Author: Flip van der Enden

Rolling Blackouts Coastal Fever – Cars In Space

Wie Rolling Blackouts Coastal Fever wel eens live heeft gezien, weet dat de band op de bühne grotere hoogten bereikt dan in de studio. Nieuwe single, Cars In Space laat horen dat de kloof snel kleiner wordt. Wie de band nog nooit live heeft gezien heeft overigens niks te klagen, want ook op plaat weten de mannen uit Melbourne van wanten.  

De derde single van wat hopelijk het tweede album gaat worden van RBCF is een bijna vijf minuten durend feest voor iedereen die van gitaarmuziek houdt. Wie dat niet doet is hier helaas aan het verkeerde adres.

De drie gitaristen van Rolling Blackouts Coastal Fever doen op Cars In Space gezamenlijk een stapje naar voren en spelen de sterren van de spreekwoordelijke hemel in een gedreven up tempo rocknummer met jazz en country invloeden, een vrij unieke combinatie. Dit alles in fraaie harmonie van zowel de zangers als de gitaristen.  

In juni komt RBFC weer onze richting op. Naar Europa. Naar Best Kept Secret.

Torres – Dressing America

Torres is geen onbekende om niet te zeggen een oude bekende in Pinguin land. De Amerikaanse haalde in 2015 de eerste plek van de Graadmeter met Sprinter. Ook scoorde ze een IJsbreker met Strange Hellos.  

De als Mackenzie Scott in Florida geboren zangeres bracht vorige week haar vierde album uit. Daarop klinkt ze als de liefdesbaby van Lou Reed en Joni Mitchell. Waren de twee eerste singles van het Silver Tongue album net even te introvert en/of te abstract voor airplay, Dressing In America is perfect. Alle aspecten die de songs van Torres zo eigen en bijzonder maken zijn aanwezig: een spannende opbouw, een tot de verbeelding sprekende tekst en niet op de laatste plaats haar stem, die tegelijk ijzig en warm klinkt.

I Tend To Sleep With My Boots On/Should I Need To Gallop Over Dark Waters/To You On Short Notice.

CONCERT: 7 maart Paradiso, kleine zaal.

Greg Dulli – It Falls Apart

Ook al zal er bij het noemen van zijn naam misschien niet direct een lichtje gaan branden. Als je de muziek een beetje hebt gevolgd ben je waarschijnlijk wel bekend met het werk van Greg Dulli. 

Greg Dulli is namelijk al een even bezig. 33 jaar om precies te zijn. Zijn eerste en bekendste band is The Afghan Whigs, tijd en label en soortgenoot van Nirvana. Minder bekend, maar niet minder boeiend is zijn werk als lid van The Twilight Singers. En ook het album dat hij opnam met vriend en collega Mark Lanegan als The Gutter Twins is niet te versmaden. Greg Dulli heeft nog veel meer uitgespookt, maar hier laten we het even bij.

Dat je zijn stem eerder hebt gehoord wil niet zeggen dat je hem herkent op It Falls Apart. Ruim drie decennia rock ‘n’ roll heeft duidelijk zijn sporen nagelaten. Zo te horen is Greg ook nooit gestopt met roken en is whiskey zijn favoriete drankje. De tweede single van het nieuwe solo-album -het wordt zijn vierde- is een grungy semi-ballad met een gospel feel en keyboards i.p.v. gitaren. Veel generatiegenoten doen nog steeds alsof ze twintig zijn. Greg Dulli niet. Hij klinkt ouder en wijzer, maar nog net zo goed als vroeger op It Falls Apart.

Album: Random Desire verschijnt op 21 februari.

CONCERT: 26 maart Paradiso, Amsterdam.

