Author: Flip van der Enden

HEALTH – CYBERPUNK 2.0.2.0

HEALTH is een noise-rockband die herrie produceert met synthesizers en andere elektronische apparatuur in plaats van de binnen het genre gangbare gitaren. In hun muziek herken je dan ook eerder de invloed van Depeche Mode en New Order dan van Slayer en Metallica. Toch zijn hun songs vaak net zo hard, dreigend en donker. En even ongeschikt voor dansfeesten.

De eerste kreet slaakte de club uit L.A. in 2007. Vorig jaar verscheen hun meest recente langspeler, Vol 4… Slaves of Fear geheten, een titel uit de categorie sprekende boekdelen. Ook duikt de naam HEALTH regelmatig op in soundtracks van games.

Naast hun reguliere releases heeft HEALTH de laatste paar jaar ook aan een serie singles gewerkt met gastacts als Soccer Mommy, Youth Code en rapper JPEGMAFFIA. Die ‘duetten’ verschijnen op 11 oktober op een album met de titel Disco 4. (Disco 1 t/m 3 bevatten remixen). CYBERPUNK 2.0.2.0. is de enige track op het album zonder inbreng van derden.

De nieuwe HEALTH single is een industriële synthi-rocktrack die zo lijkt weggelopen uit de soundtrack van een apocalyptische science fiction film. Derhalve is ook CYBERPUNK 2.0.2.0. een titel uit de categorie sprekende boekdelen.  

Still Corners – The Last Exit

Twee jaar geleden kregen Tessa Murray en Greg Hughes a.k.a. Still Corners eindelijk loon naar werken. Hun derde album werd dankzij sfeervolle en tijdloze songs als Black Lagoon en oud IJsbreker The Message een doorslaggevend succes.

Het Britse duo heeft in alle rust kunnen werken aan een opvolger, die begin volgend jaar uitgaat komen onder de titel The Last Exit. De als single vooruitgestuurde titeltrack doet precies wat hij moet doen, smaken naar meer. Tessa’s stem herken je meteen. Toch is The Last Exit geen reprise van de sound van het succesvolle Slow Air album.

Afgaande op de nieuwe single krijgt het vijfde album van Still Corners een meer akoestisch karakter. Wel zijn de songs weer beeldend en uitermate sfeervol. Met zijn hippische tempo en de subtiele accordeon heeft The last Exit wel iets van een song uit een Western. Een slotscène bijvoorbeeld waarin de held van het verhaal langaam opgaat in een zonsondergang. 

Steven Wilson – EMINENT SLEAZE

EMINENT SLEAZE is de tweede track van het aanstaande nieuwe album van Steven Wilson. Met zijn grote productie, uitgebreide arrangementen, talloze tempowisselingen en prominente leadzang klinkt de opvolger van Personal Shopper als een track uit een rockopera. Dat gaat een stevige zit worden, Future Bites, het nieuwe album van de voormalige voorman van Porcupine Tree.

Maar we hadden het niet anders willen hebben. Muzikanten als Wilson die zich geen zier aantrekken van wat hip of gangbaar is, maar onverdroten hun eigen muzikale wereld creëren zijn een schaars goed in deze op consumptie gerichte tijd.

En daarmee hebben we gelijk het thema te pakken van het nieuwe epos van de progressief rockende Brit. In interviews laat Wilson doorschemeren dat hij wel weet wel dat ook hij de wereld niet gaat veranderen. Maar dat belet hem niet om toch een poging te doen, zijn zegje te zeggen. Dat wordt gewaardeerd. Net als zijn muziek.

Porridge Radio – 7 Seconds

Wie nog twijfelt aan de ophanden zijnde doorbraak van Porridge Radio moet eens goed naar 7 Seconds luisteren. Het liefst een paar keer. De nieuwe single van de band uit Brighton is namelijk het schoolvoorbeeld van een groeidiamant.

7 Seconds is Porridge Radio op zijn toegankelijkst. De zang van Dana Margolin wil nog wel eens een nerveus ticje vertonen. Ze heeft wel iets weg van van Sinead O’Connor.  Maar daarvan is op 7 Seconds nauwelijks sprake. De nieuwe single is een robuuste popsong met een sterke synthesizer riff, overtuigende leadzang en karakteristieke koortjes.

Of er ook een nieuw album in het vat zit is nog niet bekend. 7 Seconds is wel de eerste nieuwe muziek van Miss Margolin en haar bandlangers sinds de release van hun tweede album eerder dit jaar. Afgezien dan van hun gelegenheidsduet met Lala Lala. 

For Those I Love – I Have Love

Tenzij je van sfeervolle ‘spoken words’ songs houdt met wisselend tempo, mistige piano’s, spookachtige achtergrondzang, onverwachte wendingen, plotselinge geluidsmontages en dit alles in authentiek Iers raden we je aan iedere keer als I Have Love van For Those I Love voorbijkomt even naar de wc te gaan, koffie te zetten of een biertje te pakken. Al naar gelang behoefte en tijdstip. 

We zien de bui nu al hangen. Een deel van onze luisteraars zal I Have Love boeiend en bijzonder vinden. Veel anderen zullen onze site bestoken met geïrriteerde reacties in de trant van ‘kan die onzin niet de zender af?! Ja dat kan, maar nu even niet. 

