Category: Graadmeter

Man/Woman/Chainsaw – Goddamn, Lizard Man!

Tot nu toe mocht Vera Leppänen de vocale honneurs waarnemen, maar op Goddamn, Lizard Man! van Man/Woman/Chainsaw horen we de stem van gitarist Billy Ward.

Hij zingt een tekst over mensen, mannen vooral die een ongezonde aantrekkingskracht uitoefen op anderen terwijl ze niks goeds in de zin hebben. Misschien heeft hij het wel over de befaamde reptielen van Thierry Baudet. Maar waarschijnlijk eerder over types als Baudet. De toch wat raadselachtige tekst van Goddamn, Lizard Man! is gestoken in een -om het op zijn Frans te zeggen- sneaky, swampy, spooky song.  Goddamn, Lizard Man! doet dienst als 3e lokkertje voor het debuutalbum van het 6 koppige Man/Woman/Chainsaw uit Londen. Dat gaat Cannonball heten en komt begin augustus uit.

Boards of Canada – Prophecy At 1420 Mhz

 

We hebben een nieuwe -1: Boards of Canada met Prophecy At 1420 Mhz!

40 (!) jaar geleden richtten de Schotse broers Mike en Marcus Eoin Sandison hun Boards Of Canada op. Twee jaar later verscheen hun debuutalbum waarmee het duo zich vestigde als grondleggers c.q. vernieuwers van de elektronische muziekscene (afdeling ambient).

Erg actief zijn ze nooit geweest. 5 albums is niet veel, maar het is de kwaliteit en niet de kwantiteit die het werk van de broers zo baanbrekend maakt. En nu is er na 13 jaar eindelijk weer een nieuw album. Was het begin deze eeuw bijna nog ondenkbaar dat muziek van Boards of Canada buiten specialistische programma’s om op de radio te horen zou zijn. Nu zetten we zonder problemen een van de tracks van Inferno op onze playlist. De tijden zijn veranderd, maar B.O.C. ook wel een beetje. Prophecy At 1420 Mhz is nog steeds geen song in de conventionele betekenis: geen (verstaanbare) tekst, laat staat een refrein en ook geen melodie die je lekker meefluit. Maar wel een onweerstaanbare groove, een buitenaardse sfeer en een breed scala aan fraaie geluidjes en intrigerende samples. Prettig op de achtergrond en een avontuur als je er eens goed voor gaat zitten.

Bleech 9:3 – Underrated

Wegens succes geprolongeerd! Bleech 9:3 staat ook deze week nog op de allerhoogste tree van onze hitladder met Underrated ! Na Ceiling en Jacky hun 3e -1 hit!

Underrated is track 2 op de 5 songs tellende debuut EP van de band uit Dublin. 4 daarvan hebben in de Graadmeter gestaan, een unicum!  Op 13 september staat Bleech 9:3 in Bitterzoet in Amsterdam dat al lang en breed is uitverkocht, want veel te klein om onderdak te bieden aan alle fans. Hopelijk wordt het concert daarom verplaatst naar de grote zaal van Paradiso.

Bleech 9:3 – Underrated

Het is ze gelukt! Bleech 9:3 scoort een hattrick door ook met Underrated  de allerhoogste sport van onze hitladder te beklimmen! Na Ceiling en Jacky harkt de band dus zijn 33 -1 hit binnen!

Underrated is track 2 op de 5 songs tellende debuut EP van de band uit Dublin. 4 daarvan hebben in de Graadmeter gestaan, een unicum!  Op 13 september staat Bleech 9:3 in Bitterzoet in Amsterdam dat al lang en breed is uitverkocht, want veel te klein om onderdak te bieden aan alle fans. Hopelijk wordt het concert daarom verplaatst naar de grote zaal van Paradiso.

