Author: Flip van der Enden

Flora Hibberd – Mammoth

Haar donkere timbre maar vooral de vibrato van Flora Hibberd doen sterk denken aan Marianne Faithfull.

De jonge Marianne en dus niet de doorrookte en door whiskey aangeslagen stem van de diva op leeftijd. Flora Hibberd is een in in Londen geboren Parisienne die een potente mix presenteert van folk, indie en pop. Miss of mademoiselle Hibberd schrijft haar songs solo. De productie laat ze over aan Ben Lanz, een kracht uit het kamp van Beirut. Mammoth staat niet op Flora’s vorig jaar verschenen debuutalbum en zou dus wel eens een annonce kunnen zijn voor een nieuwe langspeler.

Django Django – Dirty Hotel Blues

Django Django wilde met Doveland (6/11) een album maken met de beeldende kracht van Ry Cooder’s soundtrack voor de film Paris, Texas, de stressloosheid van JJ Cale en de liedkunst van Gerry Rafferty.

Missie geslaagd, denk je als het sfeervolle, relaxte en doortimmerde Dirty Hotel Blues hoort. Als Django Django ook nog eens een nummer wilde maken dat niet of nauwelijks herkenbaar is als het werk van de band die scoorde met Default dan is ze dat ook gelukt. De opvolger van Cameos is zo’n liedje dat lekker voorbij kabbelt als je iets aan het doen bent. Als je er echter even voor gaat zitten, hoor je dat er van alles gebeurt. En alleen maar mooie dingen.

Chat Pile – Same Rules.

Zou het toeval zijn dat Same Rules, de nieuwe single van Chat Pile aan The Doors doet denken?

Waarschijnlijk niet. Net als de band van Jim M houdt die van Ray B zich op aan the dark side van met rockspectrum. Same Rules, de derde en laatste voorloper van Who Loves The Sun (toevallig of niet ook de titel van een classic van the Velvet Underground) is een somber en slepend maar sterk staaltje sludge-rock, een metal/noise variant met elementen van de proto-metal van Black Sabbath en de hardcore punk van Black Flag. Bedoeling was dat Same Rules meer richting trip hop zou gaan, maar dat is dus (gelukkig) niet erg gelukt. En. Het vierde album van de band uit Oklahoma City ligt a.s. vrijdag al in de winkels.

Ugly (UK) – Marina

Ugly heeft zijn naam niet mee, maar er zal wel een gedachte achter zitten.

De Britse band weet in ieder geval te verassen met het wonderlijk schone Marina. Waarschijnlijk zal de nieuwe single wel zal ondersneeuwen in de aanstaande storm van najaarsreleases. Maar wie even tijd maakt voor de 8ste single van de band uit Cambridge hoort een complex liedje dat in twee delen uiteenvalt. Het folky eerste deel wordt (voornamelijk) door Jasmine Miller-Sauchella gezongen. Het iets steviger rockende tweede deel heeft vocalen van één van de heren van de band. Miller-Sauchella noemt Gigantic van The Pixies als inspiratie voor Marina. Als je dat weet hoor je het, maar Ugly heeft er een draai aan gegeven waardoor Marina een typisch Brits prog-rock aroma heeft meegekregen. Ugly heeft nog steeds geen album uit, maar daar wordt momenteel hard aan gewerkt met Balasz Artsach (o.a. Sharon van Etten) op de producersstoel.

Sailor Honeymoon – Bad Apple

Je hebt waarschijnlijk wel eens gehoord van K-pop maar wist je dat er ook zo iets bestaat als K-punk?

Punk uit Korea dus, uit Zuid-Korea om precies te zijn, uit hoofdstad Seoel om helemaal precies te zijn. De band heet Sailor Honeymoon en hun hit Bad Apple. Het nummer is niet nieuw. Bad Apple verscheen twee jaar geleden al op de debuut EP van het meidentrio maar duikt nu plotseling op in allerlei playlists. En terecht, want niet alleen spelen Abi, Zaeen & Yelim zo strak als de bekende eendenreet (dixit Swie Tio), het is een nummer om vrolijk van te worden en ook de productie van Luke Smith (Foals/Depeche Mode) en de mix van Claudius Mittendorfer (Parquet Cours, Temples) zijn om door een ringetje te halen.

Jammer dat Bad Apple met enige afstand het beste nummer is van The Worst Of Sailor Honeymoon, zoals het pas verschenen debuutalbum van de dames heet. Maar laat dat de pret niet drukken.

Wishy – Sensational

Sensational is de nieuwe single van Wishy niet echt, maar wel weer erg lekker.