Marilyn Manson – DON’T CHASE THE DEAD

Misschien wel duidelijker dan ooit laat Marilyn Manson horen aan wie hij schatplichtig is. Dat is natuurlijk de godfather aller shockrockers. De man die het heeft uitgevonden. Vincent Furnier! Vincent wie? Je kent hem natuurlijk onder zijn alias Alice Cooper! Als DON’T CHASE THE DEAD begint denk je even dat het een cover is van Alice’s Elected. Maar nee, deze komt uit de koker van dubbel M zelf.

Ook de invloed van een andere held steekt Manson niet onder stoelen of banken. De koning van de muzikale metamorfoses, David Bowie. De ingrediënten zijn duidelijk, maar Manson zou Marilyn niet zijn als hij niet zijn eigen duivelse stempel op DON’T CHASE THE DEAD had gezet. De all caps zijn van de zanger zelf, zeg maar als waarschuwing dat zijn nieuwe single niet geschikt is voor rockers onder de 12. Naast het woord DEAD is DEVIL het meest voorkomende.

Marily Manson is nog geen Slayer, maar DON’T CHASE THE DEAD is zijn venijnigst rockende single in tijden. Wie meer wil van dit soort apocalyptische rrawk heeft mazzel. Er is namelijk net een compleet nieuw album uitgekomen van de manische muziekmaker, met de weinig aan de verbeelding overlatende titel WE ARE CHAOS. Je bent gewaarschuwd.

Fleet Foxes – Can I Believe You

En toen was er vanuit het niets plots een nieuw album van Fleet Foxes. De meeste bands kondigen de komst van nieuw werk aan met één of twee, en soms wel vijf nieuwe singles. Fleet Foxes doet daar niet aan. De band van Robin Pecknold gooide afgelopen woensdag hup in één worp het complete nieuwe album online. Op de diverse streamings-diensten, maar ook op Youtube. Zo van, veel plezier ermee! Nou dat gaat wel lukken.

Shore is namelijk een dijk van een plaat. De band grijpt deels terug op het oude geluid, de dromerige indie-folk van het ook alweer twaalf jaar oude debuutalbum, maar gaat ook het avontuur niet uit de weg. De samenzang is om weer door een ringetje te halen en de songs zijn vrijwel zonder uitzondering erg sterk. Bij één van de maar liefst vijftien nieuwe songs op het vierde Fleet Foxes album is een lyrics video gemaakt. Blijkbaar vindt de band Can I Believe You de beste binnenkomer.

Wij gaan daar in mee, want, Can I Believe You van Fleet Foxes is de nieuwe IJsbreker!

Silver Synthetic – Out Of The Darkness

Silver Synthetic is een psychedelische garageband uit New Orleans. De band is ontdekt en opgepikt door Jack White, die over een maand hun debuutalbum zal uitbrengen op zijn Third Man Records. We kunnen bijna niet wachten tot het zover is, want op dat debuut staat de lange versie van Out Of The Darkness, dat nu helaas alleen nog maar beluisterbaar is in een radio edit en heel erg naar meer smaakt.

De eerste single van het eerste album van Silver Synthetic is in de stijl van Australische paddo-rockbands als Rolling Coastal Blackout Fever en Psychedelic Porn Crumpets, maar dan op zijn Amerikaans. Dat betekent dat er een licht country-sausje is gegoten over zowel zang als de ritmegitaren. De dubbele gitaarsolo’s doen denken aan Quicksilver Messenger Service, een band uit de tijd dat garages nog naar olie roken en niet naar weed.

Shame – Alphabet

Als je -net als wij- niet vies bent van af en toe een flinke dosis branie-punk met basale zang en een gitaarsolo als een vuurpeloton, dan ben je bij Shame aan het goede adres.

Mocht Alphabet meer dan twee akkoorden hebben dan zijn die goed verstopt. De opnametijd lijkt niet veel langer te zijn geweest dan de duur van het nummer. De zanger klinkt alsof hij vergeten is zijn mondkapje af te doen. In plaats van een probleem is dat alleen maar pret verhogend.

En waarover zingen zij? Niet over het alfabet. Waarschijnlijk weet zanger Charlie Steen het zelf ook niet. In de bijsluiter staat dat de tekst tot hem kwam tijdens een periode van veel ongemakkelijke en ook surrealistische dromen.

De meeste bands, ook uit de punk klinken op hun tweede album wat verzorgder en wat gestroomlijnder dan op hun debuut. Niet Shame. Met Alphabet lijkt de band uit Zuid Londen een stap terug te doen. Of opzij. Maar nog altijd in goede richting.

Eelke – Leech

Eelke (Ankersmit) is fan van Radiohead. Daar maakt hij geen geheim van op zijn nieuwe single Leech. Hem van plagiaat of ideeënarmoede beschuldigen is echter een brug of twee te ver. Het is wel duidelijk de Ermelose singer-songwriter wordt opgezweept door een eigen muze. De urgentie van zijn zang en de drive van de gitaarsolo aan het slot laten horen dat het hem menens is. Daarnaast is Eelke technisch gezien een betere zanger dan Thom Yorke. Hij heeft volume en een breed bereik, ook emotioneel. Extra punten ook voor het arrangement en de productie. De grommende synth is een mooie vondst en de bijna Bolero-achtige opbouw geeft Leech kracht en vleugels.