Category: De IJsbreker

Opus Kink – Come Over, Do Me Wrong

Volgens het persbericht is Opus Kink een punkband met jazz en country invloeden. ‘We beg to differ’, zoals de Engelsen zouden zeggen..

In ieder geval niet op nieuwe single Come Over, Do Me Wrong. Punk is agressief dan wel assertief. Dat is de single geen van twee. Een sax maakt nog geen jazz net zomin als een steelgitaar country maakt. Bijzonder en goed is het allemaal wel en ook een beetje gek, en gek is altijd goed. Opus Kink komt uit Brighton en legt momenteel de laatste hand aan hun debuutalbum dat eind juli moet verschijnen. The Sweet Goodbye is een wat vreemde titel voor een eerste album. Maar zoals je inmiddels wel begrepen hebt,  Opus Kink is dan ook geen gewone band.

Concert: 9 december in Paradiso.

Florentenes – Undiscovered Colours 

Een paar keer horen en je bent verkocht. Tenminste dat is onze ervaring. De clip bekijken helpt ook.

Wat je dan ziet zijn vier pikkies, eerst in zwart/wit en later in kleur door de straten van -naar we aannemen- Manchester slenteren, afgewisseld met stukjes playback in diezelfde straten. Wat je hoort is een piepjonge, enthousiast rockende band en een zanger die de longen uit zijn tengere lijf zingt. Wat een kracht, wat een volume! De stijl is indierock naar Iers/Noord Engels model, weinig franje veel dynamiek. Het naar ballad neigende Undiscovered Colours is de tweede single van de derde EP van Florentenes en misschien wel hun beste nummer tot nu toe.

Tooth – Medicine

De muziekscene is zo grillig dat een verstandig mens zich niet aan voorspellingen waagt. Maar. Als de band bij elkaar blijft. En als ze nog meer nummers hebben van het kaliber van Medicine en voorganger The Age Of Innocence. En de stroom valt niet uit binnenkort dan durven wij te beweren dat we er met Tooth een band bij hebben waar we nog jaren plezier van gaan hebben.

Tooth is dus nog maar twee singles oud en veel kunnen we nog niet over de band vertellen. Een bandnaam als Tooth laat zich namelijk niet makkelijk googelen, en een songtitel als Medicine maakt het alleen nog maar erger. Maar ze komen uit Londen, zijn met zijn vieren en zo hongerig als een roedel jonge wolven.

Zoals opvallend veel generatie Z’ers haalt ook Tooth zijn mosterd uit de jaren 90, lees grunge en aanverwante genres. Met het door Kev Jones (Wunderhorse/Bear’s Den) geproduceerde Medicine zal Tooth de originaliteitsprijs dan ook niet snel krijgen, maar in de popmuziek is authenticiteit belangrijker dan originaliteit en veel echter dan Tooth wordt het niet.

Chalk – Longer 

Misschien moeten we beginnen met een waarschuwing: Longer is absoluut niet representatief voor het nieuwe album van Chalk!

Een gemiddeld nummer van de band uit Belfast is snoeihard, assertief en dichtgemetseld met gitaren en electronica: een mix van postpunk en techno met een mespuntje industrial. Denk IDLES meets Underworld. Op debuutalbum Crystalpunk is Longer een melodieus en melancholiek rustpunt, een oase van rock.

Chalk komt dus uit Noord Ierland en heeft zowel protestante als katholieke roots. Dat is best gecompliceerd in een stad waar beide groepen elkaar tot voor kort nog naar het leven stonden. Het is niet helemaal duidelijk of Chalk een trio is of duo. Het album is gemaakt door drie muzikanten, maar in een recent interview in The Guardian komen er maar twee aan het woord (en in beeld). Ross Cullen en Benedict Goddard (en Chris Ryan) zijn al vijf jaar actief als Chalk. In die tijd brachten ze drie EP’s uit en schaafden ze aan hun liveshow.

De reden dat we (bijna) nog niet eerder iets hebben van Chalk hebben gedraaid (Claw in 2024) is dus dat hun muziek is een tikkeltje of twee te onrustig voor de radio. Dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit. Crystalpunk wordt alom geprezen om zijn energie en originaliteit. Idem de optredens. Maar radio is zeg maar niet hun medium. Tenminste nog niet, misschien is het gewoon een kwestie van wennen.

Strange Fruit – Monopolar

Strange Fruit is een elektronische shoegaze band uit Jakarta.

Nu is de combi van electro en shoegaze, een gitaargenre bij uitstek op zich al bijzonder, maar het feit dat de band uit Indonesië komt, gaf voor ons de doorslag om hun Monopolar, pas hun derde single te gaan draaien. En omdat het stiekem best wel een erg goed nummer is, hebben we er maar meteen een IJsbreker van gemaakt! Wie dacht dat ze in Azië alleen maar K-pop achtige of etnische dingen maken, moet zijn of haar beeld dus bijstellen. Veel luisteraars heeft Strange Fruit nog niet, maar die verdienen ze wel. Misschien een ideetje voor Nusantara Beat om de band mee op sleeptouw te nemen als ze weer eens gaan toeren in de smaragden gordel.

The Slow Country- Firing Line 

The Slow Country is een nieuwe, zevenkoppige band uit Manchester.

