Author: Flip van der Enden

Haelos – I’m There

Een nieuw nummer van Haleos is altijd goed nieuws. Is het niet voor de dansers onder ons dan toch zeker voor liefhebbers van de betere in trip hop geweekte stemmingsmuziek.

I’m There is er één voor het hoofd. Meestal neemt Lotti Bernardout de vocale honneurs waar. Op I’m There deelt ze de microfoon met Arthur Delaney. Waar Haelos zich telkens weer meester in toont is in de smaakvolle spaarzaamheid van hun arrangementen. Ook de kunst van het toewerken naar een climax beheerst de band als weinig anderen.

Die warme leegte maakt I’m There tot ideale soundtrack van een lange (virtuele) wandeling door een herfstig bos. Liefst vergezeld van een trouwe viervoeter.

Nilüfer Yanya – Crash

Met nieuwe single Crash maakt Nilüfer Yanya twee dingen duidelijk. Ze heeft geen last van het moeilijke tweede album syndroom. En ze blijft zich ontwikkelen.

De nieuwe single van de Brits-Turkse zangeres heeft een paar draaibeurten nodig voordat alles op zijn plaats valt. Er gebeurt er teveel in die drie en halve minuut om in één of twee of zelfs drie keer in je op te nemen.

We horen Nilüfer in duet (of triplet?) met zichzelf tegen een achtergond van diepe bassen, zacht ronkende gitaren en loslopende keyboards. Tegen het einde gaat het tempo dat toch al niet erg hoog lag nog verder omlaag.  Het mantra-achtige refrein gaat echter gewoon door. Op een gegeven moment duikt er ook ver in de mix nog een mannenstem op. Waarschijnlijk is dat Nick Hakim, een Amerikaanse soortgenoot met wie Nilüfer het nummer schreef.

Crash gaat niet over maar is wel geïnspireerd door een vliegtuig-crash. Zie video. Het is een van de drie nieuwe nummers die terecht zullen komen op de EP, ‘Feeling Lucky’ (11/12).

Jack Swing – Get What’s Right For You

Jack Swing is de ietwat verwarrende naam van een trio uit Pittsburgh, PA. Verwarrend omdat New Jack Swing de naam is van een gecomputeriseerde vorm van r& b die rond 1990 populair was. De band Jack Swing rockt, zij het op een funky wijze. Bassist Rowdy is een veelspeler die goed naar Flea heeft geluisterd. Drummer Nelson is subtiel en solide. De spin in het web is zanger-gitarist Isaiah, die er bijna achteloos de ene prachtsolo na de ander uitgooit. En dan heeft Get What’s Right For You met zijn sterke refrein ook nog eens hitpotentie.

Get What’s Right For You is het eerste liedje van wat de tweede EP moet gaan worden van Jack Swing.

Met een beetje geluk is Jack Swing een voorbode van een nieuwe Black Rock Coalition. De eerste leverde topbands op als Fishbone, 24-7 Spies en Living Colour. 

Mildlife – Rare Air

Wie van rare plaatjes houdt (en wie doet dat niet?) zal veel lol beleven aan Rare Air. De nieuwe single van het Australische Mildlife klinkt zoals ze zich rond 1970 muziek van de toekomst voorstelden, de soundtrack van de space age.

Het dominante instrument is een analoge synthesizer. Mogelijk een oude Moog. Die waren toendertijd vooral in zwang bij Duitse kraut en Britse prog-rock acts. Rare Air doet daarom wel denken aan bands als Faust en Emerson Lake & Palmer.

Toch zouden we Rare Air geen progrock willen noemen. Daarvoor is de (samen) zang te gelikt, de beat te funky en zijn de lange instrumentale stukken te jazzy. Op het nieuwe, 2e album van de band uit Melbourne staan er nog zeven zo. Automatic heet de plaat en is een dikke aanrader voor iedereen die van rare plaatjes houdt (en wie doet dat niet?).

Bright Eyes – Miracle Of Life

Met de komst van een nieuwe rechter is het Amerikaanse Hoge Gerechtshof nog verder naar rechts opgeschoven. Het met moeite bevochten recht op abortus komt daardoor onder druk te staan en zou wel eens kunnen worden afgeschaft. Maar niet als het aan Bright Eyes, Phoebe Bridgers, RHCP basman, Flea en Jon Theodore (drummer van QUOTSA) ligt. Zij steunen de pro-choice beweging Planned Parenthood met woorden en een daad in de vorm van een exclusieve vinylsingle.

Inmiddels staat Miracle Of Life ook online en dat is goed nieuws. De samenwerking van de semi-supergroep is naast een nuttig, ook een mooi nummer. Van een track waarop Flea bast en Jon Therodre drumt zou je misschien verwachten dat het er stevig of funky aan toe gaat. Maar dat is niet echt het geval. Conor Oberst zingt in zijn bekende smachtende stijl en Phoebe levert een mooie tweede stem. Met zijn klagelijke steelguitar en trippy break laat het door Oberst speciaal voor het Planned Parenthood Project geschreven nummer zich nog het best omschrijven als een spacey cowboy song.

bdrmm – Gush

bdrmm – je spreekt het uit als Bedroom- is een jonge band uit het Britse Hull die volgens de bio opereert op het snijvlak van dreampop en shoegaze. Dat. En de band heeft goed naar The (oude) Cure geluisterd.

