Category: De IJsbreker

FifteenØeight – FAITHFUL

Fifteen0eight ook wel geschreven als FifteenØeight en uitgesproken als fifteen-oh-eight is een bijzonder duo uit Boston bestaande uit Daphne Eleftheriadou en Tomer Oron.

Daphne en Tomer maken luistermuziek met een beat. Je kunt er dus op kunt dansen, maar niet al te uitbundig en beter thuis dan in een club. Toen Fifteen0eight debuteerde in 2022 met de single All The Things You Did klonken ze zowel experimenteler als conventioneler dan nu. D.w.z. in de zang van Daphne was haar geslacht te herkennen. Dat is op FAITHFUL met zijn vervormde vocalen niet het geval. De debuutsingle klonk ook meer als een improvisatie dan als een compositie zoals nu wel het geval is. De ontwikkeling van abstracte art-pop naar bevlogen prog-rock is goed te volgen op de vele singles en twee albums die het duo sindsdien heeft uitgebracht. Of de sound van FifteenOeight nu is helemaal uitgekristalliseerd valt echter te bezien. Waarschijnlijk zijn evolutie en progressie handelsmerken van Daphne en Tomer.

Nieuwe EP I’M FKN FINE laat zich het best beluisteren als een geheel, maar ook los blijven de delen goed overeind. FAITHFUL is de eerste van de vijf tracks tellende EP en een goede kennismaking met een van de boeiendste acts van dit moment.

Saint Clair – Something To Be Said

In april bracht Saint Clair hun eerste single uit, inmiddels staan er vier songs online die tezamen de debuut EP vormen van de band uit Londen.

Wat opvalt aan die liedjes is het zelfvertrouwen waarmee ze worden uitgevoerd en vooral ook gezongen. Maar ook de mix van Amerikaanse en Brits indie-rockstijlen is bijzonder: Strokes meets Radiohead, Pixies meets Oasis. In die richting. Something To Be Said is het titelnummer van de EP en een nummer dat representatief is voor de sound van de jonge band. Saint Clair zegt een liedjes en geen muzikantenband te willen zijn. Als ze te ver van hun doel afdrijven vragen ze zich af ‘wat zou Ringo doen?’ en komen ze weer met beide benen op aarde. Een band om in de smiezen te houden dus dat Saint Clair.

Radio Free Alice – Kick In The Shins

De bandnaam Radio Free Alice doet denken aan Radio Free Europe, een van de vroege topsongs van R.E.M.

Dat kan toeval zijn. Of niet? In ieder geval doet Kick In The Shins best wel denken aan de band van Michael Stipe. Of beter aan de band met Peter Buck, want het is de gitaar en niet de zang die de associaties oproept. Meestal wordt Radio Free Alice op de postpunk-hoop gegooid, maar dat is inmiddels zo’n breed begrip dat het weinig meer zegt. De consensus is wel dat Radio Free Alice opvallend Brits klinkt terwijl ze uit het Australische Melbourne komen. RFA heeft een indrukwekkende hoeveelheid singles en EP’s uit, maar nog geen album. Daar wordt ook nu nog niet over gesproken. Ga ze zien op Into The Great Wide Open op 27 augustus.

Little Grandad – Babe, We’ve Run Out Of Time Again

Little Grandad bestaat net een jaar en heeft nog maar drie nummers uitgebracht, maar de Londense band verkoopt nu al elk optreden uit.

En dat terwijl ze geen postpunk maken of shoegaze of een ander hip genre, maar een hybride van indie, Americana en slacker-rock. En in geval van Babe, We’ve Run Out Of Time Again ook antieke Franse chansons. Babe, We’ve Run Out Of Time Again klinkt live, spontaan en dynamisch en telt meerdere gitaarsolo’s. Stijl en sfeer doen wel aan The Replacements denken.

Little Grandad ontstond tijdens een open mic avond in The Windmill in Brixton, de befaamde broedplaats waar ook bands als Black Country New Road, Black Midi en Sorry zijn begonnen. Middelpunt van Little Grandad zijn de broers Harry en Jack Lower. Voor hij in Little Grandad stapte was Jack overigens manager van Mary In The Junkyard, een andere Windmill band. Hun eerste shows speelde Little Grandad in het voorprogramma van Man/Woman/Chainsaw, dat eveneens onderdeel uitmaakt van The Windmill Scene. Nu we toch met namen strooien: producer van Babe, We’ve Run Out Of Time Again is Kev Jones van The Church.

Whirr – Spiral Again

Shoegaze of gaze-core om de oude stijl een nieuwe naam te geven, is dus de nieuwe postpunk, het dominante genre van dit moment.

De Graadmeter staat er vol mee en er komt deze week weer een nieuw gaze-core nummer bij, Spiral Again van de Californische band Whirr. de band bestaat al zo’n jaar of vijftien, maar is nog niet eerder op onze radar verschenen. Dat komt o.a. omdat Whirr nogal ingewikkeld deed met ‘vinyl only’ releases en albums die alleen via Bandcamp te beluisteren waren. Wat ook niet echt bevorderlijk was voor hun bekendheid is dat ze bijna 10 jaar lang niet hebben opgetreden. Maar sinds vorig jaar spelen ze het spel volgens de regels en is hun ster rijzende.

De 5 albums van Whirr zijn nu gewoon te streamen. Binnenkort komt er iets nieuws bij, een EP die ze delen met de bevriende band Luster. Twee songs per band. Eerder deden ze al zo iets met Nothing, bekend van de pinguinhit Never Come Never Morning. Een van de twee bijdragen van Whirr aan de EP is dus Spiral Again, een song die we bijzonder genoeg vonden om hem uit te roepen tot IJsbreker.

