Category: De IJsbreker

Midrift – not far gone 

Zit je toch altijd goed op te letten, dreigt er een band tussen de mazen van het net door te glippen die wel eens heel snel heel groot zou kunnen gaan worden!

Eigenijk is Midrift dat al een beetje. Al voordat hun debuutalbum uitkwam trok de band uit San Francisco bijna een miljoen luisteraars op Spotify. Bijzonder is dat ze die fans wisten te imponeren via TikTok, een medium dat uitblinkt in het lanceren van Koreaanse meisjesgroepen, make-up modellen en kindersterretjes. En dus geen powertrios die 90’s rocksoorten als shoegaze, emo en grunge op een hoop gooien en daar iets explosiefs van brouwen. Is er dan toch nog hoop? Dat eerste album is nu uit en beter dan de fans durfden te hopen. Op Silhouette staan 10 muzikale molotovcocktails in volume variërend van behoorlijk hard tot snoeihard en in tempo van slepend tot racend.  De zang neigt soms naar grunten. Gemiddelde lengte van de songs is een krappe 3 minuten.

Het ook los verkrijgbare not far gone is een prima instaptrack. Hij heeft alle genoemde eigenschappen plus de nog niet genoemde, maar niet onbelangrijke toegankelijkheid. De song eindigt met een mompelend meisje, een klein maar niet onbelangrijk detail. Wij zijn er dus net bij voor de bom barst. De boekers van Best Kept Secret en de programmeur van Het Patronaat hadden mogelijk inside information. Voor BKS zijn we te laat, dat is dit weekend maar voor Haarlem ben je nog op tijd. Daar kun je de 17e getuige zijn van het eerste clubconcert in Nederland van een band die misschien wel eens de nieuwe Turnstile zou kunnen worden.

Man/Woman/Chainsaw – Goddamn, Lizard Man!

Tot nu toe mocht Vera Leppänen de vocale honneurs waarnemen, maar op de allernieuwste single van Man/Woman/Chainsaw horen we de stem van gitarist Billy Ward.

Hij zingt een tekst over mensen, mannen vooral die een ongezonde aantrekkingskracht uitoefen op anderen terwijl ze niks goeds in de zin hebben. Misschien heeft hij het wel over de befaamde reptielen van Thierry Baudet. Maar waarschijnlijk eerder over types als Baudet. De toch wat raadselachtige tekst van Goddamn, Lizard Man!i s gestoken in een -om het op zijn Frans te zeggen- sneaky, swampy, spooky song.  Goddamn, Lizard Man! doet dienst als 3e lokkertje voor het debuutalbum van het 6 koppige Man/Woman/Chainsaw uit Londen. Dat gaat Cannonball heten en komt over ongeveer 60 dagen uit. Ofwel begin augustus. 

Westside Cowboy – Kick Stones (The Boys)

Westside Cowboy heeft het op de collectieve heupen, maar op een positieve manier.

Nog maar nauwelijks bijgekomen van hun succesvolle tour als support-act van Geese, en nog geen half jaar na de release van bun debuut EP kondigt de band aan in blijde verwachting te zijn van hun allereerste album. En opnieuw de baan op te gaan! Dit keer als hoofdact. Het geboortekaartje heeft de vorm van een nieuwe single, die net zo goed is als we hoopten. Met Kick Stones (The Boys) eert de band uit Manchester een van hun grootste voorbeelden (en die van Geese); The Velvet Underground.

Model voor Kick Stones (The Boys) stond namelijk een live-versie van What Goes On van Lou Reed’s oude band. Maar Kick Stones is zeker geen flauwe imitatie. Meer een update of een modernisering van de tijdloze rammelrock van The Velvets. Hoe het ook zij, de lat ligt hoog voor het debuutalbum van Westside Cowboy.

De band staat deze zomer op Down The Rabbit Hole en Rock Werchter en eind oktober in Doornroosje en Paradiso Noord. Het album, It Goes On verschijnt op op 21 augustus.

Kevin Morby – 100,000

Doorgaans reserveren we onze IJsbrekers voor beginnende bands, voor acts die wel wat steun kunnen gebruiken. Deze week echter zetten we onze schouders onder een man die al aan zijn 8e album toe is.

Hoe zit dat? Nou, ten eerste bevestigt de uitzondering de regel, ten tweede is 100,000 het beste nummer dat deze maand is uitgekomen. En ten derde mag Kevin Morby dan wel bekend zijn, beroemd is hij zeker niet. En dat is jammer, want die 8 albums zijn zonder uitzondering de moeite waard. Wat een grote doorbraak van de Texaanse singer-songwriter waarschijnlijk in de weg staat is het kalme karakter van zijn songs. Zijn liedjes vallen alleen op als je luistert, maar als je luistert wacht een grote beloning: warme melodieën, humanistische teksten en eerlijke zang. Dit alles binnen een kader van indie en Americana met soms een vleugje Lou Reed of een druppeltje Bob Dylan.

Kevin’s jongste album, Little Wide Open werd geproduceerd door Aaron Dessner van The National en telt bijdragen van o.a. Justin Vernon en Lucinda Williams. Het album staat vol hoogtepunten, maar het allermooist is misschien wel het nummer 100,000 dat langzaam opbouwt naar een heerlijke climax. Wie hier niet warm voor loopt heeft een hart van steen, of faeces in de oren, dat kan ook 😉

Concert: 2 juli Paradiso.

