Category: Nieuwe Muziek

Bad Bad Bird – Fontaine Varia

Zou zomaar kunnen dat Bad Bad Bird in Frankrijk een soort van supergroep is. De bandleden waren (of zijn?) namelijk ook actief in andere bands, maar voor ons is het een eerste kennismaking met Camille, Emanuel en Madeleine.

Laatste genoemde horen we zingen op Fontaine Varia, dat de bandnaam ten spijt een Franstalige nummer is. Fontaine Varia is een strand op Île-d’Arz in Bretagne. Daar trok Madeleine zich terug als ze het tijdens haar zwangerschap even te kwaad had en daarover zingt ze in een nummer dat je zou kunnen omschrijven als een chanson in rockkleren. Bad Bad Bird is een band maar als auteur en chanteuse is Madeleine Loiseau duidelijk de primus inter pares. Frans sprekenden onder ons weten dat M’s achternaam zich laat vertalen als vogel. Voor het zelfde geld had het trio dus ook Mauvais Mauvais Oiseau kunnen heten.  Waarschijnlijk vinden ze Bad Bad Bird net wat beter bekken.

Lambrini Girls – Bang Bang Bang

Voor subtiliteit hoef je bij Lambrini Girls niet aan te bellen, maar zoek je een knaller dan kan je momenteel geen betere vinden dan Bang Bang Bang.

De nieuwe single van de meiden heeft de vaart en energie van een sneltrein, een op hol geslagen sneltrein. Genre technisch gezien is Bang Bang Bang pure punk naar model van The Ramones, maar dan nog een tandje sneller. Leuk detail is de ontploffing die je hoort vlak voor de instrumentale break. Na twee minuten en tweeëntwintig seconden komt de trein tot stilstand, de luisteraar vermoeid maar voldaan achterlatend. Wie dacht dat Lambrini Girls het op hun tweede album wat rustiger aan zou doen, kent Phoebe, Selin en Jack niet.

The Homesick – Love Off The Leash

Het Dokkummer Homesick verlangt niet alleen naar huis, maar afgaand op nieuwe single Love Off The Leash ook naar de lang vervlogen jaren 80, de tijd van de new wave en synthipop.

Elementen van beide genres horen we terug in de derde voorloper van het vierde album van Jaap, Elias en Erik. What’s Up With All These Shangri-Las werd geproduceerd door mede Fries Rimer Londen van (o.a.) MICH. Na de release van het nieuwe album op 19 begint september gaat de band op tournee door Europa. Maar ook Nederland komt ruim aan zijn trekken middels optredens in Amsterdam (Cintol 8/10), Rotterdam (Rotown 15/10), Groningen (Vera 7/11) en Utrecht (NAR 10/12).

Cenobia – Hypoxia

Kenners weten bij het zien van de naam Cenobia en songtitel Hypoxia meteen wat voor vleesch ze in de kuip hebben.

Het kan niet anders dan dat we hier te maken hebben met een band uit de categorie gothic of symphonic metal, een stijl waarin vooral Nederlandse bands uitblinken. Cenobia komt echter niet uit de lage landen en zelfs niet uit Europa, maar uit het verre Sydney. Cenobia heeft onlangs haar eerste (mini)album ten doop gehouden. De weg naar de release van Lethal Devotion heeft ze geplaveid met een viertal zeer succesvolle singles. Net als nieuwe single Hypoxia zijn dat productionele hoogstandjes: strak gespeeld, spannend gearrangeerd en vol vuur gezongen door de componiste en tekstdichter. Die hult zich steevast in een masker waardoor er allerlei geruchten de ronde doen over haar ware identiteit. Mooi, mysterieus en vrij geweldig. Wat wil een Goth nog meer?

YOLKNESS – Soft Sides

Zo goed als niets weten we van YOLKNESS.

Een uiterst summiere bio vertelt niet meer dan dat de artiest zich noemende YOLKNESS alias AS1 uit L.A. komt en op drums na alle instrumenten zelf speelt. Haar echte naam is onbekend. Dankzij Youtube weten we dat YOLKNESS van vrouwelijk kunne is. Dat daar enige twijfel aan was, komt omdat haar stem op nieuwe single Soft Sides een mannelijke klank heeft, maar waarschijnlijk is dat dus een productiefoefje.

En o ja, ze draagt een masker. En heeft iets met eieren, Yolk betekent eierdooier, haar fans noemt ze Eggis en ze fantaseert dat ze door haar Virtual Reality multiverse reist in haar Eggship. We hebben hier dus te maken met een ietwat enigmatisch type, maar wel iemand die bulkt van talent en niet verlegen zit om ideeën. Opvallend is dat YOLKNESS zich aan de ene kant hult in mysterie, maar aan de andere kant alles behalve publiciteitsschuw is. Met name op Youtube is ze erg actief.

Soft Sides is haar 5e single. Het soepel rockende nummer is heel anders en veel beter dan haar eerdere releases. Die zijn meer pop en keyboards gebaseerd. Soft Sides is de eerste release van YOLKNESS in twee jaar. En hopelijk dus een doorstart als rocker. Het lijkt veilig om te stellen dat we nog veel gaan horen van YOLKNESS. De vraag is waar, hier, bij Pinguin Pop of op een van de hitzenders?

