Category: Interviews

Single Absence van het Nederlandse The Yukon Club bereikte ons vorig jaar zomer. Een heerlijk frisse elektropop song die al snel de Graadmeter binnen kwam. Begin 2016 kwam de eerste EP uit en daarna is het nummer een eigen leven gaan leiden. Er wordt over The Yukon Club geschreven op wereldwijde blogs, ze werden Serious Talent en…. we hebben het viertal gevraagd om te komen spelen op Pinguins in Paradiso (zaterdag 30 april). Wat kunnen we van dat optreden verwachten? Pinguin Radio ging eens poolshoogte nemen bij Geert en Lars in Amsterdam.

Tekst Gijs Vervliet

Vorig jaar heb ik jullie nog gezien op het Haerlemsche Helden Festival in Patronaat en je ziet nog geregeld in stukjes geschreven dat jullie uit Haarlem komen. Maar inmiddels zijn jullie verhuisd naar de grote stad?
“Ik denk dat we nooit van het imago van ‘Haarlemse’ band afkomen. Maar inderdaad, inmiddels wonen de meesten van ons in Amsterdam en repeteren we hier ook, ondanks dat Geert bij het Patronaat in Haarlem werkt. Alleen Alex woont in Rotterdam waar hij zijn co-schappen loopt. Eigenlijk komen we allemaal uit Roosendaal.”

Dus jullie zijn jeugdvrienden?
“Jep, we kennen elkaar van de middelbare school en van verschillende bandjes.”

Dat moet extreem gezellig zijn om nu samen in een band te zitten of levert het ook wel eens spanning op?
“Het is geweldig. De ouders van Geert hebben een boerderij in Brabant waar we vaak lekker kunnen repeteren en experimenteren. Maar je hebt zeker wel eens dat het er niks uitkomt -we zijn ook behoorlijk kritisch op ons zelf- en dat het kut gaat.”
Geert: “dan loop ik gewoon even naar buiten en eet ik een banaan”.

Even over jullie bandnaam hè. Je hebt Yuko Yuko en Yukon Blonde, Yuko(n) is dus hip. Waar hebben jullie inspiratie vandaan gehaald?
“Yukon is het bosrijke gebied in Canada waar de film Into The Wild zich afspeelt. We vinden dat onze folkachtige melancholische elektronica daar goed bij past. En het is zelfs zo dat een ander bandje Yuko net zoals ons is aangesloten bij muziekbedrijf Full Spectrum, haha! En met club willen we uitstralen dat we wel echt een muzikaal collectief zijn.”Op vrijdag doen we altijd een Battle, gaan jullie vandaag voor Guns N’ Roses of voor Metallica?
“We hebben laatst live filmpjes van Guns N’ Roses gekeken en dat is toch wel erg vet hoor.”

En om even bij de ‘club’ te blijven: Two Door Cinema Club of Bombay Bicycle Club?
“Unaniem Bombay Bicycle Club. Hun laatste platen zijn meer gericht op elektronica dus dat vinden we zeer interessant, maar die daarvoor zijn ook erg mooi.”

The Yukon Club wordt vaak vergeleken met alt-J. Maar wie vinden jullie beter; Foals of alt-J?
“Foals is live helemaal te gek en alt-J stelt vaak wat te leur, dus Foals!”

Hoe zijn jullie met jullie sound bezig?
“Eerst waren we een ‘echte’ gitaarband, maar toen onze drummer de groep verliet zijn we ons helemaal gaan verdiepen in synths en drumcomputers. Inmiddels gebruiken we live wel 20 sporen!”

