Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Sam Roberts Band – I Like The Way You Talk About The Future

Thuis in Canada is Sam Roberts een bekende naam. Dat mag ook wel als je negen albums op je naam hebt staan. Maar voor ons is Sam nieuw. Dat komt omdat hij doorgaans muziek maakt die we graag aan de collega’s van Radio 2 (3) overlaten, slicke autoradiorock van het soort waar ze in Noord Amerika dol op zijn.

Maar met I Like The Way You Talk About The Future hebben Sam en band een track afgeleverd waar ook een indie-mens vrolijk van wordt. En een beetje jolijt kunnen we wel gebruiken deze dagen.

I Like The Way You Talk About The Future heeft een aansprekende titel, maar bovenal een heerlijke groove. Die heeft de band zo te horen geïmporteerd uit het Manchester van rond 1990. Met de Madchester-beat is er ook een vleugje psychedelica in het nummer geslopen waardoor I Like The Way You Talk About The Future ook een beetje trippy aanvoelt. Het resultaat is dik vier minuten het zonnetje in huis.

Orla Gartland – Pretending

Aan de ene kant hebben we Orla Gartland vrij laat in het vizier gekregen. Aan de andere kant zijn we er net op tijd bij. Aan Pretending gingen 17 (!) singles vooraf. Maar een album heeft Orla nog niet. Daar wordt hard aan gewerkt. Pretending is de eerste single van haar nog titelloze debuutalbum dat ergens in 20121 zal verschijnen.

Orla Garland komt uit Dublin, maar woont tegenwoordig in Londen. Ze schrijft zacht rockende indiepopsongs met intelligente veelal persoonlijke teksten. Pretending gaat bijvoorbeeld over haar voornemen eens op te houden met zich aardiger voor te doen dan ze is. Net als iedereen wil ze graag aardig gevonden worden. Maar je kunt ook overdrijven. Daarnaast is het ook uiterst vermoeiend. “I’m So Fucking Selfaware. It’s Exhausting’ zingt ze.

Orla heeft een fijne stem en schrijft dus sterke teksten. Maar haar grootste talent is misschien wel het bedenken van onverwoestbare refreinen. Vaak zijn het niet veel meer dan een paar regels die ze steeds herhaalt, maar zie ze maar eens uit je hoofd te krijgen.

Bull – Bonzo Please

Bull is een prettig gestoorde band uit het Britse York. Je zou het kwartet nog kunnen kennen van hun in Amsterdam opgenomen single Eugene. Dat nummer hebben we met veel plezier gedraaid. Blijkbaar was de band er zelf niet zo tevreden over, want Eugene blijkt missing in action op Spotify. Maakt niet uit, je kunt drie ander Bull liedjes streamen, waaronder het zeer recente Bonzo Please.

Bonzo Please is nauwelijks langer dan twee minuten, maar er gebeurt genoeg om de oren te spitsen. Aandachtspunten zijn de smaakvolle gitaren die net als de zang verschillende gedaanten aannemen, van speels ritmegitaartje tot Beatle-esque scheurmachine.

Net als de andere Bull songs is Bonzo Please een psychedelisch powerpopliedje met een eigen logica. Om die reden doet de band doet wel aan The Flaming Lips denken. Met dit verschil dat Bull, misschien niet tijdens het schrijven, maar wel tijdens het opnemen nuchter lijkt te zijn.

Paerish – Archives

Paerish komt uit Parijs, maar dat is niet de reden dat de band Paerish heet. Hun naam hebben ze van een van de personages die zijn gespeeld door een van hun helden, Robin Williams. Parish is de naam van zijn karakter in Jumanji. Voor het zelfde geld had Paerish dus ook Mork kunnen heten. Of Mrs Doubtfire.

Rocken in het openbaar doet het kwartet sinds 2016. In dat jaar verscheen hun eerste album dat het ongewoon goed deed. Vandaar waarschijnlijk dat de mannen ruim vier jaar lang hebben gewerkt aan de opvolger. Dat moest en zou weer net zo’n succes worden.

