Author: Flip van der Enden

Hockey Dad – In This State

Hockey Dad scoorde eerder dit jaar een Pinguin hit met Itch, een geslaagde variant op het thema Creep. In This State is heel andere koek. Het tempo ligt 3x zo hoog, de stemming is opgetogen en de stijl punky.

Billy Flemming en Zach Stephenson waren al surf en skate vrienden voordat ze de gitaren omgespten. In 2013 begonnen ze serieus met muziek maken. Drie jaar later verscheen het eerste van de binnenkort drie Hocky Dad albums. Terwijl het duo thuis in Australië goed boerde met hun rudimentaire surfpunk en garagerock wisten ze de rest van wereld ondanks een aantal toertjes – ook in ons land – maar matig te interesseren. Met Itch als bescheiden indie-hitje in de oude wereld en In This State als opwindende opvolger lijkt het tij voor de surfrockers alsnog te keren.

The Front Bottoms – Everyone Blooms

Daar zijn ze weer, de rockers uit New Jersey met hun ingenieuze songs en vette Amerikaanse accent. Brian Sella en Matthew Uychich pakken flink uit op Everyone Blooms.

Hard/zacht passages wisselen elkaar af in rap tempo af, de koortjes zijn van Beach Boys niveau en er is bepaald niet bezuinigd op de gitaren. Everyone Blooms richt zich tot  iedereen die het moeilijk heeft in deze onzekere tijden. ‘So Wherever You Are, Don’t Worry You Gonna Be Fine ‘.  In de prachtige animatie clip zegt The Front Bottoms het nog eens met  bloemen.  

Bij The Front Bottoms ligt het accent vaak op de tekst. Daardoor bleef hun succes tot dusver grotendeels beperkt tot de Engelssprekende wereld. Op vorige single Camouflage was de verhouding tekst en muziek al wat meer in balans. Every Blooms is op elk niveau een super toffe rocksong.

Declan McKenna – The Key to Life on Earth

Altijd goed die Declan McKenna. En altijd net even anders dan wat hij er voor heeft gedaan. The Key to Life on Earth komt van Zero, het tweede album van de Britse singer-songrocker.

Declan nam het nummer op vorig jaar tijdens een verblijf in Nashville. Country kan je The Key to Life on Earth niet noemen, tenminste niet in stijl. Het thema – love gone wrong- is wel herkenbaar voor de fans van Hank Williams. Vaak stipt Declan in zijn songs een politieke misstand aan. The Key to Life on Earth gaat over relaties en de verschrikkelijke dingen die mensen elkaar soms aandoen.

De nieuwe single is een gedreven nummer met een net niet chaotisch slot. Geen happy end dus. De grauwe clip refereert aan de geweldige Netflix serie The End Of The F**ing World. De van o.a. die show bekende acteur Alex Lawther speelt Declan’s dubbelganger. Het Zero album had nu ongeveer uit moeten komen. De release is om de bekende reden uitgesteld tot 1 augustus.

Happyness – Ouch (yup)

Powerpop band Happyness ging zo’n zeven jaar geleden van start in Londen. Van het oorspronkelijke kwartet zijn nog maar twee leden over. In de studio doen John EE Allen en Ash Kenazi zo goed als alles zelf. Live spelen ze met extra muzikanten.

Na een succesvol debuut had ook Happyness last van het bekende ‘second album syndroom’. De tweede plaat was niet slecht, maar was minder sprankelend dan de eersteling. Zo te horen is het elan weer helemaal terug. Tenminste die indruk geeft het Lennonesque Ouch (yup) met zijn lyrische gitaarsolo’s en kleverige refrein. 

Het nieuwe album van Happyness heet Floatr en komt een dezer dagen uit.

Local H – Western Winter

Er wordt ouderwets gerockt door Local H op Western Winter. Met ouderwets bedoelen we de jaren negentig toen de gitaren je nog uit alle hoeken om de oren vlogen.

De band uit Wisconsin heeft die gouden tijd aan den lijve meegemaakt. Tenminste een vroege incarnatie. De huidige opstelling is vanaf begin deze eeuw actief en bracht begin april hun negende studio-langspeler uit.

Local H maakt geen geheim van hun fixatie op de 90’s. Ze hebben zelfs een song met de titel Eddie Vedder. Een alternatieve titel voor Western Winter zou Dave Grohl kunnen zijn. Het nummer had niet misstaan op een van de oudere albums van Foo Fighters. En was er dan nog positief uitgesprongen ook!

Wie nu meteen naar het album racet, Western Winter is misschien iets poppier dan de rest van de tracks. Vooral de zang is wat ruwer dan de mooi in harmonie gezongen lead van Western Winter. Maar ben je van de grunge? Ga dan zeker even luisteren en herbeleef de gouden eeuw van gruizige gitaarrock.

Ela Minus – they told it was hard, but they were wrong

Wie is Ella Minus en waarom scoort zij IJsbreker met een nummer dat op het eerste gehoor niet zo bij Pinguin past? Om met deel twee van de vraag te beginnen. they told it was hard, but they were wrong is gewoon een retegoed nummer. Een van de beste van de laatste tijd. En het is niet altijd gitaarmuziek wat het menu schaft. Regelmatig pikken we een nummer uit de stapel met synths en een beat uit een doosje. Denk aan Moderat, Metronomy en natuurlijk de late Radiohead.

Je kunt dansen op they told it was hard, but they were wrong, maar het is niet per sé een danstrack. House voor thuis noemen we het soort muziek dat Ela Minus maakt wel. De sfeer is ingetogen om niet te zeggen melancholiek. Er wordt duidelijk naar een climax toegewerkt. Maar niet een waarvan je op tafel springt of wild met je armen gaat zwaaien. Het mooist van they told it was hard, but they were wrong naast de zwoele zang van de componiste zijn de golvende synthesizers die uit alle hoeken van je speakers komen.

Ela Minus is de artiestennaam van Gabriela Jimeno. Ze is geboren en getogen in Bogota, de hoofdstad van Colombia, maar alweer enige tijd residerend in de V.S.  Ze heeft elektronische muziek gestudeerd aan het befaamde Berklee College Of Music in Boston.

Gabriela komt oorspronkelijk uit de punk. Het was Radiohead die haar op het elektronica spoor zette. Sinds 2015 is ze actief als Ela Minus. De oogst tot dusver is een stapeltje singles en EP’s. De laatste tijd zit er schot in haar carrière. they told it was hard, but they were wrong is haar debuut voor Domino Records. Het Britse label voert een streng artiestenbeleid. Ela’s nieuwe collega’s zijn o.a. Arctic Monkeys, Protomartyr en Real Estate. Kortom reden genoeg dachten wij om they told it was hard, but they were wrong van Ela Minus te bombarderen tot IJsbreker.

Moses – Waiter

Uit de eerste zin van de Spotify bio van de band Moses, ‘Having Nothing In Common With The Saviour Prophet. Except Great Live performance’ kan je twee dingen opmaken. 1) de band heeft humor en 2) ze moeten wel uit Engeland komen. Dit soort branie is typisch Brits. Amerikanen zijn doorgaans te vroom om te durven spotten met een figuur uit de bijbel.

Google laat zien dat Moses een populaire naam is onder artiesten. Zo is er een band uit Nederland die luistert naar de naam Moses, een duo uit Canada en tig acts die of van voren of van achter Moses heten.

‘Onze’ Moses komt uit Londen en telt vier leden van begin twintig. De band is een jaar of vier actief. In die tijd hebben ze zo’n vijftien songs uitgegeven, energieke en catchy gitaarnummers die dankzij de karakteristieke (hoge) stem van zanger Victor “Moses‘ Moise direct herkenbaar zijn. De laatste zes staan -uiteraard – inclusief Waiter op het vers verschenen debuutalbum van de band, ‘Almost Everything Is Bullshit’. 

Meestal zet Moses er goed de vaart in. Waiter is hun eerste ballad. Een muzikantenwijsheid zegt dat ballads moeilijker zijn dan up tempo songs. Als dat zo is dan slaag Moses met vlag en wimpel voor de test. Waiter bouwt gestaag op naar een grandioze finale die je afhankelijk van je stemming naar een zakdoek of aansteker doet grijpen.

 

Finn Ronsdorf – Blue

Het is vaak maar een detail dat een nummer van oké tot OKAY! maakt. In geval van Finn Ronsdorf‘s Blue is dat een haastig opgetrommeld koor. Blue is een bezielde ballad. Veel meer dan Rondorf’s zang, gitaar en voornoemd koor heeft het nummer niet om het lijf.

In de verte doet Blue wel aan de Hozier denken. Toen die nog geen budget had om breed uit te pakken. Finn komt uit een klein dorpje in het Zwarte Woud, Zuid Duitsland dus. Daar was hij zeg maar ‘the only gay in the village’. Zodra de mogelijkheid zich voordeed vluchtte hij naar Berlijn. Helaas bood de hedendaagse hoofdstad van het hedonisme niet het verlangde geluk.

De 20 jarige singer-songwriter ontdekte al snel dat het hebben van veel vluchtige vrienden geen remedie is tegen eenzaamheid. Gelukkig heeft hij zijn muziek, als vlucht en uitlaatklep.

Opera Alaska – Fall

Opera Alaska is geen naam die bovenaan eindigt bij de zoekresultaten van Google. Zoals altijd biedt de toevoeging van het woord ‘band’ uitkomst. Wat blijkt?

Opera Alaska is een nieuwe band, een duo eigenlijk bestaande uit Moss man Marien Dorleijn en ‘jazz’ gitarist Marzio Scholten. Als je ze opzoekt op Spotify is het zaak dat je de volledige naam invoert. Er blijken namelijk wel meer hondjes te zijn die de naam van het meest noordelijk gelegen staat van de V.S. lekker vinden klinken.

De eerste single van Opera Alaska hebben we gemist, maar dat zal ons met Fall niet gebeuren. ‘Playful indie, danceble grooves, dreamy melodies and above all killer songs’ staat er in de Facebook bio. Het enige wat we daaraan toe te voegen hebben is, en lekker veel gitaar!

Het is duidelijk dat Marien en Marzio veel plezier hebben gehad tijdens het opnemen. Het zal dan waarschijnlijk ook niet bij twee nummers blijven.

The Lathums – Fight On

The Lathums komen uit Wigan, een stadje dat is gesitueerd tussen Liverpool en Manchester, twee van de belangrijkste talentpools van Engeland. Het hoge spelniveau, de eigen sound en de kwaliteit van hun songs verhullen het feit dat de vier bandleden nog maar net de twintig zijn gepasseerd.

Fight On is het titelnummer van EP 2, die een maandje geleden is verschenen. Het nummer doet zijn titel alle eer aan. Fight On klinkt als een strijdlied. De tekst refereert ook aan een gewapend conflict, maar de boodschap is er een van vrede, ‘So Walk With Me Down On Memory Lane, Or Be Forced To Repeat Our History’, zingt zanger Alex Moore met zijn onverbloemde Noord Engelse tongval.

The Lathums is spekkie voor de bekkies van fans van eveneens geëngageerde gitaaracts als Sam Fender en Declan McKenna. En van The Smiths. Het is niet moeilijk om te horen dat Johnny Marr de held is van gitarist Scott Concepcion. Door de altijd wat chauvinistische Britse pers wordt The Lathums binnengehaald als de beste band sinds Arctic Monkeys. Dat staat  nog te bezien. Maar dat er hier iets moois aan het ontstaan is, is een ding dat zeker is.