The Yukon Club heeft een behoorlijke internationale sound. Ik kan niet zomaar een Nederlands bandje bedenken die op jullie lijkt. Willen jullie naar het buitenland en is er al interesse?
“Ik denk dat we inderdaad een behoorlijk unieke sound hebben in Nederland. Toen we op blogs verschenen uit verschillende landen moesten we soms toch wel erg hard lachen. Via Google Translate het Grieks vertalen, soms klopte er helemaal niks van haha! Onlangs hebben we in België gespeeld en het grappige is dat er veel meer meisjes waren dat normaal hier in Nederland. Behalve toen we het voorprogramma deden van BØRNS in de Amsterdamse Q-Factory, daar gingen alle meisjes ook uit hun dak op onze muziek. Het is wel grappig om te zien dat we het zowel goed bij jongens, meisjes en zelfs “ouderen” doen. We willen nog niet echt naar het buitenland. Je kan heel veel spelen in Nederland, de infrastructuur is goed. We spelen nu kleine shows, maar er zitten leuke dingen aan te komen. We willen sowieso dit najaar met de Popronde op tour!”

Zit er dan ook al een debuutalbum of nieuwe single aan te komen?
“Nee, ik denk dat we nog wel even voort kunnen borduren op Absence. We zijn wel bezig met nieuwe nummers uiteraard. Het plan is dat we begin volgend jaar een album hebben en dan misschien wel op Noorderslag kunnen optreden. En wie weet hebben we een nieuwe single dit najaar als we voor de Popronde worden geselecteerd. We hebben nog geen deal gesloten met een platenmaatschappij, maar we zijn wel al benaderd dus het wordt spannend.”

Dat klinkt allemaal best zakelijk. Hoe is voor jullie het idee ‘je band als bedrijf’?
“Dat vinden we best lastig. Voor deze afspraak met jou hadden we een andere meeting waar we ons wat zakelijk hebben laten informeren en eigenlijk vinden we dat wel interessant. De EP hebben we in eigen beheer uitgebracht en we zijn ook een VOF geworden. Maar zo meteen gaan we nog even de oefenruimte in, dat vinden we natuurlijk veel leuker.”

De EP release in de bovenzaal van Paradiso in februari was uitverkocht. Wat verwachten jullie van de show op Pinguins in Paradiso?
“Ik denk een groot feest! We spelen nu zo’n acht nummers live en sommige nummers werken echt toe naar een climax. Het zou helemaal vet zijn als we op het eind van de avond spelen, dan komt onze muziek nog beter tot zijn recht. Ik denk ook dat de luisteraars van Pinguin Radio onze muziek goed kunnen waarderen, we stonden recentelijk zelfs op -1 in de Graadmeter. Zelfs boven onze favoriete band Radiohead, dat was bizar. Misschien doe ik als dank op 30 april wel een pinguïnpak aan!”

LIVEDATUM 30/04 Pinguins in Paradiso @ Paradiso, Amsterdam
Tickets: Eur 15,00
Bevestigde acts: MY BABY, Gengahr (UK), Pretty Vicious (UK), The Yukon Club, Mala Vita, Lucas Hamming, Bombay, Yorick van Norden, Rita Zipora, Shakey Graves (US) en The Great Communicators.

Tickets koop je HIER !!!

Deze week, donderdag 21 april om precies te zijn, zal tijdens Sugar Mountain Presents in Paradiso, Panda! Panda! Panda! officieel het levenslicht gaan zien. De Mokumse viespeuken van Giant Tiger Hooch maken dan op brute wijze misbruik van de gelegenheid om de opvolger van het weergaloze debuut 76 te presenteren. Het festival waarin Americana, roots en aanverwante muzieksoorten bij elkaar komen is misschien wel de ultieme plek voor een band als deze. (Win HIER tickets mede voor deze show!!!)

Tekst Jeroen Bakker

Tijdens eerdere edities vormde Paradiso al een prachtig verzamelpunt voor artiesten die met respect voor het verleden maar met de blik op de toekomst gericht, muziek op de meest oprechte wijze benaderen en in de meest pure vorm ten uitvoer brengen. Alleen bij dat begrip ‘respect’ kunnen bij deze hoofdstedelingen enkele vraagtekens geplaatst worden. Liever richten ze namelijk de middelvinger naar het verziekte muziek-klimaat in Nederland. Hoog tijd dus voor een praatsessie met zanger/gitarist en woordvoerder Jeroen Ligter.

