Author: Flip van der Enden

Jess Williamson – Pictures Of Flowers

Vorige maand bracht Jess Williamson haar vierde album uit. Het zou dan ook verstandig zijn als haar nieuwe single daarvan afkomstig zou zijn. Qua promotie enzo. Maar wie zoekt zal Pictures of Flowers niet vinden op het Sorceres album.

Jess schreef Pictures Of Flowers een paar weken geleden. ‘If It’s The End Of Los Angeles, Guess I’m Not Gonna Be A Star. If It’s The End Of Traveling, Where We Gonna Sing And Play Guitar?‘ luiden de openingsregels.   

Een Lockdown liedje dus. Als je het nummer hoort begrijp waarom Jess het stante pede heeft uitgebracht. Sinds de hoogtijdagen van Mazzy Star heeft eenzaamheid niet meer zo mooi geklonken.

Jess is een singer-songwriter met een country snik. Doorgaans zijn haar songs beter geschikt voor Pinguin Pluche dan Pinguin Indie. Maar mede dankzij de tweede stem van Hand Habits (bekend van de Pinguin-hit Placeholder) heeft Pictures Of Flowers een genre-overschrijdende schoonheid, die we je niet wilden onthouden.

Fenne Lily – Alapathy

Fenne Lilly is een 24 jarige, voormalige folkzangers uit het Britse Bristol. Voormalig omdat ze heeft ingeplugd. Daar zal enig lef voor nodig zijn geweest, want miss Lilly gooide hoge ogen met haar debuutalbum.

‘Never change a winning horse’ zal haar manager hebben gezegd, maar tegen dovemansoren zo blijkt. Er zijn nu drie songs uit van haar tweede album, BREACH. Per nieuwe single maakt Fenne meer lawaai. Alhoewel lawaai niet het woord is om haar haar integere luisterliedjes te omschrijven. Het zal nog wel even duren voordat Fenne zo hard rockt als PJ Harvey. Maar wat niet is lijkt te gaan komen.

Alapathy is een verzonnen woord, een samenvoeging van apathie en allopathie. Dat laatste is de wetenschappelijke benaming van symptoom bestrijdende medicijnen. Fenne heeft haar nieuwe album opgenomen met Brian Deck en Steve Albini in de controlekamer. De eerste heeft een rootsy achtergrond. Hij produceerde o.a. Iron & Wine en Counting Crows. De laatste is van de punk, Albini is de producer van Nirvana’s In Utero, platen van de Pixies en…daar is ze weer PJ Harvey.

L’Imperatrice – Voodoo?

Ook al zingt L’Imperatrice (meestal) in het Engels, de band draagt een onmiskenbaar Frans stempel. Alleen in La Douce France weten ze synthesizers zo humaan, sexy en melodieus te laten klinken als op de nieuwe single van het zeskoppige L’Imperatrice uit Paris.

Sexy is Franse popmuziek sinds Serge Gainbourg midden jaren zestig de Yé Yé meisjes introduceerde. Dat digitale toetsenborden helemaal niet koud en kil hoeven te zijn, weten we sinds Air en Daft Punk de muzikale kop op staken zo rond de eeuwwisseling. 

L’Imperatrice is een van de interessantste acts van de Franse school. Het zestal rond chanteuse Flore De Benguigui is operatief sinds 2013. Het beoefende genre noemt men space disco. Meestal ligt het accent te zeer op disco en te weinig op space, voor Pinguin gebruik dan. Maar omdat het zomer is en Voodoo? lekker spacy, zijn we bezweken voor de charmes van Flore en haar compagnons. Of is het Voodoo?

Cults – Spit You Out

Cults is terug! Terug na dik drie jaar afwezigheid*, maar ook terug naar het niveau van hun beginperiode. Daar heeft het tenminste alle schijn van.

Spit You Out is beter dan de beste track op het meest recente album van het duo. Qua sound was er niks mis met het Offering album, maar aan het liedfront was het allemaal erg mager. De meeste band hikken tegen hun tweede album aan, Cults klaarblijkelijk tegen hun derde.

