Category: Nieuwe Muziek

Tweede single van het tweede album van de tweemansband Broken Bells. After The Disco is net zo disco als Holding On To Life, maar een klein beetje dus. Je kunt er op dansen, maar uit de bol gaan zal niet meevallen, fysiek dan. Als luisterbeleving is After The Disco weer een geslaagd werkje geworden. Maar we verwachten ook niet anders van superproducer Danger Mouse en zijn partner in crime James Mercer van The Shins, die hier weer zijn beste Bee Gees imitatie weggeeft. Niet zo erg disco dus, maar wat dan wel? 80’s. Aha voor volwassenen. Duran Duran voor jongens, iets in die richting.

De nieuwe single van Black Lips is weer een prima plaatje, een ballad over wat jongens die wat uitvoeren in een bos. Dat is niet veel goeds als we de video mogen geloven. Boys In The Wood van Black Lips was een serieuze IJsbreker kandidaat tot we die clip zagen. Oké, wij zijn radio dus wat hebben we met beeld te maken. De video is echter zo grof en gewelddadig, dat we er een beetje van in de war raakten. Misschien heeft het verhaal een moraal, maar die zit dan diep verstopt. Kan ook dat het humor is, maar dan niet van het soort dat wij als dusdanig herkennen. Verwarring dus, ook omdat de band zich afficheert als flower punk. Boys In The Wood gaat terechtkomen op alweer het zevende album van de band uit Atlanta Georgia, Underneath The Rainbow (18/3). Op 25 mei staat Black Lips in Bitterzoet, misschien niet te dicht bij de bühne gaan staan..

††† (spreek uit crosses) is de bijband van Deftones voorman Chino Moreno. De track is de opwarmer van een album dat in februari wordt losgelaten. Helaas is dat geen album met alleen maar nieuw werk, eerder een verzamelalbum met daarop twee EP’s; † uit 2011 en †† uit 2012 + vijf nieuwe nummers. Aangezien het de eerste langspeler is van ††† is het wel hun debuutalbum. De muziek van ††† is stevig, maar vergeleken met die van Deftones klinkt het als lounge. Moreno zegt ook dat de muziek die hij met ††† maakt, het soort muziek is waar hij naar luistert om zich te ontspannen. Bitches Brew is een relatief rustig nummer met kabbelende synthesizers, maar Moreno zou Moreno niet zijn als er aan het einde niet alsnog een duvel uit een doosje springt.

Volgens de collega’s van 3voor12 heeft George Ezra het beste optreden op Eurosonic gegeven begin deze maand. De verwachtingen waren ook best wel hoog gespannen, want George stond op de prestigieuze Sound Of 2014 lijst van de BBC (wat niet alles zegt, want de winnaar van die glazenbol competitie Sam Smith viel op het zelfde ESNS een beetje door de mand). George Ezra dus, is een begin twintiger met de stem van een man die er al een heel bewogen leven op heeft zitten. Ook de stijl van George, Dylaneske folkrock past niet echt bij zijn jeugdige leeftijd noch zijn uiterlijk. Maar als George begint te zingen dan valt alles op zijn plaats, staat de tijd stil en hangen de luisteraars aan zijn lippen. Er is al nieuwer werk dan Budapest voor handen, maar dat is de track waarmee George in eerste instantie in Engeland furore maakte, en derhalve ook voor hier een goed begin.

Een kort, maar o zo krachtig plaatje van We Are Scientists. Er zijn drie muzikale wetenschappers. Ze wonen in NYC, maar komen oorspronkelijk uit California. Dumb Luck is een leuk plaatje, maar wordt een bijzonder plaatje als de gitaren inzetten. In de beste Thin Lizzy traditie spelen Keith Murray en Chris Cain een prachtig dubbele solo. We Are Scientist bestaat nu zo’n dertien jaar, ondanks een vrij constante stroom platen (album zes komt er aan), lukt het band maar niet om uit het peloton indiebands te breken. Dumb Luck is wat ze nodig hebben, want rocken kunnen de mannen echt wel. Of dat met Dumb Luck gaat lukken? Zeg nooit nooit in de muziekwereld. Wij gaan er in ieder geval een tijdje aan hangen. Hopelijk zingen er dan wat mensen mee als We Are Scientists op 22 maart in het Amsterdamse Bitterzoet staat.

