Author: Flip van der Enden

Mt. Atlas- I’ve Sailed The World

De heuvels van Limburg zijn ‘alive’ met de sound van Mt. Atlas. Uit alle hoeken van onze meest zuidelijke provincie komen ze, de leden van Mt.Atlas. Nou ja alle, Heerlen, Kerkrade en Landgraaf om precies te zijn.

Die laatste naam heeft national bekendheid als de gemeente waar jaarlijks het Pinkpop festival wordt gehouden. Het zal dan ook extra bijzonder geweest zijn voor de mannen van Mt.Atlas dat zij vorige week zaterdag de Nu Of Nooit competitie wonnen. De hoofdprijs van de Limburgse bandwedstrijd is namelijk de openingspot op datzelfde Pinkpop.

Mt.Atlas speelt dus een thuiswedstrijd voor een mannetje of -wat zal het zijn?- 30.000? Opvallend is dat veel bands die de Nu Of Nooit-slag winnen uit de categorie heavy komen. Ook Mt. Atlas bestaat uit louter zware jongens, zwaar maar slim. Breekijzer I’ve Sailed The World is een verhalend rockepos met een langzaam, maar zekere opbouw naar een onontkoombare climax. Het is knap hoe de band de spanning laat stijgen en weer dalen zonder uit de bocht te vliegen.

Allemaal op tijd naar Landgraaf gaan dus op 8 juni om getuige te zijn van deel twee van de zegetocht van Mt. Atlas.

The Visual – Under My Skin

We eindigen het jaar met een toekomstvoorspelling. Wij voorspellen The Visual een gouden toekomst. Misschien wel platina.

Wie het trio uit Amsterdam al een keer live heeft gezien, zal beamen dat er iets magisch gebeurt op het podium. En niet alleen daar. Na twee singles kunnen we wel zeggen dat The Visual ook op ‘plaat’ weet te betoveren.

The Visual maakt muziek die niet iedereen zal bekoren. Dansers kunnen beter doorlopen en rockers moeten hun heil elders zoeken, maar als je houdt van muziek met diepgang, met sfeer en met inhoud, dan is The Visual jouw band.

De songs van The Visual zijn veelal traag van tempo en stemmig van sfeer, en hebben zonder uitzondering een mooie melodie en een sterke opbouw, die niet zelden eindigt in een climax van zowel muzikale als emotionele aard. En dan hebben we het nog geen eens gehad over de allersterkste troef van de band, zangeres, Anna van Rij.

Anna kan niet alleen prachtig zingen, maar is gezegend met een warm en donker timbre die haar songs van nature een sfeer geven die anders is, en uniek.

Zij weet zich gesteund door twee instrumentalisten, Timon Persoon op keyboards en Tim van Oosten op drums met wie ze kan lezen en schrijven. Under My Skin is de tweede single van hun binnenkort te verschijnen debuutalbum.

The Visual zal komend jaar veelvuldig op de nationale podia te zien zijn, te beginnen met optredens op zowel Eurosonic als Noorderslag. Grote kans dat de band in Groningen ook gespot zal worden door buitenlandse boekers. The Visual is namelijk te goed om voor helemaal voor onszelf te houden.

 

Girl In Red – We Fell In Love In October

Girl In Red is de muzikale roepnaam van Marie Ulven, een jonge artieste uit Noorwegen die dit jaar de ene na de andere knaller scoorde met charmant rafelige songs als Girl, Summer Depression en Say Anything.

Marie wierf haar enthousiaste publiek via Youtube, waar de clip van haar debuutsingle I Wanna Be Your Girlfriend na plaatsing een eigen leven ging leiden en de maakster in no time van dilettante tot (internet) ster maakte.

Marie steekt niet onder stoelen of banken dat ze op vrouwen valt en in eerste instantie bestond haar publiek dan ook voornamelijk uit gelijkgestemden. Het illustreert haar muzikale charisma en intuïtieve gevoel voor melodie dat haar songs inmiddels ook door mensen van alle geaardheden worden gewaardeerd. We Fell In Love In October is het zevende schot in de roos op rij van Marie a.k.a. Girl In Red, die nog 20 moet worden.

