Author: Flip van der Enden

The Lemon Twigs – The One

The Lemon Twigs zijn weer met hun tijdmachine in de weer geweest. Jaar van bestemming was dit keer 1974, de periode waarin bands als Badfinger, E.L.O. en The Raspberries triomfen vierden met hun overdadig gearrangeerde Beatlesque powerpop.

Brian en Michael D’Addario worden steeds beter in wat ze doen. The One heeft vaart en flair en een voller geluid dan eerdere succes als These Words en I Wanna Prove To You. Origineel is het niet, maar dat is ook niet de bedoeling. 

The One is single 1 van album 3 van de extravagante broertjes uit Long Island. De opvolger van Go To School (2018) en Do Hollywood (2016) heet ‘Songs For The General Public’. Op 1 mei komt hij uit.

The Jaded Hearts Club – Nobody But Me

Je hebt bijbands en je hebt hobbybands, En hoofdbands natuurljk. Een bijband is meestal bedoeld als uitlaatklep voor een muzikaal ei dat men niet kwijt kan in de hoofdband. Denk aan The Voidz van Julian Casablancas. Een hobbyband is een clubje muzikanten dat gewoon ongecompliceerde lol wil maken. Zoals The Jaded Hearts Club, een speeltje van Matt Bellamy van Muse, Graham Coxon van Blur en Miles Kane. Plus nog een paar mindere goden. Paul McCartney is soms ook van de partij.

De meeste hobbybands nemen niet de moeite om ook de studio in te gaan. The Jaded Hearts Club  heeft dat wel gedaan. Het resultaat is zo leuk dat we onze ongeschreven ‘geen covers’ wet er graag voor opzij zetten. The Jaded Hearts Club  is ooit begonnen als Beatle coverband. Vandaar de naam. Hun eerste release komt echter uit een andere koker dan die van Lennon & McCartney. Het origineel is de enige hit van The Human Beingz, een 60’s garage-rockband uit de V.S. Qua lol en opwinding doet de versie van The Jaded Hearts Club  niet veel onder voor het origineel.

The Human Beingz hadden niet The Beatles als rolmodel maar The Stones. Nobody But Me is een rafelige witte r&b track die het moet hebben van een opwindende uitvoering. Oorspronkelijk werd met garage-bands amateurs bedoeld. Bands die alleen in het weekend actief waren in de garage van pa met de auto op de oprit. Ze imiteerden bands als The Stones, Them en The Yardbirds die op hun beurt de kunst hadden afgekeken van Amerikaanse bluesartiesten. Bands als The Human Beingz deden dus Engelse bands na die Amerikaans artiesten nadeden. Kan je het nog volgen?

Veel 60’s garagebands worden nu met terugwerkende kracht beschouwd als pioniers van de punk. Dat geldt zeker voor The Huan Beingz. Tot zo ver dit lesje popgeschiedenis 🙂

Hockey Dad – Itch

De nieuwe single van het Australische Hockey Dad (niet te verwarren met Soccer Mom)  is een variatie op het thema Creep. Het groots en meeslepende Itch doet, zeker in het begin sterk aan de classic van Radiohead  denken. Is dat een probleem? Misschien voor de advocaten van Yorke en co, maar niet voor luchtgitaristen en fans van aansteker-ballads.

Er zijn twee Hockey Dads, Zach Stephenson en Billy Flemming. Het duo maakt sinds 2013 deel uit van de surfrock scene van New South Wales. Samen spelen doen de jeugdvrienden al veel langer. Hockey Dad heeft twee albums uit, de release van Itch kondigt de komst van een derde aan. Die gaat Brain Candy heten en eind mei uitkomen. Afgaande op de nieuwe single kan album 3 best wel anders gaan klinken, minder lo-fi meer classic rock. In mei weten we dus meer. 

Car Seat Headrest – Can’t Cool Me Down 

Bereid je voor op een nieuwe Car Seat Headrest, letterlijk en figuurlijk. Will Toledo, de motor van Car Seat Headrest heeft de elektronica ontdekt. Het nieuwe album van zijn band staat er vol mee.

Will had eerst een band versie opgenomen van ‘Making A Door Less Open’, het eerste album met nieuwe songs in vier jaar. Maar geïnspireerd door zijn elektronisch side project met Car Seat drummer Andrew Katz heeft hij de hele plaat opnieuw opgenomen, maar dan met computers en andersoortige elektronica. De uiteindelijke release telt tracks uit beide sessies, maar het karakter van de plaat zal digitaal zijn.

Dat klinkt radicaler dan het in werkelijkheid is. Tenminste als nieuwe single Can’t Cool Me Down de lading dekt. Het is in ieder geval geen EDM of synthipop wat Car Seat ons voorschotelt. De beat komt weliswaar uit een doosje, de gitaren zijn door een computer gehaald en keyboards domineren het arrangement. Maar alles staat in dienst van de stem. Met zijn naar een climax toewerkende herhalingen is de song is ook puur Car Seat Headrest.  Toledo zingt niks minder dan geweldig met een serie uithalen waar John Lennon trots op zou zijn. 

De Bandcamp ster van weleer is weliswaar ver te zoeken, maar wordt geen moment gemist. ‘Making A Door Less Open’ verschijnt op 1 mei.

Hockey Dad – Itch

Na Soccer Mom is er nu ook Hockey Dad. De band komt uit de surf scene van New South Wales in Australië, maar te horen is dat niet. Tenminste niet op Itch.

