Category: De IJsbreker

This Is Lorelei – Billy Came Back

Met zijn “hoofdband” Water From Your Eyes maakt Nate Amos best wel ingewikkelde art-rock. Misschien van de weeromstuit, maar met zijn soloproject, This Is Lorelei houdt Nate het juist luchtig, eerder rootsy dan experimenteel.

De songs van This Is Lorelei zijn melodieus en makkelijk behapbaar. Nieuwe single Billy Came Back is een geslaagd voorbeeld van de ongecompliceerde Nate. Wat hij solo ook veel meer doet dan met WFYE is los gaan op zijn gitaar en gitaarspelen kan hij als de beste! This Is Lorelei scoorde vorig jaar een verrassingshit met het Holo Boy album. Dat leidde tot een deal met Matador Records, bekend van o.a. QUOTSA, Spoon en WFYE. Daarop verschijnt begin september zijn nieuwe album, The Singer In My Band. Plan is om ook te gaan touren. Maar dat moet hij nog even goed coördineren met zijn “andere” band, want die is en blijft op nummer 1 staan. In ieder geval voorlopig.

 

thistle. – pieces

De grunge uit de jaren ’90 zit momenteel weer helemaal in de lift. Wat een geluk voor onze luisteraars ;). Neem nou bands als Wunderhorse, Bleech 9:3, Keo, untitled, Tooth, Basht. en nu ook thistle. ook dus met een .

Niet Seattle (geen eens de VS) is de basis voor deze nieuwe grunge golf, maar de Britten zetten de toon. Helemaal in die toon valt thistle. met stevige, gruizige gitaarpartijen en afwisselende zang van mompel naar schreeuw. Het trio thistle. uit Northampton is voor ons nog een vrij nieuwe naam, maar stond vorig jaar al op Left Of The Dial. Eind mei kwam hun backflip EP uit en daarvan is het pittige pieces met shoegaze en hardcorepunk elementen het prijsnummer. We zien al veel luisteraars en concerten aan de andere kant van de plas, hier is het nog stil. Daar mag wel wat verandering in komen, laten wij maar een eerste aanzet geven..

 

Tooth – Schoolyard

Begin dit jaar bracht het Londense Tooth hun eerste single uit. In rap tempo volgden er nog twee die nu samen met twee nieuwe nummers hun debuut EP Restless In Bloom vormen.

Een van die vijf liedjes, Medicine is een oud IJsbreker. Dat geeft al aan dat we vertrouwen hebben in de boys. Dat vertrouwen wordt niet alleen niet beschaamd door de nieuwe EP, maar juist enorm opgekrikt. Er zijn maar weinig bands die zo vroeg in hun carrière al zo overtuigend klinken. Dat roept dus om een opvolger van Medicine. Dat is Schoolyard, het openingsnummer van de EP geworden. Hoewel de Tooth-leden zeggen veel naar Dinosaur Jr en Amerikaanse emo te luisteren is Schoolyard een oer Engelse indie-rocksong met echo’s van The Smiths in de melodie en Oasis in de zang. Niet typisch Brits is het wervelende slot: een eruptie van gitaren die bijna de hele tweede helft van het nummer in beslag neemt. En Schoolyard is dus niet het enige en misschien zelfs nog geen eens het beste nummer van de EP. Zoiets noemen we een daverend debuut.

Concert: 22 oktober Left Of The Dial, Rotterdam.

Midrift – not far gone 

Zit je toch altijd goed op te letten, dreigt er een band tussen de mazen van het net door te glippen die wel eens heel snel heel groot zou kunnen gaan worden!

