Author: Flip van der Enden

Faces On TV – Keep Me Close

Jasper Maekelberg is een drijvende kracht achter de eigentijdse Vlaamse indie-scene. Zijn smaak, inzicht en technisch vermogen bezorgden acts als Balthazar, Bazart en J.Bernard faam en een bescheiden fortuin.

Op eigen benen boert Jasper ook allesbehalve slecht. Onder zijn alias, Faces On TV heeft hij op Spotify al met meerdere songs meer dan een miljoen plays weten te scoren. Huzarenstukjes zeker als je weet dan hij met zijn muziek niet op de algemene luisteraar mikt.

Keep Me Close is helemaal nieuw en reeds aan zijn opmars begonnen. De nieuwste single van Faces On TV heeft een zachte tred en een sluipende melodie. Extra attracties zijn een Strawberry Fields keyboard en een verleidelijk dameskoor. Een EP volgt begin oktober.

The Violent – Smile Like a Hostage

Met een bandnaam als The Violent is het niet onredelijk om te denken dat je een partij heerlijke teringherrie te wachten staat. Ook een titel als Smile Like A Hostage geeft de burger hoop.

Het trio maakt de verwachtingen waar. Maar ook weer niet helemaal. Voor een song met een metalglans is Smile Like A Hostage opvallend subtiel. Als het nummer begint denk je dat mag van mij wel wat harder, en voor je bent uitgedacht gaat de beuk er in. Dit patroon wordt een aantal keer herhaald. Als de track na 3 en halve minuut is afgelopen ben je fan.

The Violent is met mysterie omgeven. De bandleden houden hun identiteit angstvallig geheim. De schaarse foto’s zijn schimmig en in de clip komt de hele band zelfs helemaal niet voor! Daar steekt of een slim marketingplan achter of we hebben hier te maken met een anonieme supergroep. De kwaliteit van song, uitvoering en productie suggereren het laatste. Dat is dus het huiswerk van deze week. Zoek uit, wie schuilen er achter The Violent?

girl in red – rue 

We nemen deze week afscheid van Mari Ulven a.k.a. girl in red. Niet omdat we haar zat zijn, maar omdat ze zo beroemd gaat worden dat ze onze hulp niet meer nodig heeft. Om als indie-act door te breken naar de mainstream kom je er niet onder uit om water bij de wijn te voegen. Die ontwikkeling zie je al een tijdje bij Mari. Haar eerste opnamen waren best krakkemikkig. Je hoorde goed dat ze thuis had zitten pielen met niet veel meer dan een laptop, een beetje goede wil en een heleboel talent. Haar primaire doelgroep was meiden die zoals zij op meiden vallen. Al snel breidde haar publiek zich uit en steeg het aantal plays op Spotify tot ruim zes en half miljoen luisteraars per maand. Dat zijn hitartiest aantallen.

rue is haar best geproduceerde single en meest poppy song tot nu toe. Net als voor haar Coldplay, Muse en Tame Impala is een doorbraak naar de mainstream niet meer te vermijden. Daar lijkt ze ook op aan te sturen. In reu (berouw) is de gender van de aangesproken persoon onduidelijk. Fans weten wel beter, maar nieuwkomers zouden kunnen denken dat de ‘you’ een jongen is. Duidelijke LGBT nummers komen in landen als de V.S. en Engeland niet op de radio. En airplay is nou eenmaal een voorwaarde voor hitsucces. girl on red lijkt die drempel dus bewust te hebben weggenomen. Wat ze  natuurlijk helemaal zelf moet weten. Dat ze met rue naar de commercie lonkt neemt overigens niet weg dat het een uitstekend nummer is. Een happy-sad liefdesliedje in een gothic jasje. 

Als reu echt zo’n grote hit wordt als verwacht en gehoopt zal Mari binnenkort te horen zijn op 3FM, Radio 38 en noem maar op en dan zit onze taak erop. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Robin Kester – Sweat & Fright

Robin Kester is gezegend met een stem waarmee ze het saaiste liedje nog mooi en overtuigend kan laten klinken. Niet alleen weet ze immer te boeien met haar fraaie rookkleurige timbre ook haar controle imponeert.

