Donna Blue – Paradis

De scheidslijn tussen plagiaat en pastiche is flinterdun, maar Donna Blue blijft aan de goede kant met Paradis, hun onverbloemde ode aan Serge Gainsbourg en Jane Birkin.

Danique van Kesteren praat-zucht-zingt-verleidt in het Frans op een door partner in crime passionel Bart van Dalen opgemaakt zacht funky bed van bas, gitaar en orgel. Je kunt dansen op Paradis, maar alleen heel close.

Paradis staat op een nieuwe EP van Donna Blue, Inbetween, samen met nog vier andere zeer geslaagde vluchtpogingen uit deze woelige wereld.

Woods – Where Do You Go When You Dream

Eigenlijk zou het groot nieuws moeten zijn dat er een nieuwe album van Woods in aantocht is. De band uit Brooklyn strooit al twee decennia met prachtig mooie melodieuze luisterliedjes. Songs met een folky inslag en  psychedelische trekjes.

De eerste single van het nieuwe album, Where Do You Go When You Dream is Woods op zijn fijnst, een elegante melodie die zich niet opdringt, maar toch in je hoofd blijft hangen. De bescheiden productie wordt gedragen door zachte keyboards en telt zelfs een solo van een instrument dat wel eens een melotron zou kunnen zijn. Ook zanger Jeremy Earl en zijn ongeforceerde kopstem steken weer in topvorm. Toch valt de band niet in herhaling en dat is knap als je al twintig jaar bezig bent.

Ondanks de consequente kwaliteit van hun hun releases en hun direct herkenbare eigen geluid is Woods nooit echt doorgebroken. Dat Kevin Morby, tot 2013 bassist van Woods zijn oude maten qua bekendheid voorbij lijkt te streven is dan ook een beetje de omgekeerde wereld.

Strange To Explain, het elfde album van Woods verschijnt op 22 mei.

The Whitest Boy Alive – Serious

En toen was er plots een nieuwe single van The Whitest Boy Alive. Na elf jaar vond het Noorse popfenomeen Erlend Øye het blijkbaar weer eens tijd om  het Noors- Duitse kwartet nieuw leven in te blazen. Dat mag een verrassing heten, want eigenlijk was de band in 2014 officieel overleden verklaard. Maar het bloed kruipt etc.  Vorig jaar had het combo al een aantal optredens verzorgd in Zuid Amerika. Ook waren ze te zien op Roskilde. De nieuwe single komt dus niet helemaal uit de lucht vallen.

Wat opvalt aan comeback single Serious is dat er niks nieuws onder de zon is.  Serious sluit naadloos aan bij het oude werk van de band. Net als Burning en 1517 is Serious is een onopdringerige kamerpopsong. De onderscheidende elementen zijn een jazzy piano en een karaktervolle synth-solo. De zang van Øye is als vanouds weer heerlijk (l)ijzig. De erfenis van The Whitest Boy Alive tot dusver bestaat slechts uit een tweetal albums een derde is dan ook meer dan welkom. 

Blue October – Oh My My

Is het pop, is het rock, is het indie? Het is Blue October uit Texas dat zich al een kwart eeuw weinig aantrekt van genregrenzen. Dat de band het zo lang volhoudt mag een wonder heten, want de leiding bestaat uit uit twee broers en we weten dat broedertwisten schering en inslag zijn in de popmuziek. Maar dit dus geheel terzijde.

In de landen om ons heen is Blue October een grote band. Bij ons zijn ze om de een of andere reden nooit echt doorgebroken. Maar voor de Blue October fans die er hier zijn is het een belangrijke band. Hun songs gaan namelijk ergens over, bipolariteit bijvoorbeeld en hoe daar mee om te gaan.

