Category: De IJsbreker

Gaat dit hem worden? Wordt Sorry de dikverdiende doorbraak van Meg Myers? Zou zo maar kunnen. Sorry laat Meg horen zoals we haar kennen, gedreven, bevlogen, urgent. Muzikaal maakt Meg geen grote stappen, Sorry is een logisch vervolg op Desire en Go, maar beslist geen herhaling van zetten. Meg zingt weer alsof haar leven er van af hangt. Je hoort dat muziek meer voor haar betekent dan een mogelijke manier van geld verdienen. We zouden hier een psychologische verhandeling kunnen houden over de rol van muziek in het verwerkingsproces van Meg’s zwaar christelijke jeugd (ze komt uit een Jehova gezin), de ontdekking van haar seksualiteit en haar verlatingsangst, maar dat zullen we over laten aan professionals. Wij houden ons bij onze leest en hopen dat Meg met Sorry net zo beroemd wordt als de dames die haar voorgingen en hebben geïnspireerd Sinead en Alanis. Het zou terecht zijn.

Betheny Cosentino is de mooie naam van de bevallige frontvrouw van het sterke Best Coast. Haar partner in crime heet Bobb Bruno. Uit Californië komt het duo, dat kan ook bijna niet anders met zo’n naam. Beth en Bobb zijn sinds 2009 bezig zich een plek te veroveren aan het popfront. Hun belangrijkste wapenfeiten tot dusver zijn de singles Boy Friend en The Only Place. Best Coast is Amerikaanse indie op zijn best, hun sound is een bundeling van sixties surf, seventies garagerock, eighties shoegaze en nineties grunge. Dit alles uiteraard met een psychedelisch randje. Op 5 mei krijgt de Best Coast story een nieuw hoofdstuk in de vorm van een derde album, California Nights. Het titelnummer van de nieuwe plaat is alvast vooruit gestuurd om het volk voor te bereiden op het nieuwe offensief. California Nights is Best Coast op zijn best, groots en meeslepend met galmende gitaren en een Beth die boven alles uit torrent met haar luie uithalen. California Nights zou wel eens de soundtrack van de Hollandse zomer kunnen worden, zeker als een van de wat avontuurlijkere festivals het lukt om de band te boeken.

Everything Everything, een vreemde naam voor een vreemde band. Acht jaar geleden besloten de vier mannen uit Manchester hun krachten te bundelen en een band te beginnen zoals er nog niet was. Dat is gelukt. Pers en publiek breken al jaren lang hun hoofd om een etiket te vinden dat van toepassing is op Everything Everything. De band is een kruising genoemd tussen Timbaland en Yes, een mash-up van Radiohead en Destiny’s Child, een math rock band die muziek maakt voor ringtones en zo voort, enzovoorts.
De conclusie is dat Everything Everything voor geen enkel gat te vangen is. Volgens zanger Jonathan Higgs probeert zijn band gewoon popmuziek te maken, maar lukt het ze niet maar om normaal te klinken. Bassist Jeremy Pritchard zegt dat het enige wat ze niet willen, is klinken als een band uit Manchester. Drummer Michael Spearhead meent dat Everything Everything door alles en iedereen is beïnvloed met mogelijke uitzondering van vooroorlogse delta blues.
Ondanks het feit dat hun dus muziek overal en nergens op lijkt heeft Everything Everything een flinke aanhang weten op te bouwen. De band is diverse keren genomineerd voor prestigieuze awards en heeft zelfs een paar keer de Britse hitparade van nabij mogen bekijken.
Distant Past loopt vooruit op de release van het derde album van dubbel E, Get To Heaven, dat voor half juni is aangekondigd. Wordt dus vervolgd.

