Category: Interviews

“Moet de X-Ray soms kapot?”, zo riep John Coffey-zanger David Achter de Molen op Lowlands 2013 tegen de bomvolle, zwetende, vlammende en kolkende tent. Het had weinig gescheeld of de X-Ray was die middag letterlijk afgebroken. Zweet, bier, bloed en zelfs tanden vlogen in het rond. Nu de Utrechters met The Great News wederom een knalplaat op zak hebben, maakt rockminnend Nederland zich op voor een nieuw rondje moshen, springen en schreeuwen. Great news, indeed!

Tekst Milo Lambers Foto Jelle Mollema

David, na de release van jullie vorige plaat Bright Companions (2012) volgde een ware zegetocht langs de podia en festivals van ons land. Wat waren eigenlijk jullie verwachtingen voor de release van die plaat?
“Niets eigenlijk. Persoonlijk vond ik het vooral heel tof om een plaat in de kast te hebben staan met daarop mijn eigen stem. Mijn kindje! Dat wilde ik aan mijn vrienden en familie laten horen. Ik was totaal niet bezig met wat het los zou maken. Het hele jaar na die plaat kwam droompje na droompje uit. Dat we nog geen jaar later op Lowlands zouden spelen, had ik natuurlijk niet verwacht. Dat is natuurlijk een droomfestival.”

Voelde je bij het schrijven van de opvolger de druk om Bright Companions te evanen of zelfs te overtreffen?
“Zeker, je hebt nu toch meer te bewijzen. Vanaf het begin wisten we dat we wederom een harde plaat wilde maken. We wilden niet kiezen voor de mainstream. Ik denk dat de plaat zeker toegankelijk is voor een breed publiek, maar het blijft hard.”

Zelf vind ik de sound van The Great News ruimer en minder ingewikkeld dan zijn voorganger.
“Dat kan wel kloppen, ja. Bij de vorige plaat hebben onze gitaristen echt een weeklang partijen in zitten spelen. Dit keer hebben we het simpelere gehouden. Dat maakt het geluid helder en minder ingewikkeld.”

De lyrics van John Coffey zijn agressief, maar hebben meestal ook een positieve boodschap. Is er een rode draad te vinden in de teksten van de nieuwe plaat?
“Veel songs gaan er over dat mensen veel meer uit hun leven kunnen halen dan dat ze denken. Neem Eagle Chasing Flies. Dat zei de rechter in zijn uitspraak tegen kickbokser Badr Hari. ‘Een adelaar vangt geen vliegen’. Een getalenteerd sporter als Badr Hari zou zich niet in zo’n positie moeten bevinden. Die uitspraak vind ik erg inspirerend en treffend. Je ziet het zo vaak om je heen dat mensen heel veel talent hebben, maar er lang niet alles uithalen.”

Heeft de titel The Great News daar verwantschap mee?
“In zekere zin wel. The Great News slaat op de beer op een bal op de cover. Zo van ‘goed nieuws: de circus-act komt terug naar de stad’. Terwijl die beer echt wel meer kan dan dat kunstje op die bal.”

Jullie schrijven alle nummers samen in de oefenruimte. Geen last van strijd met vijf van die verschillende persoonlijkheden?
“Oh zeker wel. Vooral de tweeling (bassist Richard en gitarist Alfred van Luttikhuizen) kan elkaar het leven behoorlijk zuur maken. En dan gaat het echt om iets kleins als hoeveel keer we een bridge moeten spelen. En niemand anders die het hoort, haha!”

Als je de naam John Coffey laat vallen buiten jullie fanschare is het doorgaans ‘oh, dat zijn die gasten met die snorren’. Is de snor uitgegroeid tot een gimmick?’
“Dat is niet onze bedoeling. De Duitse platenmaatschappij wilde bij de vorige plaat een opplaksnorretje leveren. Dat hebben we dus niet gedaan. Ik had een snor toen ik bij de band kwam. Richard en Alfred zagen dat ook wel zitten. En gelijk hebben ze: het staat gewoon ontzettend goed. Elke man in Nederland zou een snor moeten hebben.”