Gorillaz – Momentary Bliss feat. slowthai & Slaves

Damon Albarn is een van de hardst werkende mannen in de popmuziek. Je hebt bijna twee handen nodig om al zijn bands en projecten te tellen. Met sommige acts bereikt hij een miljoenenpubliek. Anderen gebruikt hij om bijvoorbeeld Afrikaanse popmuziek een podium te geven. Als Albarn na Blur zijn gitaar aan de wilgen had gehangen, zou hij verzekerd zijn geweest van een plaats in de pophistorie. Hij heeft echter een doorstart gemaakt met Gorillaz. Daarmee heeft hij zeker mondiaal gezien het succes van Blur ruimschoots overtroffen.

Van ophouden wil Albarn voorlopig niks weten. In mei staat hij met weer een nieuw project, geïnspireerd door zijn tweede thuisland, IJsland in Eindhoven en ook Gorillaz roert zich weer. Hun nieuwe project heet Song Machine. Het wordt geen album, maar een serie nieuwe songs/cartoons. Er is dus geen vaste planning, de songs verschijnen als ze klaar zijn. Ook Gorillaz heeft het oude albumconcept dus laten varen.

Hulptroepen worden per track bepaald en ingevlogen. ‘There’ll be a lot of surprises‘ wilde Albarn wel alvast verklappen. Geen geheim meer is dat Tame Impala al is gestrikt. Op nieuwe single Momentary Bliss zijn de Britse rapper slowthai en punkduo Slaves van de partij. Zij drukken hun stempel op een nummer dat komende zomer op geen enkel feestje zal ontbreken.

Sorry – More

Sorry begint het nieuwe decennium met een nieuwe single en ook wel een beetje een nieuw geluid. More is wat lichter van toon dan bijvoorbeeld Rock ‘n Roll Star of  Starstruck, minder gek ook.

Sorry had nogal de neiging om heel veel informatie te stoppen in een song van drie en halve minuut. In More houdt men zich in. Het refrein is goed te volgen en komt regelmatig terug op daartoe geschikte plekken. Ook is er dit keer nauwelijks sprake van ontregelende instrumenten of gemangelde geluiden. Op een gegeven moment lijken de machines het te gaan winnen van de mensen, maar dan is de eindstreep al in zicht. More is less, om met The Murder Capital te spreken. 

Ondanks de getoonde zelfbeheersing blijft Sorry klinken als het poppy zusje van Nine Inch Nails. En gelukkig maar. Op 27 maart volgt 925, het langspeel-debuut van de band uit Londen.

Concert: 13 juni Best Kept Secret, Beekse Bergen.

Real Estate – Paper Cup (Feat. Sylvan Esso)

Toegegeven, de nieuwe single van Real Estate is nogal van kabbelstein, maar als er een band is die goed kan kabbelen dat is het wel de club uit Ridgewood New Jersey.

De vraag is of Paper Cup wel op Pinguin hoort. Het antwoord is aan jou. Er is niets op Paper Cup dat tegen de haren strijkt. Het nummer is gladder dan een net geslepen schaats op nieuw natuurijs. Maar ook net zo lekker. We noemen de pluspunten: zang van type zoetgevooisd, een ritme als van een cocktailshaker, een gitaarsolo waar JJ Cale trots op zou zijn, maar het mooist is misschien wel de ouderwetse synthesizer die zich als een zijden draad door het nummer heen weeft.  Met rock ‘n’ roll heeft het niks te maken en indie is het ook niet echt, maar na een hele avond bier is een Margarita ook wel eens lekker.

Paper Cup is Real Estate minus lid van het eerste uur, de naar Ducktails vertrokken Matt Mondanile. Hij wordt (tijdelijk?) vervangen door synthipop duo Sylvan Esso en derhalve niet echt gemist.

The Chats – The Clap

Wie muzikaal avontuur zoekt of verheffende teksten kan de The Chats beter links laten liggen. Wie houdt van opruiende songs over herkenbare onderwerpen kan gerust een abonnement nemen op de releases van de Australische punkbroeders.

The Clap is een seksueel overdraagbare ziekte. Een druiper zouden wij zeggen, gonorroe volgens het medisch handboek. The Clap is een vluggertje. De band is al na anderhalve minuut klaar.

