Peace is hard op weg om heel beroemd te worden. Vorig jaar pikten we California Daze op van de debuut EP van de band uit Worcester (inmiddels Birmingham). Nu is er een album waarmee de band zich in de hoek plaats van intelligente en avontuurlijke indierock met een donker tintje, denk Foals, Wu Lyf en Maccabees. In Engeland is momenteel Follow Baby aan een zegetocht bezig. Wij gaan een single terug en draaien Wraith. Beide nummers staan op het In Love album. In november stond Peace in de bovenzaal van de Paradiso, op 8 april staan ze er weer. Waarschijnlijk voor de laatste keer. In de kleine zaal dan, niet in de Paradiso.
Author: Flip van der Enden
I Love You op -1 in de Graadmeter
De liefde is wederzijds: Woodkid’s I Love You staat voor de 2e week op -1! Komend weekend staat Woodkid, de nom de plume van Yoann Lemoine op het Rotterdamse Motel Mozaïque festival begeleidt door, zoals ons ter ore is gekomen zijn eigen band versterkt met leden van het orkest van Kyteman. Dat is dus bij voorbaat al een bijzonder optreden. Woodkid zal nummers spelen van zijn vers verschenen debuutalbum, The Golden Age. Wij hebben 3 x 2 passe-partout’s in de aanbieding, kijk bij Winnen hoe je daarvoor in aanmerking kunt komen.
.
Fryars
Vijf jaar geleden debuteerde Ben Garret als Fryars met een meerstemmig gezongen, electronisch popalbum, waarop hij klonk als Mika met een depressie. Best een bijzondere plaat. En toen werd het stil. Die stilte verbrak Fryars eind vorig jaar pas met een nummer dat eerder troostend dan deprimerend was. Nu is er een tweede track uit On Your Own, die gewoonweg prachtig is. Het nummer klinkt als de soloplaat die Brian Wilson helaas nooit meer zal maken. Fryars is een einzelgänger, maar geen kluizenaar. Zijn telefoonnummer is bekend bij Alt-J en Heavy Feet om maar een paar fans te noemen. Voor beiden maakte hij een remix, die je kunt beluisteren op soundcloud.com/fryers. Daar vind je ook meer eigen werk, dat alle vertrouwen geeft voor een compleet album.
Black Milk
Black Milk is Curtis Cross een MC en producer uit Detroit. Erg bekend is hij niet, maar zijn credentials mogen er wezen. Cross werkte o.a. met Slum Village en de legendarisch beatmaster J. Dilla. In 2011 bracht hij samen met Jack White de single Brain uit. Waar J. Dilla zijn samples zocht in de jazz, haalt Black Milk zijn inspiratie uit oude soul en gospelplaten. Sunday’s Best/Monday’s Worst is daar een sterk voorbeeld van. Het is eigenlijk een single met een dubbele A-kant. De twee nummers laten zich echter beluisteren als een suite. Daarom hebben we ze aan elkaar geplakt en presenteren we ze als geheel.
Damien Saez
Damien Saez is een god in Frankrijk. Nogal beroemd bedoelen we dus. De Frans-Algerijnse muzikant debuteerde in 1999 met het album, Jours Étrange, Strange Days in het Engels, net als een album van zijn favoriete band The Doors. Zijn debuut was een doorslaand succes en Saez is altijd aan de top gebleven. Hoogtepunten zijn een soundtrack voor de film Femme Fatale van Brian De Palma, een anti Le Pen lied en een ode aan Jacques Brel. Saez heeft nu zeven albums uit, waaronder een dubbele en twee driedubbele. Zijn meest recente heet Miami. Tijdens onze nimmer aflatende zoektocht naar vers pinguïnvoer stuitten we op de titeltrack, een smakelijke ratatouille van house, hip hop, chanson en roque geserveerd op een Arabische bedje.
