Category: Nieuwe Muziek

Polyphonic Spree is meer een koor dan een band, niet zelden staat er meer dan twintig man op de bühne te swingen. Opvallend genoeg is op de nieuwe single van het collectief uit Texas vooral en voornamelijk initiatiefnemer, Tim Delaughter te horen. Maar, wees gerust fans, op het album gaan alle registers open. Yes It’s True is het vijfde P. Spree album, de band bestaat sinds 2000. In een interview met De Volkskrant zei Delaugher dat hij een tweede hypotheek op zijn huis heeft moeten nemen om zijn koor in stand te houden dit album op te nemen. Of dat verstandig was? Laten we hopen dat de meneer van zijn bank van muziek houdt.

Het zal aan ons liggen, maar wij hadden dus nog nooit van Morningbell gehoord, ondanks het feit dat de band al bijna tien jaar bestaat en zes albums uit heeft. Gevalletje van beter laat dan nooit. De drie heren en dame komen uit Florida. Ze hebben zich genoemd naar een nummer van Kid A van Radiohead. Klinken als de Britse rockers doen ze echter nauwelijks. Hun songs zijn simpeler en eerder psychedelisch dan prog. Ook opvallend zijn de Spaanse (Cubaanse?) invloeden. Waren vorige albums nogal lo fi en d.i.y. Bôa Noite, waarvan We Have Eyes As Well As Ears afkomstig is, is hi fi en ambitieus, opgenomen zelfs met toeters en violen. Het resultaat is bijzonder en heeft hopelijk tot gevolg dat de band niet langer onopgemerkt blijft. Crossing Border luistert U mee?

Meisje met machines, ze zijn overal. Of we over een jaar nog horen van de Chvrches, AlunaGeorges en Charie XX’en zal de tijd leren. Het lijkt echter veilig om te beweren dat FKA Twigs meer dan een hype zal blijken. Miss Twigs komt uit Londen en is van Spaans/Jamaicaanse komaf. De Britse maakt een soort dub zonder step en zingt met meer soul dan genoemde dames bij elkaar. Stel je een kruising voor van Massive Attack en The xx en je hebt het begin van een idee. Wordt zeker vervolgd.

Sinds Bob de reggae op de kaart zetten begin jaren zeventig is het genre vast onderdeel van het popmenu. Op de Pinguinplaylist staan heel wat klassiekers van Jamaicaanse makelij. Voor een groot deel zijn dat nummers uit de jaren zeventig en tachtig. Daarna zijn er nog wel wat ragga hits geweest en succesjes van de erven Marley, maar om nou te zeggen dat reggae leeft, niet echt. Aan de andere kant heeft de reggae eerst drums ‘n bass gebaard, wat jungle werd, wat via via in dubstep uitmondde. De dubstep is weer op zijn retour wat een goed moment is om terug te gaan tot de oerbron, de reggae dus. En dat is dus wat Shy FX doet. Shy FX a.k.a. Andre Williams is een levende legende. Hij is een pionier op gebied van drums ‘n bass/jungle, stond aan de wieg van de grime en is een van de verwekkers van de dubstep. Er zit dus een soort van gerechtigheid in dat de eerste grote reggaehit in jaren uit zijn koker komt.

Herrie uit Holland of beter uit Gelderland. Ze zijn met zijn vieren en rocken sinds 2009 de randjes er af. Automatic Sam heeft vorige week zijn (haar?) 2e album gelanceerd. Sonic Whip is een vuig en ruig werkje geworden, een muzikale oersoep met ingrediënten uit de sixties psychedelica, seventies punk, eighties noise en nineties grunge. Kortom een postmodern rockalbum voor mensen met een sterk hart, een hard hoofd en een open geest.

Je spreekt het hetzelfde uit, maar je schrijft het anders: sunday en sundae. Een sundae is een soort sorbet, een ijscoupe. Wat de dames ook lekker vinden is Keanu Reeves, die noemen ze als invloed (naast Dinosaur Jr en My Bloody Valentine). The Courtneys ogen en klinken als een klassiek Damesgroep. Ze zijn met zijn drieën en noemen zich naar voorbeeld van The Ramones Classic, Cute en Crazy Courtney. Ze komen uit Courtenay, een plaats in British Colombia, Canada. Waarschijnlijk hebben ze daar hun naam vandaan. Wat ook kan is dat ze fan zijn van Courtney Love. Hoe dan ook, Nu Sundae staat met nog zeven andere zonnige songs op het debuutalbum van the Courtneys.

Cannibals with Cutlery, het debuut album van To Kill A King komt op 7 oktober opnieuw uit, dit keer bij een echt label, Xtra Mile Recordings dat ook Frank Turner in de stal heeft. Dit heugelijk feit viert de band uit Leeds met de release van Rays, een nummer dat net als oud IJsbreker Funeral al voorkwam op de debuut EP van To Kill A King uit 2012. Maakt niet uit. To Kill A King is nog verre van beroemd, maar gaat dat dus wel worden.

I Can Hardly Make You Mine is wat heet een teasertje, een seintje dat het tweede album van Cults er aan zit te komen en dus niet de officiële eerste single. Maakt niet uit. Madeline en Brian hebben met hun debuut enorm veel krediet verdiend. Cd # 2 moet wel heel slecht zijn, willen we het vertrouwen opgegeven. Statik gaat hij heten en 15 oktober komt hij uit.
De vraag is natuurlijk of er op het nieuwe album een evergreen van het kaliber Go Outside staat. Als dat zo is dan, dan…

De gebroeders Loveless hebben het wiel niet uitgevonden, maar geven er wel een eigen draai aan. Rory en Eoin rocken de blues met een aan overmoed grenzende jeugdigheid. Uiteraard doen ze denken aan White Stripes, Black Keys en de meeste andere eigentijdse gitaar/drum duo’s. Die hebben hen op het idee gebracht, maar wat de boys missen aan eigen ideeën compenseren ze grotendeels met een typisch Britse brutaliteit en een gevoel voor melodie. Kortom, laat maar schuiven dat Drenge.

Voor Justin Vernon roem oogtste als (of met) Bon Iver was hij actief met Volcano Choir en dat is hij nu dus weer. Schitterde zijn falsetto door afwezigheid op Byegone, de eerste single van het nieuwe Volcano Choir album, op Comrade gaat Justin weer de hoogte in. Toch zijn de verschillen tussen Bon Iver en Volcano Choir minstens zo groot als de overeenkomsten. Met Bon Iver creëerde Vernon zijn eigen genre. Met Volcano Choir maakt hij meer ‘gewone’ indie rock, van superieure kwaliteit, dat wel. Comrade en Byegone staan op album # 2 van VC, Repave, dat op 3 september verschijnt, vier jaar na het debuut.