Author: Flip van der Enden

Napalm Death – Amoral

Deze week weer een Breekijzer die je mondkapje laat wapperen. Kenners weten genoeg als we de naam Napalm Death laten vallen. De rest raden we dringend aan de veiligheidsriemen aan te doen of anders een helm op te zetten.

De mannen van Napalm Death zijn oude rotten in het metalvak. De eerste demo’s zagen begin jaren tachtig van de vorige eeuw het daglicht. Vanaf 1988 dealt de band serieus in zwaar metalen langspelers. Dat zijn er nu bijna twintig. Net iets meer dan het aantal voormalige bandleden. Je moet namelijk stevig in je schoenen staan wil je bestand zijn tegen de decibellen storm die de de Britse Grindcore band weet op te wekken. Van de oorspronkelijke club is niemand meer over. De kern van de huidige band is sinds 1992 bezig met onrust stoken.

Amoral komt van het album,  Throes Of Joys In The Jaws Of Defeatism, het eerste nieuwe werk van de band in vier jaar. Er is dus meer waar dit vandaan komt. Doe er je voordeel mee. Of vermijdt als de pest. Al naar gelang je muzikale geaardheid.

All Them Witches – The Children of Coyote Woman

Je zult niet de eerste of enige zijn die bij het horen van de naam All Them Witches meent te maken te hebben met een herrieband. Maar dat valt reuze mee. Of tegen natuurlijk, dit geheel afhankelijk van je muzikale geaardheid. 

Het uit Nashville Tennessee afkomstige All Them Witches rockt vrij bescheiden en ook nog een op een manier die past bij hun southern roots. American Gothic wordt hun stijl wel genoemd, een wat duistere vorm van Americana met echo’s van swamp rock, delta blues en een mespuntje voodoo. Zelf voeren ze vroege Black Sabbath en de oude Dr John op als ijkpunten.

All Them Witches heeft  sinds 2012 al acht albums uit de puntmuts getoverd. Waaronder een in Brussel opgenomen live-plaat. The Children Of Coyote Woman is terug te vinden op het eerder dit jaar verschenen album, Nothing As The Ideal en lijkt geïnspireerd door een oude Indiaans volksverhaal. Eerder al bracht All Them Witches een track uit met de titel, The Marriage Of Coyote Woman. Zowel de leadzang als de drums hebben iets inheems Amerikaans, een lonesome slidegitaar vervolmaakt de spooky sfeer.

De nieuwe IJsbreker is zeer geschikt voor liefhebbers van o.a. Jason Isbell, My Morning Jacket en ook (de oude) Highly Suspect.

Goat Girl – Sad Cowboy

Ze worden geafficheerd als post punk, maar Goat Girl doet wat ons betreft aan sprokkelrock. De nieuwe single van het dameskwartet uit Londen is namelijk een allegaartje van stijlen. Een zeer geslaagd allegaartje zeggen we er snel bij.

Het in de album versie ruim vijf minuten durende Sad Cowboy valt in diverse delen uiteen. Het begin is een rocksong. Die doet mede vanwege het stemgeluid van zangeres Clottie Cream (Lottie Pendlebury) wel aan The Pretenders denken. Halverwege verdwijnt zij uit beeld en neemt een analoge synthesizer de leiding over. Niet veel later gaat de beat erin en eindigen we dansend als een dolle op een track, die niet had misstaan op een album van Primal Scream.

Kortom zeer boeiend. Fans van Goat Girl zullen niet heel erg verbaasd zijn over het muzikale equivalent van fusion cooking wat de band hier doet. Op hun twee jaar geleden verschenen debuutalbum deden ze ook al actief aan genre hopping. Alleen nog niet binnen de contouren van een enkele song.

Om het voorzichtig uit te drukken, de interesse is gewekt in het nieuwe album van L.E.D., Naima Jelly, Rosy Bones en voornoemde Clottie Cream. ‘On All Fours’ verschijnt eind januari 2021.