Gevraagd naar hun stijl kwamen ze met slacker-folk aanzetten. Het woord slacker laat zich niet echt vertalen, maar luilak komt in de buurt. De term getuigt niet echt van zelfkennis. De zang mag dan wat lijzig zijn, de rest van de productie is dat zeer zeker niet. Firing Line is een energieke exercitie die eindigt met een opzwepende gitaarsolo. En dat folk valt ook wel mee. Een van de bandleden speelt viool, dat zal het zijn. Firing Line heeft eerder iets new wave-rigs. Goed, belangrijk is dat allemaal niet. Waar het om gaat is The Slow Country zich met Firing Line presenteert als een band om in de gaten te houden. En dat zullen we dan ook zeker doen.

Nothing – never come never morning 

De meeste bands die al wat langer meedraaien, dreigen te verzanden in een herhaling van zetten. Succes als dat hen ooit al ten deel is gevallen, komt meestal met het eerste of tweede album. Alles wat volgt is vaak meer of minder van het zelfde laken een pak.

Om die reden verwachtten we niet veel van het zesde album van Nothing. De shoegazeband uit Philadelphia had een kleine tien jaar geleden even de wind mee, maar is uiteindelijk nooit echt doorgebroken. Dat zanger-gitarist Nicky Palermo een beetje de dictator uithangt zal niet hebben geholpen. Nu is hij nog het enig overgebleven lid van de club die in 2010 aftrapte. Omringd door een vers team muzikanten is Palermo onlangs de studio ingedoken om een nieuw album te gaan maken. Tegen alle verwachting is dat een prima plaat geworden. Palermo lijkt per liedje te hebben gekeken wat er het best bij past en heeft daar de juiste muzikanten bij gezocht. In mindere handen zou dat een lappendeken van een album hebben opgeleverd. Palermo komt er mee weg simpelweg omdat zijn songs zo sterk zijn. Zingen kan hij ook net als gitaarspelen. Die talenten komen mooi samen in never come never morning, een gevoelde rockballad die alles heeft om classic te worden. En, het is dus niet het enige goede nummer op A Short History Of Decay.

The Sophs – SWEETIEPIE

Niet dat het een nadeel is, maar heel veel indie is nogal serieus en dat terwijl we momenteel best wel een beetje licht en luchtigheid kunnen gebruiken.

Nou daarvoor zijn we bij The Sophs aan het juiste adres. Hun SWEETIEPIE is een en al vrolijkheid! Alsof ze nu al de lente in hun hoofd hebben! Kortom het juiste plaatje op het juiste moment. Mocht je niet spontaan in een goed humeur schieten van alleen de muziek van SWEETIEPIE kijk dan vooral ook de clip. Daarin zie je een zestal leipo’s aanstekelijk veel plezier hebben met een soort van karaoke versie van hun hitje. Muzikaal wordt er hier misschien niet al te diep gegraven door de rockers uit L.A. Andere liedjes laten horen dat ze ook een serieuze kant hebben. Maar nu dus even niet. Op 13 maart brengen The Sophs Goldstar uit, hun debuutalbum.  Op 3 mei komen ze de plaat live presenteren in Paradiso. Feestje gegarandeerd.

 

A.A. Williams – Wolves

De geleerden kunnen het er maar niet over eens worden in welk hokje ze A.A. Williams moeten proppen.

Dat de Britse zangeres zich ophoudt aan The Dark Side daar is men het wel over eens, maar is ze nou gothic, gewoon metal of toch iets anders? Wij opteren voor het laatste. A.A. Williams is ‘non of the above’. Haar muziek is absoluut niet hard maar bij tijd en wijle flink heftig. Plaats haar ergens tussen Nine Inch Nails en Radiohead in, bands die net als A.A. bij machte zijn een eigen universum te creëren. Alexandra Williams heeft drie albums gemaakt. De meest recente As The Moon Rests is uit 2023 en herbergt de nummer -1 Graadmeter hit Evaporate. Helaas fans, Wolves is weliswaar helemaal nieuw, maar geen aanjager van een nieuw album. De smeulende gitaarballade is uitgebracht om aandacht te generen voor de Europese tournee van La Williams. Die brengt haar op vrijdag 27 februari naar de Effenaar in Eindhoven en zaterdag de 28e naar TivoliVredenburg.

Rolling Blackouts Coastal Fever – Sunburned In London 

Rolling Blackouts Coastal Fever is weer terug en dat vinden we zulk goed  nieuws dat we Sunburned In London maar meteen hebben uitgeroepen tot IJsbreker!

Dit dus in de hoop dat jullie net zo opgetogen zijn over de lekker lange – 6min. + comebacksingle als wij. Nou is comeback misschien een tikkeltje overdreven. Een absentie van vier jaar is nou ook weer niet zo lang. Maar goed. Sunburned In London is zoals we de Australische gitaarband het liefst horen; zakelijk en melodieus met veel ruimte voor de drie gitaristen. Nieuw is het dameskoor dat de mannenzang versterkt. Je ziet en hoort ze ook aan het werk in de live-clip (zie elders) die tegelijk met de single is uitgekomen. Of er ook een nieuw album in het vat zit, wordt niet expliciet vermeld, maar het zou vreemd zijn als dat niet zo is. Resteert de hamvraag: is de nieuwe single van RBCF net zo goed als French Press? Bijna!