Category: Interviews

Porselein: sterk en kwetsbaar tegelijk. De heren Julien Bracht en Markus Nikolaus hebben dan ook goed over de naam Lea Porcelain nagedacht en zetten daarmee een duidelijk kader waarin de band muziek maakt en hoe het klinkt. Hun debuutalbum Hymns to the Night komt uit op 16 juni, maar ze waren al even in Nederland om in Paradiso te spelen. In de achtertuin van Paradiso, in de zon aan het water sprak ik met ze.

Tekst Martje Schoemaker

“En dan mogen wij dus onze muziek spelen over één van de beste geluids-podium systemen van Europa.” Ze zijn enthousiast over Paradiso terwijl ze zitten te wachten op de laatste soundcheck. “Het is een luisteralbum, maar het live ervaren, daar doen wij het in ieder geval wel voor. De muziek raakt je, maar live overweldigd het.”

Lea Porcelain, oftewel Markus en Julien maken muziek die staat als een huis, misschien zelfs wat op de zware hand van tijd tot tijd, maar het is tegelijk ook heel gevoelig. Deze fragiele schoonheid past goed bij hun verhaal, want dat is waar al hun liedjes over gaan: “We willen ons verhaal vertellen, er is werkelijk niets zoals je eigen verhaal. Nu is onze muziek wat abstract en daardoor de verhalen misschien ook.”

Lea Porcelain – Hymns to the Night

Markus, zanger en tekstschrijver en Julien topproducer, complimenteren elkaar persoonlijk, maar in de muziek komt dat het beste tot uiting. Soms is Markus te ‘far out there’, dat hij teveel wil met zijn teksten of teveel met zijn hoofd in de wolken loopt. Dan is Julien er om hem weer met beide boeten op de grond te krijgen. Teveel zeggen is vaak niet goed. Maar Julien kan weer veel te technisch zijn, daar brengt Markus dan weer wat extra gevoel bij.

“Ik kan wellicht in iedere taal zingen, het gaat om het gevoel, het abstracte van taal, zolang het maar een beeld creëert. Er speelt zich een film voor je ogen af, als je zit, ligt en luistert, naar het album. Want alle liedjes zijn een verhaal binnen een groter verhaal.” De muziek beschermt ze en houdt de twee samen. Voor ze in Berlijn neerstreken hadden ze een zware periode in London.

“We moesten weg uit London, frisse lucht, letterlijk en figuurlijk. Julien had de drumbeats al gecomponeerd van een liedje, het geraamte stond al maar het was nog niet compleet. In de herberg waar ze overnachten was Markus wat aan het uitproberen, tekstueel gezang en gebrabbel, toen daar opeens één zinnetje was. Vanonder de douche roept Julien: That’s it! En zo was opeens Loose Life daar. Over los zijn, los in je vel zitten, jezelf verliezen, weg van de druk van London. Alles kwam daar samen. We hebben het hele nummer ter plekke opgenomen. Terwijl de herbergier woedend op de deur aan het bonzen was “wat de fuck denken jullie dat je aan het doen bent!” Omdat we de hele hut hadden wakker gemaakt.”

Sommige muziek komt niet het beste uit de verf in een studio, in een steriele omgeving. Een groot deel van hun album is dan ook onderweg gemaakt. Julien produceert alle drums en beats gewoon vanuit de trein naar Berlijn. Die zijn dan soms al zo overladen met gevoel dat de basis van het liedje al zo overweldigend is zonder tekst zelfs, dat Markus met zijn teksten de balans weer terug moet brengen fragiel en zwaar samen. Zo is Hynms of the Night een abstracte droomwereld waar je best nog eens wakker van zou kunnen liggen.

LIVEDATA 12/06 013, Tilburg (voorprogramma van Alt-J) (Sold Out)

Het podium afgaan om vers fruit uit te delen aan het publiek? Goed idee, vond Ron Gallo. Maar dan wel schreeuwend. De band die de naam van de zanger en gitarist draagt, timmert hard aan de weg in een poging om door te breken en met dit soort acties roepen ze om aandacht. “Na tien jaar hard werken heb ik het idee dat het eindelijk loont.”

Tekst LiveGuide | Dominique Dirkx

“Tijdens een wat heavy gedeelte van een song, ik weet niet meer welke, besloot ik om fruit uit te delen”, legt de 29-jarige muzikant uit. “Ik had dat die dag vers in de supermarkt gekocht. Ik schreeuwde in het gezicht van mensen en dan gaf ik ze een peer of banaan. Ze schrokken en wisten eigenlijk niet hoe ze erop moesten reageren.” Verder is de Amerikaan eigenlijk een heel normale vent, vindt hij zelf. “Maar af en toe komt er zo’n gek idee in mij op en dan doe ik dat gewoon.” Zo heeft de band opvallend veel korte tracks en daar wordt op sluwe wijze gebruik van gemaakt. “Korter is beter. Zo kan je snel je punt duidelijk maken.” Om live de spanning wat verder op te voeren, spelen ze soms een kort nummer twee keer achter elkaar. “Dan lijkt het langer, haha! Het publiek heeft dat trouwens nooit door.”

Niet alleen het publiek wordt in de maling genomen. Hij legt uit dat ze weleens op lokale festivals spelen waar de geboekte bands zelf moeten betalen om te mogen optreden, terwijl ze daar niets voor terug krijgen. “We mogen maar heel kort spelen en moeten alles zelf regelen. Soms krijgen we niet eens eten en drinken. Ik was het zo zat, dat ik daarover een toespraak schreef. Dat las ik voorafgaand aan elk optreden op zo’n festival voor en daarmee maakte ik de organisatie belachelijk.”

Doodgegooid
Gallo is dus lekker recht voor z’n raap en zo is Heavy Meta ook. Het begin februari uitgebrachte debuutalbum kwam voort uit zijn enorme frustraties. In elf tracks beschrijft hij zijn ontevredenheid over de Amerikaanse samenleving. “Ik voelde me ongemakkelijk bij heel veel dingen. Het internet, fastfood, mainstream popmuziek. Mensen worden daar helemaal mee doodgegooid en dat vinden ze prima. De mens wordt dom en denkt niet meer goed na. Het verbaasde mij dan ook niks dat Trump werd gekozen tot president. Dat krijg je ervan, met zo’n maatschappij.”

Om zijn hoofd koel te houden, doet de garagerocker veel aan meditatie en yoga. “Ik heb continu allemaal mensen om mij heen. Het gaat zo snel nu. Ik heb dan even een moment nodig om weer tot mezelf te komen.” Een paar jaar geleden kwam hij met meditatie in aanraking toen zijn toenmalige vriendin naar Zuid-Amerika verhuisde. Zij kwam in het Amazoneregenwoud terecht en per brief deelde zij haar ervaringen met hem. “Ze schreef lange essays over het leven daar. Het was heel apart om haar transformatie zo van een afstand mee te maken. Het intrigeerde me. Ik begon daardoor zelf ook meer over het leven te denken. Wie ben ik? Waar gaat het leven over?” Gallo verdiepte zich in boeken waarin dat soort filosofische vraagstukken aan de orde kwamen en begon met mediteren. “Daarvoor was ik altijd erg gefrustreerd, maar deze ervaringen hebben mij veranderd. Ik ben nu veel relaxter. De nieuwe muziek die ik nu schrijf, is dan ook anders dan op Heavy Meta. Dat album kwam voort uit mijn frustratie over het leven. Die heb ik nu niet meer.”