FIEP – 7ebra

FIEP is terug!

Met een nieuwe single op een nieuw label. Het even befaamde als sympathieke Excelsior heeft ‘onze’ FIEP geadopteerd. Een album staat klaar voor release maar eerst worden we nog getrakteerd op wat singles. Het spits wordt afgebeten door 7ebra, een na-punkerige indierocktrack met praatzang van Veerle, koorzang van de andere FIEP‘s en staccato stereo gitaren. Wij hebben mogen voorproeven van het nieuwe FIEP album en kunnen vertellen dat 7ebra zeker niet het enige goede en zelfs niet het beste nummer van de plaat is. Maar nu lopen we op de zaken vooruit. Welkom terug FIEP.

Keo – Bird On A Wire

Keo doet even een vrije oefening met Bird On A Wire.

Dwz dat het niet echt een kop-staart liedje is, maar meer een impressionistisch, half geïmproviseerd gevoelsnummer. Even voor de duidelijkheid, Bird On A Wire is een eigen compositie van Fin Mac Keogh (spreek uit Keo) en dus geen cover van het beroemde stuk van Leonard Cohen. Het gevoel dat Fin probeert over te brengen is dat van verslagenheid, de leegte die overblijft na het stuklopen van een relatie. Missie geslaagd. Bird On A Wire komt net als Pistol en That’s Me op het debuutalbum van de Mac Keogh broers plus aanhang. Put A Smile On For Me komt uit op de 25ste.

Popwarmer: Warhaus – Simple Pleasures

Voor het eerst in twee jaar, sinds de release van zijn hooggewaardeerde album Karaoke Moon in 2024, is Warhaus terug met nieuwe muziek. Onlangs verscheen de nieuwe single ‘The Baby’, waarmee Warhaus zich op nieuw terrein begeeft. De track opent de deur naar een meer elektronisch geluidspalet en markeert daarmee een duidelijke verschuiving ten opzichte van zijn eerdere werk.

Met de afgelopen week verschenen single ‘Simple Pleasures’ kondigt Warhaus zijn vijfde studioalbum The Donkey aan, dat op 15 januari 2027 via Play It Again Sam verschijnt. Vandaag kondigt hij ook een nieuwe tour aan, waarmee hij het album op 20 februari 2027 live presenteert in Gashouder in Amsterdam.

Vanaf de eerste noot staat The Donkey, strak van de spanning. Donkere beats, elektronische synths en onheilspellende vocalen vormen de basis voor een rauwer en energieker geluid. Na jaren van dandy-achtige pop wilde Maarten Devoldere iets echters. Samen met vaste producer Jasper Maekelberg verkent hij invloeden uit onder meer Gqom, grime en elektronische muziek. Het resultaat is een plaat die balanceert tussen donkere clubs, gebroken beats en sensuele melodieën.

Ook inhoudelijk gaat The Donkey over verandering. Het vaderschap, het verlies van jeugdige zekerheden en de zoektocht naar een nieuwe versie van zichzelf lopen als rode draad door het album. De vorige week uitgebrachte single Simple Pleasures laat ondertussen een meer luchtige kant horen: vintage Warhaus in een synthjasje uit de jaren tachtig.

Endless Wellness – Kontrolle ist Messer

Endless Wellness is een lekker luidruchtige indieband uit Wenen.

De band zegt zelf fuzz-folk te maken. Dat klopt niet maar klinkt leuk dus laten we maar zo. Het of door Adele of door Milena gezongen Kontrolle ist Messe (controle is mes) is een brutaal en levenslustig liedje dat door de taal en het geslacht van de vocalist onwillekeurig aan Nena doet denken, maar dan wel wat onstuimiger. In de Duitstalige wereld zijn Philipp, Adele, Hjörtur en Milena al bestbekend. Hun debuutalbum was een groot succes. Over iets meer dan een maand komt de band met de opvolger, Domino Days getiteld. Dat het met dat album ook wel goed komt, durven we wel te stellen na het horen van Kontrolle ist Mes.

DIIV – Kid

In de V.S. begint zich een nieuwe scene af te tekenen van alternatieve acts met een pop appeal, zeg maar indie van geest maar tegelijk ook commercieel.

Vertegenwoordigers van deze ‘new alternative’ scene zijn o.a. Eartheater, Slayyter en Turnstile. Ook DIIV zoekt aansluiting bij deze club. Misschien dat ze om die reden A.G. Cook, de rechterhand van Charlie XCX hebben aangetrokken als producer van hun nieuwe album. Zijn inbreng heeft zeker voor een toegankelijkere sound gezorgd, maar ook weer niet zo dat Taylor Swift zich zorgen moet gaan maken. De kans dat bijvoorbeeld Kid een ‘echte’ hit wordt is net zo groot als de kans dat Ajax kampioen wordt. Maar dat zegt natuurlijk niks over de kwaliteit. Kid is een uitstekend nummer, een valse ballad, zeg maar. Vals omdat de romantiek na een paar minuten ruw wordt verstoord door een zwaar overstuurde gitaar. Voor ons smullen natuurlijk, maar voor de gemiddelde 538 dj reden tot echtscheiding. Album Zirp! volgt over ruim een maand.