Mogelijk is The Clap bedoeld als waarschuwing. Opdat fans van The Chats nooit in de situatie terecht zullen komen waarin een dokter zegt ‘mate you’re fucked, you’ve got the clap’.

Het aanstekelijke nummertje komt van het debuutalbum van The Chats dat op 26 maart uit gaat komen onder de toepasselijke titel High Risk Behaviour.

Concert: 7 oktober Max/Melkweg Amsterdam.

 

The Blue Van – Heavy Load

Het was een dry-january wat harde muziek betreft, maar met nieuwe releases van o.a. Billy Talent en Incubus belooft februari een lekker stevig maandje te worden.

De grote zware jongens hebben onze steun niet nodig. Het Deense The Blue Van kan wel een duwtje in de rug gebruiken. Niet dat de band onbekend is. In Scandinavië is The Blue Van een instituut. Daar buiten ‘not so much’. Nieuwe single Heavy Load zou daar wel eens verandering in kunnen brengen. Het zou niks minder dan terecht zijn. De eerste single van het nieuwe album van Steffen, Søren, Allan en Per is een tijdloze rocktrack met geweldig dubbel gitaarwerk van twee gitaristen die alle zeilen bij moeten zetten om niet omver te worden gerockt door de ritmesectie die er duidelijk zin in heeft. Dat plus een lekker snerpende leadzang maken dat stilzitten geen optie is. Is je interesse gewekt? Ga dan naar de dichtstbijzijnde streamingsdienst.

Mija – Desert Trash

Doorgaans maakt Amber ‘Mija‘ Giles elektronische dansmuziek of arty ambient. Ze komt uit het Skrillez kamp, dan weet je het wel. Op haar nieuwe single gooit ze het roer echter rigoureus om. Ze heeft de computers goeddeels vervangen door analoge instrumenten en laat horen ook prima bij stem te zijn.

Desert Trash is een kunstig gearrangeerde popsong met karakteristieke achtergrondzangpartijen die doen denken aan Laurie – O Superman- Anderson. Misschien dat je er op kunt dansen, maar dan heel close en heel slow.

Desert Trash is het titelnummer van Mija’s nieuwe album en dus niet representatief voor haar oude werk. Maar wellicht wel voor het nieuwe. Het gerucht gaat dat Mija op haar nieuwe tournee behalve haar laptop ook een band meeneemt. Laten we het hopen, want Desert Trash is een bijzonder nummer in een stijl die het verdient verder te worden geëxploreerd.

 

The Lazy Eyes – Cheesy Love Song

Het is toeval dat we twee weken achter elkaar een Australische IJsbreker hebben. En ook weer niet. ‘The land down under’ exporteert de laatste jaren opvallend veel goede muziek en ook nog eens in alle geuren en kleuren.

De meeste acts genieten in eigen land al enige bekendheid wanneer we ze oppikken. The Lazy Eyes is ook voor Australië een nieuwe naam. Tenzij je tot over je oren in de indie-scene van Sydney zit. Dan ben je waarschijnlijk al onder de indruk hoe goed de band live wel niet is.  

Zonder dat ze er nou zoveel op lijken mag je The Lazy Eyes over de zelfde kam scheren als King Gizzard en Tame Impala. Het trefwoord is geestverruimende middelen. Debuutsingle Cheesy Love Song is een langzaam liefdeslied dat net aan de kunst kant van kitsch blijft. De titel is ironisch, maar dus ook weer niet. Associaties zijn er met de late Beatles, Flaming Lips en The Lemon Twigs.

Cheesy Love Song begint met een eenzame piano die al snel gezelschap krijgt van een bas en Harvey Geraghty met zijn hoge stem. Als dan na een minuutje gitarist Itay Shagar laat horen dat hij ook binnen is, weet dat het goed komt. In de laatste minuut van het vijf en half minuut durende nummer doet Harvey er het zwijgen toe en neemt de rest van de band je nog even mee op reis naar andere sferen. 

Noteer in uw boekje onder de kop ‘in de gaten houden’, The Lazy Eyes.