Author: Flip van der Enden

hey, nothing – Boat Garage

Met zijn vette riff en grootse refrein klinkt Boat Garage iets poppier dan we van hey, nothing zijn gewend.

Dat is geen kritiek maar een constatering. Een ‘tweemo Big Thief’ worden Tommy en Tyler wel genoemd. Tweemo -zo laten we ons informeren, is een muzikale hybride van ‘twee pop’ (softe, melodieuze indie) en emo (gevoelige gitaarmuziek). Tis maar dat je het weet. Wat compositie en productie betreft zou Boat Garage best een hit kunnen zijn, maar waarschijnlijk staan de kwetsbare zang en de tekst over de angstaanjagende buitenwereld een crossover naar een groter publiek in de weg. Ook is het duo is niet echt telegeniek. Al moet je natuurlijk nooit nooit zeggen in de popmuziek.

Slow Fiction – junior year

Ruim 2 jaar geleden verscheen het New Yorkse Slow Fiction voor het eerst op onze radar.

Dat was met de single Apollo. Die omschreven we toen als een kruising tussen Blondie, The Pretenders en Patti Smith. Ondertussen heeft Slow Fiction een meer eigen geluid ontwikkeld. De band draait echter nog steeds om de zangkunsten en persoonlijkheid van Julia Vassalo. Die eigen sound is diep geworteld in de grootstedelijke rocktraditie van thuisbasis New York: oude Strokes, de CBGB’s scene van Debbie en Patti en nog verder terug tot de oerband van The Big Apple Lou Reed’s Velvet Underground. Een beetje morsige rock dus met schurende gitaren. Die contrasteren mooi met Julia’s coole zang. junior year is de eerste single van het vijftal uit Brooklyn voor het Tight Knit label. Waarschijnlijk volgt er dit jaar nog een debuutalbum.

My Purse – I Smell

We weten bar weinig over My Purse dus moeten we even deduceren en speculeren.

Wat we weten is dat ze met zijn vieren zijn: 3 girls en 1 boy. Wat we horen is dat My Purse een band is uit het geslacht der postpunk-achtigen. Waarschijnlijk komen ze uit Amsterdam of uit de buurt van. Ze doen namelijk mee aan de Zonneprijs, een lokale competitie. Op 4 juni staat My Purse in de finale in Paradiso. Tenzij ze getrouwd zijn zullen Una en Igor Jongenelis broer en zus zijn. Zij schreven het levendige en funky I Smell samen met Sara Elzinga en Keetje Voogd. I Smell is een debuutsingle, maar zo klinkt-ie niet. Er wordt op hoog niveau gespeeld (Conservatorium?) wat duidt op enige ervaring. Kwa compositie is I Smell ook zeker geen niemendalletje. Een serieus statement is het ook niet echt: gewoon een geinig B52’s achtig dansplaatje. Wat dat betreft is My Purse een vreemde eend in de doorgaans wat humorloze postpunkbijt. We kennende concurrentie niet, maar My Purse zou helemaal geen slechte winnaar zijn van die Zonneprijs.

Finn Wolfhard – I’ll Let You Finish

Finn Wolfhard is een wereldberoemd acteur. Hij dankt zijn roem aan zijn rol als Mike Sheeler in de Netflix serie Stranger Things.

De 23 jarige Canadees heeft waarschijnlijk de rollen voor het oprapen, maar hij kan het rocken niet laten. Op 7 juli komt zijn 2e album uit en dat is beter dan je van een voormalig kindsterretje mag verwachten, tenminste als de 1ste single van Fire From The Hip de lading enigszins dekt. I’ll Let You Finish is een Stones-achtige rocker waarin Finn’s zang misschien wel de zwakste schakel is. Maar Mick moest het ook nooit van zijn vocale virtuositeit hebben en met de rootsy rockende gitaren, sloppy drums en kekke koortjes is er voldoende compensatie. Fire From The Hip komt op 10 juli uit.

Case Oats – Bottom Of An Afternoon

Miss Case Oats (echte naam Casey Gomez Walker) is een alt.country zangeres  zangeres uit Chicago.

Zie je alt.country en Chicago in één zin dan kan je er gif op innemen dat de naam Wilco snel volgt. En ja hoor, er is een link. Producer en muzikaal toeverlaat van miss Oats is Spencer Tweedy, een van de begaafde zonen van Jeff ‘Wilco’ Tweedy. Samen maakten ze al eerder een zeer aan te raden album – als je van laconieke alt.country houdt- en nu zijn ze samen bezig aan een opvolger. Bottom Of An Afternoon is de eerste vrijgeven single, en een bescheiden juweeltje. Case zingt op een spreektoon, rustig en zonder uithalen. Als ze is uitgesproken volgt er nog een mooi stukje trompetmuziek. Een releasedatum voor de opvolger van Last Missouri Exit is er nog niet.

Five Finger Death Punch – Eye Of The Storm

Deze week weer eens een ouderwets moppie metal als snoepje van de week.