Spit You Out is sexy en spooky met zijn jungle beat, sneaky synths en shoegaze gitaren. Madeline Follin klinkt alsof ze verdwaald is in duister sprookje waarvan het einde ongewis is. Spit You Out is de eerste Cults song waarvoor Madeline naast de tekst ook meeschreef aan de muziek. Ook heeft ze zich dit keer bemoeid met de productie. Had ze eerder moeten doen denk je dan, want waarschijnlijk was haar input net de impuls die de band nodig had om uit het artistieke dal te kruipen. 

* Er is in 2018 nog wel een EP verschenen maar die tellen we even niet meer omdat er allen maar covers opstaan van The Motels.

The Anix – Defender

The Anix was ooit een band, maar is nu de naam van een soloproject van Brandon Smith uit L.A. In den beginne (2001) was The Anix een ding van Smith samen met zijn broer Logan en nog wat vrienden. Of er nou mot is geweest tussen beide broers of dat Logan is iets heel anders gaan doen, feit is dat Brandon na vijf band albums iedereen naar huis heeft gestuurd en in zijn uppie is verder gegaan.

Niet dat dat te horen is. In zijn eentje klinkt Smith als een goed bewapend bataljon muzikanten. Dat komt omdat hij kan toveren in de studio. Hij is dan ook producer van beroep. Herrie maken doet hij er een beetje bij als hobby.

Defender komt van het eind vorige maand verschenen Graphite album. Wat The Anix anders maakt dan vrijwel alle andere zware jongens is dat Smith de instrumenten door een digitale mangel haalt. De gitaren, de vocals, de hele mik mak. Dat geeft zijn muziek een futuristisch karakter. De toekomst zoals Smith hem schetst is duister en industrieel. Het zou niet verbazen als de robots aan de macht zijn en Trent Reznor god. 

Hoops – Fall Back

Hoops heeft nogal een ingewikkelde voorgeschiedenis.

De band uit Bloomingville, Indiana begon in 2011 als soloproject van de zanger (Drew Ascherman). In 2014 kwamen daar een bassist, een drummer en een gitarist bij. De opnames die het kwartet maakte zetten ze op een ongebruikelijk plek, Youtube. De reacties waren zo positief dat een label zich aandiende (Fat Possum) om de songs officieel uit te brengen. De eerste EP was nog maar net uit of de drummer pakte zijn biezen.

Het resterende trio bracht in 2017 een goed ontvangen debuutalbum uit met songs die sterk deed denken aan de college rock van de jaren 80. Niet lang na de release hield Hoops het voor gezien.

De bassist (Kevin Krauter) kwam met een solo-album. Van de andere twee geen kik. En nu zijn ze weer samen! Zij het nog steeds zonder de drummer. Het trio heeft zelfs een compleet nieuw Hoops album gemaakt, Halo, dat in oktober uit moet gaan uitkomen.

Fall Back mag de kar trekken en doet dat met smaak en gemak. Het zijn de gitaren die de comeback van Hoops tot een waar feest maken. Uit alle gaten en hoeken komen ze en stromen ze. Tegen de tijdsgeest in is Hoops ook geheel niet bang voor een gitaarsolo. Of twee. De laatste minuut is zelfs helemaal gereserveerd voor de gitarist. De kans dat die de band binnenkort de rug zal toekeren lijkt dan ook klein. Van de andere twee is het even afwachten.

Soccer96 – I Was Gonna Fight Fascism

I Was Gonna Fight Fascism van Soccer96 is een novelty song, maar niet heus. Een novelty song, voor wie de term niet kent is een grappig bedoeld plaatje of gek klinkend nummer. De vroege synthesizer hit, Popcorn is een klassieke novelty song, Hou Je Bek En Bef Me van Merol is er ook een. Of het complete werk van Nickelback ;). 