 

Clutter – Grease Baby

Clutter maakt postpunk met de p van pop.

De meiden en jongensband uit Stockholm staat op het punt om hun debuutalbum uit te brengen. De weg daarnaar toe hebben ze geëffend met drie singles waarvan we de eerste twee hebben gemist. Maar de derde dus niet. Gelukkig is dat ook de beste van het stel. Grease Baby is een new waverige rocksong, lekker flegmatisch gezongen door Hilde of Emma en tot de nok toe gevuld met gitaar. Het woordloze refrein zal dagenlang door je hoofd blijven spoken. Gegarandeerd. Album, Sugar Rush volgt begin oktober.

This Is Lorelei – Billy Came Back

Met zijn “hoofdband” Water From Your Eyes maakt Nate Amos best wel ingewikkelde art-rock. Misschien van de weeromstuit, maar met zijn soloproject, This Is Lorelei houdt Nate het juist luchtig, eerder rootsy dan experimenteel.

De songs van This Is Lorelei zijn melodieus en makkelijk behapbaar. Nieuwe single Billy Came Back is een geslaagd voorbeeld van de ongecompliceerde Nate. Wat hij solo ook veel meer doet dan met WFYE is los gaan op zijn gitaar en gitaarspelen kan hij als de beste! This Is Lorelei scoorde vorig jaar een verrassingshit met het Holo Boy album. Dat leidde tot een deal met Matador Records, bekend van o.a. QUOTSA, Spoon en WFYE. Daarop verschijnt begin september zijn nieuwe album, The Singer In My Band. Plan is om ook te gaan touren. Maar dat moet hij nog even goed coördineren met zijn “andere” band, want die is en blijft op nummer 1 staan. In ieder geval voorlopig.

 

thistle. – pieces

De grunge uit de jaren ’90 zit momenteel weer helemaal in de lift. Wat een geluk voor onze luisteraars ;). Neem nou bands als Wunderhorse, Bleech 9:3, Keo, untitled, Tooth, Basht. en nu ook thistle. ook dus met een .

Niet Seattle (geen eens de VS) is de basis voor deze nieuwe grunge golf, maar de Britten zetten de toon. Helemaal in die toon valt thistle. met stevige, gruizige gitaarpartijen en afwisselende zang van mompel naar schreeuw. Het trio thistle. uit Northampton is voor ons nog een vrij nieuwe naam, maar stond vorig jaar al op Left Of The Dial. Eind mei kwam hun backflip EP uit en daarvan is het pittige pieces met shoegaze en hardcorepunk elementen het prijsnummer. We zien al veel luisteraars en concerten aan de andere kant van de plas, hier is het nog stil. Daar mag wel wat verandering in komen, laten wij maar een eerste aanzet geven..

 

Tooth – Schoolyard

Begin dit jaar bracht het Londense Tooth hun eerste single uit. In rap tempo volgden er nog twee die nu samen met twee nieuwe nummers hun debuut EP Restless In Bloom vormen.

Een van die vijf liedjes, Medicine is een oud IJsbreker. Dat geeft al aan dat we vertrouwen hebben in de boys. Dat vertrouwen wordt niet alleen niet beschaamd door de nieuwe EP, maar juist enorm opgekrikt. Er zijn maar weinig bands die zo vroeg in hun carrière al zo overtuigend klinken. Dat roept dus om een opvolger van Medicine. Dat is Schoolyard, het openingsnummer van de EP geworden. Hoewel de Tooth-leden zeggen veel naar Dinosaur Jr en Amerikaanse emo te luisteren is Schoolyard een oer Engelse indie-rocksong met echo’s van The Smiths in de melodie en Oasis in de zang. Niet typisch Brits is het wervelende slot: een eruptie van gitaren die bijna de hele tweede helft van het nummer in beslag neemt. En Schoolyard is dus niet het enige en misschien zelfs nog geen eens het beste nummer van de EP. Zoiets noemen we een daverend debuut.

Concert: 22 oktober Left Of The Dial, Rotterdam.

Midrift – not far gone 

Zit je toch altijd goed op te letten, dreigt er een band tussen de mazen van het net door te glippen die wel eens heel snel heel groot zou kunnen gaan worden!

Eigenijk is Midrift dat al een beetje. Al voordat hun debuutalbum uitkwam trok de band uit San Francisco bijna een miljoen luisteraars op Spotify. Bijzonder is dat ze die fans wisten te imponeren via TikTok, een medium dat uitblinkt in het lanceren van Koreaanse meisjesgroepen, make-up modellen en kindersterretjes. En dus geen powertrios die 90’s rocksoorten als shoegaze, emo en grunge op een hoop gooien en daar iets explosiefs van brouwen. Is er dan toch nog hoop? Dat eerste album is nu uit en beter dan de fans durfden te hopen. Op Silhouette staan 10 muzikale molotovcocktails in volume variërend van behoorlijk hard tot snoeihard en in tempo van slepend tot racend.  De zang neigt soms naar grunten. Gemiddelde lengte van de songs is een krappe 3 minuten.

Het ook los verkrijgbare not far gone is een prima instaptrack. Hij heeft alle genoemde eigenschappen plus de nog niet genoemde, maar niet onbelangrijke toegankelijkheid. De song eindigt met een mompelend meisje, een klein maar niet onbelangrijk detail. Wij zijn er dus net bij voor de bom barst. De boekers van Best Kept Secret en de programmeur van Het Patronaat hadden mogelijk inside information. Voor BKS zijn we te laat, dat is dit weekend maar voor Haarlem ben je nog op tijd. Daar kun je de 17e getuige zijn van het eerste clubconcert in Nederland van een band die misschien wel eens de nieuwe Turnstile zou kunnen worden.