Category: Nieuwe Muziek

We kunnen ons vergissen, maar we hebben het idee dat Hallo Venray een record gaat vestigen. Binnenkort verschijnt namelijk hun 13e album, The Show. Met uitzondering van Golden Earring(s) is volgens ons nog nooit een Nederlandse band zo ver gekomen. Ok, BZN heeft er meer, maar die zwemmen in een andere vijver. Niets dan lof voor de twee Henken en Peter dat ze het zo lang volhouden en ook nog eens zonder ook maar een druppel water in hun wijn te doen. Hallo Venray was al indie toen het woord nog moest worden uitgevonden. Hallo Venray begon zijn vruchtbare bestaan in 1987 op initiatief van Henk Koorn. Na een aantal personeelswisselingen kreeg de band in 1997 zijn huidige vorm met naast Koorn en bassist Peter Konings Henk Jonkers (ex Fatal Flowers) op drums en productie. Two Feet is een sterke comeback track van een band die dus eigenlijk nooit weg is geweest.

Brody Dalle kennen wij misschien vooral als Mrs Josh Homme, maar in haar thuisland Australië is zij een punklegende. Ze was 16 toen ze haar eerste band begon, Sourpuss. Tijdens een tour liep ze Tim Armstrong van Rancid tegen het lijf. Zij was 18 en hij 31 toen ze trouwden. het was als leading lady van The Distillers dat ze Australië veroverde. Toen de koek op was na drie albums was ze een tijd dolende. Ze vertrok naar de VS waar ze sessies deed voor o.a. Eagles Of Death Metal en QOTSA. In 2007 trouwde ze met Homme. Fast forwards naar nu. Brody heeft een eerste soloalbum af dat ze maakte met Alain Johannes in de producersstoel. Aan de plaat werd meegewerkt door leden van QOTSA, The Strokes en Warpaint. De tweede stem die je hoort op Meet The Foetus/Oh The Joy is van Shirley Manson van Garbage.

De liedjes van Glass Animals slaan niet meteen aan, maar na een korte inwerkperiode blijven ze wel lang hangen. Gooey is de opvolger van Psylla. De band lijkt een voorkeur te hebben voor korte abstracte songtitels. Ze hebben ook nog Woozy en Exxus. Wij haakten een klein jaar geleden in toen ze nog voor titels gingen die uit twee woorden bestonden. Cocoa Hooves en Black Mambo zitten in ons archief. Glass Animals is een kwartet uit Oxford. Hun live debuut hadden ze in de zelfde club als Radiohead. Meer hebben de twee bands uit de universiteitsstad niet gemeen. Glass Animals maakt elektronische indiepop op laag volumeniveau. Ze zijn de eerste signing van het nieuwe label van producer Paul Epsworth (Adele/Friendly Fires/Bloc Party e.v.a.). Een album is er nog niet, wel twee singles en een EP die behalve digitaal ook op vinyl uit zijn.

De opvolger van Asleep At The Wheel en dus de tweede single van het aanstaande Himalayan album van het trio uit Southampton. Nightmares klinkt minder angstaanjagend dan je met zo’n titel zou denken. Het is een liefdeslied vermomd als mid-tempo gitaartrack met trekjes die wel iets weghebben van de vroege U2. Misschien spreken we voor onze beurt, maar een evergreen als Death By Diamonds and Pearls of I Know What I Am lijkt Nightmares niet te zijn. Als zoethoudertje is hij echter niet te versmaden. Band Of Skulls komt op 1 april naar Tivoli/Utrecht.

Tweede single van een van de hetere en betere duo’s van dit moment. Michael en Ben vielen op vorige maand op Eurosonic, wat niet makkelijk is gezien de omvang van het aanbod. Royal Blood maakt harde rock, geen hard rock dus en al helemaal geen metal, maar slimme gitaarmuziek met de versterker op tien en half. Out Of The Black, hun debuutsingle ging er bij ons in als jenever in een ouderling. Ook van Little Monster raken we flink opgewonden. Wordt 2014 het jaar van de gitaar? Als het aan deze Britse boys ligt dus wel.

Avey Tare (David Portner) is actief in Animal Collective, maar heeft blijkbaar genoeg tijd om ook aan andere projecten te werken. Eerder liet hij van zich horen als lid van Terrestial Tones en Pullhair Rubeye en bracht hij een soloalbum uit (2010). Sinds een klein jaar is Avey druk met de Slasher Flicks, een band die hij runt met ex-leden van Dirty Projectors en Ponytail. Little Fang is hun eerste single, een speels en zelfs meezingbaar nummer dat wel de gekte maar niet de chaos heeft van Animal Collective. Op 8 april komt er een album, Enter The Slasher House. In juni komt het trio naar Europa.

Net als Beck maakt Broken Bells een soort feuilleton van hun nieuwe album, een nieuw nummer per veertien dagen verschijnt er. De stand staat nu op vier songs. Daarvan vinden wij Leave It Alone de beste; een semi ballad met exotische geluiden en een heerlijk helder refrein. Ruim vijf minuten duurt het nummer en dat is eigenlijk nog te kort. Danger Mouse en James Mercer leven zich lekker uit in een atmosferische popsong, die herinneringen oproept aan geraffineerde seventies pop van bands als 10cc en ELO. Op 1 april staat het duo plus aanhang in de Melkweg.

We bespeuren een nieuwe trend. Zowel Beck als Broken Bells laten iedere week een nummer los van hun nieuwe album. Dus niet eerst de gebruikelijke lektrack en daarna de officiële single, maar gewoon elke week een nummer. Dat brengt ons radiomakers in verwarring, want welke moeten we nou draaien? De oplossing is eenvoudig, het beste nummer. In geval van Beck is dat de track die vorige week opdook, Waking Light. Het is Beck zoals we de excentrieke muziekmaker het liefst horen; ruimdenkend, de tijd nemend, melodieus en melancholiek. Voorafgaand aan de release van Beck’s nieuwe album Morning Phase (inmiddels in zijn geheel op Spotify) kwam er een geruchtenstroom opgang dat Beck’s nieuwe plaat het niveau zou halen van zijn melancholieke meesterwerk Sea Change. We kunnen dat nu beamen.

Arthur Beatrix is een van de bands die we tippen voor een zonnige toekomst. Hun vorige single, Grand Union hebben we vaak en graag gedraaid en dat zullen we ook doen met Midland. Arthur Beatrice (genoemd naar de Amerikaanse golden girl actrice Beatrice Arthur) is muzikaal verwant van London Grammar (en in de verte aan Eurythmics), maar iets minder zwaar op de hand. Diverse clips op Youtube laten zien dat het kwartet (mmmf) live minstens zo veel indruk maakt als op plaat. Arthur Beatrice zal zijn (haar?) Nederlandse bühnedebuut maken tijdens de eerstvolgende editie van London Calling. Dat wordt dan de eerste maar zeker niet de laatste keer.

Alcest is een experimentele metalband uit Frankrijk, die het roer volledig heeft omgegooid. Ooit begonnen als Frans filiaal van de Noorse black-metal beweging maakt de band nu indiepop met een sterke shoegaze inslag. We hebben het over een band, maar feitelijk is Alcest een eenmanszaak. Neige (Stéphane Paut) is de naam van de uitbater. Hij komt uit de Languedoc. Opale staat op het vierde album van Alcest, Shelter, de eerste met een Engelse titel. Of Engels ook de voertaal is, is niet makkelijk vast te stellen. De meeste zangpartijen diep zijn weg gemixed of lijken te zijn gekozen op klank i.p.v.tekst. Het resultaat is op zijn minst intrigerend.