Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

MAITA – Someone’s Lost Their Goddamn Wallet

Maria Maita-Keppeler is de spil van MAITA, een band uit Portland Oregon die net zijn eerste album heeft uitgeworpen. Het label is Kill Rock Stars, dat enige faam geniet als lanceerbasis voor Elliot Smith, Sleater-Kinney en The Decemberists.

Aan titels als I’m Afraid Of Everything, Can’t Blame A Kid en niet op de laatste plaats Someone’s Lost Their Goddamn Wallet kan je zien dat teksten belangrijk zijn en dat nogal van persoonlijke aard. Uit het leven van Maita gegrepen zeg maar.

De band rockt bescheiden, doch indringend. Maita zingt makkelijk en heeft een prettige stem. De toegevoegde waarde aan Someone’s Lost Their Goddamn Wallet is de klaterende gitaarriff. Dit lied over vergankelijkheid staat samen met nog tien andere levenswijze nummers op MAITA‘s debuutalbum, Best Wishes.

Lucy Rose – Question It All

Van de vele singer-songwriters die Joni Mitchell als heilig beschouwen is Lucy Rose een van de meest getalenteerde. En productieve. De Britse Lucy Rose Parton is alweer toe aan haar vijfde album. Haar zevende als je een live en een remix album meetelt.

De albums zijn ook opvallend gevarieerd. Lucy speelt afwisselend piano, gitaar, solo, met kleine of iets grotere band. Question It All begint met een zingende bas en doet om die reden denken aan de platen die Joni Mitchell maakte met Jaco Pastorius. Het gaat hier echter om inspiratie en niet om imitatie. Question It All is een luxueuze ballad vol mooie details, door de schrijfster gezongen met een stem die zowel teder als trefzeker is.

Singer-songwriters hebben een voordeel ten opzichte van de meeste bands. Hoe ouder ze worden hoe beter ze klinken. Zeker als ze zoals Lucy Rose het experiment niet uit de weg gaan.

Remo Drive – Ode To Joy 2

Erik an Stephen Paulson van Remo Drive kennen hun klassiekers, Ode To Joy is de Engelse benaming voor het bekendste deel van Beethoven’s Negende, ‘Alle Menschen Werden Bruder’.

Behalve de titel Ode To Joy, die ze om verwarring te voorkomen hebben voorzien van een 2 hebben de song van Remo Drive en het opus van Ludwig weinig met elkaar gemeen. Beethoven’s Ode An Die Freude is een eerbetoon aan de mensheid, die van Remo Drive gaat over bovenmatig drank en drugsgebruik.

Zanger Erik Paulson baalt er van dat zijn vrienden bijna altijd in een roes verkeren, van het blowen, het zuipen of allebei. Dat was al zo toen hij nog studeerde en dat is nog steeds zo nu hij vaak op tournee is. Niet dat hij nu geheelonthouder is, maar zijn schuldgevoel groeit.

Een boeiend onderwerp voor een boeiende rocksong. Er is nog één overeenkomst met Beethoven’s 9e. Ode To Joy 2 heeft ook een geweldig intro, een grof scheurende gitaar. Tempo en instrumentatie zijn verder bescheiden zodat de tekst goed verstaanbaar is. Het zwierige refrein lijkt – o ironie- gemaakt om lekker mee te lallen.

Ode To Joy 2 staat op Star Worship, album nummer 3 van de band uit Minneapolis dat de 26ste van deze maand uitkomt.

Juan Juan – Life Is Short (wanna get stoned)

Vooralsnog is het een mysterie wie er schuil gaat (gaan?) achter de artiestennaam Juan Juan. We weten dat hij (zij?) uit Nederland komt (komen) en vorig jaar aan de Popronde heeft (hebben?) meegedaan.

Grote kans dus dat Juan Juan gewoon Jan heet, of bestaat uit twee Jannen, maar ook dat weten we niet zeker. Wat we wel weten is dat Juan Juan een prima single heeft afgeleverd met Life Is Short (wanna get stoned). De songtitel klinkt filosofisch, maar dat valt erg mee. Juan Juan wil (willen?) gewoon even de dag plukken.

Life is Short citeert uit het Lou Reed songbook. De zang is lui, het tempo landerig, de instrumentatie rudimentair. Tot het einde nadert en er wat meer leven in de brouwerij komt, een dronken koortje, een gitaarduelletje en een tuba, ja dat lees je goed. Het geheel maakt de indruk door één, hooguit twee personen met de losse pols te zijn ingespeeld. Laten we het -ook met oog op de subtitel- coffeeshop-rock noemen, een Nederlandse variant op de slackerrock.

Na het beluisteren van Life Is Short (wanna get stoned ) weten we iets meer van Juan Juan. Hij (zij?) is (zijn?) (een) levensgenieter(s).

Popwarmer: Boy Pablo – Hey Girl

Het is lang geleden dat we iets uit de stad Bergen hebben vernomen. Dat is Bergen Noorwegen niet Bergen Noord Holland. Rond de eeuwwisseling was er een korte periode dat Bergen de ene na de andere succesvolle indie act afleverde. Namen? Röyksopp, Kings Of Convenience, Erlend Øye en Sondre Lerche waren prominente vertegenwoordigers van de Bergen wave.

