Pieter Visscher, auteur op Pinguin Radio

Album van de Dag: The War On Drugs – A Deeper Understanding

The War On Drugs – A Deeper Understanding (Warner)

Zeker, bandleider Adam Granduciel zelf was niet voorbereid op het enorme succes van Lost In The Dream, het vorige album van vermoedelijk de enige band ter wereld die zich naar een quote van Ronald Reagan heeft vernoemd. De druk voor nieuw materiaal was dan ook hoog, maar de heren lieten zich niet haasten.

Nu bij een grote platenmaatschappij, Atlantic, hebben ze geen enkele concessie gedaan aan een commerciëler geluid. Waarom zouden ze ook, want de nog steeds ongemeen goed uitgewerkte combinatie tussen 80’s synths en gitaarrock is behalve succesvol, ook van een tijdloze kracht. Compositorisch is Granduciel alleen maar meer gegroeid en waagt hij zich op het experimentele pad, in de vreemde wisselingen in Strangest Thing, en in schaamteloos mooie romantiek in de ballad Knocked Down. Op zijn sterkst blijft hij in de uptemporock van Up All Night en Nothing To Find, af en toe Springsteen-achtig, en vooral een combinatie van melancholie en gedrevenheid waarop The War On Drugs het patent lijkt te hebben.

Vocaal is meer en meer duidelijk dat Granduciel zijn inspiratie bij Bob Dylan vindt, waarbij er soms ook een archetypische mondharmonica voorbij komt. De band straalt een zelfverzekerdheid uit die hoort bij de status van een van de belangrijkste bands van dit moment, en het materiaal op dit nieuwe hoogtepunt geeft er ook alle aanleiding toe. Lost In The Dream blijkt geen toevalstreffer, A Deeper Understanding doet er niet voor onder. Tekst Mania | Jurgen Vreugdenhil

LIVEDATA 01/11 en 02/11 AFAS Live, Amsterdam 04/11 Forest National, Brussel

Lukas Nelson & Promise Of The Real naar Tolhuistuin

Lukas Nelson & Promise Of The Real (POTR) hebben een zelfgetiteld
nieuw album uitgebracht. Na ruim een decennium te hebben getoerd onder hun eigen naam én als begeleidingsband van Neil Young, heeft de formatie zich ontwikkeld tot een van Amerika’s meest eclatante live-acts van dit moment.

Nelson en de zijnen hebben daarbij een groeiende schare toegewijde fans aan zich weten te binden. Hun, veelal Texaanse, inspiratiebronnen zijn talrijk: van surrogaatooms Kris Kristofferson en Waylon Jennings, tot aan J.J. Cale, The Band, Delaney & Bonnie (Clapton-periode), Neil Young en, uiteraard, Lukas’ vader Willie Nelson. Het album Lukas Nelson & Promise Of The Real wordt internationaal alom geprezen in de media. Zo schrijft het Amerikaanse persbureau Associated Press: “At 28, Lukas is the real deal and deserves to be treated seriously independent of his father’s legacy.” Rolling Stone meldde al eerder: “Lukas Nelson’s live show is a thing to behold, full of frenetic energy and the singer-guitarist’s infectious charisma.” Ofwel, Nelson mag, zoals het
Amerikaanse platform Uproxx het omschrijft, worden gezien als ‘a force to be
reckoned with’.

Het album is opgenomen in beroemde The Village Studios in Los Angeles en geproduceerd door John Alagia (Dave Matthews Band, John Mayer).
Op het album is de band in de nieuwe zesmansformatie te horen: Lukas Nelson
(gitaar, zang), Tato Melgar (percussie), Anthony LoGerfo (drums), Corey
McCormick (bas, zang) samen met nieuwe bandleden Jesse Siebenberg (steel gitaar, Farfisa orgel, zang) en Alberto Bof (piano, Wurlitzer, B3). Zangeressen Jess
Wolfe en Holly Lessig van de indiepopgroep Lucius nemen de backingvocals op
vijf nummers voor hun rekening. Lady Gaga zingt mee op twee tracks:
Carolina en Find Yourself.

En wanneer de muziek in je genen zit, mogen muzikale familieleden eigenlijk niet ontbreken. Op het nummer Just Outside Of Austin is vader Willie Nelson dan ook te horen met een gitaarsolo en speelt Lukas’ 86-jarige tante Bibbi piano.

LIVEDATA 21/10 Arenberg, Antwerpen 23/10 Paradiso Noord, Amsterdam

One-man-band Témé Tan met dansbare liveshow naar Paradiso

De exotische one-man-band Témé Tan speelt dit najaar zijn dansbare liveshow in Amsterdam en Utrecht. De optredens volgen op een uiterst succesvolle festivalzomer én de aankondiging van het debuutalbum van Témé Tan, dat 6 oktober verschijnt. Kaarten zijn verkrijgbaar via de websites van de zalen.