Gush is het prijsnummer van Bedroom, het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van de band. Bandnaam en albumtitel verwijzen naar de plek waar bandbaas Ryan Smith de liedjes schreef. De slaapkamer is echter ook de ideale plek om naar bdrmm te luisteren; lekker met je ogen dicht en een koptelefoon op. Dat laatste is overigens niet echt nodig, want Gush en de andere bdrmm song halen nergens het volumeniveau dat ouders of buren aanzet om te gaan klagen.

The Struts – Wild Child Feat Tom Morello

Tom Morello is van vele markten thuis. Hij heeft zelfs een tijdje meegedraaid met de E-Street Band van baasje Bruce, maar wat de gitarist van Rage Against The Machine gitarist het beste kan is onbehoorlijk hard rocken.

Dat bewijst hij weer eens als gastmuzikant op de nieuwe single van The Struts. Wie The Struts niet kent. De band komt uit Engeland en volgt het spoor van glamrockacts als Alice Cooper, The Darkness en The (oude) Stones.

Door de loodzware rif van Mortello is Wild Child een stukje stevige dan wat The Struts doorgaans serveert. Maar het heavy jasje staat ze goed.

Wild Child komt van het recent verschenen vierde album van The Struts, Strange Days. Daarop staat ook een duet met Robbie Williamson (!?).

Tot slot. The Doors hebben ook een album dat Strange Days heet en een song met de titel Wild Child. Toeval of kent The Struts zijn klassiekers?

King Gizzard & The Lizard Wizard – Automation

Later deze maand verschijnen albums 18 en 19 van de band die nooit stilzit, King Gizzard & The Lizard Wizard. Het gaat om een studio en een liveplaat die tegelijk zullen uitkomen.

Het debuutalbum van club uit Melbourne verscheen in 2011. Een simpele rekensom leert dat ze gemiddeld 2,1 album per jaar uitbrengen. Dat zijn aantallen die sinds de jaren zestig niet meer zijn voorkomen. Bij die 19 zitten ook de live albums. Normaal tellen we die niet mee, maar op de live-platen van King Gizzard staan altijd nieuwe nummers, daarom rekenen we die ook mee.

Niet alleen maakt King Gizzard heel veel platen. De band veranderd ook regelmatig van stylo. Ze hebben psychedelische paddo-rock periode gehad, een tijd waarin ze fusion/jazz rock maakten en zojuist een metalfase afgesloten.  

Vergeleken met voorgaand werk is nieuwe single, Automation een vrij conventionele rocksong. Nu zit het niet in de aard van het Lizardje om netjes tussen de lijntjes te blijven, maar in Automation zitten geen gekke tempowisselingen, klinkt de zang min of meer onvervormd en is er een duidelijk verschil tussen couplet en refreinen.

Wat je wel krijgt is een ruime portie gitaar, een hyperactieve bas en een hook waar je je jas aan kunt ophangen. Dit alles binnen het traditionele tijdsbestek van drie en halve minuut. Of Automation representatief is voor het nieuwe album? Waarschijnlijk niet. Op 20 november weten we meer.

Bee Bee Sea – Day Ripper

We kennen betere bandnamen dan Bee Bee Sea. En songtitel Day Ripper verdient ook geen originaliteitsprijs. Maar als je je daar even overheen zet en gewoon met onbevooroordeelde oren luistert naar wat de band te bieden heeft dan ga je al een stuk positiever over ze denken. De wetenschap dat Bee Bee Sea uit Italië komt zorgt ook voor enig krediet.

Bee Bee Sea maakt poppy punk met zoveel gitaar dat hun songs halve instrumentals lijken. Het gitaarwerk is ook vooral ritmisch. Luchtgitaristen zullen dan ook weinig lol beleven aan een nummer als Day Ripper.

De grootste inspiratie voor Day Ripper lijkt niet het net niet gelijknamige liedje van The Beatles, maar een ander nummer over reizen, Autobahn van Kraftwerk. Maar dan dus met gitaren i.p.v. synthesizers. The Beatles referentie zit in de staart van de song, dat is ‘geleend’ van het outro van Twist & Shout. Al met al een raar, maar boeiend plaatje dat Day Ripper van Bee Bee Sea.

Wie denkt wel iets te kunnen met een band die het midden houdt tussen Parquet Courts en King Gizzard moet zeker even luisteren.

Lana Del Rey – Let Me Love You Like A Woman

Op Love Me Like A Woman treffen we Lana Del Rey in een bleue bui. Ze wil weg uit L.A. op zoek naar de ware liefde. Die heeft ze na zes albums dus nog steeds niet gevonden. Dat is sneu voor haar, maar niet voor ons. De diva is namelijk op haar best als het met haar liefdesleven niet erg vlotten wil. 

Love Me Like A Woman is de eerste single van Lana’s nieuwe album, Chemtrails Over The Country Club. Ze schreef haar nieuwe single met Jack Antonoff met wie ze ook het inmiddels klassiek verklaarde Norman ‘Fucking’ Rockwell (2019) album maakte.  Kwaliteit gegarandeerd dus. 

Chemtrails Over The Countryclub verschijnt begin januari.