Jamie T

Terug van weggeweest. Jamie Treays heeft een witje van vijf jaar laten vallen tussen zijn laatste album en zijn nieuwe. De praatzanger uit Zuid-Londen heeft de tijd genomen om zijn persoonlijke leven op orde te krijgen. De Jamie T van nu is dan ook niet meer de muzikale branieschopper, die we kennen van songs als Sheila en Sticks and Stones. De 28 jarige Brit lijkt wat rustiger, wat beschouwelijker in het leven te staan dan vroeger. Zijn comeback single, Don’t You Find was een melancholieke ballad, de opvolger is compleet anders. Zombie is een rocksong in de oer-Britse pubrocktraditie. Meer Ian Dury dus dan The Streets, een act waar T vroeger vaak mee werd vergeleken. De nieuwe songs hebben gemeen dat Jamie meer zingt dan rapt. Op 6 oktober komt het nieuwe album, Carry On The Grudge gaat hij heten.

Gerard Way

Wij vonden het niet erg dat My Chemical Romance er de brui aan gaf, want verworden van sterke band tot circusact. De verwachtingen voor het debuut als soloartiest van zanger Gerard Way waren daarom ook niet erg hoog gespannen. Maar het lijkt er op dat we onze verwachtingen moeten bijstellen. No Shows is namelijk een prima single, een volle best wel chaotische productie met dikke gitaren, koorzang en horen we daar een sax-solo? Op 30 september komt Gerard’s langspeler uit, Hesitant Alien. My Chemical Romance is dood, lang leve Gerard Way.

Action Bronson

Action Bronson is de rapnaam van Arian Asilani, een blanke, zwaarlijvige rapper uit Queens, NY. Zijn exotische naam heeft Arian van zijn vader die uit Albanië komt. Doorgaans zijn we zuinig met het soort rap dat Action Bronson produceert, want nogal macho om niet te zeggen vrouwonvriendelijk. Maar op Easy Rider treffen we de dikke rapper in een melancholieke bui. De show wordt gestolen door een sound waarvan de bron niet direct te achterhalen is. Is het een sitar, is het een sirene? Of toch een synth? Het Pinguinradio-gehalte van de track krijgt nog een extra boost door de gitaarsolo aan het eind. Easy Rider, met een op de beroemde film gebaseerde clip is de eerste single van het 7e album van de door Wu-Tang geïnspireerde rapper. Zou zo maar kunnen dat we om genoemde redenen de rest weer lekker links laten, liggen maar deze nemen ze ons niet meer af.

Wild Smiles

Ja, Never Wanted This doet sterk denken aan Nirvana, maar wat is daar mis mee? Makers van de ode aan Kurt en co is een trio uit Winchester, UK. Never Wanted This is hun tweede single en wat Nirvana gehalte betreft een uitzondering in hun repertoire. De andere songs van Wild Smiles zitten wel boordevol gitaar, maar leunen meer op de surf-punk van Jesus & Mary Chain en de proto-grunge van Dinosaur Jr dan op de sound van Seattle. Wild Smiles is een retro-band, maar wel een met goede smaak en genoeg bravoure om niet van epigonisme te kunnen worden beschuldigd. Een album is in aantocht.

Floating Action

Floating Action is de band van Seth Kaufman. Live speelt hij met anderen, maar in de studio kiest hij er voor om alles zelf te doen. Gitaren waren niet welkom in huize Kaufman. Rock ‘n roll was sowieso uit den boze. Als de jonge Seth zonodig muziek wilde maken, mocht hij wel op vioolles. Dat ging goed tot hij de Stones ontdekte. Hij was 15 en wist wat hem te doen stond. De funky nerd uit Black Mountain, een stadje dat verstopt ligt in de bergen van North Carolina heeft nu vijf langspelers uit in een stijl die verwant is aan Beck. Maar dan zonder de samples. De nieuwe plaat van Floating Action heet Body Questions en is uit op New West, een Amerikaanse indie-label dat gespecialiseerd is in links leunende roots-muziek.

Black Rivers

Vier jaar geleden viel het doek voor Doves, een medium succesvolle indie-rock band uit Engeland. Nog steeds is niet duidelijk of het crashen van Doves tijdelijk is of permanent. Het begint steeds meer op het laatste te lijken nu na zanger Jimi Goodwin ook de twee resterende duiven voor zichzelf zijn begonnen. De broers Jez een Andy Williams hebben hun nieuwe initiatief Black Rivers gedoopt. The Ship is hun eerste werkstuk en stemt hoopgevend. Waar Goodwin niet zo ver van de Doves-sound is afgeweken, zijn Williamsjes de electro-kant opgeslagen, de retro-electro-kant om preciezer te zijn. The Ship had niet misstaan op een album van Kraftwerk of een oude soundtrack van Giorgio Moroder. De debuutsingle van Black Rivers is te downloaden in ruil voor je e-mailadres via de site van de band.