Staccato drums, idem gitaren en een zanger die klinkt alsof hij net uit een hol is gekropen. Wie heeft er geen zwak voor? Five Finger Death Punch of 5FDP of FFDP zoals ze ook wel worden aangesproken is niet piep meer. De inwoners van Las Vegas rocken er al ruim 20 jaar op los. Dat roept om een feestje! Nieuwe single Eye Of The Storm is de officiële invitatie van 5FDP om samen met de feestvarkens hun 20ste verjaardag te komen vieren. In ons land ben je met 5999 andere metaalkoppen meer dan welkom op 27 februari in de Amsterdamse AFAS. Maar je kunt eventueel ook (of nog een keer) komen partyen in Vorst (B) op 8/2/27 of in Düsseldorf (D) op 26/1/27. Hell Yeah!

Caroline Rose – Yip Yip Yow 

Caroline Rose is een regenboogartiest. Niet zozeer omdat ze zich als queer identificeert, maar omdat die in de loop van hun nu 15 jaar en 7 albums durende loopbaan een heel scala aan stijlen heeft beoefend; van hardcore country tot stevige rock en alles wat daar tussen zit.

Niet omdat die niet kan kiezen, maar omdat die niet wil kiezen. Op nieuwe single Yip Yip Yow staat Uncle Carol -zoals de New Yorkse artiest liefkozend wordt genoemd- in de psychobilly modus. Carol loopt al 10 jaar met het nummer in hun hoofd, maar heeft nu dus eindelijk een versie opgenomen waar die mee kan leven. Dank gaat uit naar producer John Congleton, wiens naam we recentelijk nog hebben laten vallen i.v.m zijn werk voor Death Cab For Cutie, Friko en Courtney Barnett. Caroline hoopt dat Yip Yip Rock klinkt als een nummer dat is ogenomen in een garage door 4 teenagers die net zo fan zijn van The Gun Club als van Britney Spears. Achter de tekst moet je niks zoeken, dat is gewoon lekker klinkende onzin, aldus Uncle Carol.

Chanel Beads – Song for the Messenger

Shane Lavers, zich noemende Chanel Beads is een muzikale eenling uit NYC die behoorlijk hard aan de road timmert.

Zijn studio heeft ongeveer het formaat van een bezemkast. Dat betekent dat zijn drumstel uit niet veel meer bestaat dan een basdrum en een snare. En dat hij nooit verder van zijn microfoon verwijderd is dan een centimeter of 15. Het resultaat van deze beperkingen is een lekker compacte huiskamersound die prima past bij zijn intuïtieve liedjes. Lavers/Chanel Beads is dus een einzelgänger, maar kan indien nodig een beroep doen op muzikale vrienden, zoals in geval van Song for the Messenger een violist en wat zingende meiden. Bijbehorend album, zijn tweede, heet Your Day Will Come en volgt eind volgende maand.

Opus Kink & The New Eves – The Head Tree

The Head Tree is een samenwerking van twee bands die we allebei al eerder hebben gedraaid.

Opus Kink is een postpunk-achtig mannenclub met blazers. Ze scoorden een paar weken geleden een IJsbreker met Come Over, Do Me Wrong. The New Eves is een postpunk-achtige meidenband. Van hen draai(d)en we Cow Song. Beide bands zijn excentriek op een typisch Britse manier. De vrucht van hun bundeling der krachten zal dan ook niet bij iedereen in goede aarde vallen. Om je het begin van een indruk te geven: The Head Tree klinkt als een nummer van Dexy’s Midnight Runners gespeeld door The Slits, maar dan met folk invloeden. Georganiseerde chaos dus in een stijl die ook wel aan Hen Ogledd doet denken, een ander typisch Brits gezelschap. The Head Tree komt van het nieuwe album van Opus Kink dat op 31 juli zal worden gepresenteerd onder de titel The Great Goodbye. En dat ondanks de titel hun debuutalbum is.

Concerten: 8 december Rotown, Rotterdam. 9 december Paradiso, Amsterdam, 16 december La Botanique, Brussel.

The Afghan Whigs – Duvateen

Meestal is The Afghan Whigs makkelijk te herkennen.

Maar luisterend naar Duvateen hebben we toch een paar keer gecheckt of het inderdaad de 40 jarige club uit Ohio is. Maar de computer zegt yes dus zal het zo wel zijn. Een echte kopstem kan je het niet noemen die Greg Dulli hier inzet, maar het werkt en is een leuke afwisseling van zijn bekende grungy gegrom. Of zou er iemand anders zingen? In ieder geval niet volgens de bijsluiter. Daarin staat niet veel meer dan dat de opvolger van House Of I een meditatieve power ballad is over de vergankelijkheid des levens. Over een eventueel album nog geen woord. Wel is er naast de show op 10 juli op het Cactus festival in Brugge een optreden bij gekomen, op het Come As You Are festijn in Eindhoven op 3 oktober. .