Met groot genoegen blikken we samen terug op Scumbash, het feestje dat de Rotterdamse barbieren van Schorem onlangs in de Van Nelle Fabriek vierden, waar Giant Tiger Hooch voor de eerste keer haar opwachting mocht maken. Het moet vast spannend geweest zijn voor een band waarvan bekend is dat ze angst hebben om buiten de stadsmuren te spelen. “We hebben groepstherapie moeten volgen om de goede sfeer in de tourbus te behouden op het moment dat we de stadsgrenzen passeren”, aldus Ligter. “Wij spelen nu eenmaal graag in de regio want dan zijn we eerder thuis. Snel weer terug bij de vrouw. Heb thuis eigenlijk helemaal niks te vertellen. Zij heeft de broek aan. Af en toe buiten spelen met mijn vrienden en dat is het dan.”
Scumbash was een geweldige ervaring. Na al op zoveel diverse festivals gespeeld te hebben mocht deze natuurlijk niet op de concertagenda van Giant Tiger Hooch ontbreken. “In één woord ‘FANTASTISCH!!!’, wat een waanzinnig festival is dat’, aldus de enthousiaste Ligter. “En dat publiek dan!” Hij moet toegeven ook vooral opgelucht te zijn. Er was voorafgaand aan dit optreden namelijk enige onzekerheid aangezien de nieuwe gitarist op het laatste moment bij de band aansloot en bloednerveus was. “Het was allemaal even wennen voor hem. Hij was harstikke zenuwachtig, nam het veel te serieus en dat terwijl we elkaar al zeven jaar kennen! Weet je? Wij nemen helemaal niks serieus.”

Toch moet Ligter ook eerlijk bekennen dat er na het opzienbarende debuut van enkele jaren geleden wel degelijk sprake was van enige druk. Er werd zelfs overwogen om te stoppen. “Het DNA is nog steeds hetzelfde hoor maar steeds speelde het in mijn hoofd dat de opvolger natuurlijk wel minstens zo goed moest zijn als 76. Ik werd op enig moment onzeker en WIJ ZIJN NOOIT ONZEKER! Ik ben blij dat ie nu is uitgepoept.”
Het producersteam, bestaande uit Mischa Den Haring (T-99) en Ralph Verdult, hebben toch zeker een lintje verdiend door dit losgeslagen vehikel in de studio op de rails te krijgen? “Zeker weten. Ralph kreeg gierende hartkleppen toen ik hem belde en zei dat we onderweg naar zijn studio waren. Het was de eerste keer ook al zo’n teringzooi daar. Mischa is super ervaren en heeft ons heel subtiel in een bepaalde hoek gedreven om op een bepaalde manier te spelen. Hij heeft die sound echt omhoog getrokken. We hadden ook een bepaald geluid voor ogen. Ik luisterde de laatste maanden echt heel veel naar die plaat van Bo Diddley, ‘The Black Gladiator’, die sound vind ik zo tof, eindjaren zestig beginjaren zeventig soulfunkpunk. Zo moest het bij ons ook gaan klinken. Of dat uiteindelijk gelukt is…? Nee dus.”Is het album niet ook een reactie op Nederland Muziekland? Ligter heeft daar namelijk een duidelijke uitgesproken mening over: “Het Nederlandse muzieklandschap is zo vertieft. Te vaak worden de regeltjes gevolgd terwijl met dezelfde noodgang de ziel uit de muziek verdwijnt. Uitzonderingen zijn er gelukkig ook: T99, Cuban Heels, Automatic Sam en Beans & Fatback, dat soort bands. Muziek moet je maken vanuit je beleving. Er zijn veel goede muzikanten en er worden ook goede liedes gemaakt, maar te vaak is het te voorzichtig. Dertien in een dozijn. Risicoloos. Een mentaliteit van niemand tegen het zere been durven schoppen om die ene gig in de provincie mis te lopen. Er is zelfs een opleiding voor in Nederland maar waarom ga je naar school om in een rockband te willen spelen. Wij speelden ook eens met zo’n hip bandje. Full-time muzikanten maar wel geld vragen aan pappie om een tourbusje te kunnen bekostigen. Wat een tuig! Ach zij zijn jong, ik ben oud. Dat zal het wel zijn.”

