Zo kolderiek als de bandnaam is, zo gemeend en onderhoudend is het sprankelende platendebuut van het in Amsterdam residerende punkkwartet L.A. Sagne. Ze spreken van bulldozerenergie en daar kunnen we ons wel in vinden.
Muzikale raakvlakken zijn er onder meer met de Australische punkband Amyl and the Sniffers, maar wat L.A. Sagne op plaat heeft gezet is muzikaal spannender, directer en ook diverser. Terwijl – no offence – Amyl en haar mannen ook tekstueel hun meerdere moeten erkennen in hun Nederlandse vakbroeders.
Toestanden op sociaal gebied komen aan de orde, alsmede een stuk feminisme, een fuck the system-mentaliteit en allerhande persoonlijke sores. Allemaal prettig verpakt in puntige gitaarpunk en het stemgeluid van frontdame Frontvrouw Tara Wits die alles in de juiste banen leidt. Muzikale raakvlakken zijn er ook met het uit Rotterdam afkomstige Tramhaus, dat reeds over de grenzen optreedt. Voor L.A. Sagne lijkt dat ook een kwestie van tijd. Eind april speelden ze al in Paradiso.
Cigs Are Fun knipoogt naar The Ramones. De band laat weten een korter leven op de koop toe te nemen, door hun rookgedrag, want sigaretten betekenen amusement. Het anderhalve minuut durende God Save The Geese is een andere knipoog. Nu naar The Sex Pistols. Het lijdt geen twijfel dat beide formaties ook inspiratiebronnen zijn geweest. We gaan eruit met het woeste Euh en zetten de plaat nog eens op repeat. Vakwerk! Pieter Visscher
Het Rotterdamse kwartet Library Card releaset de nieuwe single ‘Out of Context’; een sonisch strakke take op post-punk, waarin de scherpe woordspelingen en aanstekelijke bon mots van vocalist Lot van Teylingen centraal staan. De release wordt begeleid door een video geregisseerd door Peter Marcus.
Lot over Out of Context: “Het is een snibbig commentaar op kapitalisme in haar puurste vorm en de corporaties die onze wereld slopen. Door glanzende kantoortaal in te zetten als gospel schetsen we een beeld van de absurditeit die deze werkethos met zich meebrengt, en zetten we ons af tegen de machine die maar doordraait.”
Het is altijd een dilemma voor een band, brengen we onze beste songs uit op single of bewaren we ze voor het album?
De dames van Lime Garden hebben voor het laatste gekozen. Niet dat ze onzin vooruit hebben gestuurd. We hebben 23 niet zomaar tot IJsbreker uitgeroepen, maar zo speels, funky en zeg maar ongewoon goed als op Cross My Heart hoorden we Annabel, Chloe, Leila en Tippy zelden eerder. Het bas-intro hebben we daarentegen wel eens eerder gehoord, maar dat maakt Cross My Heart alleen maar leuker. Van wie de dames dat basloopje hebben ‘geleend’ wil ook maar niet te binnen schieten. Het nieuwe album van de band uit Brighton is nu uit. Maybe Not Tonight is hun 2e.
Op 19 september staat Lime Garden in het Amsterdamse Bitterzoet en op 20 september in het Nijmeegse Doornroosje. Maar eerder al kun je ze gaan zien op Best Kept Secret.
Het begint er een beetje op te lijken dat Bleech 9:3hun beste songs als eerste heeft uitgebracht.
Dat neemt niet weg dat ook Underrated, single nummer vier goed genoeg is om op te pikken. Ook mogen we niet uitsluiten dat herhaalde blootstelling aan het nummer onze mening zal doen veranderen. In ieder geval zijn de gitaren weer niet van de lucht en komt zanger Barry Quinlan weer zeer geloofwaardig over, Underrated doet in de verte wel aan Red Hot Chili Peppers denken. Maar dan met een goede zanger ;). Underrated is track 2 op de 5 songs tellende debuut EP van de bleekneuzen uit Dublin. Het enige nummer dat we nog niet kennen heeft de veel belovende en eveneens uit 1 woord bestaande titel, Surprise. De 15e komt de EP uit.
Lawaai laten we graag over aan Aardschok Radio en het hardere werk aan Pinguin On The Rocks. Maar af en toe krijgen we een plaatje op ons bord dat weliswaar flink stevig is, maar toch sappig, speels en melodieus genoeg om het een kans op Indie te geven. Zoals Next Big Thing van False Advertising.
Je zou misschien denken dat False Advertising zichzelf presenteert als The Next Big Thing, maar frontvrouw Jen Hingley zingt over de liefde, over de ware als het ware. Aan haar toon hoor je dat de persoon die het lied inspireerde dat in ieder geval niet is. Daarnaast is de band al even bezig. Hun debuutalbum stamt uit 2019. False Advertising is een trio dat dus opereert aan de harde kant van de postpunk. De leden komen uit Manchester en Oxford. Ze hebben er dus even overgedaan, maar album 2 komt op 1 mei uit en heet The Sorry Window.
Jack White is de laatste tijd vooral in het nieuws als Trump criticus. Maar gelukkig is hij niet vergeten wat zijn waren roeping is; het maken van muziek.
Jack heeft deze week niet één maar twee nummers uitgegeven. De een, Derecho Demonico zou over Trump kunnen gaan en is behoorlijk goed. De ander G.O.D. And The Broken Ribs lijkt geïnspireerd door het Bijbelverhaal over Adam en Eva, maar zou ook best over Trump kunnen gaan en is nog beter. Beiden zijn psychedelische bluessongs met venijnige en heerlijk overstuurde gitaarsolo’s. Na ruim een kwart eeuw in de business is Jack misschien wel wat wilde haren verloren, maar niet zijn heilige vuur.