Veel mensen verwarren hard zingen met goed zingen. Wat Robin zo bijzonder maakt is haar subtiele zangstijl. Zo kan ze een song door een lichte trilling een Oosterse teint geven zoals ze doet in Sweat & Fight. Haar nieuwe single mag er sowieso zijn. Sweat & Fight klinkt als een Air cover van een Portishead song, maar dan met die onmiskenbare stem van de Utrechtse nachtegaal.

Robin deelt de eer van het welslagen van haar nieuwe single met producer Marien Dorleijn van de band Moss. Hij weet precies de juiste ambiance te creëren waarin ze kan schitteren. Robin’s debuutalbum, This Is Not A Democracy is nu uit.

We Are They – Bring It On

Bring It On is de eerste single van We Are They, een Amerikaanse protestband, waarvan de leden graag anoniem willen blijven. Het gaat om de boodschap en niet om de poppetjes.

Die wens om niet met naam en toenaam in de publiciteit te komen suggereert dat de muzikanten wel eens bekend zouden kunnen zijn. Dat We Are They, zeg maar een soort van supergroep is. Wat ook kan is dat het een slim marketingplan is bedoeld om de nieuwsgierigheid op te wekken. Of ze zijn bang voor bedreigingen, ook dat is niet uit te sluiten. Kortom we weten het niet.

Muzikaal is de actie nu al geslaagd. Bring It On is een no nonsense rocksong met met sterke meidenzang en ruime porties loeiende gitaren. De kans dat We Are They Trump aan het wankelen zal krijgen is natuurlijk niet zo groot. Maar alle beetjes helpen.

Al-Quasar – Selma

Dankzij Altin Gün weten we dat er in Turkije in de jaren zeventig een levendige psychedelische rockscene bestond. Al-Quasar wijst ons op het feit dat de invloed van Jimi Hendrix, Cream, The Grateful Dead e.a. tot diep in het Arabische schiereiland reikte. Anders dan Altin Gün speelt Al-Quasar eigen nummers.

De kern van de band bestaat uit de Frans-Amerikaanse producer Thomas Attar Bellier en de Marokkaanse zanger Jaouad El Garouge.

Het idee was om Arabische garage-rock te maken, een westerse ritmesectie aangevuld met percussie-instrumenten uit het midden oosten, vintage gitaren naast traditionele Arabische snaarinstrumenten. Wat begon als vrolijk experiment nam al snel serieuze vormen aan en nu is Al-Quasar een functionele band met optredens in het Westen en Midden-Oosten. In de live-band zitten leden van o.a. Tinaruwen en Africa Express.

En er is een debuut mini-album. Arabian Fuzz is de naam die de band aan hun aan hun muzikale beestje heeft gegeven. Songs als single Selma zitten dicht tegen de surfrock aan. Dat is geen toeval zegt Bellier in een interview. Miserlou, de grote hit van Dick Dale is gebaseerd op een Egyptisch volksliedje. Het moge duidelijk zijn dat Al-Quasar een ideale festivalband is.

45ACIDBABIES – 3 (Walk With Me)

Het Utrechtse 45ACIDBABIES is het muzikale equivalent van een stuiterbal. Of een toverbal. Hun songs zijn extreem, exotisch en experimenteel, maar altijd toegankelijk en zonder uitzondering dansbaar. En gevarieerd.

Op nieuwe single 3(Walk With Me) treffen we de band in een relatief rustige bui. Dat wil niet zeggen dat men zich aan de regels heeft gehouden. Aanstichter Sophia De Geus lijkt haar zangpartij per telefoon te hebben ingezongen, de gitaren zijn excentrisch en de ritmesectie bonkt als een skippybal.

Toch klinkt 45ACIDBABIES op 3(Walk With Me) poppier dan ooit. Een dikke (internationale) hit mag dan ook niet worden uitgesloten.