We verzoeken de razende muzikant om weer terug te komen op zijn Panda! Panda! Panda!. “We wilden hem smeriger hebben dan de eerste. Ik dacht we flikkeren de hele boel op band en ik wilde er een paar orgels bij hebben en dan zien we wel wat er van komt. Wij zijn helemaal niet zo diep en serieus bezig met muziek. Als het maar gelijktijdig begon of eindigde en als het maar genoeg energie bevatte. Oefenen doen we overigens wel want anders gaat het fout. Heb het wel eens meegemaakt dat Jorrit, de gitarist, twee keer hetzelfde nummer inzette binnen een half uur. En ik nog denken: die hebben we toch vijf minuten geleden ook al gespeeld? Fok it! dacht ik toen, doen we hem gewoon nog een keer. Hij speelde ook eens een solo maar zette die te laat in, is ie gewoon die twee keer zo snel gaan spelen om het weer in te halen. We hebben nooit kwaaie koppen na afloop hoor. Minstens de teleurstelling dat we uiteindelijk weer op een camping in Ommen belanden in plaats van vakantie te vieren in Barbados. We zullen elkaar nooit aanvallen op fuck-ups of zo.”

De veronderstelling dat de druk uit de business-kant van de muziekindustrie een rol heeft gespeeld bij de eerdergenoemde onzekerheid, wuift hij zonder enige aarzeling weg: “Wij kijken sowieso anders tegen de muziekindustrie aan dan al die loopse tekkels die maar te graag en ten koste van alles iets willen bereiken”. De band staat er om bekend zich nergens iets van aan te trekken. “Het belangrijkste is dat we gewoon spelen en of we nu in een café, crackhuis of kerkpodium spelen maakt niets uit. Voor ons is het allerleukste om even een paar uur weg te zijn bij het meisje.”
Er waren ook twijfels of Panda! Panda! Panda! uitgebracht kon worden en wie dat eventueel op zich zou willen nemen. Het werd dus Sounds Haarlem (Haarlem Likes Vinyl), platenzaak en tevens platenlabel. “Zij durfden het aan om met ons in zee te gaan.” Nu moet het dus allemaal gaan loslopen. De voortekenen zijn veelbelovend. De eerste recensies zijn zeer positief, de plaat met het prachtig vormgegeven hoesontwerp wordt goed ontvangen dus het aantal optredens zal ongetwijfeld gaan toenemen. “Niet teveel hoor”, roept Ligter verschrikt: “Het moet wel gezellig blijven”, om er vervolgens rustig aan toe te voegen: “Er is altijd wel ergens een plek om te spelen. Dat maakt het allemaal zo leuk en als het stopt dan stopt het.” Nu is er dus het optreden dat deel uitmaakt van de Sugar Mountain Presents concertreeks en eerder deze week bevestigde de organisatie van Roots In The Park vol trots dat Giant Tiger Hooch naast Blackberry Smoke, Ryan Bingham en CW Stoneking, ook op 2 juli in het Utrechtse Wilhelminapark te zien zal zijn. “Weet je, van ons hoeft het allemaal niet zo maar we vinden het wel echt te gek hoor. Sta ik daar wel mooi met iemand als Keb Mo.”