Punkliedjes
Dat hij als muzikant de wereld over zou gaan, was lang geen vanzelfsprekendheid voor de in Philadelphia opgegroeide en nu in Nashville wonende Gallo. “Ik luisterde vroeger niet eens veel muziek. Ja, ik hoorde wel eens wat jazz in de huiskamer, maar muzikaler dan dat waren wij thuis niet.” Op school raakte hij altijd in de problemen. Toen hij elf of twaalf was, kreeg hij een gitaar voor kerst, zodat hij een bezigheid had. Hij leerde zichzelf wat punkliedjes spelen die bestonden uit niet meer dan drie akkoorden. “Het heeft wel een tijdje geduurd voordat ik het een beetje onder de knie kreeg.” Samen met wat vrienden speelde hij in de band Toy Soldiers. “Dat stelde eigenlijk niet veel voor, maar tijdens die periode heb ik wel veel geleerd en kwam ik erachter dat ik dit de rest van mijn leven wilde doen.”

Nu komt Ron Gallo voor het eerst naar Europa. Gallo staat te popelen om de verschillende culturen aan de andere kant van de oceaan te ontdekken. “Van veel Amerikaanse bands horen we dat Europeanen een veel leuker publiek zijn. Hier in de Verenigde Staten komen mensen naar een concert om gezien te worden en te socializen. In Europa komen mensen voor de muziek. Ze hebben veel meer respect en zijn veel enthousiaster. Ik hoop dat wij dat ook gaan meemaken.” Zelf weet hij niet goed wat hem te wachten staat. “Ik heb het idee dat ik naar een heel andere wereld ga. Ik kan niet wachten om eindelijk eens ergens anders te zijn dan de VS.”

LIVEDATA 25/05 Stroomhuis, Eindhoven 26/05 London Calling Festival, Amsterdam 27/05 Sniester, Den Haag

Klinkt als: frisse, zomerse rock & roll die mediteren onmogelijk maakt

—

Het mei-nummer van LiveGuide is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Op de voorkant van LiveGuide #31 zien we Yelli en Yung Mauro. De rappers vormen samen met DJ Hyperlink het Amsterdamse hiphoptrio Yung Internet. Zij blinken uit in het verzinnen van nieuwe woorden, het klappen van jonko’s en het compleet gaande maken van nachtelijke festivalshows, maar blijken stiekem ook zo serieus met hun vak bezig dat ze onlangs de natuur opzochten om daar op schrijverskamp te gaan.

LiveGuide gaat ook in gesprek met Ron Gallo, die door te mediteren eindelijk rust in zijn krullenbol heeft gevonden en na jarenlang ploeteren voor het eerst voet op Europese bodem gaat zetten. “Ik heb het idee dat ik naar een andere wereld ga”, zegt hij daarover. Verder delen de goochems van Lookapony hun rider, schiet Dua Lipa’s grootste groupie na haar show in TivoliVredenburg zwaar in de verdediging en gooit John Dwyer van Thee Oh Sees doodleuk na drie minuten de telefoon in de haak. Tot slot zijn er glansrollen voor Orange Skyline en Jesca Hoop en blijkt Midas niet de grootste John Mayer-fan te zijn.

 

 

Toen ze voor de eerste keer samen muziek maakten hadden ze geen idee waar ze eigenijk naar toe wilden. Waar iedere beginnende band een al dan niet haalbaar plan voor ogen heeft, weten Lucas Fitzsimons en Ryan Foster nog steeds niet welke stappen er gemaakt moeten worden om een succesvolle carrière te bewerkstelligen. De twee bevriende grondleggers van The Molochs willen het liefste alleen maar bezig zijn met het schrijven en produceren van nieuwe liedjes. Op het moment van ons telefoongesprek staat het vizier echter volledig gericht op de korte maar intensieve Europese tour die deze week van start gaat.

Tekst Jeroen Bakker

Wie zijn ogen dicht doet en de muziek van deze band beluistert waant zich op een zonnig plekje aan de Amerikaanse Westcoast in de late jaren zestig. De opgewekte mix van surf-, pop-, folk-, blues- en rock-klanken, vermengd met een snufje punk, lijkt een prima startschot voor de aankomende zomer. Het leven van een popster in het ‘Sunny California’ moet er vast geweldig uitzien. De praktijk blijkt anders te zijn maar opgewekt zijn deze gesprekspartners wel degelijk.

“Het is op dit moment heel regenachtig in ‘sunny California’ maar wij al zijn helemaal klaar voor de grote trip”, aldus Fitzsimons vanuit San Diego, zijn woonplaats. “Het is de eerste keer dat we naar Europa gaan en we hebben hoge verwachtingen. Jullie hebben daar ‘more cool stuff’ op cultureel gebied dan wij en wij hopen dat er tijd is om daarvan te kunnen genieten. Ons land bestaat natuurlijk niet zo lang vergeleken met jullie steden. En wat die popsterrenstatus betreft, zover zijn wij nog lang niet hoor.” The Molochs bezoeken hun eerste Europese tournee allerlei steden in Griekenland, Frankrijk, Schotland, Spanje, Zwitserland, Duitsland en Nederland.

De band lijkt niet over één nacht ijs te gaan. Sterker nog, het duurde bijna vijf jaar om het album America’s Velvet Glory tot stand te brengen. Dat is bijna vergelijkbaar met Def Leppard dat indertijd tijdelijk in Hilversum woonde om alles op te nemen en vervolgens miljoenen exemplaren van het album Hysteria verkocht! “Nee wij hadden vijf dagen nodig om het op te nemen. Ons eerste album komt uit 2012 maar pas in 2015 hadden we alles zodanig op orde dat de tijd rijp was om de studio in te gaan. We hebben wel al die tijd nieuwe liedjes geschreven maar we hadden tijd nodig om de personeelsbezetting op orde te krijgen en je hebt ook mensen nodig die vertrouwen hebben in onze muziek.”

Staan wij nu aan de vooravond van de grote doorbraak van The Molochs?
Foster moet er hartelijk om lachen. Alles blijkt te lopen zoals het moet lopen maar een duidelijk plan is er niet. “Het gaat ons om plezier maken. We zijn als vrienden die muziek willen maken begonnen. Dat gebeurde dan ook. Verder dan dat dachten wij eigenlijk niet na. Doen wij eerlijk gezegd nog steeds niet. Wij hebben altijd alles op zijn beloop gelaten. Wij schreven meer dan dat er werd uitgebracht. We woonden al die tijd in Long Beach en zijn toen naar Los Angeles vertrokken, dat is ongeveer 40 miles naar het noorden, omdat daar meer mogelijkheden zijn als muzikant. Dat betekende een ommekeer. We waren toen ook wat serieuzer en meer met muziek betrokken en werden daardoor ook productiever.”