The Vagary

Landgenoten! Het hoofdstedelijke The Vagary heeft vorige week een eerste album uitgebracht. Helemaal onopgemerkt is die blijde gebeurtenis niet gebleven, maar band en plaat verdienen veel meer aandacht dan tot nu toe het geval is geweest. The Vagary maakt puntige popsongs met een IQ dat ver boven het landelijk gemiddelde ligt. De band heeft een (h)eerlijke sound bij elkaar gesprokkeld met elementen van 70’s glam, 80’s powerpop en eigentijdse indie-rock. Keyboards zijn alom aanwezig maar de gitaar voert de boventoon. The Vagary won een paar jaar geleden de Amsterdam PopPrijs, net als voor hen Mr & Mississippi en na hen Silverfaces. Dat zegt dus wel wat. Kortom, de groeiende en bloeiende Nederpopscene is een topband rijker. Doe er uw voordeel mee.

nog geen clip

Merchandise

De naam is onveranderd, maar Merchandise anno 2014 heeft nog maar weinig te maken met de gelijknamige band, die een paar jaar geleden de punkscene van Tampa, Florida onveilig maakte. Begonnen als duo is Merchandise nu een vijfkoppig monster met een sound die mijlen ver verwijderd is van de hardcore herrie van toen. Merchandise 2.0 maakt wave van stadionformaat, grootse meeslepende nummers, steevast ingeluid door een memorabel intro en niet zelden voorzien van een sfeer verhogende gitaarsolo. Af en toe, tegen het einde van sommige songs hoor je nog wat sporen van het anarchistische verleden van Carson Cox, het meesterbrein van Merchandise, maar doorgaans blijft de band binnen de perken. Green Lady is de derde en wat ons betreft beste single van het net verschenen After The End album.

Bram van Ojik (fractievoorzitter Groen Links)

Onze nieuwe stationschef is Bram van Ojik. Bram heeft een indrukwekkende staat van dienst. Op dit moment is hij fractievoorzitter van Groen Links in de Tweede Kamer. Daarvoor was hij o.a. actievoerder, diplomaat, ambtenaar, journalist, econoom, dienstweigeraar. En muziekliefhebber.

Bram’s smaak is net zo veelzijdig als zijn arbeidsverleden en loopt van eigentijds (War On Drugs) tot tijdloos (Otis Redding). De diplomaat herken je in de keuze van zowel The Beatles als The Stones, de wereldverbeteraar is present via Lennon’s Imagine. Bram’s belangstelling voor Afrika komt tot uiting in de keuze van Amadou & Miriam en zijn vaderlandsliefde blijkt uit de selectie van maar liefst vijf acts van eigen bodem, waaronder twee Nederlandstalige.

En zo kunnen we nog wel even door analyseren, maar dat doen we niet. Dat laten we aan onze Bazz over, die Bram opzocht in het Haagse hoofdkwartier van Groen Links.

Bazz op de Buzz: uitzending elke zaterdagavond tussen 7 en 9. Herhaling elke donderdagavond om 10 uur.

De keuze van Bram Ojik:

1.    Imagine – John Lennon
2.    Something – The Beatles
3.    One day like this – Elbow
4.    Purple Rain – Prince
5.    My Girl – Otis Redding
6.    Strawberry Fields forever – The Beatles
7.    Fix You – Coldplay
8.    Under the pressure – War on Drugs
9.    Ticket to Ride – The Beatles
10.    VCR – The XX
11.    Vuli Ndlela – Brenda Fassie
12.    Ik denk nooit meer aan jou (live in Paradiso) – Trockener Kecks
13.    Band on the Run – Paul McCartney
14.    When the lady smiles – Golden  Earring
15.    In the Dutch Mountains – The Nits
16.    The Iceberg Model – John Watts
17.    Street Spirit – Radiohead
18.    Sympathy for the Devil – The Rolling Stones
19.    Simple twist of fate – Bryan Ferry
20.    The Vampires – Paul Simon
21.    San Quentin – Johnny Cash
22.    Graceland – Paul Simon
23.    Senegal FastFood – Amadou en Miriam
24.    Rode wijn – Bram Vermeulen
25.    Welterusten, Mijnheer de President – Boudewijn de Groot

Mastodon

Geschreven door de drummer en dat hoor je. Brann Dailor trommelt zich het apelazarus in The Motherload, maar dat kan hij als weinig anderen. Mastodon is een hard rockende band, metal zou je kunnen zeggen, maar dat zou te beperkend zijn. Het is niet voor niets dat je de band uit Atlanta, Georgia tegen kan komen op een mainstream popfestival als Pinkpop. Mastodon is niet bang voor een decibelletje meer of minder, maar verliest nooit de melodie uit het oor. Dat maakt de band bijzonder en geliefd en dus niet alleen dus bij metalheads.