Hoewel het album met de prachtig vormgegeven hoes al in de schappen ligt en tijdens de afgelopen Record Store Day al een hevige promotiecampagne is losgebarsten, wordt al uitgekeken naar de officiële releaseshow in Paradiso tijdens Sugar Mountain Presents. Toch hoeven we volgens Ligter niets bijzonders te verwachten: “Het interesseert ons geen reet, We zijn een verschrikkelijk luie band. Hebben al acht of negen keer met ‘de blamage’ in Paradiso gespeeld. Het wordt in ieder geval gezellig. Buiten het feit dat we paaldanseressen hebben met boa-constrictorslangen en twee hele kleine dwergen die percussie spelen, is er niets speciaals aan hoor… Of ja toch, die dwergen komen uit een kanonnetje maar dat moet nog een verrassing blijven…”

Nu we aan de vooravond staan van groot succes zal iedereen zeer benieuwd zijn naar het antwoord op de vraag wat Giant Tiger Hooch in de toekomst met al het verdiende geld gaat doen. Het antwoord laat zich raden: “Mijn miniatuur treinbegeleider-set uit te breiden natuurlijk!”, aldus Ligter zonder aarzeling. Dan nog maar snel de vraag of we verder nog iets kunnen vermelden of iets moeten toevoegen wat we in het gesprek gemist hebben: “Ja, je moet opschrijven dat Jorrit in het weekend in zijn vrije tijd roze jurkjes draagt… Zonder legging hahaha!!!”

LIVEDATA 21/04 Paradiso, Amsterdam (Sugar Mountain presents Dr. Dog, Son Little, XIXA, Cale Tyson, Giant Tiger Hooch e.a.)

Wie een voorliefde heeft voor stomme Duitse expressionistische horrorfilms uit de roaring twenties, is ongetwijfeld bekend met de cultklassieker Das Cabinet des Dr. Caligari. Bij wie deze voorliefde om wat voor reden dan ook ontbreekt, doet deze naam hoogstwaarschijnlijk nog niet het allerkleinste belletje rinkelen. Echter, wegens een schrijnend tekort aan redactionele ruimte is hier geen plaats meer voor een korte introductie. Jammer dan. Google die shit. Dan gaan wij het nu lekker over Monomyth hebben.

Tekst LiveGuidNL | Jeroen Haneveer

De term ‘stomme film’ verraadt overigens niks over de persoonlijke smaak van uw redacteur. We hebben het uiteraard over films zonder geluid. Hoewel, ze werden toentertijd in de bioscoop live van muziek voorzien door een stel muzikanten in de orkestbak. En dát gaan onze Haagse vrienden van Monomyth dus ook doen met deze film, op het Imagine Film Festival in Amsterdam.

“Hartstikke gaaf!”, vindt bassist Selwyn Slop, die – eerlijk toegegeven – net als ondergetekende nog nooit van die film had gehoord. “We zijn ‘m gaan kijken en zeiden allemaal: ‘Ja! Te gek!’ Het is echt een eer om dat te mogen doen.” Wie inmiddels heeft gegoogeld, weet dat de film op een bijzondere manier gebruikmaakt van vormgeving en architectuur, precies het thema waar het festival dit jaar om draait.Dat de instrumentale en progressieve spacerock van Monomyth heel wat anders is dan die lullige pianootjes van weleer, tja. “Die film pas gewoon goed bij onze muziek. Het is allemaal net iets anders, er zit een twist in het verhaal. De decors zijn gemaakt van geschilderd karton, dat geeft het een heel gave sfeer. En daar krijgen wij dan weer onwijs veel inspiratie door.”

Hoewel de band het al druk genoeg had met repeteren – het derde album Exo verscheen op 18 maart en de tour is in volle gang – was er toch nog ruimte voor dit uitstapje. En voor een beamer in het oefenhok om die film tot in den treure af te kunnen spelen. “We hebben goed gekeken naar het materiaal en daarna bestaande nummers zodanig veranderd dat het goed bij de scènes past. Daardoor is er iets totaal anders ontstaan, al zullen mensen die bekend zijn met ons werk sommige stukken wel herkennen.”

Het optreden in het EYE wordt dus iets heel anders dan een ‘doorsnee’ concert, waar volgens Selwyn ook een gevaar in schuilt. “Luister je naar een band met een film op de achtergrond? Of kijk je naar de film en staan wij er irritant doorheen te spelen? De kunst wordt om het zó te doen dat het elkaar juist versterkt.”

