Basht. uit Ierland opent de avond zoals je dat het liefst ziet. De band staat met bakken bravoure op het podium en zanger Jack Leavy brengt de nummers met een urgentie waar je niet omheen kunt. Hij heeft een fantastische stem die goed past bij de alternatieve rock nummers die ze spelen. Niks vernieuwends maar daar zit ook niemand op te wachten bij nummers als Gone Girl en Dirty White die gedegen en meeslepend worden gespeeld. De band werd door HotPress geprezen als een van de meest opwindende jonge rockbands die in eeuwen is ontstaan. Een tikkeltje overdreven misschien maar maar na deze set was iedereen het erover eens: Basht. is een band om te checken.
Isak Benjamin heeft de wind mee. Als broertje van de zussen Johanna en Klara van First Aid Kit groeide hij op in een zeer muzikale familie en heeft hij al jong de kans gehad te touren door Amerika en zijn podiumpresentatie te verfijnen. Hij heeft muziekproductie gestudeerd en dat hoor je in zijn muziek die verzorgd en verfijnd klinkt maar live is het allemaal niet zo spannend. Never look down zingt hij positief gestemd maar als I’m on Fire van Bruce Springsteen voorbij komt wordt het allemaal wel erg veilig, om niet te zeggen saai.
Snuggle uit Kopenhagen is een alternatief duo dat met Goodbyehouse afgelopen jaar een fijne alternatieve gitaarplaat uitbracht. Prettig in het gehoor liggend en laid-back, deze jonge mensen laten zich niet gek maken. Het duo met de prachtige namen Vilhelm Tiburtz Strange en Andrea Thuesen Johansen staat dan ook ontspannen op het podium en de beleving zit hem dan ook niet in een dynamische podiumpresentatie maar wel in de sound en de liedjes. Op een klein gezellig podium is dit een bandje dat je als een warme denken om je heen kunt slaan.
Mustbejohn is iemand die je er ook goed bij kunt hebben. Zo’n typische Britse geezer die met zijn zware Engelse tongval zijn puntige liedjes voordraagt. Denk aan de perfecte blend tussen The Streets, Baxter Dury en die typische soulvolle UK Garage-vibe. Mooie verhalen op een altijd lekkere beat. Hij is gevat, snel en dankbaar dat hij hier voor ons mag staan en de connectie met het publiek was een 10.
Bij de volgende artiest valt het me meteen op; de eerste rij staat vol met 14 jarige jongeren, meiden vooral, die alles filmen en alles woordelijk meezingen. Eileen Alister schrijft haar liedjes alsof het uit haar dagboek gescheurde pagina’s zijn, zo zegt ze en ze weet hiermee een grote groep jongeren aan te spreken. Als een ware popprinses schrijdt ze in haar sprookjesjurk over het podium. De gitarist en drummer houden zich bescheiden op de achtergrond. Misschien minder theatraal dan bijvoorbeeld Melanie Martinez maar de cijfers liegen niet: haar tour voor 2025 was in 10 minuten uitverkocht. In 2026 staat ze gegarandeerd in de grote zalen.
Uit Zagreb komt de vrolijk discopop band Ki Klop. Ze staan met z’n drieën op het kleine podium in Huize Maas en ze weten in no time een gezellig disco feestje uit de grond te stampen. Deels live gespeeld en de teksten verstaan we niet maar daar maalt niemand om. Het is een gezellige vrijdagavond in Groningen en niemand houdt ze tegen.
In de grote zaal van Huize maas staat aansluitend Keo, een jonge band van de broers Finn en Conor Keogh uit Londen die samen op zoeken gingen naar geestverwanten om hun explosieve alternatieve rock vorm te geven. Debuutsingle “I lied, Amber” knalt er lekker in en de band heeft al de nodige live ervaring opgebouwd, ze geeft ook in Groningen een stevige en meeslepende show weg met de nodige diepgang. Distortion en feedback bepalen het geluid en de pose van zanger Finn is soms wat over de top maar Keo is een must-see voor de festivals van 2026.
De afsluiter in Simplon was voor de die-hards: The Null Club; hierbij vervaagden de grenzen van industriele techno, noise en post-punk. Het optreden van Alan Duggan Borges gitarist van Gilla Band, is super intens. Voorovergebogen over zijn computer op het donkere podium geeft hij het geluid vorm. Een vaste laag van noise die continu gemanipuleerd wordt door alle analoge apparatuur die hij om zich heen heeft, soms ontstaat er een pulserende beat, dan weer scheuren de vervormde gitaren door de ruimte. De flikkerende duistere graphics op het podium en aan het plafond geven dit loodzware en mechanische optreden nog meer diepgang. Comfortabel is het niet maar het publiek wordt volledig meegezogen in deze intense en hypnotiserende ervaring.
Tekst: Jan Berends