Author: Flip van der Enden

Minor Citizen – Little Boyfiend

Het wordt eens tijd dat de aanhouder wint. Amsterdams powertrio Minor Citizen deelt al zo’n jaar of zeven de ene na de andere rake klap uit.

Het is niet helemaal voor de edele delen der katachtigen, maar de band verdient zoveel meer dan een handjevol trouwe fans. Neem nieuwe single, Little Boyfriend, een nummer met meer energie dan alle huidige top 40 acts bij elkaar opgeteld. Ze zijn maar met zijn drieën maar maken een puist herrie van heb ik jou daar. Het is ook niet zomaar lawaai; Thomas, Tisha en Hessel zijn hooggeschoolde instrumentalisten, daarnaast is hun poppy benadering van grungy metal ook oprecht en oorspronkelijk. Kortom het wordt hoog tijd dat Minor Citizen eens de eer krijgt die hen al zo lang toekomt.

THEATRE – The Fall 

Het is alsof ze het erom doen! Als je je band THEATRE noemt en je debuutsingle The Fall dan wil je niet gevonden worden!

Maar de aanhouder vindt en dus kunnen we je vertellen dat dit THEATRE uit Ierland komt, uit Limerick om precies te zijn. Ze zijn met zijn vijven en worden aangevoerd door een zangeres met de schone Ierse naam Meave O’Shea. Zij tekende voor de tekst van The Fall, een verdrietig liefdeslied met een happy end. De muziek van de robuuste indierocksong schreven ze met zijn allen. Het onderscheidende element van THEATRE is zangkunst van miss Meave. Ze kan stevig uithalen, maar gebruikt haar geheime kracht spaarzaam en met smaak. The Fall is dus de allereerste single van THEATRE. En een zeldzaam goed begin.

BIG SPECIAL – ONLY FREE WHEN SLEEPING

Na te hebben laten horen dat Joe Hicklin ook ‘gewoon’ kan zingen keert BIG SPECIAL met ONLY FREE WHEN SLEEPING terug op het postpunkpraatpad.

En waarom niet als je zo goed kunt kletsen als de bebaarde voorman van het Britse duo. Zingen doet Joe overigens nog wel in de refreinen. Die hebben een galm meegekregen die Russisch aandoet, Russisch als in kozakkenkoren, besneeuwde steppes en De Arrenslee van Drs P. ONLY FREE WHEN SLEEPING is afkomstig van een nieuwe EP van de boys uit Birmingham. Die verschijnt op 5 juni onder de titel O’JOY.

Basement – The Way I Feel

Basement is een alt-rockband uit Ipswich, Engeland dus. Eigenlijk moeten we zeggen post-hardcore band, maar dat is te ingewikkeld.

Er is iets bijzonders aan de hand met Basement. Om de een of andere reden trekken ze zich af en toe terug. De band was eerst actief tussen 2009 en 2012. Toen een tijdje niet, toen van 2014 tot 2019 weer wel. Daarna werd het weer stil en nu  zijn ze weer terug. In mei verschijnt hun eerste album in acht jaar, hun 5e in totaal. Wat is veranderd is dat ze nu een joekel van een hit op zak hebben, zonder dat ze daar iets voor hoefden te doen. In 2022 ging TikTok aan de haal met het toen tien jaar oude Covet. De teller staat inmiddels op ruim 222K plays. Dat gaat The Way I Feel niet halen, wat niets met de kwaliteit te maken heeft. Of je de nieuwe single een beter nummer vind is smaak afhankelijk, maar qua uitvoering en opnamekwaliteit wint The Way I Feel makkelijk.

WIRED , zo gaat het nieuwe Basement album heten op 8 mei komt-ie uit.

Honey, I’m Home – Hyperspace Mountain

Het wordt saai maar ook liedje nummer 5 van Honey, I’m Home is weer raak.

Zoals eerder gezegd heeft de Amsterdamse band zo zijn eigen opvatting van het shoegaze/dreampop idioom. In Hyperspace Mountain torenenen de gitaren weliswaar boven de zang uit, maar de drummer is hyperactief en de song zelf kaatst alle kanten op. De zangpartijen zijn dit keer verdeeld tussen Sofie Ooteman (Marathon) en Tom Schotanus (Jagd). In de energieke zang hoor je de (post)punk achtergrond van beide vocalisten. Na slechts 5 nummers is wel duidelijk dat Honey, I’m Home in geen enkel hokje past. Een groter compliment kunnen we de band niet maken.

Robber Robber – New Year’s Eve

Het nieuwe album van Robber Robber is uit en de recensies zijn unaniem positief.