Mourn – The Feeling Is Disgusting

 Mourn komt uit Catalonië. Daar zullen ze vast beroemd zijn, maar elders leeft de naam Mourn alleen bij mensen die hun bands graag obscuur en onbevangen hebben. Nou die hebben pech. Na zes jaar rocken in de marge zit Mourn namelijk duidelijk in de lift. 

De Mourn meiden begonnen in 2014. Aanvankelijk moesten ze het vooral hebben van inzet en enthousiasme. Maar al doende hebben ze nu het punt bereikt waarop  ze kunnen wat ze willen. De kneuterigheid- hoe charmant ook- is vervangen door professioneel vuur. Dat er ook op het gebied van het schrijven van songs stappen zijn gezet, bewijst de band met The Feeling Is Disgusting. De nieuwe Mourn single is puntig en onstuimig en zal bij gebrek aan live-podia in menig huiskamer voor opwinding zorgen. Daarbij mogen we het spontaan ontstaan van een één of twee persoons mosh-pit niet  uitsluiten.

Nieuw album, Self Worth 30 oktober.

 

 

The Smashing Pumpkins – Cyr

De opstelling van The Smashing Pumpkins is zo vaak veranderd dat we de tel een beetje zijn kwijt geraakt. Op nieuwe single Cyr is weer drie kwart van het oorspronkelijke kwartet te horen. Billy Corgan dus, drummer Jimmy Chamberlin en gitarist James Iha. Ook gitarist Jeff Schroeder die in 2007 James Iha verving mag weer meedoen. D’Arcy Wretzky schittert nog altijd door afwezigheid.

Waarschijnlijk komt het nooit meer goed tussen haar en Billy. Wie er bas speelt is dus onduidelijk. Die zou best eens uit een doosje kunnen komen. Net als de andere instrumenten. Welke groep muzikanten Corgan ook om zich heen had verzameld, doel was altijd om te klinken als de Pumpkins tijdens hun hoogtij dagen. De jaren negentig dus.

Met zijn dikke synhts en mechanische beat doet Cyr veel meer eighties aan. Als er al gitaar wordt gespeeld is dat is dat heel zacht in de mix. Ook nieuw voor The Smashing Pumpkins is een prominent aanwezig dameskoor. Zij drukken een poppy stempel op de eerste SP release sinds het wat verguisde ‘comeback’ album, Shiny And Oh So Bright Vol. 1. uit 2018. Eigenlijk is het enige herkenbare aan Cyr de stem van Billy Corgan.

Toch is Cyr zeker de moeite waard. Het is lang geleden dat de Pumpkins zo urgent hebben geklonken. Billy zingt alsof zijn broek in de brand staat! En eigenlijk is verandering van stijl alleen maar toe te juichen. Als Corgan iets heeft duidelijk gemaakt deze eeuw dan is het dat al zijn pogingen om zijn band weer te laten klinken alsof het 1995 is jammerlijk zijn mislukt. Dus luister, slik, klik op repeat en laat je verassen.

Loma – Half Silences

Loma begon zijn/haar bestaan drie jaar geleden als een studio-experiment van zangeres en platenbaas Emily Cross, opnametechnicus Dan Duszynski en voormalig Shearwater frontman Johan Meiburg. De vrucht van hun samenwerking was een album waarvan het slotnummer, Black Willows een bonafide hit werd. Ook bij ons.

Het succes kwam volledig onverwachts. Het oorspronkelijke plan was dat iedereen na de opname weer zijn/haar weegs zou gaan. Maar ja met zo’n hit in de pocket zouden ze wel gek zijn om er geen vervolg aan te breien. Dus stak het Texaanse trio de creatieve koppen onlangs weer bij elkaar en namen ze een tweede album op. Of eigenlijk een derde, want in 2018 verscheen er nog een vage plaat onder de naam Loma met twee stukken van dik dertig minuten. De titel, The Rind In Your Mind – A Guided Meditation spreekt boekdelen.

De nieuwe Loma heet Don’t Shy Away en komt medio oktober uit. Single Half Silences is een intrigerend voorproefje in de lijn Black Willows, melodieus, mysterieus en hypnotiserend.