Royal Blood – Trouble’s Coming

Goed hij is gelikt, maar ook goed gelukt, de nieuwe single van Royal Blood. Als we weer een van onze roemruchte vergelijkingen mogen poneren, Trouble Is Coming klinkt als een nummer van Queen in een remix van Daft Punk.  Om wat preciezer te zijn, Queen van voor de bombast en Daft Punk van voor Pharrell. 

Mike en Ben hebben dus hun dansschoenen aangetrokken. Wie Royal Blood niet kent en Figure It Out en Troube Is Coming naast elkaar hoort gelooft nooit dat het dezelfde band is. De productie is overigens van de mannen zelf. Van druk van de platenmaatschappij is geen sprake. Het lijkt er op dat ze een nummer wilde maken dat hit potent is zonder de fans van het eerste uur al te zeer tegen de borst te stuiten. Dat is dus aardig gelukt. Met die aantekening dat de grens van goede smaak wel in zicht komt. Over het nieuwe album is verder nog niks bekend. 

Black Foxxes – Drug Holiday

Het Britse Black Foxxes opereert in het grensgebied tussen metal en indie. Soms zoals in het recente Badlands slaat de balans door naar de heavy kant, maar op Drug Holiday is hij precies goed.

Om het in meteorologische termen zeggen; Drug Holiday klinkt als een  regenbui die elk moment in volle hevigheid kan losbarsten. Maar uiteindelijk houden we het droog. Juist die dreiging maakt de nieuwe single van het trio tot een song die opvalt en indruk maakt.

Black Foxxes is nooit de leukste thuis geweest, maar afgaande op de drie tot nu toe verschenen singles wordt het later deze maand te verschijnen derde album van de band een donkere affaire. Er is ook wel reden om somber te zijn voor bandleider Mark Holley. Die zag zich gedwongen om na de desertie van zijn ritmesectie op reset te drukken.

Maar zoals een bekende Amsterdamse filosoof ooit zei, alle nadeel heb ze voordeel. Black Foxxes 2.0 klinkt gretig en indringend en zeer overtuigend.

Tim Heidecker – Fear Of Death

Tim Heidecker is een Amerikaanse komiek, acteur, regisseur, podcaster en part-time muzikant. Hier zegt zijn naam niet zoveel, maar in de V.S. heeft hij heel wat lachers op zijn hand dankzij de comedyshows die hij daar maakt als helft van het duo Tim & Eric.

Van een komiek zou je misschien verwachten dat hij zijn muziek ook luchtig benadert. Maar dat is geenszins het geval. Fear Of Death Is Keeping Me Alive is het refrein van het op single verschenen titelnummer van zijn laatste album. Spitsvondig, maar daarom niet minder serieus.

Heidecker speelt ook ‘a mean guitar’ om het met Chuck Berry te zeggen. De stijl waarin Heidecker zijn doodsangst uit, is een rock gospel variant van Americana. Fear Of Death doet wel Eric Clapton doet denken, maar dan met meer pit dan de oude gitaargod in jaren heeft getoond. Het Fear Of Death staat online en bevat 12 sterke tracks, waaronder een fraai duet met Weyes Blood. 

Hachiku – I’ll Probably Asleep

Hachiku is het alias van Anika Ostendorf, een van oorsprong Duitse artieste die via Londen in Melbourne terecht is gekomen. Bedoeling was dat ze in Australië haar studie biologie zou voortzetten. Maar die is een beetje in het gedrang gekomen door haar ontluikende loopbaan als muzikante.

Debet aan de wending die haar leven heeft genomen is een bijbaantje bij het Australische Milk! Records. Een van de acts op het label is Courtney Barnett met wie Hachiku wel enige raakvlakken vertoont. Maar ook weer niet heel veel.

Hachiku‘s songs zijn over het algemeen een stuk dromeriger, als in dreampop. Haar eerste singles, waaronder een cover van Nena’s 99 Luftballons klinken als typische slaapkamer producties; krakkemikkig, maar charmant. Inmiddels is Hachiku een band begonnen en constateren we een gigantische sprong voorwaarts.

