Category: Nieuwe Muziek

I Don’t Wanna is weer zo’n heerlijk nihilistisch surfpunknummer waarmee het Amerikaanse Howler ons alweer een jaar of vier verwent. Niks geen ingewikkelde toestanden, discussie na teksten of artistieke pretenties. Gewoon twee minuut twintig rocken alsof de garage in brand staat. I Don’t Wanna komt van een tweede langspeler van de mannen uit Minneapolis, World Of Joy dat we eind maart mogen verwachten. Toeren doen ze ook, ook in Europa. Helaas slaan ze NL over deze ronde, mocht je Howler op de bühne willen aanschouwen, dan dien je je op 13 april naar het TRIX Centrum voor muziek in Antwerpen te begeven.

Ernest Ellis is een band, weliswaar genoemd naar de zanger, maar zijn drie begeleiders zijn belangrijk genoeg om als groep naar buiten te treden. Een beetje zoals Patrick Watson dus. Het kwartet komt uit Sydney, Australië. Ondank twee albums en een derde op komst is Ernest Ellis nog niet echt bekend. Er is nog geen wiki en het aantal likes op Facebook zit ruim onder de 3000. Maar misschien gaat Shine Like Me daar verandering inbrengen. Het zou wel helpen als er een clip van op Youtube zou komen, maar de track staat op Spotify, dat is al wat. Shine Like Me is een zacht gezongen indieballad met geschreeuwd refrein. Opvallend dus, overtuigend en nieuwsgierig makend naar de overige nummers van het nieuwe album, Cold Desire.

Ben Richards en Georgia Train zijn nog verre van bekend, maar de fans die ze hebben, mogen er zijn. Opvallend is dat het vooral comedians zijn, die de loftrompet over het duo afsteken. Stephen Frey zegt ‘initially rather disturbing, but ultimately briljant’. Matt Lucas van Little Britain, ‘I’ve Never Seen Anything Like It Before’. De bijval komt ook uit minder onverwachte hoek, Ben Folds is fan net als Elton John en Amanda Palmer, die zich liet ontvallen, ‘the girl can sing!’. Ben en Georgia komen uit Brighton, ze hebben allebei muziekgeschiedenis gestudeerd en vonden elkaar in hun bewondering voor Antony & The Johnsons en St Vincent. Maar ook Queen, Jeff Buckley, Edith Piaff en Bjørk. Artistieke types dus en licht melodramatisch. Geen muziek voor de massa dus, maar de happy few heeft er met Bitter Ruin een knuffel bij. Een Kickstarter crowdfundingsactie leverde 20.000 pond op binnen twaalf uur. Voor dat geld bouwde het duo een eigen studio waar ze o.a dit Diggers opnamen. Verwacht Bitter Ruin niet op Pinkpop en waarschijnlijk ook niet op Lowlands, maar een festival als Motel Mozaïque en/of Crossing Border mag Bitter Ruin eigenlijk niet missen. Maar misschien eerst een optreden in Bitter Zoet.

Nieuw label, nieuwe single, oude vertrouwde sound. (I Just Wanna) Milkshake is Go Back To The Zoo zoals we ze het liefst horen, speels en energiek. De single en het nieuwe Zoo album zijn geproduceerd door Martin Glover. Dat is de echte naam van Youth, ooit bassist van Killing Joke, maar sinds jaar en dag een gevierd platenproducent. Hij werkte o.a. met The Verve, The Cult en U2. De producer heeft dus niet echt zijn stempel op de welbekende Zoo sound gezet, maar wel de puntjes op de i. Milkshake klinkt als een klok en zal prima passen op een toekomstige GBTTZ Greatest Hits tussen tracks als Electric, Hey DJ en No Smoking on The Balcony. Album verschijnt 14 feb. Tour begint de 19e.