Itch is een variatie op het thema Creep. De nieuwe single van Hockey Dad is een groots en meeslepend nummer dat zeker in het begin aan de classic van Radiohead doet denken. Is dat een probleem? Misschien voor de advocaten van Yorke en co, maar niet voor luchtgitaristen en liefhebbers van aanstekerballads.

Er zijn twee Hockey Dads, Zach Stephenson en Billy Flemming. Het duo begon in 2013. Samen spelen doen de jeugdvrienden al veel langer. Hockey Dad heeft twee albums uit, de release van Itch kondigt de komst van een derde aan. Die gaat Brain Candy heten en eind mei uitkomen. Itch zou kunnen duiden op een nieuwe sound, minder fuzzy meer classic rock, maar dat is speculeren. Zach en Billy hebben eerder bewezen niet aan voorspelbaarheid te doen.

Glass Animals – Your Love (Déja Vu)

Glass Animals is inmiddels zo populair dat we serieus rekening hielden met de mogelijkheid dat de band voor het grote geld zou gaan. Succes corrumpeert namelijk, want smaakt naar meer en meer.

We zijn dan ook blij te kunnen vermelden dat onze vrees niet terecht was. Glass Animals is lekker indie gebleven. Het intro zet je even op het verkeerde been, want klinkt als een sample van The Day Before You Came van Abba (mooi nummer overigens). Vervolgens ontvouwt zich een spannend en indringend nummer vol intrigerende details, geweldige soundjes en speelse effecten. Opvallend is ook dat er niks retro’s is aan Your Love  ondanks de toevoegsel Deja Vu. Your Love is state of the art elektropop.

Over een nieuw album nog geen woord. Wel gaat Glass Animals weer de ban op.

Concert: Lowlands 2020

Honeymoan – Too Much

Schizofreen is wat kras uitgedrukt, maar soms lijkt het wel of Honeymoan twee inborsten heeft. De een is funky, de ander rocky. De band is op zijn best als beide helften naadloos in elkaar overvloeien. Zoals op Too Much.

De nieuwe single staat net als Weirdo en Still Here op de nieuwe EP, maar steekt er naar onze onbescheiden mening toren hoog boven uit. Too Much heeft een funky basje, zware gitaren en zangeres in de rol van verleidster. Het zal niet verbazen als er binnenkort een single edit van het nummer gaat uitkomen, want halverwege zit er een spacey intermezzo dat radiotechnisch beschouwd makkelijk kan worden gemist. Voor ons indie-anen is dat juist de kers op de taart. Too Much laat ook horen dat Honeymoan ook steeds beter wordt, de uitvoering straalt zelfvertrouwen uit en de songs zelfs is niks minder dan hitgevoelig. Al na twee EP’s dit niveau halen is een gevalletje petje af.

Sports Team – Here’s The Thing

Sports Team vertegenwoordigt de vrolijke kant van de punkrevival. Niet dat hun liedjes nergens op slaan. Here’s The Thing gaat over de dingen -onzin vaak- die kids van nu op hun mauw gespeld krijgen door ouders en autoriteiten.

Maar het springerige tempo, de hoge meezingfactor en de positieve energie maken Here’s The Thing geschikt voor breed gebruik. Van clubs tot kermissen en van radio tot en met de kinderkamer. Punk voor alle leeftijden dus. Op 2 april verschijnt dan eindelijk Deep Down Happy, het debuutalbum van Sports Team dat sinds 2017 garant staat voor een vrolijke noot.

Methyl Ethel – Majestic AF

De naam Methyl Ethyl suggereert een band, of mogelijk een zangeres. Methyl Ethyl is echter de nom de disque van éénling. Een man ook. Jack Webb is de naam van de multi-instrumentalist die sinds 2014 de ene na de andere prettige psycho-popsong de ether in mikt. 

Het voordeel van een eenmansbedrijf is dat je met niemand hoeft te overleggen over wat je volgende stap zal worden. Zo heeft Jack een gevarieerd repertoire opgebouwd dat bij elkaar wordt gehouden door zijn direct herkenbare stem.

Op nieuwe single Majestic AF schakelt Methal Jack over op de elektronica. De basis van bas en drums is onveranderd maar het leadinstrument is nu de synthesizer. Ook qua compositie verandert Jack van richting. Volgden zijn oude songs de bekende couplet, couplet, refrein vorm. De attractie van Majestic AF is de spanningsopbouw. De nieuwe single is de voorbode van een nieuwe EP die Hurts To Laugh gaat heten en op 10 april uitkomt.

The Skinner Brothers – Feels So Right

In de bonus deze week een plaatje van The Skinner Brothers. Gewoon omdat het een leuk liedje is. Het thema van Feel So Right is; jongen ontmoet meisje en wil wat. Meisje wil ook wel, maar heeft al een vriend. De voertaal is cockney. Het koortje doet sterk denken aan Walk On The Wild Side van Lou Reed. 

De gebroeders Skinner zijn (uiteraard) geen broers. De enige echte Skinner is de zanger. Zachary Charles Skinner luidt zijn volledige naam. De band is nu zo’n twee jaar actief. Als we goed hebben geteld is Feels So Right hun 16e single. Er zijn er daarna nog twee verschenen. Van een vaste stijl wil de band niks weten.  Men fladdert van funk naar country en terug naar boogie. De rode lijn is Zach Skinner’s vette Londense accent.

Het zegt wel iets dat The Skinner Brothers door Carl Barat zijn gevraagd als voorprogramma van The Libertines.  Als ze zich niet te intiem met hen inlaten kan het best wel wat worden met The Skinner Brothers. Mochten ze toch aan de drank en drugs bezwijken dan laten ze een handvol erg leuke liedjes achter. Waaronder dus Feels So Right.