Author: Flip van der Enden

The Backseat Lovers – Kilby Girl

The Backseat Lovers is een beginnende band uit Provo, een stad  in de woestijn staat Utah. In 2018 kwam het kwartet met een eerste EP, vorig jaar gevolgd door een langspeler. Daar gebeurde aanvankelijk niks mee, maar langzaam maar zeker kwamen er toch een paar songs bovendrijven.

Nu heeft de band bijna een half miljoen fans op Spotify. Het prijsnummer van het ‘When We Were Friends’ album is Kilby Girl. De liefdesverklaring aan het meisje van 19 met een neusring en Fake ID is een bijna vijf minuten durende ‘suite’ waarin van alles gebeurt. We kunnen nu vertellen over de vele tempowisselingen, de akoestische passages, de mooie koortjes, de bevlogen gitaarsolo en de subtiele mondharmonica aan het eind. Maar we kunnen ook gewoon zeggen dat Kilby Girl klinkt als een kruising tussen Radiohead en Wilco. De goede verstaander etc.

Radiohead en Wilco komen ook voor in de playlist van The Backseat Lovers op Spotify. Net als Car Seat Headrest, Big Thief, Julia Jacklin en The Districts etc. Alsof je een uurtje Pinguin luistert. 

The Backseat Lovers zijn krap twee jaar op weg, maar het is nu al duidelijk dat de band ver gaat komen. 

Popwarmer: Polo & Pan – Feel Good

Twee jaar geleden dachten we ‘laten we eens gek doen en een dansnummer op de playlist te zetten’. Dat was Arc-en-Ciel van Polo & Pan. Er werd hier en daar wat gemurmeld, maar over het algemeen waren de reacties op het muzikale zonnetje in huis positief. Vorige week kwam het Franse duo met een nieuw nummer, dat wederom straalt als de zon in het water.

Voor een dj duo maken Paul Armand-Delille en Alexandre Grynzspan opvallend traditionele songs; kop, staart en meezing refrein. Die dopen ze vervolgens in een bad met vitamine D en lakken ze met blauwe lucht. Het resultaat is een nummer dat alle eer doet aan zijn titel. Feel Good is het broertje van Happy van Pharrell en het zusje van Get Lucky van Daft Punk, de diepgang van een kroonkurk, maar het effect van een weekendje aan de Mediterrané.

Feel Good van Polo & Pan is deze week de Popwarmer op Pinguin Pop en hoor je ook nieuw op Pinguin Indie.

Seether – Dangerous

Het nieuwe album van Seether heet ‘Si Vis Pacem, Para Bellum’. Nou nou, zou je kunnen denken die gasten hebben gymnasium gedaan. Het Latijnse gezegde betekent ‘Als je vrede wilt, bereid je dan voor op oorlog’ en is de lijfspreuk van John Wick.

En daarmee weten we meteen weer wat voor vlees we in de kuip hebben. Seether is een inmiddels 21 jaar oud metal-orkest uit Zuid-Afrika. Nieuwe single Dangerous begint een beetje misleidend met een akoestische gitaar. De eerste helft blijft relatief rustig, maar Seether zou Seether niet zijn als de mannen niet vlak voor de finish de beuk er in zouden gooien.

Toch blijft Dangerous aan de radiovriendlijke kant van de metal. Uit de comments op Youtube mag je opmaken dat de fans weer danig in hun sas zijn met het achtste album van hun helden. De plaat is geproduceerd door bandbaas Shaun Morgan en opgenomen door de o.a. van de Deftones bekende Matt Hyde. Het is het eerste album met nieuwe gitarist Corey Lowery.

‘Si Vis Pacem, Para Bellum’ telt 13 tracks en verschijnt op 28 augustus.

TTRRUUCES – I’m Alive

Veel zomersers dan I’m Alive van TTRRUUCES wordt het waarschijnlijk niet in 2020. Er gebeurt zoveel in het nummer dat je bijna kunt spreken van een potpourri. Stel je voor dat Beck’s Loser een Winner was, gezongen door zijn zus en geproduceerd door Manu Chao. Zo iets.