Waar men het ook over eens is, is dat de band uit Vermont bepaald geen makkelijke muziek maakt. Als je een song als New Year’s Eve gecontroleerde kakofonie noemt, zit je er niet ver naast. Als je ze vergelijkt met Water From Your Eyes ook niet. De zang en begeleiding lijken los van elkaar te staan, vooral de gitarist gaat zijn eigen gang. Maar dat is dus schijn, er is wel degelijk nagedacht over structuur en compositie. Alleen hanteert de band een andere logica dan veel van hun collega’s. Een paar keer luisteren is dan ook aan te raden. En beginnen met New Year’s Eve ook. Dat album heet overigens Two Wheels Move The Soul en is de tweede van Nina, Zack, Will en Carney.

Leyla Ebrahimi – I’m Sorry Maria

Het is verleidelijk om Leyla Ebrahimi de (Iraans -) Amerikaanse Lola Young te noemen.

De overeenkomsten zijn legio. Beiden zingen ze over turbulente relaties en sijpelen hun frustraties soms door in hun songs. Zo begint I’m Sorry Maria vrij rustig. Maar al snel voel je de temperatuur stijgen en tegen het eind komt de stoom vrij letterlijk uit Leyla’s oren. Maar Leyla had al twee Graadmeter hits (ex IJsbreker planet you forgot me en opvolger YOU CAN KEEP THE FIRE) op zak toen Lola nog met haar Messy moest komen. De overeenkomsten berusten dus voornamelijk op toeval. Toen we Leyla oppikten een jaar geleden was er nauwelijks iets over haar bekend. Nu staat ze  onder contract bij een succesvol label (Interscope), werkt ze samen met een gerenommeerde producer (Alexander 23 bekend van o.a. Olivia Rodrigo) en wemelt het van de recensies en interviews. Het gaat dus goed met haar. Nu maar hopen dat ze wat steviger in haar vel zit dan haar Britse zuster.

Kurt Vile – Chance To Bleed

Kurt Vile is alweer toe aan zijn 10e album.

Zijn debuut als solo-artiest verscheen 18 jaar geleden. Een snelle rekensom leert dat hij gemiddeld om de 18 maanden een nieuw album het licht laat zien. Geen gek gemiddelde voor een artiest die als slacker te boek staat. Chance To Bleed, de eerste single van het Philadelphia Has Been Good To Me (29/5) album is een ode aan ‘that old time lo fi DIY rock ‘n’ roll’ en voor Kurt’s doen best wel pittig. Desondanks is Chance To Bleed een lekker lui, ruw gemixt met elektrische gitaren overgoten rocksong. Nieuw is dat er gerapt wordt en wel door de legendarische Schooly D, net als Kurt een trotse inwoner van Philly.

Concerten: 24 augustus Paradiso, 25 augustus Doornroosje, Nijmegen.

 

 

Jack White – G.O.D. And The Broken Ribs

Jack White is de laatste tijd vooral in het nieuws als Trump criticus. Maar gelukkig is hij niet vergeten wat zijn waren roeping is; het maken van muziek.

Jack heeft deze week niet één maar twee nummers uitgegeven. De een, Derecho Demonico zou over Trump kunnen gaan en is behoorlijk goed. De ander G.O.D. And The Broken Ribs lijkt geïnspireerd door het Bijbelverhaal over Adam en Eva, maar zou ook best over Trump kunnen gaan en is nog beter. Beiden zijn psychedelische bluessongs met venijnige en heerlijk overstuurde gitaarsolo’s. Na ruim een kwart eeuw in de business is Jack misschien wel wat wilde haren verloren, maar niet zijn heilige vuur.

Concert: 12 juni Best Kept Secret

LA LOM, Los Miros – Luchando

We nemen alvast een voorschot op de zomer met Lunchado, een tropische verassing in de vorm van een popsong.

La Lom ken je misschien nog wel, dat is een club sessiemuzikanten uit L.A. (de naam staat voor Los Angeles League Of Musicians). Een jaar of drie geleden hebben we het eveneens heerlijk zomerse Llora van ze gedraaid. Begin dit jaar waren ze nog in het land voor een optreden en binnenkort zijn ze er weer*.. Los Miros is een grote naam in de wereld van de Latijns-Amerikaanse muziek. De band komt uit het Peruaanse Amazonegebied en is al sinds begin jaren zeventig actief. Je zou kunnen zeggen dat La Lom de kunst heeft afgekeken van Los Miros. Ze spelen eenzelfde soort muziek, alleen doet La Lom dat doorgaans wat westerser/psychedelischer dan Los Miros, die een tropische variant van de cumbia ten gehore brengen. De uitnodiging tot samenwerking van de Amerikanen aan de Peruvianen kun je zien als een bedankje voor ruim 50 jaar trouwe dienst.

*Concerten: La Lom: 2 juli Rock Werchter, 10 juli Ahoy, Rotterdam.