Of met nieuwe single Oh My My de poorten der succes wel op een kier gaan kan je je afvragen. De nieuwe single is Blue October ten voeten uit, een mid tempo ballad gezongen met de gedubbelde leadvocal, die zo typerend is voor de sound van de band. Het onderwerp van Oh My My is wel anders, Liefde seks eigenlijk) op het eerste gezicht. Het tiende Blue October album heet ‘This Is What I Live For’ en zal niet lang meer op zich laten wachten.

The Magic Gang – What Have You Got To Lose

The Magic Gang heeft het geluk gehad niet meteen door te breken met hun debuutalbum. Niet dat de plaat een flop was. Het vestigde de naam van The Magic Gang uit Brighton als een opwindende live-act en makers van vrolijke, veelal meerstemmig gezongen popsongs. Voorzover er kritiek was ging die meestal over de oppervlakkigheid van de liedjes. Men zou wel wat meer diepgang mogen nastreven.

De band lijkt zich die kritiek te hebben aangetrokken. In nieuwe single What Have You Got To Lose is namelijk nog maar nauwelijks de band te herkennen die Weezer opgaf als favoriet.

De leadsingle van het nieuwe album, ‘Death Of The Party’ is een spannende rocksong met dreigende gitaren en een half gezongen/half gescandeerde leadvocal van bassist Gus Taylor. Pas tegen het einde gaat de band los in de voor hen zo kenmerkende samenzang. Drie van de vier  Magic Gang members waren zanger in hun vorige band.

Voor de opname van ‘Death Of The Party’ toog de band naar Atlanta waar Ben H Allen zijn studio heeft. Je kunt hem kennen van zijn producties voor o.a. Deerhunter en Animal Collective. Het tweede album van The Magic Gang verschijnt op 15 mei.

Yves Tumor – Kerosine!

Yves Tumor is de artiestennaam van Sean Bowie, een elektronische experimentalist van Amerikaanse origine. Als iemand het etiket experimenteel krijgt opgeplakt betekent dat meestal dat er nog geen hokje bestaat waar hij of zij kan worden ondergebracht. Dat geldt voor Tumor als voor geen ander.

Hij hopt probleemloos van ambient naar noise, van rock naar r&b en alles wat er tussen zit. De rode lijn is dat al zijn songs een duistere ondertoon hebben, een spooky karakter. Fans van Tumor zijn dus wel wat gewend. Tock zullen ook zij verrast zijn door het zwoele Kerosine, een duet voor dame en heer waarin na twee minuten een gitaar invalt die eigenlijk niet meer stopt tot de volledige speelduur van vijf minuten en vijf seconden is bereikt. En dan hebben we niet over een tokkelgitaartje, maar over een scheurgitaar zoals we ze sinds het wegvallen van Prince niet meer hebben gehoord. De zangeres die zich de longen uit het lijf zingt heet overigens Diana Gordon.

Kerosine is afkomstig van Tumor‘s aanstaande , derde album ‘Heaven To A Tortured Mind’ dat op 3 april uitkomt.

Concert: zaterdag 23 mei Paradiso Noord, Amsterdam

DIRK – Artline

DIRK maakt het soort grofmazige alternatieve rock -‘murican style’- die door de grunge naar de achtergrond is verdreven. Denk Pixies, eerste Nirvana, Dinosaur Jr etc. Maar, zoals de Vlamingen duidelijk maken heeft het genre nog heel wat te bieden.

Nieuwe single Artline klinkt als een Fugazi cover van een Creedence nummer, losbandig, bevlogen en zwaar overtuigend. Het is knap dat de mannen een typisch live genre zo tot leven kunnen laten komen in de studio. Zo hoor je hoe belangrijk het is om kilometers te maken. Het viertal is nu zo’n jaar of vijf onderweg en heeft één album onder de arm met hopelijk een tweede in een vergevorderd stadium. Dat dat een ongewoon sterke plaat gaat worden is nu al wel duidelijk.

The Snuts – Coffee & Cigarettes

Snuts klinkt niet lekker in het Nederlands, zeker niet als je de u uitspreekt als in tut. Laat je je daardoor echter niet op het verkeerde been zetten. Met nieuwe single Coffee & Cigarettes treft het Schotse viertal wel degelijk doel.