Vistas – Fade

Vistas is een jonge nieuwe Schotse band, die je zou kunnen kennen van de single Tigerblood, waar wij begin dit jaar het etiket IJsbreker opplakten.

Ons vroege vertrouwen wordt helemaal waargemaakt door de nieuwe single van het trio onder bezielde leiding van Prentice Robertson. Fade is bombastisch op een goede manier met gruizige gitaren, gierende synths en de energie van traytje Red Bull.

Vistas is een band die het niet moet hebben van vernieuwing, maar van opwinding. De Edinburghse zweetrockers komen dan ook live het best uit de verf, maar komt met Fade behoorlijk dicht in de buurt van de euforie die ze in de zaal veroorzaken.

The Glow – Beamer

LVL UP is niet meer, lang leve The Glow! Zeven jaar en drie albums lang heeft Mick Caridi geprobeerd voet onder de grond te krijgen met LVL UP, een losjes rockende indie-band uit New York. Na het vertrek van mede-oprichter Ben Smith kwam de klad in de band en volgde een spoedig einde.

Caridi staat er nu alleen voor, maar kwijt zich met verve van zijn nieuwe taak. De debuutsingle van zijn nieuwe band,  The Glow is een korte, krap 2 minuten, maar overtuigende song, die in stijl niet erg verschilt van zijn werk met LVL UP, maar wel wat betreft geluidskwaliteit. Waar LVL UP de lo-fi filosofie aanhing, rockt The Glow in glorieus stereo!

Debuut single Beamer is geen voorloper van een album, maar bedoeld als korte introductie van part two van Caridi’s carrière. Beamer laat horen dat hij prima in zijn artistieke vel zit. Caridi is momenteel druk doende songs te schrijven voor een album, dat in 2019 het licht zou moeten zien. Als Beamer de nieuwe lading ook maar een beetje dekt dan zou hij zomaar met The Glow op plekken kunnen komen die voor LVL UP onbereikbaar zijn gebleken.  

Manchester Orchestra feat. The Front Bottoms – Allentown

Elke nieuwe single van Manchester Orchestra lijkt weer een paar maten trager dan de vorige, maar minstens zo mooi.

Ooit begonnen als muzikale fanclub van alles wat uit de Britse stad Manchester kwam, denk aan Joy Division, The Smiths, Stone Roses etc. is de band uit Atlanta, Georgia geëvolueerd van rockband tot Americana orkest met als specialisme ballads van het beschouwende soort. Op Allentown wordt die ontwikkeling doorgezet. De nieuwe single kwam tot stand in samenwerking met The Front Bottoms, een neo-emo band uit New Jersey met veel aanzien in het Amerikaanse indie-circuit.

Allentown werd geschreven en geproduceerd door M.O. frontman Alan Hull en Brian Sella, de aanvoerder van The Front Bottoms. De zang is van Hull. Het barst van de Allentowns in de V.S. Zeer waarschijnlijk zingt Hull over de stad in Pennsylvania waar de beruchte Lehigh Prison was gehuisvest. De gevangenis waar Hull over zingt is allegorisch, hij wil ontsnappen aan zijn  demomen. Allentown is sober en bespiegelend en derhalve uitermate geschikt voor deze donkere dagen rond kerst.

Sharon Van Etten – Jupiter 4

Sharon Van Etten brengt binnenkort haar eerste album in vijf jaar uit. Dat het lange wachten de moeite waard was, maakte ze vorige maand duidelijk met haar geslaagde ‘Comeback Boy’ single.

Wie toch nog twijfelde zal zeker over de streep worden getrokken door het indringende Jupiter 4, een song die zonder twijfel een keer terecht zal komen op de soundtrack van een horrorfilm en/of serie. Net als Nick Cave schildert Sharon in donkere tinten. Het gedragen tempo en spookachtige karakter van Jupiter 4 maskeert een positieve tekst waarin Sharon zingt eindelijk haar ware liefde te hebben gevonden. Het zou overigens zo maar kunnen dat Jupiter 4 over haar baby gaat, Sharon heeft vorig jaar haar eerste kind gekregen.  Zoals  ze op ‘Comeback Kid’ al liet horen is Sharon voor haar nieuwe album diep in de synths gedoken. De songtitel Jupiter 4 heeft niks met de tekst te maken, maar is de naam van een vintage Roland synthesizer die de song zijn bijzondere sfeer geeft. Het was de provisorische titel die ze de demo van het nummer had gegeven en die is dus blijven plakken.  