Voor wie de band nog niet kent, de kern bestaat uit het duo met een vaste gitarist. De bassist en de drummer die hen gaan begeleiden in Europa kennen ze nog niet. “Wij spelen met een band die wij nog niet kennen. De gitarist is van Madrid en kwam als tiener onze kant op. De drummer en bassist zijn al in Europa en hebben wij alleen via Skype gesproken. Ryan en ik hebben Argentijnse roots maar zijn al op jonge leeftijd in San Diego beland en daar hebben wij heel veel muzikanten geprobeerd de neuzen dezelfde kant op te krijgen zonder al te ambitieus te willen zijn.”
Eigenlijk best wel spannend, de eerste belangrijke optredens in Europa en dan met een onervaren band. Fitzsimons ligt er niet wakker van: “Maak je geen zorgen, de enigen die het kunnen verpesten zijn Ryan en ik. Ik sprak ze via Skype en zij klonken echt oprecht. Het is ook voor hun belangrijk om deze klus tot een goed einde te brengen.”

De invloeden uit de jaren zestig zijn nadrukkelijk aanwezig in het geluid van The Molochs. Zo is er op de website een prachtige vertolking van Ride On Baby te vinden van The Rolling Stones. Waarom is er eigenlijk gekozen voor een relatief onbekend nummer van de legendarische rockband en waar komt die liefde voor de sixties-muziek vandaan?
“Wij zijn echt heel erg gek op dat liedje en houden ook heel veel van The Rolling Stones. We hebben dat album vaak gedraaid waar het op te vinden is. Het is niet van hun bekendste tracks maar het is meer een ‘little sleeper’, zo een die je nog wel eens over het hoofd ziet. Ik denk dat het een zwaar onderschat liedje is. Het leek ons een aardig idee om dit op deze manier uit te brengen.”
De invloeden komen slechts gedeeltelijk bij hun ouders vandaan. Voor Fitzsimons geldt het in mindere mate. “Mijn vader luisterde vaak naar Argentijnse muziek, folk en rock. Er was wel vaak John Lennon te horen in huis maar zelf speelde hij niets. Hij was overigens wel een gepassioneerde muziekluisteraar.”

Foster kan zich de muziek van The Animals en The Rolling Stones thuis bij zijn ouders nog goed herinneren. “Mijn oudste broer luisterde naar de betere rockmuziek van die tijd. Oude punk van bekende bands maar ook muziek uit de regio van lokale muzikanten. We draaiden veel vinylplaatjes thuis. Onze muziek is trouwens ook op vinyl uitgebracht. No More Crying op 7” maar ook de LP hebben wij mee op tournee. Er is ook een speciale Live-EP die alleen bij de optredens verkocht wordt dus dat is voor de liefhebbers misschien ook interessant.”

Is er wel genoeg materiaal om als headliner een volledig optreden te verzorgen? “Ja er is heel veel mogelijk. Wij spelen ook veel dingen die niet op de albums staan. We doen ook graag enkele covers van bands die wij leuk vinden. Kan van alles zijn. We bedenken het soms ter plekke. Had ik al gezegd dat wij meestal werken zonder een plan…?”

LIVEDATA 20/05 Q-Factory, Amsterdam 06/06 Merleyn, Nijmegen

Jesca Hoop is blij om weg te zijn uit haar geboorteland. De Amerikaanse singersongwriter woont tegenwoordig in Europa: Santa Rosa, California is ingeruild voor het regenachtige Manchester. Haar groeiende afkeer van de USA komt duidelijk naar voren op het in februari verschenen album Memories Are Now en wordt tijdens een gesprek in Amsterdam-Noord verder opgehelderd.

Tekst LiveGuide | Kees Braam

Plaatsnemen tegenover de aan een glas verse muntthee nippende folkie is als neerploffen op een bedje van donsveren. Zo’n zachtaardige vrouw blijkt de inmiddels 41-jarige Jesca te zijn. Maar begin over het gemodder in Amerika en de glimlach verdwijnt. “Ik voel me nogal ontmoedigd door de hele situatie rondom Donald Trump en ik ben totaal niet gecharmeerd van hoe mijn land deze aap tot president heeft verkozen.”

Ze is er zichtbaar verontrust door. “Het Amerikaanse volk heeft de afgelopen eeuwen veel gedaan voor acceptatie van zwarte mensen en homo’s. Het lijkt nu alsof alles in één keer wordt omgegooid door de negatieve kracht die Trump heet. Om heel eerlijk te zijn schaam ik me voor mijn eigen land.” Het lijkt dus geen verrassing dat ze haar biezen pakte en naar Engeland vertrok, maar dat was stiekem niet eens vanwege Trump. Ze emigreerde namelijk negen jaar geleden al. “Ik heb daar een heel leuke jongen ontmoet met wie ik nog altijd gelukkig ben. Ik geloof dat het al langer duurt dan de gemiddelde relatie, haha!”

Een ander belangrijk persoon in haar leven vond Jesca toen ze werkzoekend was. “Ik zocht een baan, maar tegelijkertijd ook een soort mentor. Die baan vond ik in de ondersteunende omgeving van het gezin van Tom Waits. Ik ben ervan overtuigd dat het zo moest zijn, dat in de sterren stond geschreven dat Tom en ik elkaar zouden ontmoeten.” Waits werd haar steun en toeverlaat en hielp haar carrière verder. “Hij bracht me in contact met mijn eerste publisher. Die drukte ooit mijn eerste single bij een Radio-dj in handen. De single duurde zes minuten en dat is voor radiobegrippen best lang, maar op die manier begon het voor mij allemaal langzaam te borrelen.”

LIVEDATA 12/05 Botanique, Brussel 13/05 Bitterzoet, Amsterdam

Klinkt als: bitterzoete sentimenten en herfstige romantiek

—

Het mei-nummer van LiveGuide is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Op de voorkant van LiveGuide #31 zien we Yelli en Yung Mauro. De rappers vormen samen met DJ Hyperlink het Amsterdamse hiphoptrio Yung Internet. Zij blinken uit in het verzinnen van nieuwe woorden, het klappen van jonko’s en het compleet gaande maken van nachtelijke festivalshows, maar blijken stiekem ook zo serieus met hun vak bezig dat ze onlangs de natuur opzochten om daar op schrijverskamp te gaan.

LiveGuide gaat ook in gesprek met Ron Gallo, die door te mediteren eindelijk rust in zijn krullenbol heeft gevonden en na jarenlang ploeteren voor het eerst voet op Europese bodem gaat zetten. “Ik heb het idee dat ik naar een andere wereld ga”, zegt hij daarover. Verder delen de goochems van Lookapony hun rider, schiet Dua Lipa’s grootste groupie na haar show in TivoliVredenburg zwaar in de verdediging en gooit John Dwyer van Thee Oh Sees doodleuk na drie minuten de telefoon in de haak. Tot slot zijn er glansrollen voor Orange Skyline en Jesca Hoop en blijkt Midas niet de grootste John Mayer-fan te zijn.

 

 

Een naam verzinnen bleek nog het lastigst voor de heren en dame van WHITE. De band die alles tot in de puntjes perfect wilde hebben voor ze – letterlijk – het podium beklommen. Ze kwamen pas na geruime tijd samen muziek schrijven, oefenen en opnemen, met een volledige set ten tonele tijdens het Reeperbahn festival in 2014. Daarna heeft het nog drie jaar geduurd voordat het langverwachte debuutalbum eindelijk verkrijgbaar is.