Eigenijk is Midrift dat al een beetje. Al voordat hun debuutalbum uitkwam trok de band uit San Francisco bijna een miljoen luisteraars op Spotify. Bijzonder is dat ze die fans wisten te imponeren via TikTok, een medium dat uitblinkt in het lanceren van Koreaanse meisjesgroepen, make-up modellen en kindersterretjes. En dus geen powertrios die 90’s rocksoorten als shoegaze, emo en grunge op een hoop gooien en daar iets explosiefs van brouwen. Is er dan toch nog hoop? Dat eerste album is nu uit en beter dan de fans durfden te hopen. Op Silhouette staan 10 muzikale molotovcocktails in volume variërend van behoorlijk hard tot snoeihard en in tempo van slepend tot racend.  De zang neigt soms naar grunten. Gemiddelde lengte van de songs is een krappe 3 minuten.

Het ook los verkrijgbare not far gone is een prima instaptrack. Hij heeft alle genoemde eigenschappen plus de nog niet genoemde, maar niet onbelangrijke toegankelijkheid. De song eindigt met een mompelend meisje, een klein maar niet onbelangrijk detail. Wij zijn er dus net bij voor de bom barst. De boekers van Best Kept Secret en de programmeur van Het Patronaat hadden mogelijk inside information. Voor BKS zijn we te laat, dat is dit weekend maar voor Haarlem ben je nog op tijd. Daar kun je de 17e getuige zijn van het eerste clubconcert in Nederland van een band die misschien wel eens de nieuwe Turnstile zou kunnen worden.

Man/Woman/Chainsaw – Goddamn, Lizard Man!

Tot nu toe mocht Vera Leppänen de vocale honneurs waarnemen, maar op de allernieuwste single van Man/Woman/Chainsaw horen we de stem van gitarist Billy Ward.

Hij zingt een tekst over mensen, mannen vooral die een ongezonde aantrekkingskracht uitoefen op anderen terwijl ze niks goeds in de zin hebben. Misschien heeft hij het wel over de befaamde reptielen van Thierry Baudet. Maar waarschijnlijk eerder over types als Baudet. De toch wat raadselachtige tekst van Goddamn, Lizard Man!i s gestoken in een -om het op zijn Frans te zeggen- sneaky, swampy, spooky song.  Goddamn, Lizard Man! doet dienst als 3e lokkertje voor het debuutalbum van het 6 koppige Man/Woman/Chainsaw uit Londen. Dat gaat Cannonball heten en komt over ongeveer 60 dagen uit. Ofwel begin augustus. 

Westside Cowboy – Kick Stones (The Boys)

Westside Cowboy heeft het op de collectieve heupen, maar op een positieve manier.

Nog maar nauwelijks bijgekomen van hun succesvolle tour als support-act van Geese, en nog geen half jaar na de release van bun debuut EP kondigt de band aan in blijde verwachting te zijn van hun allereerste album. En opnieuw de baan op te gaan! Dit keer als hoofdact. Het geboortekaartje heeft de vorm van een nieuwe single, die net zo goed is als we hoopten. Met Kick Stones (The Boys) eert de band uit Manchester een van hun grootste voorbeelden (en die van Geese); The Velvet Underground.

Model voor Kick Stones (The Boys) stond namelijk een live-versie van What Goes On van Lou Reed’s oude band. Maar Kick Stones is zeker geen flauwe imitatie. Meer een update of een modernisering van de tijdloze rammelrock van The Velvets. Hoe het ook zij, de lat ligt hoog voor het debuutalbum van Westside Cowboy.

De band staat deze zomer op Down The Rabbit Hole en Rock Werchter en eind oktober in Doornroosje en Paradiso Noord. Het album, It Goes On verschijnt op op 21 augustus.

Kevin Morby – 100,000

Doorgaans reserveren we onze IJsbrekers voor beginnende bands, voor acts die wel wat steun kunnen gebruiken. Deze week echter zetten we onze schouders onder een man die al aan zijn 8e album toe is.