LIVEDATA 07/04 Het Burgerweeshuis, Deventer 08/04 Kroepoekfabriek, Vlaardingen 16/04 Duycker, Hoofddorp 18/04 EYE, Amsterdam 28/04 Charlatan, Gent 08/05 W2 Poppodium, Den Bosch 12/05 Vera, Groningen 21/05 Gebouw-T, Bergen op Zoom 21/10 Into the Void @ Neushoorn, Leeuwarden 29/10 Beerland @ Metropool, Hengelo

Klinkt als: een demarrerende roedel reisgenoten op een cinematografische heldentrip

Het april-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

“De titel oogt als een soort open invitatie om iets met een ander te doen.” Deze uitspraak van Avey Tare slaat op Painting With, het nieuwe album van Animal Collective. Daarop lijkt aan de uitnodiging tot samenwerken al lang en breed gehoor te zijn gegeven, en bepaald niet door de minst imposante schepsels uit de geschiedenis van onze miljoenen lentes oude aardkloot. Tijd om eens even met Dave Portner, zoals Avey Tare echt heet, de coolste collaboraties op een rijtje te zetten.

Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee

Painting With John Cale
Als je niet weet wie John Cale is, dan ben je een enorme cultuurbarbaar of een naïeve droplul en raden we je aan om eens de platen van zijn bandje The Velvet Underground te checken. Leuk hoor, echt waar. Maar goed, diezelfde legende werkte dus gewoon mee aan Painting With. Cale nam de drones op die gebruikt zijn in het nummer Hocus Pocus.
“John Cales werk met The Velvet Underground is natuurlijk behoorlijk awesome. Daarnaast houden we van de platen die hij heeft geproduceerd, zoals ons favoriete werk van The Stooges. We hadden al waterig contact met John omdat mijn zus sinds een tijdje de visuals doet tijdens zijn liveshows. Zo kwamen we erachter dat hij ook fan van Animal Collective is. Dat maakte het natuurlijk een stuk makkelijker om hem bij de plaat te betrekken. Net als wij is hij heel visueel ingesteld, wat het een goede match maakt. Hij is een soort soulmate van ons.”

Painting With Bea Arthur
De track Golden Gal begint met een sample van actrice Bea Arthurs stemgeluid. Het is een snerende zin die ze als het personage Dorothy Zbornak uitsprak in de Amerikaanse komedieserie The Golden Girls (1985-1992): ‘No, Blanche, she’s upset because they keep changing the taste of Coke!’.
“Die opmerking hebben we een beetje uit zijn context gerukt, maar hij was in de serie sarcastisch bedoeld. Ik vind Dorothy hilarisch en we kunnen een goede grap in Animal Collective wel waarderen. Het is goed om af en toe een paar seconden te lachen. Hij is er niet per se ingestopt for the sake of comedy, maar ik vind het leuk dat je het wel zo kunt opvatten. Ik hou ervan als mensen niet zeker weten waarom iets gebeurt in onze muziek. Verrassing is belangrijk in de psychedelische ervaring en in het leven in het algemeen.”