Tekst Martje Schoemaker

“Geen covers!” Roepen Leo Condi (zanger) en Lewis Andrew (bassist) als antwoord op waarom ze niet meteen zijn gaan spelen met het materiaal wat ze wel al hadden. “We wilde gewoon echt uit het niets verschijnen met een complete set om te spelen, met onze eigen liedjes. Niet covers spelen om een set op te vullen.” Het wordt ze wel gevraagd, of ze een cover willen spelen en wat dat dan zou zijn. “Het is voor ons makkelijker een liedje te schrijven dan een cover te leren!” Stelt Leo lachend.

Hun debuutalbum One Night Stand Forever is volledig geschreven en opgenomen in hun eigen studio. Het is een huis, maar omgebouwd tot studio. Leo: “We hebben verbeteringen aangebracht! Beneden is nu een oefenruimte en studio. We kunnen er zelfs T-shirts printen! Maar boven kun je fatsoenlijk wonen, slapen. En zelfs douchen en naar het toilet!” De jongens zijn blij, het album is af, nu moeten ze het loslaten, maar ook er ook weer volledig in opgaan.

“Het ruimt op, nu het eindelijk af is. Een raar soort spanning is weggevallen nu alle liedjes de wereld ingezonden worden. Nu kunnen we ons weer gaan focussen op het volgende album…” Dat klinkt al een contradictie, aangezien ze nu echt gaan touren mét dit album en wij er pas echt van kunnen gaan genieten. “Het is van beide een beetje, waar we naar uitkijken. Geen zorgen! We willen niets liever dan nu helemaal vrij- en voluit te gaan spelen. We hebben niets meer te verbergen.”

De hype en druk rond de band stegen vorig jaar rap tot grote hoogte, ze worden de grootste belofte uit Schotland genoemd sinds Franz Ferdinand en iedereen bleef maar aan ze duwen en trekken om met materiaal te komen. “Het is misschien niet helemaal eerlijk, we hadden namelijk een groot deel van de liedjes al af vanaf het begin van de band. Een paar zijn er later bijgekomen. We wilden gewoon alles helemaal perfect hebben, zeker voor onszelf. En daar hoort het wachten op de juiste tijd om het uit te brengen ook bij.” In de tussentijd hebben ze wel een EP, Cuts That Don´t Bleed, uitgebracht en van niet op het podium verschijnen, hebben ze vorig jaar een stijgend aantal optredens gedaan, zo ook in Nederland; Eurosonic, London Calling, Metropolis en Where the Wild Things Are.

Als band hebben ze veel geleerd van de afgelopen drie jaar, zeker als het gaat om waar er nog meer energie (en agressie) in een liedje gestopt kan worden, zodat je ook thuis erop kan dansen. “Get it now, we’ll dance later” is dan ook niet voor niets hun slogan om het album aan de man te brengen. De muziek van WHITE klinkt bekend, maar is tegelijkertijd helemaal niet bekend. Er zitten overal kleine verrassingen in. “Als je na gaat denken over die kleine verrassingen, dan krijg je ze niet. Dat maakt het soms heel lastig om toch bij elkaar te krijgen. Het begint met een idee, goed of slecht en vanuit daar ga je alles eraan koppelen om er een liedje van te maken. Als je dat van te voren helemaal bedenkt, dan werkt het niet, dan ga je die kleine puntjes waarschijnlijk oppoetsen of zelfs verwijderen om het perfect te maken.” Al die kleine puntjes, verrassingen, zorgen voor een soort frictie die het heel aanstekelijk maakt om naar te luisteren.

Ze brengen allemaal weer wat anders aan muzikale ervaring en geluid mee de studio in. Zo zit Lewis weer meer in de hiphop, Kristin (drummer) is meer van het elektronische genre en “the hardest hitter” (and pretty amazing allround!), waar Leo meer van van het “singery bit” is, zoals hij het zelf zo poëtisch verwoord. “Het mooie is dat we alles kunnen doen wat we willen, want als we het samen gooien, dan klinkt het als ons, als WHITE. En dat singery bit… als je alle losse onderdelen zou horen, zonder de zang, dan zijn we niet WHITE. Hij (Leo) is de ‘icing on the cake that makes us us’.” De meeste van de teksten schrijft Leo zelf, maar bij de refreinen wil hij graag bij de band al polsen of het aanslaat, of het mee te zingen is, want een refrein moet niet té slim zijn, om echt lekker mee te zingen.

“Het eerste echte moment dat ik het gevoel had in een band te zitten, was toen we onze eerste headliner optreden hadden in Glasgow en we Living Fiction speelde. Dat is er eentje die zo goed aanslaat bij het publiek, omdat er een ‘call and response’ in zit, iets waar ik eigenlijk helemaal niet over had nagedacht! Het leek me gewoon leuk om zo het eerste refrein te eindigen. Maar toen we dat daar speelde en de hele zaal het terugriep had ik zoiets van; oooeeeh, dat is lekker!” Andere favoriet voor op de festivals, als anthem is Future Pleasures; “Alsof je door een trein geraakt wordt (maar dan lekker). De perfecte set-afsluiter, zelfs als je publiek het hele optreden niet hebben bewogen, zodra je deze inzet staat niemand meer stil”

Pinguin Radio presents WHITE

LIVEDATA 25/05 Cafe Cafe, Hasselt 26/05 Merleyn, Nijmegen 27/05 London Calling @ Paradiso, Amsterdam 28/05 Rotown, Rotterdam 03/06 VESTROCK, Hulst

Zondag 7 mei zal de Q-Factory in Amsterdam geheel in het teken staan van Doug Sahm, de ‘Texas Tornado’ die nog altijd tot de verbeelding spreekt van iedereen die de Tex-Mex-muziek een warm hart toedraagt. Een bijzondere gelegenheidsband onder leiding van Tim Knol zal de muziek van deze veelzijdige, en helaas veel te vroeg overleden Amerikaanse held op een waardige wijze onder de aandacht brengen. Met Knol blikken we vast vooruit op deze speciale middag en praten we met hem over zijn liefde voor deze geweldige muzikant en zijn prachtige muzikale nalatenschap.

Tekst Jeroen Bakker

Hij zit er ontspannen bij wanneer we hem aantreffen in een hoofdstedelijk café. Toch staat er op korte termijn veel te gebeuren rondom zijn persoon. Naast het fotograferen voor een vervolg op het boek ‘Passion for Vinyl’ wordt er gewerkt aan een nieuw solo-album en nee, The Miseries zijn niet gestopt. “Die staan even op een lager pitje”, aldus Tim Knol.