We hebben weer een opkomende band uit Ierland om aan je te voor te stellen. Onlangs nog THEATRE en eerder natuurlijk al Bleech 9:3, Cardinals, Gurriers, etc, enz. Nu is het tijd om Basht. op het IJsbreker schild te tillen. Het viertal combineert grunge met spooky, gruizige elementen in het verlengde van Wunderhorse waar ze al voorprogramma’s van verzorgden. Ook van DEADLETTER trouwens. Perfume is een spannende, gelaagde track die op het eind steeds ruiger wordt met als knal op de vuurpijl een opluchtende gitaarsolo. Prachtig!
Basht. stond vorig jaar al op Into The Great Wide Open en Left Of The Dial, begin dit jaar op ESNS en kan je binnenkort gaan zien in EKKO en op Vestrock en Rock Werchter.
Nosedive is de opvolger van Only Girl en heel anders. Wat natuurlijk heel erg pleit voor Man/Woman/Chainsaw.
Of de nieuwe single net zo goed is als de ex-IJsbreker zal de tijd leren, maar de eerste indruk is zeer positief. Het intro van Nosedive bestaat uit een sequencer en een drumpatroon. Aan de lengte van het intro kun je al horen dat de band alle tijd neemt om haar punt te maken. Een klagelijk klinkende viool kondigt de zang aan en daarmee zijn we echt uit de startblokken. Nosedive ontleent zijn kracht aan de herhaling, monotonie zou je ook kunnen zeggen, maar dat klinkt zo negatief. Terwijl het effect juist zo glorieus is. Cannonball, zo gaat het debuutalbum van de club van zes uit Londen heten. Op 7 augustus komt hij uit.
De Amsterdamse alternatieve Indie rockband Von Veh (2019) heeft na drie EP’s en meerdere singles een voltallig album in eigen beheer uitgebracht. Anders dan Imaginary Songs (de titel) doet vermoeden, zijn het allemaal tracks met teksten uit het leven van zangeres Mariska Lie-A-Ling, die her en der in haar repertoire vocaal aan Björk doet denken. Het negen nummers tellende album zit vol rauwe songs met intensiteit en emotie. Overigens is de naam Von Veh de familienaam van Mariska’s moederskant: Finse roots.
Von Veh’s muziek heeft veelal een slepend ritme met teksten die je toch even aan het denken zetten. Een bonus, want de grijze cellen moeten wel actief blijven tenslotte. En je krijgt waar voor je geld, want maar liefst 39 minuten later vol van herinneringen en nieuwe indrukken kan ik niet anders concluderen dat Imaginary Songs zo’n plaat is die je regelmatig zal blijven opzetten. De ‘oudjes’ Unreal, Radical Design, Floating en de in maart uitgebrachte single All Evidence voelen als een oude jeans waar de rek nog lang niet uit is. De laatste is een lied dat spontaan in haar opkwam toen bleek dat de trainer in de sportschool meer wilde dan alleen trainen en dat op een intimiderende manier duidelijk maakte. En hoe de twijfel toesloeg bij zangeres Mariska of ze misschien toch verkeerde signalen had afgegeven terwijl ze zeker wist dat ze dat niet had gedaan.
En dus Mariska maar eens even gepolst over haar voorkeuren. Altijd een lastige vraag, want het is een vorm van zelfkastijding ‘to kill your darlings’. Zoiets als je favoriete kind benoemen. Ze koos toch voor Unreal, mede door een hele mooie reactie van iemand die net de diagnose kanker had gekregen wat zo onwerkelijk voor hem voelde. Mooi dat mensen hun eigen interpretatie kunnen hebben bij nummers van ons, terwijl ik altijd comfort heb gehad van bands en artiesten, zoals Radiohead en Hole om mij door een bepaalde periode heen te helpen.
Van de nieuwe nummers ging mijn persoonlijke voorkeur naar Expo uit waarover Mariska mij vertelde: deze gaat over liefde. Als je jezelf helemaal geeft, is dat dan juist goed of niet? Hoe dan ook, investeer erin ondanks eventuele twijfel. Het leuke vind ik zelf dat ik in tekst flarden heb gebruikt uit andere Von Veh songs, zoals Let Love Float Again, maar ook Reverse Again… Atone.
Had ik al gezegd dat Imaginary Songs een mooie (zij wat aparte) hoes heeft? Opgekomen in een droom! Ik kocht een klein aquarium en had een hart in de feestwinkel gekocht en die hield ik vast en drukte ik, snel onderdompelend naar beneden in het water. Ivan (de gitarist) heeft daarvan foto’s gemaakt drummer Jan Willem heeft de foto bewerkt. Het hart heeft zoveel betekenissen. Zoveel spreekwoorden ook die er over gaan. Luister naar je hart. Hartzeer. Hartverstikking en hartverscheurend, maar ook hartverwarmend. En lekker opvallend!
Binnenkort gaat Von Veh optreden ter promotie van hun nieuwe elpee, dus indien je het quartet in actie wilt zien: voorlopige bekende data zijn 9 mei Trapop! Utrecht, 14 mei Karroesel Hilversum, 30 mei Heroes Zaandam en 26 juni Rock Club The Cave Amsterdam.
L.A. Sagne – Good Company (Geertruida)