Vorig jaar najaar deden jullie een Pub Crawl: alleen maar optredens in kroegen, waarvan zes in Nederland en zes in Duitsland. Jullie kunnen inmiddels kleine clubs uitverkopen. Waarom dan toch zo’n tour?
“Omdat het gewoon te gek is. In 2012 speelde we met de Popronde. Daar speelde we alleen maar in kleine kroegen. Daar maak je enorme stappen. Dat wilde we gewoon weer. Je kunt in zo’n zaaltje geen kant op, je staat gewoon met je bakkes in het publiek. Het is keihard werken, maar het is gewoon te gek: ik denk zelfs dat het de coolste tour ooit is geweest. Nee, daar voelen we ons absoluut niet te klein voor.”

LIVEDATA 20/02 Release show Melkweg, Amsterdam (sold out) 26/02 Ancienne Belgique 27/02 013, Tilburg 28 februari Scumbash, Rotterdam 03/04 Muziekgieterij, Maastricht 04/04 Paaspop, Schijndel 10/04 De Spot, Middelburg 11/04 Metropool, Hengelo 16/04 Victorie, Alkmaar 17/04 Asteriks, Leeuwarden 18/04 Bibelot, Dordrecht 23/04 Hedon, Zwolle 26/04 Oranjepop, Nijmegen 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 24/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde 31/07 Dicky Woodstock Popfestival, Steenwijkerwold
Check for updates: http://johncoffey.nl/shows

Zeg ‘Ierland’ en denk aan mooie landschappen, Guinness en jolige Ieren die arm-in-arm de publucht vullen met Keltische vogelzang. Rock ‘n roll is misschien ook niet het eerste waar men aan denkt met Ierland als gespreksonderwerp, maar wellicht brengt The Minutes hier verandering in. Ook wel ‘de nieuwe rocksensatie uit Dublin’ genoemd.

Tekst Nieke Frantzen

Deze maand trekken ze Nederland, Duitsland en België door om het tweede album Live Well, Change Often te presenteren. Hoewel de plaat vorig jaar mei al in Ierland is losgelaten, komt deze 6 februari ook in de rest van Europa uit.

Mark Austin (zang, gitaar), Tom Cosgrave (bas) en Shane Kinsella (drum) hebben de ontlading, spanning en sensatie die gepaard gaan met de release al meegemaakt, nu is het tijd om ook het vasteland van Europa te bespelen. Mark vertelt enthousiast hoe belangrijk landen als Duitsland en Nederland voor hun zijn, “daar snappen ze rock! Mensen gaan helemaal los, zijn ongelofelijk gastvrij en blij om ons te zien.” Rock in Ierland? “Thin Lizzy natuurlijk! Dat was het echte werk – zuipen en spelen! Er is vooral veel folk muziek, daar liggen onze roots. Maar Ierland hebben we nu wel gezien. Wat ons betreft heb je het pas echt gemaakt wanneer je in de rest van Europa ook volle zalen trekt.” Ze zijn ambitieus, en door vallen en opstaan gekomen waar ze nu zijn. “In het begin was de ultieme droom: Amerika veroveren. Toentertijd kwamen die kansen niet, is het niet gelukt. Maar nu is onze droom: Europa veroveren.” De enige manier is “get in the van, and go! We’re not gonna pull a Taylor Swift on it…” Niet aanstellen dus, gewoon spelen.

 

Een oplettende luisteraar zal het niet ontschoten zijn dat tracks als Fleetwood, In My Time of Dying en Cherry Bomb verwijzingen zijn naar een legacy van muzikale inspiratie. Religie is ook, blijkbaar, een onontkoombaar thema.