Tussen alle bedrijven door neemt hij maar wat graag de tijd om te praten over het optreden van aanstaande zondag en over de muziek van Doug Sahm, de muzikant die voor hem altijd een grote bron van inspiratie is gebleken. “In mijn jeugd werd thuis altijd muziek van Doug Sahm gedraaid. Als mijn vader thuis een feest gaf dan draaide het altijd uit op dansen met de muziek van de Texas Tornados, de band, overigens vernoemd naar een song van Sahm, waarmee hij groot succes had. Dat waren de eerste momenten dat ik met zijn muziek in aanraking kwam. Prachtig vond ik dat. Echt een geweldig stel muzikanten. Flaco Jiménez op accordeon, heeft ooit nog eens in Hoorn in het Huis Verloren gespeeld maar hij komt tegenwoordig helaas het land niet meer uit vanwege allerlei problemen, Freddy Fender, Augie Meyers en dan ook nog Doug Sahm. Daarnaast werd regelmatig materiaal van Sir Douglas Quintet gedraaid, bijvoorbeeld Dynamite Woman, ook Who Were You Thinkin’ Of van The Texas Tornados en uiteraard ook solo-werk zoals Groover’s Paradise of Is Anybody Going To San Antone waarop hij samenwerkt met Bob Dylan en Dr. John.”

Tijdens zijn bezoek op het South by Southwest Festival 2015 met The Miseries zag hij Sir Doug & The Genuine Texas Cosmic Groove, de documentaire van Doug Sahm in première gaan. “Daar werd ook een tribute gedaan maar het was niet bepaald goed te noemen. Het was een genante vertoning. Steve Earle was echter een positieve uitzondering. De zonen van Doug Sahm waren er en ook Augie Meyers kwam opdraven. Charlie Sexton, de gitarist van Dylan, had zich verkleed als Doug Sahm. Het was een beetje teveel show. Het zijn juist de liedjes die het moeten doen maar het was meer een incrowdfeestje van de familie van Doug en veel interessant-doenerij. Ik vond het maar deprimerend. Je hebt de liedjes en je hebt de muzikanten in huis. Daar mag het dus niet aan liggen denk je dan. Wij hebben toen we terugkwamen in Nederland daarna in het Huis Verloren een tribute gedaan en in september 2015 speelden wij, dat zijn Jan The Lazyman, Jur Scherpenzeel, Kees Schaper, Jeroen Tenty, Rikkie van Doorn en Melle Boersma, tijdens het Sugar Mountain Festival in Paradiso onder de naam The Special Twenties. Het bleek enorm aan te slaan bij het publiek. Het is geen imitatie, het gaat er om hoe je het brengt en de soul, het gevoel, dat je er in legt. Sahm deed het heel losjes en hij maakte ook foutjes maar dat mag. Hij kende 3000 liedjes en speelde altijd zonder setlijst. Hij liet zich, zeg maar door de whiskey ‘sturen. Wat ik zo bijzonder vind is dat hij je kan raken met zijn muziek maar het is ook feestmuziek, geschikt voor een polonaise om vervolgens weer te schuifelen zoals bij She Never Spoke Spanish To Me. In Amerika gebeurt dat dus en trouwens ook in Paradiso op die avond. Het is een vibe die de muziek in zich heeft, vaak feestelijke muziek maar dan wel met een donker randje. Hij had veel soul in zijn stem, een mystieke stem ook. Een veelzijdige artiest, blues, soul, country, folk. Kijk hij werd al als zes- jarig jongetje door de grote Hank Williams het podium opgetrokken. Dan doet dat natuurlijk wel iets met je…”

“Ik hoop dat de mensen geraakt worden door zijn muziek en dat ik ‘de soul’ van die muziek kan overbrengen. En of er nu 50 of 300 bezoekers zijn, het moet een feest worden. Wij vinden het ook ontzettend leuk om die muziek te spelen. Veel medestanders in de muziek zijn er niet te vinden in Nederland. Uiteraard is Rowwen Hèze schatplichtig aan de muziek van de Texas Tornados. Verder is er nog een accordeonist uit Limburg. Zijn naam is Dwayne Verheyden, een ontzettend goeie muzikant. Hij speelt Tex-Mex en is voor een jaar naar Amerika en Mexico gegaan om daar te spelen. Hij is heel populair in Mexico en kreeg een paar jaar geleden zelfs een Tejano Music Award in San Antonio.Verder zijn er hier maar weinig die er iets mee doen en dat maakt ons denk ik wel redelijk uniek.”

Dough Sahm overleed op 58-jarige leeftijd aan een hartaanval. Deze middag is de muziek van hem echter springlevend. Een mooie ode van een groep bevriende en bevlogen muzikanten die met hart en ziel de Tex-Mex van Doug Sahm spelen.

LIVEDATUM 07/05 Q-Factory, Amsterdam

Na het geslaagde titelloze debuut dat met een Edison werd bekroond, slaagde Mister and Mississippi er moeiteloos in om ook met de opvolger, We Only Part To Meet Again, potten te breken. De ingetogen, breekbare folk had plaats gemaakt voor meer bombast dankzij de toevoeging van zowel blazers als strijkers.
Voor Mirage, album nummer drie, werd gekozen om samen met een producer die al eens bij Bombay achter de knoppen zat en zich indertijd bezighield met C-mon & Kypski, in zee te gaan. Nog meer kabaal dus en daarom een logische keuze zou je denken. Dat dit allesbehalve vanzelfsprekend is blijkt uit het gesprek dat wij onlangs met Danny, Tom en Samgar hadden.

Tekst Jeroen Bakker

“Na die tweede plaat was het echt de vraag wat we nu wilden gaan doen. Je bent vier jaar bij elkaar als band en dan is het goed om te evalueren. Er was eindelijk een moment om even bij te komen van de enorme rollercoaster waarin wij zijn terechtgekomen sinds het uitbrengen van de eerste plaat. We zijn een weekendje naar de Veluwe gegaan en hebben gesproken over het al dan niet gaan werken aan een derde album en hoe dat dan moest klinken. We waren geïnspireerd door Carrie & Lowell, het album van Sufjan Stevens. Een verzameling zeer persoonlijke en intense folkliedjes over de pijnlijke herinneringen aan het leven van zijn moeder en het verdriet van haar dood. We hebben een paar liedjes geschreven maar toen we thuiskomen waren we er niet echt tevreden over. Dit was voor het eerst dat we niet bepaald blij waren met wat we aan het doen waren. Het was te klein”, legt gitarist Danny van Tiggele uit.”Misschien had het te maken met de tijdsgeest van toen. Wij zijn meegegaan in een tijd waarin mooie folkliedjes gewaardeerd en populair werden en nu was het voor onszelf gewoon genoeg geweest. Het bleek tijd te zijn voor iets nieuws”, vult Samgar Jacobs hem aan.

In plaats van het moeten ‘ploegen’ om sfeer te creëren bleek er nu meer behoefte aan een energieke benadering. Het bleek Tom Broshuis te zijn, de andere gitarist, die de oplossing aanreikte. Met de drumcomputer van Jacobs vertrok hij naar Groenlo en kwam terug met enkele demo’s en basisideeën, of kort samengevat: een nieuw geluid waar de andere bandleden unaniem positief op reageerden. In dat geluid zijn invloeden uit de 80’s te herkennen, de tijd van electro-pop en new wave, soundtracks van films als Blade Runner. Daarnaast bleken Disintegration, een album van The Cure en The Queen Is Dead van The Smiths van invloed.

Soundscapes maakten plaats voor grooves, beats, meer gitaren en een rauw randje.