Hoe zit dat? Nou, ten eerste bevestigt de uitzondering de regel, ten tweede is 100,000 het beste nummer dat deze maand is uitgekomen. En ten derde mag Kevin Morby dan wel bekend zijn, beroemd is hij zeker niet. En dat is jammer, want die 8 albums zijn zonder uitzondering de moeite waard. Wat een grote doorbraak van de Texaanse singer-songwriter waarschijnlijk in de weg staat is het kalme karakter van zijn songs. Zijn liedjes vallen alleen op als je luistert, maar als je luistert wacht een grote beloning: warme melodieën, humanistische teksten en eerlijke zang. Dit alles binnen een kader van indie en Americana met soms een vleugje Lou Reed of een druppeltje Bob Dylan.

Kevin’s jongste album, Little Wide Open werd geproduceerd door Aaron Dessner van The National en telt bijdragen van o.a. Justin Vernon en Lucinda Williams. Het album staat vol hoogtepunten, maar het allermooist is misschien wel het nummer 100,000 dat langzaam opbouwt naar een heerlijke climax. Wie hier niet warm voor loopt heeft een hart van steen, of faeces in de oren, dat kan ook 😉

Concert: 2 juli Paradiso.

Caroline Rose – Yip Yip Yow 

Caroline Rose is een regenboogartiest. Niet zozeer omdat ze zich als queer identificeert, maar omdat die in de loop van hun nu 15 jaar en 7 albums durende loopbaan een heel scala aan stijlen heeft beoefend; van hardcore country tot stevige rock en alles wat daar tussen zit.

Niet omdat die niet kan kiezen, maar omdat die niet wil kiezen. Op nieuwe single Yip Yip Yow staat Uncle Carol -zoals de New Yorkse artiest liefkozend wordt genoemd- in de psychobilly modus. Carol loopt al 10 jaar met het nummer in hun hoofd, maar heeft nu dus eindelijk een versie opgenomen waar die mee kan leven. Dank gaat uit naar producer John Congleton, wiens naam we recentelijk nog hebben laten vallen i.v.m zijn werk voor Death Cab For Cutie, Friko en Courtney Barnett. Caroline hoopt dat Yip Yip Rock klinkt als een nummer dat is ogenomen in een garage door 4 teenagers die net zo fan zijn van The Gun Club als van Britney Spears. Achter de tekst moet je niks zoeken, dat is gewoon lekker klinkende onzin, aldus Uncle Carol.

Swapmeet – Sand

Duetten zijn vrij zeldzaam in indie-land. Maar dat is niet de enige reden dat Swapmeet opvalt met nieuwe single Sand.

De dame en heer die elkaar toezingen zijn Venus O’Brion en Jack Medlyn, respectievelijk de gitariste en drummer van de band. Sand is de opvolger van I Know dat we een week of wat geleden oppikten. Toen wisten we te vertellen dat Swapmeet uit Adelaide komt, het verre Australië dus en presenteerden we de band zeer als veelbelovend. Die belofte maken ze nu al waar met Sand, dat in tegenstelling tot zijn grungy voorganger een warme, wat weemoedige ballad is. Maar net als je begint te vrezen voor het glazuur op je tanden zet de band een versnelling wat zorgt voor het nodige leven in de brouwerij. Een mooie gitaarsolo maakt het liedje af. Mount Zero, zo gaat het debuutalbum van Swapmeet heten. Medio juli komt hij uit.

Basht. – Perfume

We hebben weer een opkomende band uit Ierland om aan je te voor te stellen. Onlangs nog THEATRE en eerder natuurlijk al Bleech 9:3, Cardinals, Gurriers, etc, enz. Nu is het tijd om Basht. op het IJsbreker schild te tillen. Het viertal combineert grunge met spooky, gruizige elementen in het verlengde van Wunderhorse waar ze al voorprogramma’s van verzorgden. Ook van DEADLETTER trouwens. Perfume is een spannende, gelaagde track die op het eind steeds ruiger wordt met als knal op de vuurpijl een opluchtende gitaarsolo. Prachtig!

Basht. stond vorig jaar al op Into The Great Wide Open en Left Of The Dial, begin dit jaar op ESNS en kan je binnenkort gaan zien in EKKO en op Vestrock en Rock Werchter.