Caroline Rose – Yip Yip Yow 

Caroline Rose is een regenboogartiest. Niet zozeer omdat ze zich als queer identificeert, maar omdat die in de loop van hun nu 15 jaar en 7 albums durende loopbaan een heel scala aan stijlen heeft beoefend; van hardcore country tot stevige rock en alles wat daar tussen zit.

Niet omdat die niet kan kiezen, maar omdat die niet wil kiezen. Op nieuwe single Yip Yip Yow staat Uncle Carol -zoals de New Yorkse artiest liefkozend wordt genoemd- in de psychobilly modus. Carol loopt al 10 jaar met het nummer in hun hoofd, maar heeft nu dus eindelijk een versie opgenomen waar die mee kan leven. Dank gaat uit naar producer John Congleton, wiens naam we recentelijk nog hebben laten vallen i.v.m zijn werk voor Death Cab For Cutie, Friko en Courtney Barnett. Caroline hoopt dat Yip Yip Rock klinkt als een nummer dat is ogenomen in een garage door 4 teenagers die net zo fan zijn van The Gun Club als van Britney Spears. Achter de tekst moet je niks zoeken, dat is gewoon lekker klinkende onzin, aldus Uncle Carol.

Swapmeet – Sand

Duetten zijn vrij zeldzaam in indie-land. Maar dat is niet de enige reden dat Swapmeet opvalt met nieuwe single Sand.

De dame en heer die elkaar toezingen zijn Venus O’Brion en Jack Medlyn, respectievelijk de gitariste en drummer van de band. Sand is de opvolger van I Know dat we een week of wat geleden oppikten. Toen wisten we te vertellen dat Swapmeet uit Adelaide komt, het verre Australië dus en presenteerden we de band zeer als veelbelovend. Die belofte maken ze nu al waar met Sand, dat in tegenstelling tot zijn grungy voorganger een warme, wat weemoedige ballad is. Maar net als je begint te vrezen voor het glazuur op je tanden zet de band een versnelling wat zorgt voor het nodige leven in de brouwerij. Een mooie gitaarsolo maakt het liedje af. Mount Zero, zo gaat het debuutalbum van Swapmeet heten. Medio juli komt hij uit.

Basht. – Perfume

We hebben weer een opkomende band uit Ierland om aan je te voor te stellen. Onlangs nog THEATRE en eerder natuurlijk al Bleech 9:3, Cardinals, Gurriers, etc, enz. Nu is het tijd om Basht. op het IJsbreker schild te tillen. Het viertal combineert grunge met spooky, gruizige elementen in het verlengde van Wunderhorse waar ze al voorprogramma’s van verzorgden. Ook van DEADLETTER trouwens. Perfume is een spannende, gelaagde track die op het eind steeds ruiger wordt met als knal op de vuurpijl een opluchtende gitaarsolo. Prachtig!

Basht. stond vorig jaar al op Into The Great Wide Open en Left Of The Dial, begin dit jaar op ESNS en kan je binnenkort gaan zien in EKKO en op Vestrock en Rock Werchter.

Mouth Ulcers – Closer To You

Zoals de ouden zongen, rocken de jongen.

In geval van Mouth Ulcers is dat á la bands als The Cure, Bauhaus, Joy Division en al die andere Britse doemrockers, die begin jaren 80 van zich lieten horen. Het was een tijd van economische malaise en internationale spanningen. Een beetje zoals nu dus. Ook muzikaal herhaalt de geschiedenis zich. Postpunk en neo new wave bands schieten als paddenstoelen uit de vervuilde bodem. Neem Mouth Ulcers, een band die klinkt alsof het 1984 is. De stijl van de jonge Londenaren werd toendertijd gothic genoemd. Nu spreken we van dark wave. Mouth Ulcers trekt een breed publiek aan, ouderen die de Eighties hebben meegemaakt, leeftijdgenoten die weinig reden tot optimisme voelen, maar ook mensen die wel houden van een beetje zombie of vampier-rock op zijn tijd.

THEATRE – The Fall 

Het is alsof ze het erom doen! Als je je band THEATRE noemt en je debuutsingle The Fall dan wil je niet gevonden worden!

Maar de aanhouder vindt en dus kunnen we je vertellen dat dit THEATRE uit Ierland komt, uit Limerick om precies te zijn. Ze zijn met zijn vijven en worden aangevoerd door een zangeres met de schone Ierse naam Meave O’Shea. Zij tekende voor de tekst van The Fall, een verdrietig liefdeslied met een happy end. De muziek van de robuuste indierocksong schreven ze met zijn allen. Het onderscheidende element van THEATRE is zangkunst van miss Meave. Ze kan stevig uithalen, maar gebruikt haar geheime kracht spaarzaam en met smaak. The Fall is dus de allereerste single van THEATRE. En een zeldzaam goed begin.

Opus Kink – Come Over, Do Me Wrong

Volgens het persbericht is Opus Kink een punkband met jazz en country invloeden. ‘We beg to differ’, zoals de Engelsen zouden zeggen..

In ieder geval niet op nieuwe single Come Over, Do Me Wrong. Punk is agressief dan wel assertief. Dat is de single geen van twee. Een sax maakt nog geen jazz net zomin als een steelgitaar country maakt. Bijzonder en goed is het allemaal wel en ook een beetje gek, en gek is altijd goed. Opus Kink komt uit Brighton en legt momenteel de laatste hand aan hun debuutalbum dat eind juli moet verschijnen. The Sweet Goodbye is een wat vreemde titel voor een eerste album. Maar zoals je inmiddels wel begrepen hebt,  Opus Kink is dan ook geen gewone band.

Concert: 9 december in Paradiso.