“Wij wisten na het beluisteren van de demo’s dat we nu meer vanuit drums en bas wilden werken. Op basis daarvan ga je kijken wie de meest geschikte producer is voor die klus. Wij zijn uitgekomen bij de producer van C-mon & Kypski.” C-mon is Simon Akkermans, dj en producent, indertijd succesvol met zijn mix van hiphop, elektronica en allerlei grensoverschrijdende muzieksoorten.

Het vuur was weer terug. Een rigoreuze verandering van het geluid bleek noodzakelijk om alle neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. Terwijl heel Nederland in augustus en september genoot van de heerlijke zomertemperaturen werd in de EpicRainbowUnicornStudio te Utrecht, gevestigd in Kytopia aan de Oude Gracht, keihard gewerkt aan Mirage. De kunstenaarsvrijplaats, ooit opgericht door Colin Benders, is een grote creatieve broedplaats waar muzikanten met elkaar in contact komen, elkaars spullen bewonderen en gebruiken, tips uitwisselen en elkaar inspireren. “Wij wisten dat we nu meer vanuit bas en drums gingen opnemen. Nog niet eerder was dit zo belangrijk op een plaat. Soundscapes maakten plaats voor grooves, beats, meer gitaren en een rauw randje. Vooral aan het drumgeluid is veel aandacht besteed. Ik drumde voorheen eigenlijk alleen dat wat het liedje nodig had maar deze keer ging het veel meer om beats dus dit was een enorme uitdaging. Ik heb daarover veel overleg gehad met Simon”, aldus Jacobs.

“We hebben al nieuw materiaal live gespeeld tijdens onze twee shows in Duitsland waar we het voorpogramma van Warpaint mochten verzorgen, iets wat op basis van de voorgaande albums nooit mogelijk was geweest. Best gewaagd natuurlijk om meteen maar iets nieuws te laten horen maar we moesten het wel doen. Men reageerde zo enthousiast dat het bijna leek alsof het publiek speciaal voor ons kwam. Het voelde heel natuurlijk met dit nieuwe geluid op het podium. Wij verwachten er veel van en zijn enorm trots. Veel andere bands hebben meer tijd nodig om die switch te kunnen maken.
Het belooft hoedanook een mooi jaar te worden. In mei zullen we veel optredens doen en ook weer terugkeren in Duitsland. Leuk om na al die theatershows nu weer met alle spullen in het busje rond te rijden naar de clubs en festivals. Deze muziek is daar uitermate geschikt voor al zijn we er ons van bewust dat onze fans van het eerste uur toch echt even zullen moeten wennen aan Mirage maar dat is logisch.‘You win some, you lose some’, weet je.”

“Wij zijn allemaal heel blij dat we als band een nieuw vuur hebben gecreëerd en dat we daarmee ook een band kunnen blijven. Dat we weer aan de slag kunnen en hier als het ware, langere tijd op kunnen teren. Het voelt als een opleving, een nieuw begin klinkt wat zwaar misschien. Ik denk dat we hiermee ook een nieuw publiek kunnen bereiken. Ik hoorde iemand zeggen dat onze muziek nu zelfs op een feestje gedraaid kan worden.”

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival, Zutphen 11/05 OT301, Amsterdam 12/05 Vera, Groningen 13/05 Metropool, Hengelo 14/05 Paard, Den Haag

“Stunning. Harman’s music mainlines the human soul”. Zo omschreef een toonaangevend Brits muziekblad de zangeres Jo Harman na het verschijnen van haar debuutalbum in 2013. Het is één van de prachtige lofuitingen waarmee de zangeres in de pers werd bewierookt. De verwachtingen waren van het begin af aan al hoog gespannen. Harman liet zich er niet door van de wijs brengen en werkte in alle rust aan een opvolger die enkele maanden geleden verscheen.
Pinguin Radio had een persoonlijke ontmoeting met de getalenteerde singer/songwriter en sprak met haar over People We Become, de plaat waarmee het nu echt moet gaan gebeuren, de samenwerking met niemand minder dan Michael McDonald en diverse andere uiteenlopende zaken zoals de voordelen die sneeuwstormen aan de Amerikaanse oostkust met zich mee kunnen brengen…

Tekst Jeroen Bakker

“Stop de opnamerecorder en ik vertel je alles”, grapt ze. De vraag of ze hier veel leuke feestjes heeft meegemaakt wordt op charmante wijze ontweken. Onze hoofdstad is tenslotte geen onbekend terrein voor haar. Eerder vonden hier namelijk optredens plaats als support-act in een uitverkochte HMH, tegenwoordig AFAS Live genaamd, werd al diverse malen in Paradiso opgetreden en stond ook Theater Carré al eens vermeld op haar tourschema . “Rock ’N Roll, nachten doorhalen en feesten totdat je er bij neervalt, het is aan mij niet besteed. Ik kan het me ook niet veroorloven want ik ben erg zuinig op mijn stem. Het is mijn belangrijkste instrument en ik zou geen dag zonder kunnen. Het zogenaamde ‘life on the road’ is overigens sowieso niet meer te vergelijken met dat van vroeger. Althans, dat heb ik mij laten vertellen. De tijden zijn nu eenmaal veranderd in de music business. Het is tegenwoordig simpelweg keihard werken. Dus voor mij geen sterke drank maar thee en sapjes en vooral veel oefenen om mijn stem in goede conditie te houden. Ik heb me ontwikkeld als zangeres. Het is grotendeels een natuurlijk proces van veel optreden maar ook ervaring opbouwen en thuisraken in je mogelijkheden. Proberen de luisteraar te raken met mijn stem was en is uiteraard nog altijd het hoofddoel.”

Met lokale muzikanten werd People We Become in Nashville opgenomen. Het waren niet bepaald de minsten die de muzikale begeleiding verzorgden. Gitarist Tom Bukovac en drummer Greg Morrow verzorgden ooit al eens de muzikale omlijsting op albums van Joe Cocker, Joss Stone, Steven Tyler, Lucinda Williams, Bob Seger en de Dixie Chicks.
“Ik heb mijn invloeden kunnen combineren met hun brede scala aan stijlen. Het is een soort huwelijk geworden van Afro-Amerikaanse muziek en Britse invloeden. Die gasten hebben het in hun bloed. Ze voelden alles perfect aan. Mijn muziek en het dan op zo’n geweldige wijze vertolken, veel beter kun je het nauwelijks krijgen. Ze speelden werkelijk alles en precies zoals ik het graag wilde. Gospel, soul, jazz, country, ‘they have got the gospel-chops as well’. Zij hebben het in hun bloed. Als je hun aderen zou opensnijden dan vloeit de soul er als het ware uit… Je kunt het je toch nauwelijks voorstellen, een Britse meid komt daar in Nashville met een aantal zelfgeschreven liedjes en ziet daar in de studio een Amerikaanse band haar muziek ‘fucking brilliantly’ gespeeld worden.“

“Het zogenaamde ‘life on the road’
is overigens sowieso niet meer te vergelijken met dat van vroeger.”