Of het nog titelloze album commercieel net zo’n knaller wordt als Semi Finalists durven we niet te voorspellen. Dat het artistiek wel snor zit lijkt na twee singles wel duidelijk. Archives, de nieuwe Breekijzer is de opvolger van Fixed It All, een oud-Breekijzer.

Beide singles laten een fris geluid horen, hard maar niet hersenloos, beetje grungy, beetje punky heel klein beetje poppy in de betekenis van toegankelijk. De man achter de knoppen was niemand anders dan Will Yip die sonische eerder wonderen verrichtte voor o.a. Arctic Monkeys, Panic At The Disco en The Wonder Years.

Black Foxxes – Jungle Skies

Black Foxxes was toch al geen vrolijke band, maar het nieuwe album van het trio uit Bristol dat volgende week uitkomt is nog donkerder dan we van ze gewend zijn. Daar is ook alle reden toe.

Frontman Mark Holley schreef het leeuwendeel van de nieuwe songs in een periode van onrust en tegenslag. En dat bedoelen we nog geen eens de Corona ellende. Holley lijdt aan een akelige ziekte, niet levensbedreigend, maar wel zeer in grijpend. De officiële naam voor zijn kwaal is alopecia androgenetica. In gewone mensentaal, haaruitval. De ziekte is erfelijk en ongeneselijk en bij Holley al zo ver gevorderd dat hij zijn hele hoofd kaal heeft moeten scheren.

Min of meer tegelijkertijd ging zijn ritmesectie er vandoor. Of hij heeft ze de laan uitgestuurd. Het is niet helemaal helder wat er precies is gebeurd. Maar het gevolg was dat Holley in een zwart gat viel. Daar is hij weer uit geklommen mede dankzij zijn muziek.

Gelukkig is Mark Holley kunstenaar genoeg om zijn persoonlijke perikelen zo te verwoorden dat zijn teksten meer zijn dan verkapte dagboeknotities. Ook muzikaal klinkt hij zeer geïnspireerd. Jungle Skies, de vierde preview van het nieuwe album is een smeulende ballad in een stijl ergens tussen The Smashing Pumpkins en Radiohead in. Een bijzonder nummer van een bijzondere band.

Ruby Fields – Pretty Grim

Ruby Fields is 20 jaar geleden geboren in Byron in New South Wales, een stad op het meest oostelijke puntje van Australië. In een land waar bijna net zoveel rockende meiden rondlopen als kangoeroes is het niet makkelijk om op te vallen. Toch steekt Ruby moeiteloos boven het maaiveld uit.

Dat doet ze met songs die tegelijk intiem en onstuimig zijn. Intiem vanwege de persoonlijke teksten en Ruby’s directe manier van zingen. Onstuimig dankzij haar elektrische gitaar. Die laat ze soms lekker gieren. Drie jaar geleden bracht Ruby haar eerste single uit. Het begin van een niet aflatende stroom releases. Pretty Grim is de meest recente. De single komt van Ruby’s debuutalbum, dat ergens volgend jaar moet gaan uitkomen.

De schoolverlater schreef Pretty Grim na haar eerste, uitputtende tour door Australië. Het nummer gaat over het leren omgaan met de lusten (alcohol) en lasten (alcohol) van het toeren.

Todd Rundgren & Rivers Cuomo – Down with the Ship

Todd Rundgren is een levende legende. De nu 72 jarige Amerikaanse multi-instrumentalist heeft 25 soloalbums op zijn naam staan plus 3 met zijn eerste band, Nazz en 9 met zijn progrockband Utopia. Toch is hij bekender en succesvoller als producer dan als platenmaker.

In zijn lange loopbaan heeft hij maar één echte hit gehad, I Saw The Light, een nummer van zijn derde LP, Soomething, Anything. (1972) Als producer kan hij lange gangwanden behangen met gouden en platina platen. Die kreeg hij voor zijn werk met o.a. Hall & Oates, XTC, New York Dolls, The Tubes en The Band. Van de poen die hij opstreek als producer van Meatloaf’s Bat Out Of Hell heeft hij een studio kunnen bouwen. Op Hawaii . Zoals gezegd een levende legende.

Die zelfde Todd Rundgren heeft nu een single gemaakt met Rivers Cuomo, in het dagelijks leven zanger van Weezer. Rundgren heeft in zijn lange loopbaan zo’n beetje elk denkbaar genre beoefend. Down With The Ship is echter zijn eerste skaproductie.