De derde aanjager van het Nature’s Pill album is een dansbare rocktrack met zang van zowel Kevin als Nina. Het nummer is ontstaan uit een basloopje van Mitch Collins en heeft wel wat weg van de dansrock zoals die eind vorige eeuw werd geproduceerd in Manchester. De cowbell-break doet onwillekeurig denken aan de ‘more cowbell’ sketch van SNL. En zal ook wel zo bedoeld zijn. Zoals gezegd geen opzienbarend nummertje, maar wel weer de zoveelste leuke single op rij van de fuzzrockers uit Indianapolis.

Lael Neale – Slip Away

Lael Neale scoorde een medium-sized Graadmeter hit met oud IJsbreker Down On The Freeway.

Op deze track ontpopte ze zich als krautrock adept, een discipel dus van Duitse bands als Can en Kraftwerk. Inmiddels is de uit de Amerikaanse staat Virginia afkomstige rocker alweer toe aan haar zesde album. Kartrekker Slip Away laat horen dat ze nog even doorgaat op de ingeslagen route. Neale nam Slip Away op in haar keuken op een 8 sporen recorder. De beat is basaal, de instrumentatie minimaal en haar zang dun en geïsoleerd. Op ‘papier’ klinkt dat misschien niet erg aantrekkelijk maar in het ‘echt’ dus zeer zeker wel. Ook intrigerend is de titel die Lael Neale bedacht heeft voor haar nieuwe langspeler, ‘As Killers Do’. Releasedatum volgt nog.

Gurriers – Nothing Happens Twice

Bestaat er zo iets als voorgrondmuziek, het tegenovergestelde dus van achtergrondmuziek? Het is een retorische vraag, want we weten het antwoord al.

Dat is namelijk ja. Het Ierse Gurriers maakt muziek die never nooit als achtergrondmuziek gebruikt zal worden. Daarvoor schuren hun songs te veel en is de mood te donker. En dat is ook precies de bedoeling. Gurriers is een postpunkband die aandacht eist. Neem nieuwe single, Nothing Happens Twice, het derde inkijkje van hun nieuwe album, Nobody’s Coming To Save You. Zagende gitaren, donderende drums en een gescandeerd refrein geven muzikale invulling aan een tekst die is geïnspireerd door het toneelstuk Waiting For Godot van de Ierse auteur Samuel Beckett. De band schetst een absurdistische wereld vol stagnatie en vervreemding waarin internet is overgenomen door bots. Voor wie zoekt zit er ook humor in de lyrics, uiteraard wel van het zwarte soort.

Concerten: 5 december Ancienne Belgique, Brussel. 7 december Vera, Groningen. 9 december Paradiso, Amsterdam.

Phoebe Bridgers – I Can’t Wait

Een 10 van The Guardian, 5 ballen van NRC en een 9 van de New York Times, zeggen dat The Lost Weekend, het nieuwe album van Phoebe Bridgers in goede aarde valt is een understatement.

We hebben het al eerder gezegd, het bijzondere aan het succes van miss Bridgers is dat ze er voor past om ook maar één enkel druppeltje water  aan de wijn toe te voegen. Ze werkt weliswaar met meerdere producers en co-componisten, maar houdt de regie strak in handen. En hoe makkelijk zou het zijn om een duetje met haar vriendin Taylor Swift op het album te zetten (die Lost Weekend ‘a triumph’ noemde)? maar niet dus. Je krijgt een uur lang de vertrouwde intieme fluisterpop die Phoebe een klein decennium geleden voor het eerst introduceerde. Een verbeterde, verfijndere, geperfectioneerde versie van die stijl moeten we zeggen, want ze is geenszins stil blijven staan. Laaf je dus aan het hele album, maar als je een instapnummer zoekt, een representatief nummer voor de plaat dan heb je aan I Can’t Wait een hele goede.

Fontaines DC- Marianne

Net geen twee jaar na release van hun meest recente album komt Fontaines DC met het eerste voorproefje van hun vijfde album, Dopamine Chamber (16 oktober).

Met Marianne zet Fontaines DC de ontwikkeling door van postpunk-praatband naar postpop-praatband. Hoewel Grian Chatten het refrein (min of meer tonaal) zingt. Marianne is geen opvallend nummer. Er gebeurt niet heel veel en het luistert makkelijk weg. Misschien dat er bij herhaalde blootstelling nog bijzondere details komen bovendrijven, maar zo als het er nu voorstaat heeft Fontaines DC met Marianne gewoon een aardige, ietwat weemoedige maar vrij veilige single uitgebracht. Goed maar (nog) niet geweldig dus.