Nadat Harman eerder al eens iets van oud-Doobie Brothers’ frontman Michael McDonald had opgenomen is er nu zelfs een duet te vinden op het nieuwe album. McDonald zelf wilde maar al te graag iets samendoen met de zangeres. Het resultaat van deze samenwerking heet When We Were Young. “Ik had indertijd voor mijn EP I Can Let Go Now opgenomen. Het is afkomstig van zijn album uit 1982 en volgens mij één van zijn allermooiste tracks. Ik voelde mij er sterk mee verwant. Hij heeft er naar geluisterd en stuurde mij vervolgens een prachtige mail waarin hij zijn enthousiasme liet blijken. Het was volgens hem de mooiste uitvoering die hij ooit van een van zijn composities had gehoord. De tijdsdruk en de drukke agenda’s lieten het niet toe om bij elkaar te komen en het samen in één studio te zingen. Het moest dus via de digitale snelweg maar het resultaat vind ik echt geweldig goed geslaagd. Of mijn muziek daardoor nu ook in Amerika makkelijker van de grond gaat komen durf ik niet te zeggen. De contacten zijn er en in maart staan er daar ook optredens geprogrammeerd. De kans dat ik samen met Michael op het podium zal staan lijkt me echter zeer onwaarschijnlijk maar het zou in ieder geval een droom zijn die uitkomt.”

Tijdens het opnemen ging het sneeuwen in Nashville, het leverde mij maar liefst drie dagen vertraging op. Knap vervelend aangezien studiotijd behoorlijk kostbaar is. We zaten notabene in de Sound Emporium Studios en de band was niet compleet. De Sound Emporium Studios?! Man, daar hebben Johnny Cash, Don Henley, Kenny Rogers en REM gewerkt en hebben Robert Plant, Alison Krauss en T-Bone Burnett hun mooiste muziek opgenomen. Het probleem was dat de oostkust werd geteisterd door sneeuwstormen en sommigen redden het niet om op tijd in de studio te zijn. Ik had veel thuis voorbereid en alles grotendeels al geschreven maar kon door deze vertraging enkele teksten uitwerken waar ik nog niet aan toe was gekomen. Het opnemen met die gasten verliep ook nog eens dusdanig voorspoedig dat ik bijna in de problemen dreigde te komen omdat ik nog niet alles af had. Sommige vond ik ook nog eens ronduit lastig omdat ze voor mij nogal wat impact hebben of soms zelf confronterend zijn. Het schrijven vergt soms veel van mij, soms zelfs zo erg dat ik er enige tijd helemaal niet mee bezig wil zijn, en nu had ik er plotseling alle tijd voor. Een ander voordeel was dat de omgeving heel inspirerend werkte. Het was niet zo bedoeld maar ik heb die dagen goed benut. Toen de storm geluwd was konden we probleemloos de werkzaamheden hervatten. De muzikanten daar spelen dag-in dag-uit voor de meest uiteenlopende artiesten. Helaas kan ik ze niet meekrijgen voor mijn optredens in Europa.”

Harman bekent dat het schrijven haar moeilijk afgaat maar wil hoe dan ook overtuigen met haar stem en teksten. “Mijn teksten bevatten veel persoonlijke elementen maar ik vind het nog steeds moeilijk om die met de luisteraar te delen. Eerlijk gezegd probeer ik het liefst een bepaalde afstand te bewaren. Het zijn weliswaar zaken die in ieders leven kunnen voorkomen, uiteraard de liefde en gebroken relaties maar er zijn ook andere onderwerpen die mij heel erg bezighouden en waar ik dan toch over wil schrijven.

Zo heeft de track Reformation betrekking op mijn betrokkenheid met Amnesty International. Er zit veel boosheid in verwerkt. Het komt voort uit My Body, My Rights, een zeer belangrijke campagne waarin de aandacht wordt gevestigd op het feit dat iedereen het recht heeft over zijn of haar eigen leven te kunnen beslissen. Vooral het lot van veel vrouwen in andere werelddelen heeft mij enorm aangegrepen. Sommigen zijn in gevangenissen beland omdat ze een miskraam kregen en daarom van moord werden beschuldigd. Ik ken het verhaal van een 9-jarig meisje die zwanger raakte maar verplicht werd om de hele zwangerschap te ondergaan omdat abortus in El Salvador niet is toegestaan. Door zulke voorbeelden besef je maar weer eens dat je zelf veel geluk hebt gehad door ergens anders te zijn geboren en te zijn opgegroeid. Het is voor mij, vanwege dit onderwerp, een zodanig belangrijke track geworden dat ik bijna iedereen zou willen verplichten om ernaar te luisteren en er over na te denken. Ik vind dat de boodschap moet worden gehoord. Alles wat ik kan doen is met mijn muziek hier aandacht aan te geven. Zeggingskracht en overtuiging zijn volgens mij enkele van de belangrijkste elementen in de muziek en ik probeer op mijn manier daar iets mee te doen en iets te kunnen bereiken.”

LIVEDATA 29/04 Rhythm & Blues Night @ de Oosterpoort, Groningen 04/06 Ribs & Blues Festival, Raalte

Hallo Venray werd begin jaren negentig gezien als een Nederlandse indieband die het zou gaan maken in het buitenland. Het kwam er niet van. Frontman Henk Koorn heeft er nooit meegezeten. Of hij vurig hoopt dat de nieuwe plaat Where Is The Funky Party? nieuwe deuren opent? Het zou leuk zijn, meer niet. “Wij spelen deze nummers omdat wij ze goed vinden. Als andere mensen het slecht vinden, dan blijven wij het goed vinden.”

Tekst Milo Lambers

Henk Koorn ontvangt ons voor het interview in zijn huis boven de Sahara Studio in Den Haag. Ook zijn woning heeft wel iets weg van een woestijn, want ondanks dat het al april is staat de openhaard hevig te fikken. “Dat is voor mijn kat, die houdt ervan als het hier een sauna is.”

De nieuwe plaat van Hallo Venray, inmiddels nummer elf al, heet Where Is The Funky Party?. Een titel die je aan het denken zet, want woorden als ‘funky’ en ‘party’ schieten je niet meteen te binnen als je te melancholische sound van de Hagenaren hoort. “Ik vind het een hele mooie vraag: Where is the funky party?’, zegt Henk. ‘Die vraag kun je jezelf haast elke dag stellen: waar gebeurt het? Waar moet ik zijn? Waar kan het eventueel beter zijn dan waar ik nu zit?”

Toen Koorn met het schrijven begon aan een opvolger van Show uit 2014 wilde hij een bluesplaat maakte. “Maar dat mislukte faliekant.” De muzikant liet het idee los en toen kwam er een plaat uit die je kunt omschrijven als een logisch vervolg op Show. Al is de nieuwste wellicht nog wat extremer. Soms maakt de band sfeervolle Americana, andere keren trekt de band fel van leer zonder dat de muziek boos of schreeuwerig wordt. “Hoe hard we ook willen spelen, er zit altijd een heel zacht randje aan. Als ik zou schreeuwen, verlies je dat. Onze nummers zijn slaapkamerliedjes. Ze worden geschreven op een akoestische gitaar. Daardoor hebben ze altijd een sterke melodie.”

Het proces van nummers schrijven noemt Henk ‘het zware werk’. “Je legt jezelf de druk op van ‘als ik maar niet faal, als er maar niet iets middelmatigs uitkomt’. En het lukt ook niet altijd, daar moet je doorheen. Het is puzzelen: werkt dit, werkt dat? Je pleurt een heleboel dingen weg die niet goed genoeg zijn. Maar ik merk altijd weer dat het aankomt op de tekst: als die goed is, dan komt de rest vanzelf.”