Damon Albarn heeft in zijn creatieve leven al heel wat gedaan, maar een soloalbum prijkt nog niet op zijn CV. Daar gaat in april verandering in komen. Het is maar de vraag hoe Albarn’s debuut als solist gaat klinken. De man is über veelzijdig. Hij stond met Blur aan de Britpopwieg, met Gorillaz gaf hij zijn hip hop hart een uitlaatklep, zijn hogere scholing kwam goed van pas bij het componeren van een opera over een 16e eeuwse alchemist en in Rocket Juice To The Moon kon hij zijn liefde voor Afrobeat botvieren. We zijn vast nog wel wat projecten vergeten van de man die meedingt naar de titel ‘hardest working man in showbizz’.En meest veelzijdige Everyday Robots, het titelnummer van het nieuwe album begint met een sample, zo te horen uit de humor hoek, maar wordt gedomineerd door die lekker lijzige stem van Damon met die mooie Londense tongval. Albarn produceerde de plaat met Richard Russel, de eigenaar van XL Recordings (Adele, The xx e.a.) en Brian Eno doet ook mee.

We volgen ze al een tijdje, de gebroeders Loveless die gezamenlijk opereren onder de naam Drenge. Fuckabout is hun vierde single en net als de vorige drie (Bloodsports/Backwaters en Face Like A Skull) te vinden op het debuutalbum van Eoin en Rory uit Sheffield. Drenge maakt fijne vieze handen rock, geïnspireerd door de eerste generatie grungebands uit het noord-westen van de V.S. Fuckabout is een halve ballad tevens anti liefdeslied met als boodschap, ‘People In Love Make Me Feel Yuck”. Dat zal een fase zijn.

Eveline Vroonland is een artiest van deze tijd. Ze debuteerde niet met een album of EP, maar met een filmpje op Youtube. Daarop zie je haar met hulp van een loopstation (spreek uit loepsteesjon) haar compositie Safe & Sound zingen. Dat filmpje trok zo veel bekijks dat Eveline niet anders kon dan concluderen dat er muziek zit in haar toekomst. Ze zette haar tweede talent, fotografie op een lager pitje en begon serieus aan de weg te timmeren als muzikante. Er volgden nog diverse Youtube filmpjes, waaronder een zeer druk bezochte cover van Daft Punk’s Lucky en een op het strand gefilmde versie van haar eigen song Compass. Een gespreid bedje is misschien wat overdreven gesteld, maar toen begin deze maand eindelijk haar eerste EP ten doop werd gehouden, was Eveline zeker geen onbekende meer. Op een meisje alleen wordt al snel het etiket singer-songwriters geplakt en dat is Eveline ook. En meer. Haar songs zijn speels en melodieus met als extra attractie de mooie stem van de songwriter, een stem die ze dankzij dat loopstation kan dubbelen en stapelen zodat er een heleboel Evelines uit de speakers klinken. Niet alleen op plaat, maar ook live zoals we zelf hebben kunnen horen op ons feest in Paradiso vorige week. Dit meisje krijg nog een staartje.

John Grant was ooit voorman van The Czars, een band die zijn tijd vooruit was, want ze speelden dreampop toen dat nog een onontgonnen genre was. Na het uiteenvallen van zijn band heeft Grant nog een tijd dienst gedaan als huurmuzikant bij Flaming Lips en Midlake. Met die laatste band nam hij ook zijn eerste soloalbum op. Voor de opnamen van zijn tweede album vertrok Grant naar IJsland om te werken met Biggi Veira van GusGus. Het verschil tussen album 1 en album 2 had nauwelijks groter kunnen zijn. Grant’s debuut was een aangenaam semi-akoestisch album, cd nummer 2 klinkt elektronisch en ijzig, maar dat is dus precies was de bebaarde laptoptroubadour voor ogen had. Glacier is ondanks de titel een redelijk warme track, die doet denken aan Pink Floyd. De tweede stem is van Sinead O’Connor. De clip is ook een bezichtiging waard