Author: Flip van der Enden

Stereotypical Working Class – Soon I Will

Stereotypical Working Class is een metal-achtige band uit het Franse Lyon. De eerste steen werd gelegd in 1999, maar het heeft de nodige mutaties geduurd voordat de band de huidige sterkte bereikte.

We schrijven metal-achtige omdat de band hard rockt, maar niet extreem. Zoals je uit de naam kunt opmaken gaan hun teksten ook niet over bloemetjes en bijtjes en ook niet  over doem en verderfenis. De band heeft een sociaal geweten, en het hart op de juiste plek.

Vanwege de taalbarrière -ons Frans is pas comme il faut- kunnen we niet vertellen waarom de band er zes jaar over hun nieuwe album heeft gedaan. Wel weten we dat dat nieuwe album Célestepol heet en vorige week is uitgekomen. Célestepol is album numero sept van Murdock, Christophe, Martin en Bertrand. 

Coach Party – Really OK On My Own

Als iemand zegt dat hij, of in geval van Coach Party zij het best wel rooit in zijn eentje, weet je dat het meestal niet zo is. De zogenaamd zorgeloze dame in kwestie is Jess Eastwood. Ze is de aanvoerster van Coach Party, een circa twee jaar oude band van het eiland Wight.

Coach Party maakt vrolijk stemmende pretpop naar model van de pre-disco Blondie en met een Brits accent. Fuzzy indie is hun eigen omschrijving.

Really OK On My Own is een van de sterkere staaltjes van de half vrouwelijke en half mannelijke band, die nu zo’n nummertje of tien uithebben. Waaronder een cover van Clairo’s Bags. Coach Party staat onder contract bij Chess Club Records van Juliette Jackson van Te Big Moon. Daarmee verkeert de band in het goede gezelschap van o.a. Phoebe Green, Sundera Karma en Alfie Templeman.

Personal Trainer – Politics

De nieuwe, vijfde single van Personal Trainer begint met een basloopje dat sterk doet denken aan Under Pressure, de muzikale flirt van Queen en David Bowie.

Terwijl de bas lekker doorloopt, neemt de rest van de band een afslag naar bekender terrein, dat van de gecontroleerde chaos. Langzaam duiken er steeds meer instrumenten op in de mix. Ook de koortjes worden met smaak en beleid geïntroduceerd. De uitkomst is een supersterke single, die zeker tegen het einde aan prime time Herman Brood doet denken.

Politics is in alle opzichten een stap voorwaarts voor Personal Trainer. Een beter nummer, betere productie en een uitstekende performance. Wilde de band in vorige nummers nog wel eens als een kluit pupillen met zijn allen achter de bal aan rennen. Nu is er sprake van een prima spelverdeling.

De gezelligheidsclub voor loslopend talent uit de Amsterdams ondergrondse  heeft de potentie om door te dringen tot de eredivisie. Misschien moet aanvoerder Willem Smit (Canshaker Pi) eens vaste contract gaan overwegen.

Foo Fighters – Shame Shame

Foo Fighters is terug van maar heel even weggeweest. Hun laatste album is weliswaar dik drie jaar oud. Maar in de tussentijd heeft de band de fans verwend met een hele serie archiefopnamen.

In februari volgend jaar verschijnt het negende studio album van de band van Dave Grohl. De plaat gaat Medicine At Midnight heten en is volgens Dave anders dan de voorgangers, donkerder vooral.

Shame Shame laat horen wat hij bedoelt. De nieuwe single is spannend, hypnotisch. Een beetje funky ook met een hortende drumpartij die het hele nummer door gaat. Een bescheiden bas en staccato strijkers zorgen voor wat kleuring. Verder blijft het vrij leeg. Pas halverwege het nummer slaan de gitaren aan. Aan Dave’s stem herken je de Foo Fighters. Zijn uithalen doen denken aan zijn oude baas.

Het klopt dus wel wat Dave zegt Shame Shame is duister en zeker geen herhaling van zetten. Dat is goed om te horen, letterlijk en figuurlijk.

DeWolff – Yes You Do

Terwijl veel bands thuis zitten te kniezen en niet weten hoe ze het hoofd boven water kunnen houden in deze tijd van lockdown en quarantaine beleeft DeWolff zo ongeveer hun beste seizoen tot nu toe. En dat terwijl de band dit jaar toch alweer dertien tien kaarsjes in hun verjaardagstaart mag steken!

Hun succes van DeWolff is het gevolg van een mix van hard werken, nooit bij de pakken neerzitten en het lot zijn gang laten gaan. Zo kan het gebeuren dat het succesvolste album van de band hun meest recente is. Dat  ook nog eens voor een appel en een ei is opgenomen!

‘This Is DeWolff’s new album it was recorded on the road for less than $ 50″, staat er niet zonder trots op de cover van Tascam Tapes, dat met It Ain’t Easy ook nog eens een van hun grootste hits tot nu toe opleverde. Zo easy kan het gaan.

Op nieuwe single Yes I Do treffen we het Limburgse trio weer op standje (southern) rock. Op een stevig bed van drums en orgel zingt snarenwonder Pablo van de Poel zijn geliefde toe. Waar woorden te kort schieten laat hij zijn gitaar gieren. Orgelman Robin Piso mag  ook even alle registers opentrekken. Onderwijl houdt de onverstoorbare Luka van de Poel de maat en zijn partners in toom.