Vanuit het niets dook in 2012 Alabama Shakes op, een rootsy rockband uit het diepe zuiden van de V.S. Dankzij de single Hold On brak Alabam Shakes meteen wereldwijd door. Eigenlijk moeten we zeggen dankzij frontvrouw Brittany Howard brak de band wereldwijd door, want hoe goed de songs ook zijn, zij is de hit. De voormalige postbode heeft een stem als een tornado, staat op de bühne alsof ze haar leven lang niks anders heeft gedaan en weet zich gedekt door een band die zich door niets en niemand van de wijs laat brengen. Na de zomertour van 2013 trokken Britt en haar boys zich terug om zich aan de lastige taak te wijden een tweede album te maken dat beter en liefst ook succesvoller moest worden dan het debuut. Nu moeten we uiteraard niet te vroeg juichen, maar dat lijkt dus gelukt. De nieuwe single, Don’t Wanna Fight is nogal geweldig, anders, maar weer niet zo anders dat we Alabama Shakes er niet in herkennen. Op 20 april verschijnt het nieuwe album, Sound & Colour en weten we zeker of Alabama Shakes door mag naar de volgende ronde, maar eigenlijk twijfelen we daar niet aan. Met haar stem maakt Brittanny het voorlezen van het telefoonboek van Rijswijk nog tot een oorstrelende gebeurtenis. Optredens staan uiteraard ook weer op het programma. Je kunt Britt & band in ons land gaan zien op North Sea Jazz en op het Down The Rabbit Hole Festival.

Taal is zeg maar het ding van Courtney Barnett. Eind 2012 verscheen ze plots op onze radar met het History Eraser, een volstrekt unieke track met een enorme lap tekst die ze brengt in een stijl die ergens tussen rap en zingen inhangt. Patti Smith lijkt een bron van inspiratie en misschien ook wel haar voornaamgenote Courtney “Hole” Love. Die praat-zing stijl is Courtney’s handelsmerk, haar unique selling point. Er is niemand die zo klinkt als miss Barnett. Ook de aanstekelijk opvolger van History Eraser, Avant Gardener klinkt als een soort slam poetry met gitaarbegeleiding. Courtney komt van down under, ze woont in Melbourne waar ze sinds 2006 de podia onveilig maakt. Ze begon als gitarist in een grunge band, ging daarna zingen in een psychedelisch getinte country band (met Brent DeBoer van Dandy Warhols) om in 2012 solo te gaan. In dat jaar ook begint ze haar eigen label, Milk Records. De eerste release is History Eraser. Dat had een toevalstreffer kunnen zijn, ware het niet dat de opvolger Avant Gardener er bij het indie-volk ook inging als jenever in een ouderling. Toen was het wel duidelijk; Courtney Barnett is een artiest met een lange adem. En nu is er het supersterke Pedestrian At Best. De teksten van Courtney zijn vrij geniaal en een belangrijke reden dat ze in Engelstalige landen zo goed valt. Maar ook al versta je geen woord Engels dan nog is het niet moeilijk om haar talent en de drive te herkennen. In maart volgt een volledig album. We nemen aan dat de festivals alles in het werk stellen om Courtney hier heen te halen.

Kintsugi is de kunst van het lijmen van gebroken aardewerk met een soort kit waarin goud of platinum is verwerkt. Die reparaties dienen zichtbaar te blijven, want horen bij de geschiedenis van het voorwerp en die mag niet te worden verhuld. Vanwaar deze inkijk in een eeuwen oude Japanse traditie? Omdat Kintsugi ook de titel is van het nieuwe album van Death Cab For Cutie. Hun 8ste, de eerste sinds 2011 en de laatste met gitarist Chris Walla, die na 17 jaar trouwe dienst heeft besloten zijn heil elders te zoeken. Als de eerste single van het Kintsugi album van de Cuties enige indicatie is, dan neemt meneer Walla afscheid op een hoogtepunt. Black Sun is een intrigerende track die langzaam maar onontkoombaar toewerkt naar een hoogtepunt en een plek in de canon van Death Cab For Cutie. De man die het opnameproces van het nieuwe Cutie album tot een goed einde heeft geleid, is Rich Costey een veteraan, die in het verleden prima resultaten heeft behaald met Sigur Rós, Muse, Interpol en nog een hele sloot andere topacts, die je regelmatig hoort op Pinguinradio. Hebben we dan helemaal niets te klagen? Jawel. Vooralsnog lijkt Death Cab For Cutie ons land over te slaan bij hun geplande wereldtournee. Maar dat leed kunnen we een beetje verzachten, de Amerikanen staan namelijk wel op Torhout-Werchter. En wat niet is, kan nog komen.