I’ll Probably Asleep heeft de charme van haar thuisprobeerseltjes, maar klinkt volwassen, oorspronkelijk en zelfverzekerd. Of Anika haar studie moet afmaken, moet ze zelf weten, maar we hopen vurig dat ze voorlopig nog even in Australië blijft hangen.

You Me At Six – Beautiful Way

You Me At Six opent het nieuwe jachtseizoen met een volbloedige rocksong. Beautiful Way is een uitstekende manier om aan te kondigen dat er een nieuw album zit aan te komen.

Dat wordt alweer langspeler nummer 7 van de Britten, die al sinds 2009 garant staan voor energieke en  melodieuze metal. Dat er een opvolger zou komen van IV heeft even op losse schroeven gestaan. Drie van de vijf bandleden heeft recentelijk in een scheiding gelegen en was zich er dus van bewust dat er aan alles een einde kan komen. Zelfs aan zaken die voor de gemaakt leken voor de eeuwigheid.

Kortom de fut was er  uit. Een laatste album zat er nog wel in, maar daarna zouden de wel zien. Zanger Josh Franceschi wilde graag dat You Me At Six er met een knal uit zou gaan. Nou dat is gelukt! De band is zelfs zo tevreden over SUCKAPUNCH dat al het gepraat over stoppen voorlopig is verstomd. Nu staan ze te popelen om weer op tournee te gaan en de nieuwe songs live uit te voeren. Het hernieuwde enthousiasme is goed af te horen aan Beautiful Way. Het nieuwe album verschijnt begin 2021.

Baba Stiltz – Running To Chad

Een nieuwe naam in Pinguinlandia! Baba Stiltz is een 26 jarige Zweed met een verleden in de dance en hip hop. Hij heeft een EDM album op zijn naam staan en beats geleverd aan verschillende rappers waaronder de niet onbekende Yung Lean.

Op zijn eerste release in twee jaar tapt Baba echter uit een heel ander vaatje. De beats beu is hij nu toegetreden tot de wondere wereld van de lo fi indiepop. Had hij eerder moeten doen denk je als je Running To Chad hoort.

Aan de piepjes en leuke synth-lijntjes herken je zijn dance verleden, maar het is de elektrische gitaar waarmee Baba nu kleur bekent. Het tempo ligt hoog, toch is Running To Chad een super relaxed nummer. Baba is geen geweldige zanger, maar heeft een fijne stem. Je kunt er op dansen, maar een dj zal het nummer niet snel in zijn of haar set opnemen. Tenzij het na sluitingstijd is. Het zijn deze tegenstrijdigheden die Running To Chad tot een opvallend nummer maken. En een veelbelovend debuut van Baba Stiltz nieuwe stijl.

 

All Them Witches – The Children of Coyote Woman

De naam All Them Witches doet herrie vermoeden, maar dat is maar schijn. De band uit uit Nashville Tennessee rockt op bescheiden wijze en ook nog een op een manier die past bij hun zuidelijke wortels. American Gothic wordt hun soort rootsy rock wel genoemd, een duistere vorm van Americana met echo’s van swamprock, delta blues en voodoo-rituelen. Zelf voeren ze vroege Black Sabbath en de oude Dr John op als ijkpunten.

Er waren eerst vier maar nu drie heksen. Die hebben sinds 2012 al acht albums uit de puntmuts getoverd. Waaronder een live-plaat die is opgenomen in Brussel. The Children Of Coyote Woman is terug te vinden op het eerder dit jaar uitgekomen Nothing As The Ideal album en lijkt te zijn geïnspireerd door een oude Indiaans volksverhaal. Eerder al bracht All Them Witches een track uit met de titel, The Marriage Of Coyote Woman. Zowel de leadzang als de drums hebben iets inheems Amerikaans, een lonesome slidegitaar vervolmaakt de spooky sfeer.

Voor de liefhebbers van o.a. Jason Isbell, My Morning Jacket en ook (de oude) Highly Suspect.