“Het is bullshit en zeker niet zo dat ik nog gelovig ben. Maar Ierland is een religieus land en die verhalen zijn van jongs af aan in mijn hoofd gestampt. Ik kan er niet omheen” Of muziek met een thema in gedachte worden geschreven, betwijfelt Mark. “Wel hebben we altijd een sound in mind.” Je kan dan met een hele goeie producer werken die een extra dimensie toevoegt, “been there, done that! Nu zijn we ook op het punt beland dat we het zelf kunnen doen en in de hand willen houden. Onze levens van nu zijn totaal anders ingericht in vergelijking met vroeger – de ruwe randjes zijn eraf. Twee van ons zijn vader geworden. Nu wordt er veel meer thuis gewerkt: gewoon gitaarpartijtjes opnemen, zanglijnen inzingen, en naar elkaar opsturen. Heeft een track 12 lagen met stem nodig? Dan fixen we dat! 20 gitaren over elkaar? Geen probleem! De muziek-dynamiek verandert hierdoor, je kan het zoveel tweaken als je maar wilt.” Zoals de album titel voorspelt: verandering is (meestal) goed, zo kan je groeien en kom je steeds dichter bij het uiteindelijke doel: succes. Hij lacht, “hopelijk hebben we over een paar jaar een super-deluxe-tour-bus waar iedereen inpast, met ingebouwde studio, zou dat mogelijk zijn?”

Mark heeft er zin in: “It’s on!” Hij verklapt ook dat ze nu alweer bezig zijn met nieuw materiaal, maar eerst Live Well, Change Often waarmaken.

LIVEDATA 26/02 Ancienne Belgique, Brussels 27/02 013, Tilburg
Voorprogramma The Minutes – Hoofdprogramma: John Coffey
Check for updates/more shows: http://theminutesmusic.com/live/

Nog maar net herrezen uit de as van de veelgeprezen band Women, weet Viet Cong meteen de interesse te wekken van menig muziekliefhebber. Als ik op zanger/bassist Matt Flegel wacht in het Utrechtse poppodium Ekko, wordt mij dan ook toevertrouwd dat de band een flinke hype is. Flegel zelf reageert nog wat onwennig op het succes, aangezien de band tijdens de vorige tour nog maar wat aanmodderde.

Tekst LiveGuideNL / Esmee de Gooyer Foto Tiana Feng

“Toen we aan de vorige tour begonnen, waren we echt nog een slechte band”, schudt Flegel het hoofd. “Pas aan het einde ervan konden we onze nummers fatsoenlijk van begin tot einde spelen. Maar dat was ook de bedoeling; we wilden een betere band worden dan mogelijk was.”

Dat is gelukt. Cassette, de eerste EP, werd in alle haast opgenomen in de kelder van gitarist Scott ‘Monty’ Munro, zodat de band iets te verkopen had tijdens de tour. Een echte naam heeft de EP overigens nooit gekregen. “De cassette had een wegwerpding moeten zijn, maar nu staat hij schijnbaar op Spotify”, lacht Flegel. “De opbrengsten daarvan en van Bandcamp hebben ons wel mooi door de tour geholpen. Het was letterlijk ons benzinegeld, want we waren helemaal blut!”

Bij de in januari uitgekomen eerste langspeler heeft het viertal het toch anders aangepakt. “We namen het album meteen na de tour op, zodat we de nummers nog goed in de vingers hadden en de band hecht was.”

Nu zal de naam Viet Cong in Europa weinig stof doen opwaaien, maar de Canadese band had verwacht dat het in de Verenigde Staten anders zou zijn. “We hebben nog geen reactie gehad van Amerikanen, gek genoeg. We krijgen wel veel e-mails van mensen met een Vietnamese achtergrond, wiens familieleden gemarteld zijn door de Vietcong. Daar voelde ik me in het begin vreselijk over. Ik hoop dat mensen begrijpen dat het niet de bedoeling is dat onze naam serieus genomen wordt. We hebben overduidelijk geen band met Vietnamese communisten.”

De naam ontstond in een vlaag van onschuldigheid. “We hebben er niet eens bij nagedacht. We hadden een show geboekt, maar nog geen bandnaam verzonnen. Nadat we een aantal verschrikkelijk klinkende namen hadden bedacht, schreeuwde onze drummer ineens ‘Viet Cong!’. Toen hebben we die naam maar gekozen. Nu zitten we er aan vast. Het is in ieder geval een memorabele naam. Dat kan alleen maar goed zijn.”

Livedata 10/02 Paradiso, Amsterdam 16/02 Rotown, Rotterdam
Klinkt als: de Westerse post-punk van de kapitalistische jaren ’80

Het februari-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.