Mikal Cronin
Mikal Cronin is een centraal figuur binnen de garagerockscene van San Francisco, bloedbroeder dus van o.a. Thee Oh Sees, The Fresh & Only’s en niet op de laatste plaats Ty Segal. Cronin is bassist in de Ty Segal Band, maar drijft zelf ook een handvol ruisende rockorkestjes en hij is actief als soloartiest. In die laatste hoedanigheid maakt hij wat Nick Lowe ooit noemde, ‘pure pop for now people’. Cronin is een hoogbegaafde singer-songwriter en multi-instrumentalist. Het lijkt onvermijdelijk dat er een dezer dagen een echte hit uit zijn pen vloeit. Het enige wat hij daarvoor hoeft te doen is binnen de lijntjes blijven. Maar dat zal moeilijk zijn, want tot nu eindigen de songs van Mikal altijd in een lichte chaos, zeker live zijn hij en zijn band niet zuinig met feedback en volume. Hij is ten slotte niet voor niets de favoriete bassist van Ty Segal.
Robby Hunter Band
Met hip hop geïnfecteerde indie funk. Klinkt goed op papier, klinkt geweldig op plaat. De bedenker van dit aanstekelijke genre heet Robby Hunter. Robby komt uit Miami, de stad van zon en zonde. Daar leed hij een zorgeloos leventje als straatmuzikant tot de politie daar een einde aan maakte. Aangezien Bobby niet veel anders kan dan muziek maken verplaatste hij zijn carrière naar het oneindige barcircuit van Miami. Daar rekruteerde hij een bassist en een drummer, omdat ze met zijn drieën beter boven het bargeruis konden uitkomen. Van de bars ging het trio naar de clubs en nu zijn ze een flinke naam in het clubcircuit van Florida en omstreken. De volgende stap was het maken van een single. Het debuut Hard On Me was een lokale hit, de opvolger Corazon zou wel eens een internationale klapper kunnen worden. Het is in ieder geval een zeer zonnig plaatje, precies wat de dokter voorschrijft voor deze barkoude tijden.
Win kaarten voor Motel Mozaïque!
Op 5 en 6 april opent Rotterdam voor de 13e keer zijn poorten voor Motel Mozaïque. Naast kunst en theater biedt het meest gastvrije festival van Nederland ook dit jaar weer heel veel muziek, waaronder The Veils, Jacco Gardner, Matthew White, Woodkid en nog veel meer acts die je regelmatig hoort op Pinguinradio. Wij mogen 3 x 2 passe-partouts, dus 3 x 2 kaarten voor het hele weekend! Hoe maak je kans? Door een leuke mail te sturen naar gijs@pinguinradio.nl.
Meer info vind je op http://www.motelmozaique.nl/en/
Tullycraft
Tullycraft is een Amerikaanse band, die ondanks jaren van activiteit, goede recensies en uitgebreide tournees nog steeds niet zijn waar ze wezen willen. De band uit Seattle is in 1995 opgericht, heeft vijf albums uit en een zesde op komst. Lost In Right Rotation is een ontzettend leuk liedje met een aardige clip, die in een maand nog geen 2000 views heeft gehaald. Zonde en sneu. Wij dragen ons bescheiden steentje bij door Lost In Right Rotaion te gaan draaien. Als jullie het ook een sterke song vinden, kan je dat laten blijken door hem de Graadmeter in te stemmen.
Pretty Little Demons
Pretty Little Demons is de jongste band, die ooit op het SXSW festival in Austin heeft gespeeld en de jongste band ooit, die de playlist van Pinguïnradio heeft gehaald. De meiden, het zijn er twee Lydia Night en Marlhy Murphy zijn respectievelijk 12 en 9 jaar oud. Het zal niet verbazen dat Lydia de meest ervaren is. Zij speelde o.a. in de band van acteur Ryan Gosling. De dames kennen elkaar van de School Of Rock in Burbank, California. Een oproep via de crowdfundingsite Kickstarter bracht dik $5000 in het laatje, daarvoor huurden ze een studio en een producer, Ethan Ellen (Cult/ Black Rebel Motorcycle Club) om een EP op te nemen. Daarop staan o.a. een cover van I Don’t Wanna Grow up van Tom waits en dit Daisy, de eerste single van het duo. De heldinnen van Lydia zijn Regina Spektor, Amanda Palmer en Karen O. Deze kids zijn alright.