Témé Tan (Tanguy Haesevoets) werd geboren in Kinshasa en verkaste al op vroege leeftijd naar België. Hier begon hij te experimenteren met zijn stem, Afrikaanse ritmes en elektronische beats. In 2014 gooide Témé Tan achteloos het swingende Améthys online, dat vanuit het niets werd opgepikt door internationale blogs en in Frankrijk een bescheiden hit werd.

De echte doorbraak van Témé Tan volgde afgelopen zomer, waar zijn swingende liveshow hét onderwerp van gesprek was op festivals als Dour en Pukkelpop.

Vlaams dagblad De Standaard bombardeert Témé Tan, na zijn zegetocht op Dour, zelfs tot de nieuwe Stromae. De vergelijking is snel gemaakt: een vrolijke Brusselaar met Afrikaanse roots en een gigantische gunfactor, druk in de weer met drumcomputers en loopstations, maar vooral: een wervelende liveshow met soul, hiphop, Latijns-Afrikaanse vibes en ijzersterke elektronische beats. Stilstaan is geen optie.

LIVEDATA 18/10 Sugar Factory, Amsterdam, 25/10 Stathe/TivoliVredenburg, Utrecht 07/12 Paradiso, Amsterdam

Album van de Dag: Grizzly Bear – Painted Ruins

Grizzly Bear – Painted Ruins (SONY)

Nooit makkelijke albums gemaakt en nu ook niet en misschien is dat wel zo lekker aan Grizzly Bear. Het blijft een band die je tot op het bot uitdaagt. Die slechts met flink wat inspanning is te doorgronden. Luister nou maar eens goed, lijken ze steevast te zeggen, en dan komen de juwelen vanzelf wel op je af. En jawel hoor, die schoonheid is ook weer te vinden op het vijfde studioalbum van de band: Painted Ruins. Niet alle klappen zijn raak, maar met acht uit elf zijn we dik tevreden.

Neem een wat stroperige song als Four Cypresses, met dat repetitieve drumgeroffel, de plotselinge oprisping ergens in het midden en de daaruit voortvloeiende tempoverhoging. Het is Grizzly Bear ten voeten uit. Zoals ze zelf zeggen in het nummer: It’s chaos, but it works. Ook als de versnelling weer van vijf naar drie gaat, weten de vier de aandacht vast te houden.

Three Rings, een single, is net zo caleidoscopisch als de videoclip bij het nummer. Engelachtig gezongen door Edward Droste en met een refrein om in te lijsten. Drums, gitaar en synthesizer lijken elkaar geen voorrang te willen geven; ze jagen elkaar op in de finale van de song en dat pakt geweldig uit.

Met het uptempo, zelfs wat rusteloze Mourning Sound, wijkt de band af van de door henzelf zo sterk geëffende paden, hoewel de wat subversieve synths dan toch weer kenmerkend zijn en de dansbaarheid net weer niet ten goede komen.

Painted Ruins is een intrigerend album, met een paar verslavend fijne liedjes aan boord. Zoals Glass Hillside, dat met een beetje fantasie ook op een plaat van XTC had kunnen staan.

Prijsnummer is het melancholische Neighbors, dat niet vraagt, maar schreeuwt om de repeatknop. Net zo zalvend als verslavend. Al met al is Painted Ruins geen plaat om op elk moment van de dag op te zetten. Hij komt het sterkst binnen aan het eind van de avond, als de zon al even onder is. Luistertip: koptelefoon. Tekst Pieter Visscher

LIVEDATA 13/10 TivoliVredenburg, Utrecht 14/10 Ancienne Belgique, Brussel

Jonge singer-songwriter Julian Baker komt met tweede album

Julien Baker brengt 27 oktober haar nieuwe album Turn Out The Lights uit op Matador en kondigt dit aan middels haar nieuwe single Appointments. Julien Baker is tot op de dag van vandaag 23 lentes jong en afkomstig uit Memphis, Tennessee.

De jonge singer-songwriter heeft inmiddels haar thuis gevonden bij Matador en bracht in 2015 haar debuutalbum Sprained Ankle uit op 6131 Records. In november is Baker live te bewonderen in zowel Nederland als België.

LIVEDATA 03/11 Crossing Border 2017, Den Haag 04/11 Ekko, Utrecht 12/11 Autumn Falls Festival, Brussel

Chris Hillman op nieuw album vergezeld door allergrootsten

Chris Hillman, een van de oprichters van zowel The Byrds als Flying Burrito Brothers, Manassas en Desert Rose Band, is zeker een van de architecten van naoorlogse Amerikaanse rootsmuziek. Collaborateurs en bewonderaars van zijn loopbaan komen veelvuldig terug op dit album, zoals Tom Petty, Byrds-bandmaten David Crosby en Roger McGuinn, The Heartbreakers’ Benmont Tench, Mike Campbell en St. Rockeve Ferrone, Desert Rose Bands John Jorgenson, Herb Pedersen en Jay Dee Maness, contrabassist Mark Fain, zanger/gitarist Josh Jove, en violist Gabe Witcher.

Bidin’ My Time, ook geproduceerd door Tom Petty, vangt een zeldzaam iets: een icoon van de Amerikaanse muziek die zelden zo goed klonk, tijdens het maken van muziek met oude vrienden, puur uit liefde. 22 september verschijnt Bidin’ My Time.