Deze week verschijnt de nieuwe plaat. Uiteraard is Koorn benieuwd naar de reacties, maar wakker ligt ‘ie er niet van. Nooit gedaan ook. “In de jaren negentig was het plaatje van veel mensen dat Hallo Venray internationaal zou gaan. Ik ben gewoon een zanger, ik weet niet hoe je dat moet regelen. Daar heb je mensen voor nodig. Wij waren er gewoon niet handig in om dat te organiseren. Je kan natuurlijk achteraf gaan lopen zeiken dat je nooit door The States hebt getourd, maar ik vind dat we al mazzel hebben gehad dat we op Pinkpop hebben gestaan. Ik heb het toen prima naar zin mij gehad als muzikant. Nu ook trouwens. Het zou leuk zijn als we veel kunnen spelen met de nieuwe plaat, maar daar valt of staat mijn leven niet bij. Wij vinden onze nieuwe plaat goed. Als iedereen het slecht vindt, vinden wij het nog steeds goed.”

Fouten
De tour ter promotie van de nieuwe plaat start zondag 23 april in Patronaat. Reken er niet op dat de band dan al in topvorm is. “We gaan lekker veel fouten maken”, grijnst Koorn. Dan serieus: “Weet je? Eigenlijk bestaat fouten maken helemaal niet. Dat hoort dan gewoon op dat moment bij de show. We beginnen een tour nooit op het hoogst mogelijke niveau. En dat is heel fijn, want dat betekent dat we alleen maar nog beter kunnen worden.”

LIVEDATA 23/04 Patronaat, Haarlem 29/04 De Piek, Vlissingen 04/05 Vera, Groningen 05/05 Rotown, Rotterdam 06/05 Merleyn, Nijmegen 12/05 EKKO, Utrecht 13/05 Paard, Den Haag 19/05 Altstadt, Eindhoven 20/05 Muziekgieterij, Maastricht 26/05 Fluor, Amersfoort 27/05 Metropool, Hengelo 02/06 Asteriks, Leeuwarden

Op 1 januari 1998 heeft Plato De Cirkel overgenomen en dus bestaat Plato Groningen het volgend jaar 2018 alweer 20 jaar in Groningen. Je kunt ook zeggen er gaat niets boven Groningen want Plato Groningen is het filiaal wat het noordelijkst ligt in Nederland. Met zijn ruim 200 m2 verkoopvloer is het ook één van de grootste Plato winkels. Je zou het ook het kleine broertje van Concerto kunnen noemen met zijn kelder en verdiepingen. Toch is Plato Groningen ook laagdrempelig voor mensen in een rolstoel vanwege de ruime entree en grote begane vloer met zijn ruime paden. Mocht je toch iets willen hebben van uit de kelder of van een verdieping dan zijn de medewerkers Herre-Jan, Michel, Wilbert, Tjesse  en Appie je graag van dienst om je te helpen.

De keuze is reuze bij Plato Groningen zowel op cd als op vinyl. Pop/rock, punk, metal, symfo, blues, jazz, hiphop, soul, americana, wereld, reggae, 60’s, electro en Grunneger muziek maar ook boxsets, boeken, mokken en draaitafels. Maar ook dvd‘s en tv-series zijn ruim voorradig. Door de grote ruimte hebben we van vele artiesten bijna de gehele collectie aan albums staan.Naast het nieuw heeft Plato Groningen ook een ruim assortiment 2e hands cd’s en vinyl die dagelijks wordt aangevuld.

Ze verkopen niet alleen 2e hands, we kopen het ook in, dus heb jij cd’s of vinyl in de kast staan die je al tijden niet meer draait, breng ze bij ons langs we geven er een schappelijke prijs voor en zo kunnen we jouw cd’s, vinyl weer een tweede leven geven.

PlatoSonic

Vanaf 1998 zijn we begonnen met bandjes halen voor een instore tijdens Eurosonic / Noorderslag. De eerste jaren alleen voor de zaterdag, al snel werd het vrijdag en zaterdag en daarna kwam de donderdag er nog bij en PlatoSonic was een feit. Door de jaren heen werd het een instore event dat nu het Official Day Time Event van Eurosonic / Noorderslag is geworden. Samen met onze buren de Coffee-Company geven we aan 50 acts in drie dagen ruimte voor een optreden. Een paar van de namen van de vele acts die op het PlatoSonic Festival hebben gestaan: Ben Howard, Johan, Andy Burrows, Bastille, Magic Numbers,  Kodaline, Douwe Bob, Ilse DeLange, Kane, DeWolf, Dotan, Will and the People, The Kik, the Slow Club, John Coffey, Gavin James, Typhoon, Roosbeef, Oscar and the Wolf, Jett Rebel, My Baby  e.v.a.

PlatoPlanet festival

Om het tienjarig bestaan van Plato in Groningen te vieren, hebben we een feest gegeven in de Oosterpoort dat zo goed ontvangen werd dat we in samenwerking met de Oosterpoort nu jaarlijks in september het  PlatoPlanet festival organiseren. Ook daar komt jaarlijks een flink aantal bands waarvan wij vinden dat ze zeker de afgelopen tijd of juist de komende tijd in de van belang zijn voor de Nederlandse muziekscene. Een paar bands die daar de afgelopen jaren hebben gestaan zijn Black Marble Selection, Triggerfinger, The Cool Quest, Orange Skyline, The Tibbs, Robert Ellis, Eefje de Visser, Kovacs, Navarone, Swinder, Bewilder, The Brahms, Haevn e.v.a.

Door de opkomst van het vinyl hebben we weer een groep mensen die net als in het verleden weer met veel plezier naar muziek luisteren, we merken dat ook jongeren weer veel meer beleving met muziek hebben dan zo’n vijf jaar geleden.

Onze eerste en laatst aangeschafte plaatjes zijn

Appie Clermonts: mijn eerste singeltje was Roy Orbison – Oh Pretty Woman, daarna een heel veel andere singles zoals dat in de jaren zestig gewoon was, mijn eerste lp was van The Rolling Stones – Big Hits (High Tide and Green Grass). Laatste aanwinst Temples – Volcano
Herre-Jan vd Berg: mijn eerste single Alice Cooper – Schools Out, mijn eerste lp AC/DC – Let There Be Rock mijn laatste aanwinst Radiohead – A Moon Shaped Pool
Michel Weber: mijn eerste single Queen – Bicycle Race, mijn eerste lp KISS – Dynasty. Laatste aanwinst Overkill – The Grinding Wheel
Wilbert Wolters: mijn eerste single Tubeway Army – Are Friends Electric, mijn eerste lp Police – Regatta De Blanc en mijn laatste aanwinst Future Islands – The Far Field
Tjesse Riersma: eerste lp Pixies – Doolittle, laatste Nouveau Vélo – Nouveau Vélo, nooit singles gekocht.

Conclusie waar alle muziekliefhebbers het mee eens zullen zijn: een dag in Groningen is niet compleet als je niet bij Plato bent geweest.