We ontkomen even niet aan namedropping. Mini Mansions is de band van Michael Shuman, bekend als bassist van Queens Of The Stoneage. De grootste fan van Mini Mansions is Alex Turner van Arctic Monkeys, die van de week nog bij de band op de bühne klom om een liedje mee te zingen. Last maar alles behalve least noemen we Brian Wilson, we mogen wel zeggen de legendarische Brian Wilson oprichter, producer en belangrijkste songschrijver van The Beach Boys. Brian, 72 jaar oud inmiddels doet een zogenaamde ‘feature’ op de nieuwe single van Mini Mansions. Vaak is zo’n gastoptreden van een beroemd artiest niet veel meer dan een formaliteit, nauwelijks hoorbaar en vooral bedoeld voor de publiciteit. Op Any Emotions is de oude Wilson echter duidelijk te horen: zijn stem en zijn invloed. Any Emotions is een oprechte ode aan de prachtpop, die tussen 1965 en 1975 uit de pen vloeide van de geniale Beach Boy. Een paar weken geleden kwam Kanye West met een single die hij had gemaakt met Paul McCartney. Veel Kanye fans bleken nog nooit van Beatle Paul gehoord te hebben. Het zal niemand verbazen als een flink deel van de Mini Mansions aanhang ook niet echt bekend is met het werk van Brian en The Beach Boys. Maakt niet uit, dankzij Mini Mansions komen zij alsnog in contact met één van de belangrijkste spelers in de pophistorie. Wij waarderen het zendelingswerk van Mini Mansions zeer. Toch is dat niet de reden dat we Any Emotions deze week tot IJsbreker hebben uitgeroepen. Tenminste niet de belangrijkste reden. We vinden de nieuwe single van Mini Mansions gewoon een geweldige plaat!

Bijna exact twee jaar na de release hun daverende debuut verschijnt er een nieuw levensteken van Django Django. We leerden de vier Schotten kennen als makers van opgewonden en opwindende synthipop. Wat is er veranderd in de twee jaar tussen Hail Bop en de nieuwe single First Light? O.a. dat de Django’s werelberoemd zijn geworden en dat hun eerste album een mondiale million seller is gebleken. En dat kan je horen. First Light is duidelijk opgenomen in een betere studio met meer tijd en geld. Daarnaast hoor je dat de band aan zelfvertrouwen heeft gewonnen. Veel acts raken van slag als hun debuutalbum een mega succes is. ‘Hoe houden we dat succes vast?’ Django Django lijkt zich geen zorgen te maken. En ook niet te hoeven maken. Hun succesformule is nog lang niet uitgewerkt. De combi van percussie, vintage synthesizers en meerstemmige zang werkt op First Light beter dan ooit. Het is een zonnige mid-tempo track, die klinkt als mix van Kraftwerk en The Beach Boys. Met zelf iets Gregoriaans. Bijzonder dus en het bewijs dat Django Django een lang leven beschoren is.

Je band Nothing But Thieves noemen is een beetje vragen om moeilijkheden. Je kunt bijvoorbeeld snel van plagiaat worden beschuldigd en het moet gezegd worden originaliteit is niet het eerste waar je aan denkt als je Wake Up Call hoort, onze nieuwe IJsbreker. Waaraan dan wel? Aan woorden als Lekker en opwindend.
Nothing But Thieves komt uit het oer Engelse Southend-On-Sea. De band vertegenwoordigt de poppy kant van de indierock. Wake Up Call lijkt wel een beetje op INXS voordat die band $ tekens in de ogen kreeg. Nothing But Thieves is nog te vers voor een wiki entry, maar heeft al wel dik 23 duizend Facebook likes. En een deal bij major label, RCA. Het is dus vrij veilig om te voorspellen dat we nog wel het een en ander gaan horen van Conor, Joe, Dom, Price & Phil.

Een IJsbreker kiezen die mede gemaakt is door Mark Ronson lijkt misschien niet erg indie, maar dat valt dus reuze mee. De naam Ronson wordt weliswaar als eerste vermeld, maar het gaat dus om Kevin Parker. Hij van Tame Impala. Daffodills is geschreven door Parker, die het nummer al een tijd live speelt. Van een opname was het nog niet gekomen. Toen Ronson belde met de vraag of hij trek had in een samenwerking zag Parker zijn kans schoon een bood hij Daffodills aan. In een interview liet Parker weten dat de inbreng van producer Ronson groot genoeg was om een co-billing te rechtvaardigen. Het bijzondere aan Daffodills is de combi van dance en psychedelica, je herkent de stem en stijl van Parker maar ook de touch van Mark Ronson. Kortom een track met de voetjes op de vloer en het hoofd in de wolken, een aardig begin van het nieuwe jaar dachten wij zo.