Niet alles was vroeger beter volgens Fink

Fink heeft Not Everything Was Better In The Past uitgebracht. Het is de tweede single als opmaat naar zesde studioalbum Resurgam dat 15 september verschijnt. “It’s a beautifully subtle tribute to nostalgia, relationships won and lost and personal history”, zegt Fin Greenall over de nieuwe track.

Resurgam is in samenwerking met producer Flood (PJ Harvey, U2, Foals, Depeche Mode, The Killers) opgenomen. De titel komt uit het Latijn en betekent Ik zal weer opstaan. Het is terug te vinden in een 900 jaar oude kerk in Cornwall waar Fin oorspronkelijk vandaan komt. De vitale en indringende sfeer die daar heerst hebben ze uitstekend weten te vangen en vertalen in de muziek.

In november en december is Fink voor een zestal concerten in ons land.

LIVEDATA 21/11 Doornroosje, Nijmegen 22-23/11 Paradiso, Amsterdam 24/11 013, Tilburg 03/12 Oosterpoort, Groningen 04/12 Paard van Troje, Den Haag

Nieuw album Radiohead-drummer Philip Selway tevens soundtrack

Radiohead-drummer Philip Selway brengt 27 oktober zijn derde soloalbum uit. Het album Let Me Go is tevens de soundtrack van de gelijknamige film Let Me Go. De film is gebaseerd op de memoires van de Oostenrijkse Helga Schneider.

Zij ging op zoek naar haar moeder Traudi, waarna ze erachter kwam dat ze een bewaker was in een concentratiekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. De film komt 15 september uit, waarbij dan tevens een digitale versie van het album uit komt. Check nu alvast de eerste single Let Me Go.

Album van de Dag: Queens Of The Stone Age – Villains

Queens Of The Stone Age – Villains (Matador)

Sexy. Ik denk dat dit het woord is dat in één klap meldt hoe de nieuwe Queens Of The Stone Age klinkt. Sexy en ongelofelijk dansbaar. Dat ook. Na het bezwerende en spacey introotje van 1 minuut 48 is dat meteen al te horen. In opener Feet Don’t Fail Me vertelt Josh Homme de luisteraar even snel wanneer hij exact geboren is en vanaf dan gaat het zevende album Villains loos.
Veel minder donker, veel meer openheid tussen de talloze muzikale lagen, dit is zoals producer Mark Ronson (jawel!) QOTSA wil laten klinken. Het dipperige, loodzware juk van musiceren lijkt afgeworpen te zijn. Keyboardklanken krijgen een nog prominentere rol en de zang ligt steevast prachtig en toegankelijk op de voorgrond. Stuk twee The Way You Used To Do (eveneens lekker groovy en uptempo) gebruikt tientallen vingerknipjes en een iel doch superstrak drummetje om de seks in de QOTSA-muziek te laten horen.

Anno 2017 klinkt de schurkenband van Homme weer erg zoals op Songs For The Deaf. Maar veel belangrijker nog: de spelvreugde is meer dan ooit te horen. Song drie Domesticated Animals (heerlijk doeltreffende akkoordenreeks trouwens), is er een van ’t zelfde laken ’t pak: uitbundig, veelzijdig, messcherp en dampend. Fortress begint als eerste rustpunt van de plaat, maar bouwt, door te gek buitelende gitaarpartijen, stukje bij beetje uit tot QOTSA-anthem met eeuwigheidswaarde. Het lekker dun opgenomen Head Like A Haunted House is ouderwets punky en opgejaagd, Un-Reborn Again zoekt juist weer een zwaar tonenpalet op maar heeft een kleine twee minuten voor het eind door de violen en talloze opeengestapelde zanglijnen een verrassend intiem deel in petto.

Het eind van dat nummer is dan weer heerlijk vlammend. Over vlammend gesproken, na ’t ragfijne en zoete Hideaway is The Evil Has Landed door de Page-riff en de Bonhamdrums net een Led Zeppelin 2.0-song. En dat ronduit verslavende slotstuk Villains Of Circumstance is de kers op die toch al zo rijkelijk belegde en zeer smakelijke rocktaart. Ook op album zeven is QOTSA nog immer zeer ter zake doende. En sexy. Dat ook. Tekst Mania | Dennis Dekker

LIVEDATA 12/11 Ziggo Dome, Amsterdam 16/11 Sportpaleis, Antwerpen

Hoofdrol voor piano op nieuwe Jaws of Love

Kelcey Ayer, de drijvende kracht achter Jaws of Love en bandlid van Local Natives, schrijft al 10 jaar stemmige pianosongs. Toen Local Natives de studio indook om hun derde album op te nemen, boekte hij zelf ook wat studiotijd en nam in een paar dagen zeven eigen tracks op. Op alle tracks is de piano te horen, de ene keer meer op de voorgrond dan de andere keer terwijl Ayers wendbare stem zich over de melodieën kronkelt.

22 september verschijnt het nieuwe album, Tasha Sits Close To The Piano.