Bijzonder figuur, die William Fitzsimmons. Met zijn kale hoofd en lange baard ziet hij er uit als een strenge orthodox, maak niet uit welke religie. Van beroep is hij psychotherapeut. Allebei zijn ouders zijn blind. Hij is geboren getogen in Pittsburg, Pennsylvania. Hij heeft zichzelf geleerd alle mogelijke snaarinstrumenten te bespelen. Hij werd een beetje bekend in de V.S. nadat zijn songs opdoken in tv-series als Grey’s Anatomy en General Hospital. Hij heeft sinds 2006 vier albums uitgebracht. Een vijfde komt er aan. Van dat album, Lions is Fortune de single. Op 5 maart staat William in de Paradiso. Zo nu weet je zo’n beetje alles. Behalve hoe hij klinkt: folky, zacht, gevoelig, intiem en introvert.

Ze komen naar Paaspop! Half april komen Laura-Mary Carter en Steven Ansell de vorst uit de grond rocken in het Brabantse Schijndel. An Animal laat horen dat het duo uit Brighton zijn wilde haren nog niet verloren is. Het nummer is de tweede single van album nummer vier van Blood Red Shoes. Eerder mochten we al kennismaken met The Perfect Mess. Voor de opnamen heeft de band een half jaar lang in Berlijn gebivakkeerd. Het is het eerste album ook dat ze zelf hebben geproduceerd en dat uitkomt op hun eigen label. Op 3 maart komt de hele handel uit en als we zeggen hele handel dan bedoelen we hele handel, want ‘Blood Red Shoes’ kan je kopen als gewone cd, dubbel cd met extra live-album, dubbel vinyl met of zonder t-shirt, met of zonder poster etc. Uiteraard komt An Animal ook als 7” in de webshop met op de b-kant een samenwerking met Eoin Loveless van Drenge.

Matt Corby, u welbekend van zijn hit Brother heeft eindelijk een nieuwe single uit, maar dat is niet deze. What The Devil Has Made komt van een soundtrack, Spirit Of Akasha en past veel beter in ons straatje dat zijn wat zoetere nieuwe hit. Beide nieuwe nummers laten horen dat Corby geen eendagsvlieg is, maar zijn soundtrack bijdrage maakt duidelijk dat de Australische zanger ook diepgang heeft. Daar twijfelden we eerlijk gezegd een beetje aan, niet zozeer vanwege zijn muziek, maar door zijn start in de muziekwereld. Corby begon namelijk ooit als deelnemer van Idols in the land down under (hij werd tweede). In indieland is dat een juk dat je moeilijk van je afschud, maar Matt is het dus gelukt.

Anders dan I’m Aquarius, maar onmiskenbaar Metronomy, dat heerlijk vreemde muziekclubje uit het Engelse Devon. De band o.l.v. Joseph Mount is al wat jaartjes bezig, maar de rek is er nog lang niet uit. Metronomy komt uit de electrohoek, maar zo te horen zijn op het nieuwe album de computers grotendeels aan de kant geschoven ten faveure van vintage keyboards. Love Letters klinkt als een kruising tussen Devo en Abba, zij het met dubstep break en trompet solo. Love Letters is ook het titelnummer van het 4e Metronomy album dat begin maart zal worden gelanceerd. Op 1 april (geen grap wel leuk) staat de band in de Melkweg.

Lang leek het of St Vincent, née Annie Clark niet kon of wilde kiezen. Ze maakt soloalbums sinds 2007, maar het zijn haar bijbaantjes die de meeste publiciteit opleverden. De multi-instrumentaliste voorzag eerst Polyphonic Spree van muzikale begeleiding, daarna Sufjan Stevens en onlangs nog toerde ze met David Byrne de wereld rond. Maar 2014 lijkt Annie vooral aan haar eigen weg te gaan timmeren. Digital Witness is net als de directe voorganger, Birth In Reverse een averechtse rocksong, die per toerbeurt aan waarde wint. Beide tracks komen op het nieuwe St Vincent album, dat voor 25 feb staat. Producer is John Congleton, een oude bekende van Annie, want afkomstig uit het Polyphonic Spree kamp. Congleton heeft in de loop der jaren een aardige staat van dienst opgebouwd. Hij prodcuceerde onder veel meer Blood Red Shoes, Antony & The Johnson, The Roots, Modest Mouse en St Vincent dus. Dat heet veelzijdig.