Basht. – Perfume

We hebben weer een opkomende band uit Ierland om aan je te voor te stellen. Onlangs nog THEATRE en eerder natuurlijk al Bleech 9:3, Cardinals, Gurriers, etc, enz. Nu is het tijd om Basht. op het IJsbreker schild te tillen. Het viertal combineert grunge met spooky, gruizige elementen in het verlengde van Wunderhorse waar ze al voorprogramma’s van verzorgden. Ook van DEADLETTER trouwens. Perfume is een spannende, gelaagde track die op het eind steeds ruiger wordt met als knal op de vuurpijl een opluchtende gitaarsolo. Prachtig!

Basht. stond vorig jaar al op Into The Great Wide Open en Left Of The Dial, begin dit jaar op ESNS, onalngs in EKKO en op Vestrock en zeer binnenkort op Rock Werchter.

Jack White – G.O.D. And The Broken Ribs

Jack White is de laatste tijd vooral in het nieuws als Trump criticus. Maar gelukkig is hij niet vergeten wat zijn waren roeping is; het maken van muziek.

Jack heeft deze week niet één maar twee nummers uitgegeven. De een, Derecho Demonico zou over Trump kunnen gaan en is behoorlijk goed. De ander G.O.D. And The Broken Ribs lijkt geïnspireerd door het Bijbelverhaal over Adam en Eva, maar zou ook best over Trump kunnen gaan en is nog beter. Beiden zijn psychedelische bluessongs met venijnige en heerlijk overstuurde gitaarsolo’s. Na ruim een kwart eeuw in de business is Jack misschien wel wat wilde haren verloren, maar niet zijn heilige vuur.

Concert: 12 juni Best Kept Secret

A.A. Williams – Hold It Together

We hebben een nieuwe -1 :Hold It Together van miss  Alex A. Williams!

De eerste helft van on ze nieuwste tophit is een wat ‘gewone singer-songwriter pianoballade’, maar net als je je afvraagt ‘is dit alles?’, doemt er een muur van gitaren op en weten we weer naar wie we luisteren; de koningin van de nacht.  Hold It Together komt net als Wolves op het nieuwe album van miss Williams, dat heet Solstice en komt begin juni tot ons.

Mary In The Junkyard – Crash Landing

Het Britse Mary In The Junkyard begon veelbelovend.

Al snel bleek echter dat het bereik van de band beperkt bleef tot liefhebbers van spooky fluister-indie met laten we het voorzichtig ‘aparte’ meisjeszang noemen. Zelf spreekt men van ‘angry, weepy chaos rock’. Maar wie weet hebben we de band uit Londen te vroeg afgeschreven. Nieuwe single Crash Landing is nog steeds geen uitbundige rocksong, maar een sfeervol nummer met een mooie spanningsboog. Clari Freeman-Taylor zal nooit een shouter worden. Haar sp(r)ookjesprinsessenstem past echter perfect in dit feeërieke decor. En al duurt het nummer ruim 5 minuten, het einde komt toch nog te snel. Het debuutalbum van Mary In The Junkyard, Roll Model Hermit volgt later dit jaar.

The Afghan Whigs – House Of I

Na een kluitje covers komt Afghan Whigs eindelijk weer eens met een nummer uit eigen keuken.

De eerste indruk van House of I is hoe energiek de band van Greg Dulli klinkt. Terwijl het toch echt geen jonkies meer zijn. Afghan Whigs uit Cincinatti viert dit jaar zijn 40ste verjaardag. Maar te horen is dat dus niet. Naast energie is er ook nog volop inspiratie. House Of I komt met een stevig rockende gitaarpartij en ook het Sympathy For The Devil koortje is goed gevonden. Met een lengte van krap 3 minuten laat de band de luisteraar ook verlangend naar meer achter. Hopelijk komt dat meer in de vorm van een nieuw album. Daarover wordt in de persberichten echter nog niet gerept. Wel staat er een optreden gepland op 10 juli op het Cactus Festival in Brugge. Dat is het eerste en vooralsnog enige optreden van de Whigs in Europa.