TTRRUUCES is een duo. De vrouwelijk helft heet Natalie Findlay en is Brits. Natalie kennen we nog als de stevig rockende Findlay. Haar single Your Sister is een oude IJsbreker. Daarna werd het stil rond miss Findley. Nu weten we dus waarom. Ze heeft een partner in crime gevonden.

Hij luistert naar de schone naam Jules Appolinaire en komt uit inderdaad Frankrijk. 

I’m Alive staat op het deze week verschenen debuutalbum van TTRRUUCES dat ze zelf omschrijven als een popopera over Sad Girl Sadie en Lost Boy Syd. Afgaand op I’m Alive krijgen ze elkaar aan het eind.

Natalie en Jules hebben hun album over een periode van acht maanden opgenomen in een huis in Bretagne. Ze spelen alle instrumenten zelf en traden ook op als producer. De mix lieten ze over aan Alan Moulder die we kennen van o.a. Jesus & Mary Chain, Arctic Monkeys en Foals) en het masteren aan monsieur Chab die deed eerder deed voor o.a. Daft Punk en Christine & The Queens.

Luwten – Control

Luwten is een controlfreak. En perfectionist. Daarom vallen er best wel lange witjes tussen haar releases. Wat ze doet moet goed zijn en haar lat ligt hoog. Gelukkig wordt het nooit helemaal stil. Terwijl de fans geduldig wachten op nieuwe muziek van Tessa ‘Luwten‘ Douwstra zelf verrijkt ze regelmatig het werk van anderen met haar inspirerende aanwezigheid. Zo is ze te horen op recente albums van De Staat, Klangstof en San Holo.

Nieuwe single Control gaat over het loslaten van de behoefte aan controle. Over anderen vertrouwen en betrekken bij het productieproces. Dat moet ze vaker doen, denk je als je het resultaat hoort. Control is een glanzende elektropop track, arty maar niet gekunsteld. Poppy maar niet popi. En natuurlijk weer machtig mooi gezongen.

Luwten lijkt het niet in zich te hebben om ooit van de daken te gaan schreeuwen, maar Control is al een stuk minder introvert dan de songs op haar debuutalbum uit 2017. Je kunt er zelfs een beetje op dansen, zij het voorzichtig en het liefst (check de clip) met je zelf.

Harmony Byrne – Sweeter Than Sugar

Het is opvallend hoe veel begenadigde vrouwelijke indie-artiesten Australië de laatste jaren voortbrengt. In het goede gezelschap waar in Harmony Byrne zich voegt treffen we talenten als Angie McMahon, Julia Acklin, Alex The Astronaut en the queen of the scene Courtney Barnett.

Behalve land van herkomst, geslacht en voorkeur voor de gitaar hebben de dames niet veel gemeen. Ieder heeft een eigen sound. Harmony – ze heet echt zo- rockt in de lijn van Patti Smith en PJ Harvey met hier en daar een bluesy accent. Ze kan goed zingen en geweldig schreeuwen. Dat laatste moet soms, want ze heeft wel het een en ander te verwerken als voormalig Mormoonse. ‘I grew up singing in church and then grew up again singing in pubs’. Tien jaar treedt ze nu op en dat is te horen aan haar  uitgekristalliseerde songs.

Aan de hoesfoto van haar debuutalbum, Heavy Doors kan je zien dat Harmony er niet op uit is om de dingen mooier te maken dan ze zijn. Met nat achterover gekamd haar kijkt ze in de lens alsof ze wel peultjes lust. Maar laat je niet afschrikken. Harmony Byrne is je nieuwe vriendin.

Buzzard Buzzard Buzzard – Double Denim Hop

Toen Double Denim Hop van Buzzard Buzzard Buzzard ruim een jaar geleden uitkwam was de respons okay, maar niet overweldigend. Het aantal views op Youtube bleef echter maar toenemen net als de plays op Spotify. Meestal is het zo dat na een maand de koek wel op is, maar Double Denim Hop bleef maar volk trekken.