De colab met Cuomo klinkt zo authentiek dat je in eerste instantie denkt naar een oud nummer van The Skatalites te luisteren. Dat het 2020 is hoor je pas als Cuomo gaat zingen. Down With The Ship is duidelijk een grap, maar wel een geslaagde grap. Een waar je vrolijk van wordt. Wat dat betreft is het de juiste plaat op een goed moment. Het zou ook zo maar kunnen dat Down With The Ship Todd’s tweede echte hit wordt.

The Lathums – I See Your Ghost

The Lathums is een nog albumloze belofte voor de nabije toekomst. De jonge band, de helft van het kwartet is nog onder de twintig komt met de aanbeveling van Charlatans zanger Tim Burgess. Ze hebben nu ongeveer een dozijn sterke, beetje folky indiesongs uit. Die doen mede door het Nood-Engelse accent wel aan The Housemartins doen denken.

We dichten The Lathums dus een zonnige toekomst toe, maar I See Your Ghost is niet het nummer waarmee de band zal doorbreken. Tenminste dat is niet te hopen voor ze. Met zijn kekke skaritme, rappe zangpartij en surfy gitaren heeft I See Your Ghost alles om een hit te worden. Een novelty hit. De nieuwe single is dus compleet anders dan Fight On en All My Life, de net niet zwaarmoedige songs als waarmee de band naam maakte.

Als geintje tussendoor is See Your Ghost zeker geslaagd. Zanger Alex Moore blijkt zo snel te kunnen zingen dat je hem nauwelijks meer kunt volgen, laat staan meezingen. Ook gitarist Scott Conception toont zich een snelheidsduivel op zijn instrument. Na twee en halve minuut is het feest afgelopen en gaan we weer over tot de orde van de dag.

Pearl Jam – Get It Back

Pearl Jam komt terug van helemaal niet zo lang weggeweest met solide single. Get It Back zal zeker de fans bekoren en misschien ook wel mensen die menen te zijn uitgeluisterd op de band. Eddie Vedder is als vanouds goed bij stem, maar de bonuspunten gaan naar de gitaristen die tekenen voor een smaakvol slot.

In Get It Back worden stille passages afgewisseld met hardere delen. Klassieke grunge dus. Opvallend is de berg energie die de band na 30 jaar nog steeds kan opbrengen.

Get It Back is nieuw, maar niet helemaal. Het nummer was een aantal weken geleden kort te koop op Bandcamp als onderdeel van de campagne, ‘Good Music To Avert The Collaps Of The American Democracy’. Ja zo’n actie is nodig in het Amerika van Trump.

Nog meer goed nieuws uit het PJ kamp; op 22 oktober is het 30 jaar geleden dat Pearl Jam voor het eerste optrad. Dat was in de Off Ramp in Seattle. Het jubileum wordt gevierd met een pay per view videostream van een 3 uur durend optreden in Philadelphia op 29 oktober 2016. 32 songs waaronder het complete Ten album opnieuw gemixt en met nooit eerder vertoond beeldmateriaal. Entree $ 14, 99. Hier is hier is de link.

Greta Van Fleet – My Way, Soon

Slade, ken je de naam? De Britse band begon ruig en overtuigend begin jaren zeventig, maar eindige als een ietwat slappe glamrockband. Het feit dat hun grootste hit een kerstliedje is zegt wel wat. Wat heeft Slade met Greta van Fleet te maken? Helemaal niks behalve dan dat John Kiszka met zijn geknepen stem op My Way, Soon erg doet denken aan Slade zanger Noddy Holder. Meer nog dan op Robert Plant met wie hij het vaakst wordt vergeleken.

My Way So Soon klinkt sowieso net even anders dan de bluesy rocksongs waarmee Greta naam maakte. Nog steeds zo retro als de neten dus, maar wat minder bluesy om niet te zeggen poppier, speelser. Een beetje als Slade eigenlijk in hun hoogtijdagen. Maar dan met extra veel gitaar. Over een album is verder nog niks bekend, maar goed nieuws dat de boys terug zijn!