gaan worden!

Eigenijk is Midrift dat al een beetje. Al voordat hun debuutalbum uitkwam trok de band uit San Francisco bijna een miljoen luisteraars op Spotify. Bijzonder is dat ze die fans wisten te imponeren via TikTok, een medium dat uitblinkt in het lanceren van Koreaanse meisjesgroepen, make-up modellen en kindersterretjes. En dus geen powertrios die 90’s rocksoorten als shoegaze, emo en grunge op een hoop gooien en daar iets explosiefs van brouwen. Is er dan toch nog hoop? Dat eerste album is nu uit en beter dan de fans durfden te hopen. Op Silhouette staan 10 muzikale molotovcocktails in volume variërend van behoorlijk hard tot snoeihard en in tempo van slepend tot racend.  De zang neigt soms naar grunten. Gemiddelde lengte van de songs is een krappe 3 minuten.

Het ook los verkrijgbare not far gone is een prima instaptrack. Hij heeft alle genoemde eigenschappen plus de nog niet genoemde, maar niet onbelangrijke toegankelijkheid. De song eindigt met een mompelend meisje, een klein maar niet onbelangrijk detail. Wij zijn er dus net bij voor de bom barst. De boekers van Best Kept Secret en de programmeur van Het Patronaat hadden mogelijk inside information. Voor BKS zijn we te laat, dat is dit weekend maar voor Haarlem ben je nog op tijd. Daar kun je de 17e getuige zijn van het eerste clubconcert in Nederland van een band die misschien wel eens de nieuwe Turnstile zou kunnen worden.

Man/Woman/Chainsaw – Goddamn, Lizard Man!

Tot nu toe mocht Vera Leppänen de vocale honneurs waarnemen, maar op de allernieuwste single van Man/Woman/Chainsaw horen we de stem van gitarist Billy Ward.

Hij zingt een tekst over mensen, mannen vooral die een ongezonde aantrekkingskracht uitoefen op anderen terwijl ze niks goeds in de zin hebben. Misschien heeft hij het wel over de befaamde reptielen van Thierry Baudet. Maar waarschijnlijk eerder over types als Baudet. De toch wat raadselachtige tekst van Goddamn, Lizard Man!i s gestoken in een -om het op zijn Frans te zeggen- sneaky, swampy, spooky song.  Goddamn, Lizard Man! doet dienst als 3e lokkertje voor het debuutalbum van het 6 koppige Man/Woman/Chainsaw uit Londen. Dat gaat Cannonball heten en komt over ongeveer 60 dagen uit. Ofwel begin augustus. 

Westside Cowboy – Kick Stones (The Boys)

Westside Cowboy heeft het op de collectieve heupen, maar op een positieve manier.

Nog maar nauwelijks bijgekomen van hun succesvolle tour als support-act van Geese, en nog geen half jaar na de release van bun debuut EP kondigt de band aan in blijde verwachting te zijn van hun allereerste album. En opnieuw de baan op te gaan! Dit keer als hoofdact. Het geboortekaartje heeft de vorm van een nieuwe single, die net zo goed is als we hoopten. Met Kick Stones (The Boys) eert de band uit Manchester een van hun grootste voorbeelden (en die van Geese); The Velvet Underground.

Model voor Kick Stones (The Boys) stond namelijk een live-versie van What Goes On van Lou Reed’s oude band. Maar Kick Stones is zeker geen flauwe imitatie. Meer een update of een modernisering van de tijdloze rammelrock van The Velvets. Hoe het ook zij, de lat ligt hoog voor het debuutalbum van Westside Cowboy.

De band staat deze zomer op Down The Rabbit Hole en Rock Werchter en eind oktober in Doornroosje en Paradiso Noord. Het album, It Goes On verschijnt op op 21 augustus.

Kevin Morby – 100,000

Doorgaans reserveren we onze IJsbrekers voor beginnende bands, voor acts die wel wat steun kunnen gebruiken. Deze week echter zetten we onze schouders onder een man die al aan zijn 8e album toe is.

Hoe zit dat? Nou, ten eerste bevestigt de uitzondering de regel, ten tweede is 100,000 het beste nummer dat deze maand is uitgekomen. En ten derde mag Kevin Morby dan wel bekend zijn, beroemd is hij zeker niet. En dat is jammer, want die 8 albums zijn zonder uitzondering de moeite waard. Wat een grote doorbraak van de Texaanse singer-songwriter waarschijnlijk in de weg staat is het kalme karakter van zijn songs. Zijn liedjes vallen alleen op als je luistert, maar als je luistert wacht een grote beloning: warme melodieën, humanistische teksten en eerlijke zang. Dit alles binnen een kader van indie en Americana met soms een vleugje Lou Reed of een druppeltje Bob Dylan.

Kevin’s jongste album, Little Wide Open werd geproduceerd door Aaron Dessner van The National en telt bijdragen van o.a. Justin Vernon en Lucinda Williams. Het album staat vol hoogtepunten, maar het allermooist is misschien wel het nummer 100,000 dat langzaam opbouwt naar een heerlijke climax. Wie hier niet warm voor loopt heeft een hart van steen, of faeces in de oren, dat kan ook 😉

Concert: 2 juli Paradiso.