Painting With dinosaurs
Die gekke malle zus van Avey Tare is wel handig met visuals. Niet alleen on stage bij John Cale, maar ook in de studio bij AnCo. Zo zorgde zij voor non-stop projecties van dinosaurussen op de muren van de EastWest Studios in Hollywood, waar ooit ook platen van The Beach Boys en Marvin Gaye werden opgenomen.
“In Animal Collective vinden wij het makkelijker om te communiceren met visuals dan om te zeggen: laten we hier eens even een stukje in fis mineur spelen. Zo praten wij niet. Op Painting With is de invloed van dinosaurussen dus vrij groot. We hadden twee filmrollen met dinobeelden die we elke dag non-stop afspeelden. Of Jurassic Park erbij zat? Misschien een paar scènes uit deel één, verder was het vooral vreemd seventies-spul: reclames met dino’s, dinocartoons en films met animatronics.”Painting With Colin Stetson
In FloriDada wordt een ode gebracht aan het dadaïsme, maar de track is ook opvallend omdat in het refrein het geblaas van topsaxofonist Colin Stetson te horen is. Het lijkt misschien niet per se baanbrekend dat de virtuoos samenwerkt met een progressieve groep als Animal Collective, maar dat is het voor Avey Tare wel degelijk.
“Ik heb altijd een groot probleem gehad met de saxofoon. Als kind had ik er al helemaal niks mee. Er was iets met het geluid dat mij afstootte – vooral in rockmuziek, maar ook in jazz. Ik hield wel van bijvoorbeeld Eric Dolphy en Chico Hamilton, maar voor sax-georiënteerde jazz voelde ik weinig. En dat is precies waarom we dat instrument nu juist wel gebruiken. Een tijdje terug vroeg ik Noah (Lennox, Panda Bear) of hij weleens een techniek of methode toepast waar hij niks mee heeft met als doel die te begrijpen. Hij zei meteen: ‘Ja, natuurlijk!’. Dat zette me over mijn twijfels heen om een keer de sax te gebruiken. Het is leuk om muziek te maken die je uitdaagt. Colin Stetson was een van de weinige saxofonisten die ik al wel kon waarderen, dus hij moest het worden.”

Painting With AnCo
Je zou het bijna vergeten, maar Avey Tare schilderde op Painting With ook nog met zijn vaste bandmaatjes Panda Bear en Geologist. (Deakin, het vierde bandlid, doet deze keer niet mee). En ondanks dat dit alweer studioalbum nummer tien is, is de vernieuwingsdrang nog altijd gigantisch.
“Ik wil dat mensen ons respecteren om onze experimenteerzucht. Dat is wat we leuk vinden, luisteraars steeds tot iets nieuws bekeren. We willen niet succesvol zijn met iets en datzelfde ding steeds herhalen. Als je de gok neemt om een trucje uit te halen, loop je het risico om irrelevant te worden. Dat betekent niet dat je daarmee niet succesvol kunt zijn. Die aanpak heeft voor veel bands gewerkt, zoals Coldplay, maar wij maken nooit muziek uit commerciële motieven. Al hebben we overigens niks te klagen. Voor een band als de onze hebben we qua geld best wel geluk. Echt rijk zullen we er niet van worden, maar dat zorgt er wel voor dat we hard blijven werken. Dat we niet lui worden.”

LIVEDATUM 02/04 Rewire @ Paard van Troje, Den Haag

Klinkt als: een stel quasi-elektronische, van de Captain Beefheart-school gekickte psychdino’s

Het maart-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Volgens de heren zelf heeft DeWolff met Roux-Ga-Roux het ultieme album uitgebracht. Aan stoppen op het hoogtepunt wordt echter geen moment gedacht. Zanger en gitarist Pablo van de Poel vertelde ons alles over de totstandkoming van het nieuwe album in de eigen studio en op het eigen label.

Tekst Chris Dekker Foto Satellite June

De drie heren van DeWolff hebben de leeftijd waarop de meeste muzikanten net een beetje succes beginnen te krijgen, terwijl deze Limburgse band met zeven studioalbums al bijna tot de oudgedienden behoort. Toch zijn de nu in Utrecht wonende heren populairder en actueler dan ooit. Twee jaar geleden spraken we Pablo bij het uitkomen van het livealbum Live & Outta Sight waarbij hij vertelde hoe de band afscheid had genomen van het oude management en hoe de band het heft in eigen hand had genomen met een eigen studio en label. Roux-Ga-Roux is het eerste echte resultaat van deze stap, maar er gebeurde meer.

