Category: De IJsbreker

Basht. – Perfume

We hebben weer een opkomende band uit Ierland om aan je te voor te stellen. Onlangs nog THEATRE en eerder natuurlijk al Bleech 9:3, Cardinals, Gurriers, etc, enz. Nu is het tijd om Basht. op het IJsbreker schild te tillen. Het viertal combineert grunge met spooky, gruizige elementen in het verlengde van Wunderhorse waar ze al voorprogramma’s van verzorgden. Ook van DEADLETTER trouwens. Perfume is een spannende, gelaagde track die op het eind steeds ruiger wordt met als knal op de vuurpijl een opluchtende gitaarsolo. Prachtig!

Basht. stond vorig jaar al op Into The Great Wide Open en Left Of The Dial, begin dit jaar op ESNS en kan je binnenkort gaan zien in EKKO en op Vestrock en Rock Werchter.

Mouth Ulcers – Closer To You

Zoals de ouden zongen, rocken de jongen.

In geval van Mouth Ulcers is dat á la bands als The Cure, Bauhaus, Joy Division en al die andere Britse doemrockers, die begin jaren 80 van zich lieten horen. Het was een tijd van economische malaise en internationale spanningen. Een beetje zoals nu dus. Ook muzikaal herhaalt de geschiedenis zich. Postpunk en neo new wave bands schieten als paddenstoelen uit de vervuilde bodem. Neem Mouth Ulcers, een band die klinkt alsof het 1984 is. De stijl van de jonge Londenaren werd toendertijd gothic genoemd. Nu spreken we van dark wave. Mouth Ulcers trekt een breed publiek aan, ouderen die de Eighties hebben meegemaakt, leeftijdgenoten die weinig reden tot optimisme voelen, maar ook mensen die wel houden van een beetje zombie of vampier-rock op zijn tijd.

THEATRE – The Fall 

Het is alsof ze het erom doen! Als je je band THEATRE noemt en je debuutsingle The Fall dan wil je niet gevonden worden!

Maar de aanhouder vindt en dus kunnen we je vertellen dat dit THEATRE uit Ierland komt, uit Limerick om precies te zijn. Ze zijn met zijn vijven en worden aangevoerd door een zangeres met de schone Ierse naam Meave O’Shea. Zij tekende voor de tekst van The Fall, een verdrietig liefdeslied met een happy end. De muziek van de robuuste indierocksong schreven ze met zijn allen. Het onderscheidende element van THEATRE is zangkunst van miss Meave. Ze kan stevig uithalen, maar gebruikt haar geheime kracht spaarzaam en met smaak. The Fall is dus de allereerste single van THEATRE. En een zeldzaam goed begin.

Opus Kink – Come Over, Do Me Wrong

Volgens het persbericht is Opus Kink een punkband met jazz en country invloeden. ‘We beg to differ’, zoals de Engelsen zouden zeggen..

In ieder geval niet op nieuwe single Come Over, Do Me Wrong. Punk is agressief dan wel assertief. Dat is de single geen van twee. Een sax maakt nog geen jazz net zomin als een steelgitaar country maakt. Bijzonder en goed is het allemaal wel en ook een beetje gek, en gek is altijd goed. Opus Kink komt uit Brighton en legt momenteel de laatste hand aan hun debuutalbum dat eind juli moet verschijnen. The Sweet Goodbye is een wat vreemde titel voor een eerste album. Maar zoals je inmiddels wel begrepen hebt,  Opus Kink is dan ook geen gewone band.

Concert: 9 december in Paradiso.

Florentenes – Undiscovered Colours 

Een paar keer horen en je bent verkocht. Tenminste dat is onze ervaring. De clip bekijken helpt ook.

Wat je dan ziet zijn vier pikkies, eerst in zwart/wit en later in kleur door de straten van -naar we aannemen- Manchester slenteren, afgewisseld met stukjes playback in diezelfde straten. Wat je hoort is een piepjonge, enthousiast rockende band en een zanger die de longen uit zijn tengere lijf zingt. Wat een kracht, wat een volume! De stijl is indierock naar Iers/Noord Engels model, weinig franje veel dynamiek. Het naar ballad neigende Undiscovered Colours is de tweede single van de derde EP van Florentenes en misschien wel hun beste nummer tot nu toe.

Tooth – Medicine

De muziekscene is zo grillig dat een verstandig mens zich niet aan voorspellingen waagt. Maar. Als de band bij elkaar blijft. En als ze nog meer nummers hebben van het kaliber van Medicine en voorganger The Age Of Innocence. En de stroom valt niet uit binnenkort dan durven wij te beweren dat we er met Tooth een band bij hebben waar we nog jaren plezier van gaan hebben.

Tooth is dus nog maar twee singles oud en veel kunnen we nog niet over de band vertellen. Een bandnaam als Tooth laat zich namelijk niet makkelijk googelen, en een songtitel als Medicine maakt het alleen nog maar erger. Maar ze komen uit Londen, zijn met zijn vieren en zo hongerig als een roedel jonge wolven.