De samenwerking van Soccer96*, een synthesizer duo uit de Londense post jazz scene en vocalist/saxofonist Alabaster de Plume heeft gekke geluidjes, een krautrock beat die eentoniger is dan monotoon en een zangpartij die nog het meest wegheeft van een voice-over.   

Ook de tekst -over iemand die zich heilig heeft voorgenomen om tegen fascisme te strijden, maar daar helaas nog niet aan toe is gekomen- is niet gespeend van humor. Maar naar mate het nummer vordert – het duurt zo’n zeven minuten- vergaat je langzaam maar zeker het lachen. De clou zit in de gescandeerde tekst die nog net hoorbaar is boven de chaos waarin het nummer eindigt. ‘It Was Too Late”.  Tegen die tijd is er van novelty geen spoor meer.

  • en twee derde van The Comet Is Coming.

Lonely God – Sunday

Artiest; Lonely God. Titel; Sunday. Dat is of humor of heel erg niet leuk. Het blijkt een beetje van beide te zijn.

De bij TikTokkers welbekende Lonely God heeft een bijdrage geleverd aan de Corona liedcanon. Hij beschrijft zijn lockdown als één lange zondag. Niet verkeerd zou je denken, maar Sunday isn’t fun when every day is Sunday. Geen weekend dus om naar toe te leven.

Lonely God is het alter ego van een 22-jarige verder niet met naam genoemde bedroom rocker uit Baltimore. Ook al voor de crisis was Lonely God een einzelgänger met zijn laptop als hoofdinstrument. Zijn grootste hit tot dusver is zijn tweede release, Marlboro Night dat via TikTok in de viral charts van Spotify belandde en nu ruim 45 miljoen streams telt. Dat was een beetje een novelty song. Met Sunday laat Lonely God horen ook serieus goede muziek te kunnen maken.

Woodkid – Pale Yellow

Pale Yellow, de nieuwe single van WoodKid, alias Yoann Lemon uit het nabij Lyon gelegen Tassin-la-Demi-Lune  is een futuristische ballad, die met zijn zwevende strijkers, buitenaardse keyboards, industriële percussie niet had misstaan op de soundtrack van Blade Runner. Deel 1.

Monsieur Lemon lijkt zijn loopbaan als clipmaker – hij werkte o.a. voor Pharrell en Lana Del Rey- voor onbepaalde tijd on hold te hebben gezet om zich volledig te kunnen concentreren op zijn carrière als Woodkid. Gezien het succes kan hij zich dat ook prima permitteren.

Afgelopen week maakte Mojo bekend dat de verkoop is gestart voor een optreden van Woodkid in de AFAS Live op 20 januari 2021. Niet duidelijk is of dit optreden in de plaats komt van de show die hij op 30 oktober a.s. zou geven in Vredenburg/Tivoli. Over de titel en de releasedatum van Woodkid album 2 tasten we nog in het duister. Maar het ligt voor de hand dat de plaat voor de tournee verkrijgbaar zal zijn.

Songhoy Blues – Worry

Songhoy Blues is – je raadt het al – een bluesband. Maar geen gewone! Tenminste niet als we onder gewoon modernisten verstaan als White Stripes en Black Keys. Of de wijdverspreide bluesbands van oude witte mannen met tattoos en paardenstaarten.

Songhoy Blues komt uit het werelddeel waar de wortels liggen van de blues, Afrika. Omdat de band uit een streek stamt die grenst aan de Sahara wordt hun muziek wel ‘desert blues’ genoemd.

Songhoy Blues komt met de aanbeveling van zowel Blur’s Damon Albarn die met de band werkte aan een van zijn Afrika Express projecten en Julian Casablancas van The Strokes die het debuutalbum van de band uitbracht op zijn label. De mannen Timboektoe klinken wat westerser dan bijvoorbeeld het verwante Tinariwen.

In nieuwe single Worry hoor je nog wel sporen van de oervader van de ‘desert blues’, Ali Farka Touré (er is een familie connectie) en diens grote voorbeeld John Lee Hooker, maar ook van acts als Funkadelic en  Jimi Hendrix.  Een nieuw album is in de maak.