‘Misschien een leuk idee om een disco versie uit te brengen’ zal iemand in het bandkamp hebben gedacht. Zo gezegd zo gedaan. Artistiek gezien had de band het best mogen laten. Commercieel gezien blijkt het een gouden zet. Want wat wil het geval? Het origineel van Double Denim Hop staat weer volop in de belangstelling en lijkt alsnog een hit te gaan worden. En terecht.

Double Denim Hop is retrorock op zijn best. De tijd waar Buzzard Buzzard Buzzard naar terug reist is het begin van het zevende decennium van de vorige eeuw. De bands waar het Britse kwartet de kunst van heeft afgekeken zijn Creedence Clearwater Revival en T. Rex. En The Bay City Rollers, een glitterband van het ietwat foute soort, maar een invloed al was het maar omdat de vader van twee van de bandleden, de broers Tom en Ed Reese hun drummer was.

Khruangbin – Pelota

Er is enige tweespalt in het Khruangbin fan-kamp. Een deel van de aanhangers loopt niet erg warm voor de recente releases van hun helden. Te poppy te funky te afwijkend van de musica exotica waarmee het Texaanse trio zo’n jaar of vijf geleden de indie wereld aan hun voeten kreeg.

Pelota, single 3 van album 4 zou de strijdende kampen weer bij elkaar kunnen brengen. De sfeer is weliswaar meer latin dan Thais of Turks, maar anders dan op Time (You & I), So WeWon’t Forget en de EP die Khruangbin met neo soul zanger Leon Bridges maakt is Mark Speer weer de baas.

De gitarist domineert van eerste tot de laatste noot. Tussendoor pakt hij ook nog een paar prima solo’s. Laura zingt in het Spaans over een Baskisch spel, Pelota, dat zou lijken op het Friese kaatsen. De clip van de nieuwe Spaanstalige single van het trio uit Texas is geïnspireerd door een Japanse tekenfilm. Veel mondialer dan dit wordt het niet.

IDLES – Grounds

Zeggen dat Grounds van IDLES er in hakt is een understatement. Niet dat het nummer extreem hard is, maar de gitarist heeft of een nieuwe standje op zijn versterker gevonden of een nieuwe combi van pedalen waardoor zijn gitaar nu klinkt als een kruising tussen een opgevoerde motorfiets en een kettingzaag.

Zijn collega van De Staat zal groen aanlopen van jaloezie. Daar doet de nieuwe single van IDLES nog het meest aandenken aan De Staat. In een strenge bui. En met een andere zanger, want niemand zal de grofkorellige stem van Joe Talbot verwarren met die van iemand anders. De man heeft zo’n power dat zelfs als hij een gedichtje uit het poesiealbum van zijn nichtje zou voorlezen je nog een stapje terug zou doen. De rest van de band kan hem nu eindelijk aardig bijbenen.

Met Grounds en het eerder verschenen Mr Motivator maakt de band uit Bristol de grond bouwrijp voor de release van hun derde album. IDLES loopt een paar platen voor op de directe concurrentie, Fontaines DC, Murder Capital en Shame en dreigde door de nieuwkomers te worden ingehaald. Dat gevaar lijkt geweken. De twee singles wijzen er op dat IDLES met het in september te verschijnen Ultra Mono album een nieuwe standaard gaat neerzetten in het eigentijdse postpunk landschap.

From Ashes to New – What I Get

Matt Brendenberry is oprichter en enig vast lid van From Ashes To New, een rap rock forrrmatie uit de stad Lancaster in de Amerikaanse staat Pennsylvania.

Er wordt maar één coupletje gerapt op nieuwe single What I Get. De rest van de speeltijd gaat op aan rock (rawk) van het epische soort. Je ziet de handjes al in de lucht gaan als het refrein wordt ingezet door een mannenkoor van flinke omvang. Tegen het einde trekt de gitarist nog even van leer om er voor te zorgen dat het nummer niet te poppy wordt. Maar dan is het zaad al naar binnen toe. What I Get schreeuwt hit. Dat zal ook niet de eerste zijn. From Ashes to New is sinds 2013 al zo’n zes keer in de Hot 100 van vakblad Billboard gesignaleerd.

What I Get staat op From Ashes to New album 3, Panic dat je kunt pre-orderen door de link te volgen onder clip.