Bergen is ook de geboortestad van de black metal, maar daar zullen we het verder maar niet over hebben. Na een stille tijd is er nu weer een act uit Bergen wiens succes verder rijkt dan Scandinavië. De naam is Boy Pablo, een combo o.l.v. de Nicolás Muños en zijn broer Gabriel. Aan de namen zie je al dat de broers geen Noorse achtergrond hebben. Hun wieg stond in Chili. De boys scoren miljoenen streams, maar zijn ook live een attractie. Je hebt ze bijvoorbeeld vorig jaar kunnen zien op de Lowlands en/of begin maart nog in de Paradiso.

Het geluid dat Boy Pablo produceert is fris en melancholiek tegelijk. De meeste songs zijn opgehangen aan een lekker jengelende gitaar. Dat geldt ook voor het simpele maar doeltreffende Hey Girl. Boy Pablo heeft tot nu toe alleen nog maar een handvol singles en een enkele EP uitgebracht. Daar komt verandering in. Op 23 oktober verschijnt het debuutalbum van de Bergse band. De titel is Wachito Rico. Dat is Chileense straattaal voor lekker ding.

Hey Girl van boy pablo hoor je nieuw op Pinguin Pop en Pinguin Indie.

Machine Gun Kelly – Bloody Valentine

Machine Gun Kelly is een witte Amerikaans rapper, die zich steeds vaker op het rockpad begeeft. In nieuwe single Bloody Valentine rapt hij zelfs helemaal niet meer. Of zijn oude fans balen weten we niet, maar aan de miljoenen plays en views te zien hoeft hij zich geen zorgen te maken. Alles wijst er op dat zijn transformatie van rapper tot rocker in goede aarde valt.

De jongste hit van Machine Gun Kelly alias Richard Colson Baker uit Cleveland, Ohio is mainstream rock. Of beter ‘rawk’, want zo Amerikaans als pannenkoeken bij het ontbijt. De rijk geïllustreerde Kelly zingt over de liefde en wordt daarbij ter zijde gestaan door een charmant dameskoortje. Bloody Valentine is -ondanks de medewerking van Blink 182 drummer Travis Barker- ook niet zo ruig als de titel doet vermoeden. De gitaren zijn stevig, maar beschaafd en ook tekstueel blijft MGK binnen de perken van wat betamelijk is.

De song heeft ook niets uitstaande met My Bloody Valentine. Fans van die band worden zelfs ten zeerste aangeraden om met een wijde boog om Machine Gun Kelly heen te lopen.

Bright Eyes – One and None

Na drie nummers kunnen we vaststellen dat het nieuwe album van Bright Eyes een gevarieerd geheel gaat worden.

Persona Non Grata was een neutrale binnenkomer, een pianoballade met een folky inslag. Single twee, Forced Covalescence een midtempo track met elektrische gitaar en een strijkje. Single drie is weer anders.

One and None is een in galm en echo effecten gehulde ballad met hoofdrollen voor elektrische bas en orkest. Die bas wordt overigens bespeeld door Flea van de Peppers. De rode draad tussen de songs is de eigenzinnige -sommigen zullen zeggen eigenaardige- stem van Conor Oberst.

Bright Eyes was een van de eerste bands die hun albumrelease uitstelden vanwege de Corona-crisis. Album # tien zou nu in januari 2021 uitkomen. Als de band echter in dit tempo singles blijft uitbrengen hebben we de hele plaat al in september binnen. Ons hoor je niet klagen.

Concert; 27 augustus Paradiso, Amsterdam. (ovb)

Liz Lawrence – California Screaming

Liz Lawrence is een oude bekende in Pinguinland. De Britse gitarist-zangeres verbleef maandenlang in de Graadmeter met None Of My Friends, een song over de ontdekking ineens volwassen te zijn. Liz komt uit het Bombay Bicycle kamp. Daar zong ze op de achtergrond en deed ze wat gitaarwerk. De BBC kan op zoek naar vervanging, want het ziet er naar uit dat miss Liz het te druk gaat krijgen met haar eigen winkel.

Na een succesvol tweede album, komt ze nu met een ijzersterk begin van hoofdstuk 3 van haar solo-carrière. Nieuwe single, California Screaming is een mid-tempo rocker met een apart gitaargeluid en een meeslepende solo. Die speelt Liz zelf.

Liz componeerde haar nieuwe single tijdens een verblijf in L.A. Daar at ze een keer in een restaurant met op alle vier muren een TV die op Fox News stond. Het station meldde de ene dreiging na de andere ramp, ‘killer bees’, doden door vaping, schietincidenten. Het gewone dagelijkse menu dus van een Amerikaanse 24/7 nieuwszender. Liz heeft 10 dagen lopen hyperventileren van de angstaanjagende berichten. En dat was nog voor de corona crises en de moord op George Lloyd . Kan je nagaan hoe ze zich nu voelt. Maar, zoals een kunstenaar betaamt luchtte Liz haar hart in een song.

De titel, California Screaming is natuurlijk een woordspeling op de evergreen van The Mamas & The Papa’s.

Beans – Stride

We hebben er weer één! Een Australische gitaarband. Net als King Gizzard, Rolling Blackout Coastal Fever en Tangerine zijn ook de songs van de band Beans v/h Baked Beans uit Geelong luxe alibi’s om lekker tekeer te kunnen gaan op de gitaar.

Dat doet de band met smaak en vol overtuiging op Stride, waarvan we helaas alleen nog maar de radio-edit kunnen draaien. Het nummer staat wel in de volle zes minuten durende glorie op Youtube. Beans rockt nogal retro en ook op een Southern manier met een mooie organische sound en ambachtelijke insteek.

Stride is de eerste single van het tweede album van de vijf koppige band. De plaat gaat All Together Now heten en op 26 juni uitkomen.