Pablo: “Na het uitbrengen van ons livealbum zijn we eerst bezig geweest om onze back catalogue, onze eerdere platen, uit te brengen via ons eigen Electrosaurus Records. Daarna zijn we eens goed na gaan denken wat we met het volgende album wilden en dat werd al snel duidelijk. We wilden de ultieme DeWolff-plaat maken, die na tien jaar nog vet is. Geen plaat waarbij je na drie maanden denkt dat bepaalde dingen beter of anders hadden gekund. We hebben echt nagedacht over hoe we hem er echt bovenuit konden laten steken.”Natuurlijk is Roux-Ga-Roux weer een plaat vol psychedelica, Southern Rock en Americana, maar het grootste voordeel voor de band was dat het in de eigen studio ongelimiteerd de tijd had om het te verfijnen.
“Ik heb de afgelopen jaren veel andere bands opgenomen en daardoor weet ik precies wat er kan in onze studio. We gebruikten het echt als extra instrument. En in plaats van tien dagen konden we nu twee maanden de studio in en dan soms van ‘s morgens vroeg tot diep in de nacht.”

Het gevaar van zelf produceren is dat er geen criticus van buitenaf is, die met een fris oor naar de muziek luistert en die eventuele meningsverschillen oplost, maar volgens Pablo was dat geen probleem.
“We zijn zelf juist zeer kritisch én we weten precies wat we willen. Daarom gaat het proces snel. Na jaren met een soort Limburgs minderwaardigheidscomplex weten we nu dat we dit kunnen. Na tien jaar vertrouwen we elkaar nog steeds volop, we hebben dezelfde smaak en we verrassen elkaar nog steeds met nieuwe dingen. We groeien met elkaar mee qua smaak. Het is bij ons nooit gebeurd dat iemand opeens helemaal into indie was en met zwarte kleren en een kortgeknipt kapsel bij een repetitie aankwam, haha!”

Maar wat is er dan anders dan de andere platen?
“Dit album is rijker, er zijn extra geluiden en de productie is constant interessant. We hebben niet veel standaardliedjes met couplet, refrein en een brug. In plaats van A naar B, gaan we misschien wel van A naar Z. Een boom met takken. Ik denk dat we een soort formule hebben gevonden, hoewel dat wat gemaakt klinkt. Ik denk echt dat we de volgende keer weer zo aan de slag gaan.”

Op de plaat speelt Joep Bollinger bas, er werd gebruik gemaakt van de zangeressen Sarah Jane Wijdenbosch, Altagracia Nortan en zanger Mitch Rivers. De blazers van Maison du Malheur voegden partijen toe en daarmee zoekt de band toch weer wat andere stijlen op, zoals de New Orleans-sound.
“Natuurlijk blijven we altijd geïnspireerd door Deep Purple, met wie we binnenkort spelen, maar we combineren dat altijd met een dosis Americana, een beetje Muscle Shoas en Stax en zeker ook New Orleans. Live gaan we ook wat shows doen met gasten, zoals Joep, maar we weten nog niet hoe en wat we precies gaan doen.”

De komende maanden staat voor DeWolff vooral in het teken van touren.
“We spelen in Nederland, Duitsland en Frankrijk en we keren, na wat optredens hier, weer terug naar die landen. Er is ook veel vraag naar onze studio van andere bands, maar het probleem is dat die studio in toetsenist Robin’s huis is. Ik weet niet of die er na een paar weken touren wel op zit te wachten dat ik de dag erna weer voor zijn neus sta met een bandje!”

LIVEDATA 24/03 Vera, Groningen 25/03 Burgerweeshuis, Deventer 25/03 Paaspop, Schijndel 26/03 Asteriks, Leeuwarden 31/03 Nieuw Nor, Heerlen 01/04 Doornroosje, Nijmegen 02/04 Metropool, Hengelo 03/04 Mezz, Breda 05/05 Bevrijdingsfestival Amsterdam 05/05 Bevrijdingsfestival Rotterdam 06/05 Moulin Blues, Ospel 07/05 TivoliVredenburg, Utrecht 08/05 Hootchie Koe, Doetichem 19/06 Julianapop, Den Helder 30/06 North Sea Jazz Club, Amsterdam 24/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde