Author: Flip van der Enden

Porridge Radio – Circling

Na een paar ‘makkelijke’ IJsbrekers gaan we deze week voor song van een band die vast niet iedereen kan bekoren, maar zo eigen en bijzonder is dat we ze graag een kontje willen geven. De band heet Porridge Radio en komt uit Engeland, uit Brighton om precies te zijn.  

Ze zijn met zijn vieren, drie meiden en een drummer van het mannelijke geslacht, maar er is een duidelijke aanvoerder, Dana Margolin. Zij zingt, speelt gitaar en schrijft alle nummers. In 2016 bracht Porridge Radio een eerste album uit. ‘Rice, Pasta and Other Fillers’ -opgenomen in de schuur van de drummer- was niet echt een succes, maar zette de band wel op de kaart. De daaropvolgende tour vestigde de naam van Porridge Radio als avontuurlijke live-act en band met grote potentie.

De verwachtingen waren dan ook hoog hooggespannen voor album twee. Dana kan opgelucht adem halen, want de reacties zijn unaniem lovend. Het is nog wat vroeg om nu al over jaarlijstjes te beginnen, maar Every Bad is zeker een kandidaat.

Het is niet makkelijk om de muziek van Dana en co te beschrijven. Wat ons er natuurlijk niet van weerhoudt om toch een poging te wagen. Porridge Radio klinkt als….een kruising tussen Big Thief en The Cure. Niet helemaal natuurlijk, maar in die hoek moet je het zoeken.

Op het album staan vrijwel geen zwakke plekken, de meeste songs zijn IJsbreker waardig, we hebben Circling gekozen omdat het de nieuwste single is. Zoals gezegd Porridge Radio maakt geen makkelijke muziek en we zullen ook zeker commentaar krijgen. Aan de andere kant, we zijn geen Sky Radio en allemansvriendjes zijn er al genoeg.

Holy Wave – I’m Not Living In The Past Anymore

Ondanks het feit dat Holy Wave toch al weer zo gauw een jaar of tien meedraait is de band tot nu toe aan onze aandacht ontsnapt. En niet alleen aan de onze, want van echte successen is nog geen sprake.

Misschien dat de multi-instrumentale Texanen het daarom nu over een andere boeg gooien. De band wilde nog wel eens zweverig zijn, meer sound dan songs. Onder gunstige chemische omstandigheden kan dat goed uitpakken, maar aan de meer nuchter ingestelde luisteraar ging het grotendeels voorbij. De nieuwe single van Holy Wave met de toepasselijke titel I’m Not Living In The Past Anymore heeft een kop en een staart, een lekkere drive en een memorabele melodie. Psychedelisch is nog steeds de beste beschrijving van hun stijl, maar men blijft dit keer met beide benen op de grond. Album Interloper staat voor 5 mei.

Protomartyr – Processed By The Boys

Misantropen worden ze genoemd, de leden van de uit Detroit afkomstige post-punkband Protomartyr. De heren geven inderdaad weinig blijk van een positief mensbeeld, maar wie geeft ze momenteel ongelijk?

Processed By The Boys is nieuw wat betekent dat er een vijfde album in aantocht is van Joe Casey en zijn doemrockband. Processed By The Boys is opgehangen aan een zware rif die vrijwel constant wordt herhaald. Het ritme is bonkig en de zangpartij monotoon, maar gedreven. Mede door Casey’s donkere stem doet het nummer wel aan oude Birthday Party denken.  Aan Nick Cave voordat hij ging croonen. Uniek en apart is de sax die halverwege opduikt. Om de bijbehorende clip te begrijpen is een cursus Braziliaanse populaire cultuur een vereiste.

En waarover zingen zij? Over het einde der tijden. Hoe of wat houden ze in het midden, misschien wel ‘a foreign decease washed up un our shores’. Profetisch? Niet echt. Veel vertrouwen in de toekomst heeft Protomartyr nooit gehad. Deo Volente verschijnt ‘Ultimate Succes Today’ op 27 mei.

Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs – Rubbernecker

Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs maakt metal voor mensen die eigenlijk niet van metal houden, maar niet vies zijn van een bak herrie op zijn tijd. In zijn logheid en met zijn loodzware riff doet Rubbernecker wel aan de oude Black Sabbath denken. Een band die het eveneens meer van sfeer dan van pyrotechniek moest hebben. Wat overigens niet wil zeggen dat Pigs x7 een probleem heeft met de instrumentbeheersing.

Ondanks de zeven Pigs in de bandnaam zijn er maar vijf muzikanten. De band komt uit Newcastle, de stad waarvan de inwoners Geordies worden genoemd. Newcastle heeft een lange popgeschiedenis die begint bij The Animals. Andere beroemde Geordies zijn o.a. Brian Johnson van AC/DC, Sting en de band Venom, de grondleggers van de black metal.

Rubbernecker is een voorproefje van het derde album van Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, Viscerals waarvan de releasedatum 3 april is.

Tiña – Dip

Speedy Wunderground, het label dat ons eerder Black Country, New Road bracht heeft een nieuwe signing. Tiña komt uit Zuid Londen. Zo arty als Sunglasses van Black Country, New Road is, zo poppy is Dip.

De hoge kopstem van frontman Joshua Loftin maakt dat Dip doet denken aan de band Whitney. Maar dan met humor en een refrein dat alleen maar uit de keel van cockneys kan komen. Dip is de tweede single van Tiña en lijkt in niks op de overigens prima voorganger, het rootsy rockende I Feel Fine.

Net als alle andere singles die op Speedy Underground uitkomen is Dip in één dag opgenomen en geproduceerd door labelbaas Dan Carey, die eerder heeft gewerkt met o.a. Bloc Party, Franz Ferdinand en Fontaines DC.

Is Tropical – Calling Out

Is Tropical had de pech dat hun video’s zoveel ophef veroorzaakten dat niemand het meer had over de muziek. De clip voor debuutsingle The Greeks  -een bloederig verhaal over gamende kids- viel nog in de prijzen. Die van Not Dancing Anymore – virtual reality seks- was na een paar uur al van Youtube verdwenen en nu alleen in de krochten van het internet te vinden. Dat geldt ook voor de video Lover’s Cave, eveneens vanwege de expliciet erotisch getinte inhoud.

De bijbehorende songs zijn overigens stuk voor stuk aanraders voor fans van bands als Metronomy en Glass Animals. De enige keer dat Is Tropical de pers haalde zonder controverse was in 2013 toen ze als eerste westerse band door Mongolië toerden.

Na vier jaar stilte is er eindelijk weer nieuw geluid van het kwartet uit Londen. De lange pauze zal te maken hebben met het feit dat hun manager er met 7000 pond vandoor is gegaan. De band bedankt hem op hun site. Ze zijn er sterker door geworden. Calling Out is een geslaagde comeback-single, dansbare indie met een glansrol voor de Roland synthesizer die zowel de riff als de solo speelt. De clip is een simpele animatie. Calling Out komt van Cola Spirit, het nieuwe Is Tropical album dat later dit jaar volgt.

Steven Wilson – Personal Shopper

Steven Wilson was de mainman van Porcupine Tree. Met die band liet Wilson al horen niet echt in hokjes te denken. Onder eigen naam hanteert hij een nog breder palet aan smaken en stijlen. Maar welk pad Wilson ook verkent, ouderwetse instrumentbeheersing staat altijd voorop. Dat maakte hem een gewilde sparringpartner van acts als King Crimson, Jethro Tull en Tears For Fears.

Al zijn projecten meegerekend bevat de Steven Wilson collectie nu meer dan 30 albums. Aangezien zijn meest recente solo-album alweer zo’n jaar of drie oud is, is het weer tijd voor nieuw werk. Het -als we goed geteld hebben- tiende studioalbum van de inmiddels 52 jarige multi-instrumentalist heet Steven Wilson x The Future Bites en staat voor half juli..

Om alvast in de stemming te komen heeft Wilson Personal Shopper vrij gegeven. Als de single de album-lading enigszins dekt, wordt Wilson’s nieuwe langspeler een rockopera of op zijn minst een conceptalbum.

Het dik negen minuten durende Personal Shopper wordt voortgestuwd door elektronica, maar vrees niet fans de EDM wordt ver buiten de deur gehouden. De tekst is een aanklacht tegen de consumptiemaatschappij. Als Personal Shopper ergens aan doet denken dan is het aan The Wall van Pink Floyd of War Of The Worlds van Jeff Wayne. Redelijk retro dus. Of tijdloos, dat kan je ook zeggen. 

Palaye Royale – Lonely 

 Lonely, de nieuwe single van Palaye Royale is een nummer om stil van te worden. En om stil bij te staan. We kennen Palaye Royale als een extroverte band, drie broers uit Canada die hun rock serveren met een flinke dosis glam en poeha. De artiestennamen die de broers – hun achternaam is oorspronkelijk Kropp- zich aanmaten spreken ook boekdelen. Ze gaan nu door het leven als Remington Leith, Sebastian Danzig en Emerson Barrett. Ook hebben ze hun geboortestad Toronto de rug toegekeerd en zich gevestigd in Las Vegas. Alles schreeuwt dus showbizz. En dan komen ze op de proppen met een song als Lonely.

Lonely gaat over verwaarlozing en misbruik, mentaal en fysiek van kinderen. Zanger-schrijver Remington Leith schrijft uit eigen ervaring. In een toelichting op Lonely vertelt hij dat hij momenten heeft gekend waarop hij het echt niet meer zag zitten. Toch is hij er bovenop gekomen.Mogelijk is zijn muzikale talent zijn redding geweest.  Zijn boodschap is simpel, “if I can make it out on the other side, so can you”. 

Lonely is dus een riem onder het hart van iedereen die in een vergelijkbare situatie verkeert of heeft verkeerd. De door Leith zelf geregisseerde video van Lonely vertelt het verhaal in beelden en zal niemand onberoerd laten. Lees de comments maar.

De nieuwe kennis over de verschrikkelijke jeugd van de broers werpt ook ander licht op recente songs als Fucking With My Head, Hang On To Yourself  en Don’t Feel Quite Right. Ze staan net als Lonely op het nieuwe derde album van Palaye Royale, The Bastards (29/5).

Porridge Radio – Circling

Porridge Radio is een naam die je nog vaak gaat horen de komende jaren. Dat is de schuld van Dana Margolin, een frontvrouw die meteen de aandacht grijpt en niet meer loslaat. Porridge Radio is Brits, typsch Brits ook wel al was het maar door het accent van Dana.

De band maakt geen makkelijke muziek, de songs volgen een eigen logica, de gitaren zijn er niet om te behagen, de beats niet om op te dansen. Alles staat in dienst van Dana’s bevlogen en bij tijd en wijle ook bezeten zang.

Circling is een van de minder gespannen tracks van Every Bad, het nieuwe, tweede album van Porridge Radio. Maar tegen het einde wordt Dana toch weer onrustig.

Porridge Radio is een oorspronkelijke band, hun muziek roept best associaties op – met Siouxie bijvoorbeeld, Bowie of Courtney Barnett- maar is toch vooral een weerslag van een bijzonder mens.  Iemand die iets te zeggen heeft en ook nog eens weet hoe.

Concert: 6 mei Paradiso, Amsterdam.

Habibi – Angel Eyes

Weinig songs hebben zo veel stof doen opwaaien als Come My Habibi van het New Yorkse vrouwenkwartet Habibi. Inmiddels hebben veel initiële tegenstanders hun verzet opgegeven. Een aantal heeft zelfs schoorvoetend bekend het toch wel een goed nummer te vinden.

Tijd dus voor een opvolger. Angel Eyes is veel minder controversieel, want een stuk conventioneler dan Come My Habibi. Domineerden in dat nummer de Arabische invloeden in Angel Eyes zoeken de dames het dichter bij huis. Bij de girlgroup traditie van begin jaren zestig toen meidengroepen als The Shangri-las, The Ronettes en The Crystals het Amerikaanse popbeeld bepaalden. Angel Eyes heeft die typische New Yorkse cool die ook zo typerend was voor bands als The Velvet Underground, The Ramones en Blondie.

Angel Eyes moet het meer van sfeer hebben dan van tekst of melodie, maar eenmaal ingedaald zal het nummer regelmatig onaangekondigd in je hoofd opborrelen. Angel Eyes staat samen met Come My Habibi op Anywhere But Here, het tweede album van Rahill, Lenaya, Erin, Karen en Leah.