Dat mag ook wel zo langzamerhand. De band heeft al zo’n twaalf schoten gelost, waarvan de meeste net naast waren. De lat ligt dan ook hoog. The Snuts wil niks minder dan meebrullers maken op stadionformaat. De sound -brutale indierock- is er al een tijdje. Het zijn de songs waar het vaak net even aan schort. Ook live (ze stonden op ESNS 2020) valt er weinig te klagen, bravoure en muzikantenschap gaan hand in hand en met zanger Jack Cochrane heeft de band een sterke troef in handen.

Tot nu heeft The Snuts enkel singles uitgebracht. Het ligt dan ook in de lijn der verwachtingen dat er later dit jaar een debuutalbum volgt. Deo volente staat The Snuts op 23 maart in Hall Of Fame in Tilburg.

Hanni El Khatib – Stressy

Verandering van spijs doet rocken. Nu is Hanni El Khatib nooit voor een gat te vangen geweest, maar met Stessy betreedt hij wel heel nieuw terrein.

Het eerst wat opvalt is wat er niet is, gitaar. Met zijn dikke drums, dreigende elektronica en echoënde zang klinkt Stressy als een elektronische rockabilly track. Soms wordt de spanning onderbroken door een zoet a capella koortje waarna het tempo gelijk weer wordt opgepikt. De productie is clean en close en eigentijds.

Stressy lijkt vooral bedoeld om te laten horen dat Hanni El Khatib nog levend en wel is en bezig met de voorbereidingen van de release van de opvolger van Savage Times uit 2017.

Bloodwitch – Fly

Een van de hoofdrolspeler in de nieuwe Netflix serie ‘I Am Not Okay With This’ noemt Bloodwitch als zijn favoriete band. Hij heeft hun debuutalbum op vinyl. In de serie (een dikke aanrader overigens) hoor je regelmatig muziek van Bloodwitch naast nummers van o.a. Pixies, Lemon Twigs en LCD Soundsystem. Er is dus geen reden om aan te nemen dat Bloodwitch geen echte band zou zijn.

Enig speurwerk wijst uit dat er inderdaad een band bestaat die zo heet. Die heeft nu een probleem. Dat is namelijk niet de Bloodwitch uit de serie. Die bestaat alleen in het hoofd van Graham Coxon van Blur. Hij heeft de songs speciaal voor ‘I Am Not Okay With This’ geschreven en opgenomen. Dat deed hij in opdracht van de producers van de show, die hem eerder hadden gecharterd voor de soundtrack van ‘The End Of The Fucking World’. Een paar nummers werd een heel album dat Coxon opnam met de 16 jarige Tatyana Richaud op vocals.

Het was Coxon’s idee om net te doen alsof Bloodwitch een echte band was.  Hij heeft er zelfs een ontstaansgeschiedenis verzonnen. Bloodwitch zou in 1983 opgericht zijn door twee tieners, die fan waren van The Velvet Underground, My Bloody Valentine en The Jesus & Mary Chain. Wie een beetje op de hoogte is van de popgeschiedenis ziet meteen dat Coxon’s bio onzin is. Zowel My Bloody Valentine als The Jesus & Mary Chain hadden nog geen platen uit in 83. Wel stond de sound van beide shoegaze-pioniers model voor die van Bloodwitch.

Fly klinkt als een in galm gedrenkte, langzaam uitgesmeerde Ramones cover inclusief Phil Spector drums. Als een zusje van Just Like Honey dus. 

De andere tracks op het album zijn in de zelfde stijl, soms wat meer oude Blondie soms wat meer My Bloody Valentine, maar altijd zwaar, donker en lekker spooky.  Coxon hoopt op een tweede seizoen van ‘I Am Not Okay With This’, want hij popelt om een tweede Bloodwitch album te maken. Het zou niet verbazen als hij dat sowieso doet.