Op Yes You Do kreeg DeWolff een beetje hulp van vriendin Judy Blank en vriend Ian Peres (Ex Wolfmother). Het is de eerste single van het nog te voltooien nieuwe album, Wolfpack. Waarschijnlijk heeft Yes You Do wel iets meer gekost dan 50 ballen, maar het was het dubbel en dwars waard. 

Pale Honey – Some Time, Alone

Veel meer dan bas, gitaar en drums hoor je niet op Some Time, Alone, de nieuwe single van het Zweedse Pale Honey. En de stem van Tuva Lodmark natuurlijk.

Maar het is genoeg om een track te bouwen, die tot aan de laatste kale beats spannend blijft. Trokken Tuva en Nelly Daltrey tot voor kort altijd samen op. Tegenwoordig mag ook Anders Lagerfors zich een Pale Honey noemen. Multi-instrumentalist Lagerfors is de producer van Some Time, Alone dat ook het titelnummer is van het nieuwe, derde Pale Honey album dat vrijdag is verschenen. 

DIRK. – Toulouse

Een nieuwe single van Dirk kan je er altijd goed bijhebben. Zo ook het aanstekelijk Toulouse, een goed gevulde losse pols rocktrack van het soort waar het Vlaamse gezelschap in excelleert.

Mede door de nasale uithalen van Jelle Denturck doet Toulouse wel wat Nirvana-achtig aan. Wat natuurlijk niet verkeerd is. Toulouse gaat niet over de gelijknamig Zuid-Franse stad en ook niet over het zo geheten karakter uit Disney’s Aristocats. Het betreft hier een speling op het Engelse werkwoord To Lose. Snapte?

De nieuwe Dirk single is een voorbode van het tweede album van de band dat al op 20 november het zonlicht zal zien en Cracks In Common Sense gaat heten.  

Balthazar – Losers

Balthazar is de bekendste band van België en met enige afstand ook de beste. Die combinatie komt overigens minder vaak voor dan je zou denken.   

De reden voor de ongekende populariteit en muzikaliteit is dat de band uit Gent in de personen van Maarten Devoldere en Jinte Deprez twee unieke talenten herbergt. Twee muzikanten ook die hebben bewezen op eigen benen te kunnen staan.  

Maarten deed dat onder het pseudoniem Warhaus. Jinte mat zich voor zijn solo activiteiten het alias J. Bernard aan. Beide buitenbandse bezigheden zijn zeer succesvol gebleken. Toch zou je een pleidooi kunnen houden dat ze samen sterker zijn.

Losers is een goed argument voor dat standpunt. De nieuwe Balthazar single is met zorg, liefde en smaak gemaakt. Je hoort een George Harrison achtige gitaar, warme keys en dito zang. En natuurlijk weer van die onweerstaanbare koortjes. Het zijn bekende ingrediënten, maar je raakt er nooit op uitgeluisterd. 

Personal Trainer – Politics

De nieuwe, vijfde single van Personal Trainer begint met een basloopje dat sterk doet denken aan Under Pressure, de muzikale flirt van Queen en David Bowie.

Terwijl de bas lekker doorloopt, neemt de rest van de band al snel een afslag naar bekender terrein, dat van de gecontroleerde gekte. Langzaam duiken er steeds meer instrumenten op in de mix. Ook de koortjes worden met smaak en beleid geïntroduceerd. De uitkomst is een supersterke single, die zeker tegen het einde wel aan prime time Herman Brood doet denken.

Politics is in alle opzichten een stap vooruit voor Personal Trainer. Een beter nummer, betere productie en een uitstekende performance. Wilde de band in vorige nummers nog wel eens als een kluit pupillen met zijn allen achter de bal aan rennen. Nu is er sprake van een prima spelverdeling.

De hobbyclub voor loslopend talent uit de Amsterdams ondergrondse onder bezielde leiding van Willem Smit toont zich duidelijk op elkaar ingespeeld. Misschien tijd voor een vast contract?

 

BRKN LOVE – Burried

Als je wilt weten wat Amerikanen bedoelen met het onvertaalbare woord swagger moet je Buried eens draaien van BRKN LOVE.

Burried barst van de branie, trots en zelfvertrouwen. Het is maa zelden dat je een band hoort die zo lekker in zijn vel zit. Als je BRKN LOVE  zo hoort rocken denk je te maken te hebben met een band die al jaren meedraait, voor wie het klappen van de zweep geen geheimen meer heeft. Nou niet dus. BRKN LOVE komt nog maar net kijken. Burried is een track van het debuutalbum van de club uit Brooklyn.

BRKN LOVE rockt retro in een stijl die zowel aan Greta van Fleet als aan Black Crowes doet denken. Harde rootsy rock dus met als openbaar wapen een dijk van een zanger. De bevlogen voorman van BRKN LOVE heet Justin Benlolo. Hij komt oorspronkelijk uit Toronto.

Benlolo heeft genoeg adem en volume om tot in de nok van de AFAS Live te worden gehoord. Zonder microfoon. Daarnaast klinkt hij alsof hij dagelijks ontbijt met een kom in whiskey geweekte roestige spijkers. En hij heeft dus swagger.

Je hoef geen glazen bol te hebben om te voorspellen dat we nog veel lol gaan beleven met BRKN LOVE.