Zoals opvallend veel generatie Z’ers haalt ook Tooth zijn mosterd uit de jaren 90, lees grunge en aanverwante genres. Met het door Kev Jones (Wunderhorse/Bear’s Den) geproduceerde Medicine zal Tooth de originaliteitsprijs dan ook niet snel krijgen, maar in de popmuziek is authenticiteit belangrijker dan originaliteit en veel echter dan Tooth wordt het niet.

Chalk – Longer 

Misschien moeten we beginnen met een waarschuwing: Longer is absoluut niet representatief voor het nieuwe album van Chalk!

Een gemiddeld nummer van de band uit Belfast is snoeihard, assertief en dichtgemetseld met gitaren en electronica: een mix van postpunk en techno met een mespuntje industrial. Denk IDLES meets Underworld. Op debuutalbum Crystalpunk is Longer een melodieus en melancholiek rustpunt, een oase van rock.

Chalk komt dus uit Noord Ierland en heeft zowel protestante als katholieke roots. Dat is best gecompliceerd in een stad waar beide groepen elkaar tot voor kort nog naar het leven stonden. Het is niet helemaal duidelijk of Chalk een trio is of duo. Het album is gemaakt door drie muzikanten, maar in een recent interview in The Guardian komen er maar twee aan het woord (en in beeld). Ross Cullen en Benedict Goddard (en Chris Ryan) zijn al vijf jaar actief als Chalk. In die tijd brachten ze drie EP’s uit en schaafden ze aan hun liveshow.

De reden dat we (bijna) nog niet eerder iets hebben van Chalk hebben gedraaid (Claw in 2024) is dus dat hun muziek is een tikkeltje of twee te onrustig voor de radio. Dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit. Crystalpunk wordt alom geprezen om zijn energie en originaliteit. Idem de optredens. Maar radio is zeg maar niet hun medium. Tenminste nog niet, misschien is het gewoon een kwestie van wennen.

Strange Fruit – Monopolar

Strange Fruit is een elektronische shoegaze band uit Jakarta.

Nu is de combi van electro en shoegaze, een gitaargenre bij uitstek op zich al bijzonder, maar het feit dat de band uit Indonesië komt, gaf voor ons de doorslag om hun Monopolar, pas hun derde single te gaan draaien. En omdat het stiekem best wel een erg goed nummer is, hebben we er maar meteen een IJsbreker van gemaakt! Wie dacht dat ze in Azië alleen maar K-pop achtige of etnische dingen maken, moet zijn of haar beeld dus bijstellen. Veel luisteraars heeft Strange Fruit nog niet, maar die verdienen ze wel. Misschien een ideetje voor Nusantara Beat om de band mee op sleeptouw te nemen als ze weer eens gaan toeren in de smaragden gordel.

The Slow Country- Firing Line 

The Slow Country is een nieuwe, zevenkoppige band uit Manchester.

Gevraagd naar hun stijl kwamen ze met slacker-folk aanzetten. Het woord slacker laat zich niet echt vertalen, maar luilak komt in de buurt. De term getuigt niet echt van zelfkennis. De zang mag dan wat lijzig zijn, de rest van de productie is dat zeer zeker niet. Firing Line is een energieke exercitie die eindigt met een opzwepende gitaarsolo. En dat folk valt ook wel mee. Een van de bandleden speelt viool, dat zal het zijn. Firing Line heeft eerder iets new wave-rigs. Goed, belangrijk is dat allemaal niet. Waar het om gaat is The Slow Country zich met Firing Line presenteert als een band om in de gaten te houden. En dat zullen we dan ook zeker doen.

Nothing – never come never morning 

De meeste bands die al wat langer meedraaien, dreigen te verzanden in een herhaling van zetten. Succes als dat hen ooit al ten deel is gevallen, komt meestal met het eerste of tweede album. Alles wat volgt is vaak meer of minder van het zelfde laken een pak.

Om die reden verwachtten we niet veel van het zesde album van Nothing. De shoegazeband uit Philadelphia had een kleine tien jaar geleden even de wind mee, maar is uiteindelijk nooit echt doorgebroken. Dat zanger-gitarist Nicky Palermo een beetje de dictator uithangt zal niet hebben geholpen. Nu is hij nog het enig overgebleven lid van de club die in 2010 aftrapte. Omringd door een vers team muzikanten is Palermo onlangs de studio ingedoken om een nieuw album te gaan maken. Tegen alle verwachting is dat een prima plaat geworden. Palermo lijkt per liedje te hebben gekeken wat er het best bij past en heeft daar de juiste muzikanten bij gezocht. In mindere handen zou dat een lappendeken van een album hebben opgeleverd. Palermo komt er mee weg simpelweg omdat zijn songs zo sterk zijn. Zingen kan hij ook net als gitaarspelen. Die talenten komen mooi samen in never come never morning, een gevoelde rockballad die alles heeft om classic te worden. En, het is dus niet het enige goede nummer op A Short History Of Decay.