‘Remind Me Tomorrow’ is het zesde haar van de zangers uit New York. De release volgt in januari. Op 29 maart is ze in Nederland. Sharon zou eerst Paradiso Noord staan, maar het concert is vanwege de grote belangstelling verplaatst naar de grote zaal van de hoofdvestiging.

LIVEDATUM: 29/3 Paradiso, Amsterdam.

Glass Tides – Empty Thoughts

Glass Tides maakt duidelijk met Empty Thoughts dat er ook stevig wordt gerock in ‘the land down under’.

Australië heeft een bruisende muziekscene die wordt aangevoerd door bands als Tame Impala, DMA’s en King Gizard And The Lizard Wizard. Maar de geboorte grond van AC/DC heeft gelukkig ook nog voldoende bands op voorraad die er geen been in zien om de volumeknop op 11 te zetten. Zoals Glass Tides, een kwartet uit Adelaide dat deze maand zijn eerste verjaardag viert.

Dat doen ze door ons te trakteren op een nieuwe EP. Daarvan is Empty Thoughts het openingssalvo. De bandnaam, noch de songtitel, noch het uiterlijk van de boys, fris geknipt, neutraal gekleed en met slechts één getatoeëerd lid bereiden je voor op de bak herrie die over de nietsvermoedende luisteraar wordt uitgestort. Empty Thoughts is metal van met emotionele soort, de zachte zang contrasteert met de beukende drums en opgevoerde gitaren. Emo meets grunge zou je kunnen zeggen.

Glass Tides komt dus nog maar net kijken, maar als de band zo door rockt zullen we ons beeld van de Australische muziekscene rigoureus moeten bijstellen.

FUR – Angel Eyes

FUR is een nieuwe band uit het Britse Brighton. FUR is ruim een jaar actief, maar nog niet eerder op onze radar verschenen. Dat had eigenlijk wel gemoeten, want Angel Eyes is al hun vijfde single en net als de vorige vier zeer de moeite waard.

FUR is een gitaarband met invloeden die teruggaan tot de jaren vijftig, het gevolg van ouders met een uitgebreide platenverzameling. Retro is FUR echter nauwelijks, de band is net zo in de ban van King Elvis als van King Gizzard en al een heel eind op weg naar een eigen sound. 

FUR songs zijn dromerig en vaak wat weemoedig, maar altijd mooi gearrangeerd met breed uitgemeten gitaren, een inventieve ritmesectie en als kers op de cake de fraaie nasale zang van frontman Will Murray.

Gezien de jonge leeftijd van de band is er nog niet veel te melden, behalve dan dat er meer hondjes zijn die Fur heten. Om verwarring te voorkomen schrijft de band uit Bristol hun naam in hoofdletters, FUR dus. Het zou ons niet verbazen als FUR over niet al te lange tijd zo succesvol is dat de naamgenoten zich gedwongen zullen voelen om een andere naam te kiezen. Let je op London Calling?

Psyso – Shackle Of My Soul

Het is even opletten geblazen als je online op zoek bent naar de band Psyso. Voor je het weet beland je op de site van een christelijk organisatie voor geestelijke hulp.

Wie je moet hebben is de band van Joost, Thomas, Damian en Sjors uit Tilburg. Zijn zamelden via crowdfunding voldoende fondsen om met de gerenommeerde producer Juriaan JJ Sielken (Jett Rebel/Pitou/ Aestrid) een EP op te nemen. Daarvan is Shackle Of My Soul alvast vooruitgestuurd als appetizer. Naar eigen zeggen is Psyso een psychedelische band, maar liever dan de luisteraar te vervelen met oeverloze exercities distilleren ze hun ze hun geestverruimende ervaringen tot heldere, melodieuze songs.

Zoals Shackle Of My Soul, een introvert door gitaren gedragen liefdeslied met een Neil Young-achtig tempo, een tekst vol religieuze beeldspraak en een gloedvol instrumentaal einde. Het doel van de debuutsingle wordt makkelijk bereikt, we kijken uit naar meer. Reikhalzend zelfs.