Author: Flip van der Enden

The Skinner Brothers – Feels So Right

In de bonus deze week een plaatje van The Skinner Brothers. Gewoon omdat het een leuk liedje is. Het thema van Feel So Right is; jongen ontmoet meisje en wil wat. Meisje wil ook wel, maar heeft al een vriend. De voertaal is cockney. Het koortje doet sterk denken aan Walk On The Wild Side van Lou Reed. 

De gebroeders Skinner zijn (uiteraard) geen broers. De enige echte Skinner is de zanger. Zachary Charles Skinner luidt zijn volledige naam. De band is nu zo’n twee jaar actief. Als we goed hebben geteld is Feels So Right hun 16e single. Er zijn er daarna nog twee verschenen. Van een vaste stijl wil de band niks weten.  Men fladdert van funk naar country en terug naar boogie. De rode lijn is Zach Skinner’s vette Londense accent.

Het zegt wel iets dat The Skinner Brothers door Carl Barat zijn gevraagd als voorprogramma van The Libertines.  Als ze zich niet te intiem met hen inlaten kan het best wel wat worden met The Skinner Brothers. Mochten ze toch aan de drank en drugs bezwijken dan laten ze een handvol erg leuke liedjes achter. Waaronder dus Feels So Right. 

Enter Shikari – The Dreamer’s Hotel

Enter Shikari meldt zich weer. Dat mag ook wel, want het vorige album, The Spark is alweer drie jaar oud.

The Dreamer’s Hotel is Enter Shikari zoals we ze kennen, luidruchtig, chaotisch, hard, opwindend en eigenwijs. Het is bewonderenswaardig hoe een band die toch ook alweer zo’n dikke tien jaar meedraait nog zo vurig en verwoestend klinken kan. ‘I Think It Has A General Exitement To It’, zegt zanger Rou Reynolds in een recent interview in wat het  understatement van het jaar moet zijn.

The Dreamer’s Hotel is de eerste single van het nieuwe Enter Shikari album Het achtste studioalbum van de Britse onruststokers gaat Nothing Is True & Everything Is Possible heten en is vanaf 18 april over te koop/streamen..

Faces On TV – Time After Time

Time After Time, de nieuwe single van Faces On TV is geen cover van de Cindy Lauper classic, maar een werkje uit eigen doos van Faces On TV anchorman, Jasper Maekelberg.

Jasper is -voor wie het nog niet weet- de spin in het Vlaamse popweb. Dat je waarschijnlijk wel eens hebt gehoord van Balthazar, Bazart, Warhaus en J Bernhardt is mede te danken aan Jasper. Hij is bij alle acts betrokken als  producer dan wel mixer of beiden. De positie waarin hij zich bevindt is vrij ideaal. De lessen die hij leert tijdens de opnames van Faces On TV kan hij in praktijk brengen als hij met anderen in de studio bezig is. En andersom. De sound van Time After Time is dan ook niks minder dan geweldig. En herkenbaar als het werk van de producer van de Vlaamse eredivisie.

Ook de tourmees van Faces On TV hebben hun vruchten afgeworpen. Jasper is steeds beter gaan zingen. Als er een keer kampioenschappen kopstemzingen worden georganiseerd zal de voorman van Faces On TV gegarandeerd heel hoog eindigen. Het gemak waarmee hij de toonadders beklimt is indrukwekkend. Dat er maar snel een tweede album moge volgen.

Concert: 11 april Melkweg. Amsterdam.

KennyHoopla – how will i rest in peace if ‘m burried by the a highway ?//

‘Who Says A Funk Band Can’t Play Rock’ is een van de betere tracks uit de Parliament/Funkadelic catalogus. Ook vanwege de tekst. Het nummer gaat over het vooroordeel dat Afro-Amerikaanse muzikanten geacht worden altijd zogenaamde zwarte muziek te maken. We citeren de George Clinton compositie, omdat de IJsbreker van deze week een nummer is van een Afro-Amerikaanse muzikant. Kenneth La’Ron is zijn echte naam. KennyHoopla zijn alias (dat hij heeft hij van Spongebob;).

KennyHoopla maakt dus geen funk, soul, jazz, disco of rap. Als zijn nieuwe single ergens op lijkt -en dat doet-ie- dan is het wel de Britse new wave van begin jaren 80.  Als je het intro hoort van how will i rest in peace if ‘m burried by the a highway ?// verwacht je dat Robert Smith van The Cure gaat zingen en niet een gast uit de ghetto van Cleveland, Ohio. 

Fans van KennyHoopla’s vorige single ‘Sore Loser’ zullen even moeten wennen, want How Wil I Rest In Peace is compleet anders. Net zo als dat ‘Sore Loser’ anders was dan de single daarvoor. Etc. Vijf tracks heeft KennyHoopla nu uit, alle vijf een andere smaak. De rode lijn is de urgentie van zijn performances. Kenny doet overigens alles zelf, componeren, musiceren en produceren, de hele mikmak.

Of het beleid is om per release een andere stijl uit te proberen of dat hij  gewoon nog zoekende is, is niet helemaal helder. Dat we hier te maken hebben met een enorm talent is dat wel.

The Blinders – Circle Song

Er zit een nieuw album aan te komen van The Blinders. Even ter verfrissing van het geheugen. The Blinders is een flink rockend trio uit Noord Engeland dat zichzelf op de kaart zette met een veelbelovend debuutalbum waarop je kunt horen dat Alex Turner een van hun grootste helden is. Het album, Columbia kwam twee jaar geleden uit. Daarvan werd het sterke Brave New World werd een bescheiden Pinguin hitje.   

Op de eerste single van hun nieuwe album neemt The Blinders wat gas terug. Circle Songs is een ballad, maar wel een krachtige in een stijl die aan de late Beatles doet denken.

Als compositie is Circle Song misschien een beetje gewoontjes. De uitvoering is dat absoluut niet. Thomas Haywood – gezegend met een van de fijnste stemmen van de nieuwe generatie Britse rockers- zingt zijn veters uit zijn schoenen. Bonuspunten zijn er ook voor de klassieke gitaarsolo. De eerste single van het tweede album van The Blinders smaakt naar meer. En dat was dus precies de bedoeling.

Album The Fantasies Of A Stay At Home Psychopath is uit op 8 mei.

Sam Fender – Hold Out

Toen Sam Fender nog voor anderhalve man en een paardenkop speelde stond Hold Out al op de playlist. Het nummer was zelfs kandidaat single. Dat plan is nooit doorgegaan. Hold Out haalde zelfs Sam’s eerste album niet. Van weggooien is echter nooit sprake geweest.

Sam heeft gewoon gewacht tot het juiste moment om het nummer uit te brengen en dat is nu aangebroken.  Het debuut is wel uitgewoond wat singles betreft en een tweede album laat nog even op zich wachten. Om toch  iets nieuws uit te hebben vlak voor de zijn Europese tour begint is Hold Out uit de kast getrokken.  

Qua sound had Hold Out makkelijk gepast op het Hypersonic Missiles album. Ook hier klinkt Sam als een jonge Britse Springsteen, inclusief saxsolo. De tekst gaat over het naar de klote gaan als vorm van vlucht uit het druilerige bestaan van een jonge gast in een saai stadje in Noord Engeland. Dat klinkt autobiografisch.

Concert: 2 maart Paradiso, Amsterdam.

Pottery – Texas Drums Part I

Niet alleen is punk terug ook de oude new wave mag zich verheugen in de belangstelling van een nieuwe generatie. Aan de opnamekwaliteit hoor je dat Texas Drums, de nieuwe single van Pottery van nu is, wat sound en stijl betreft had het nummer uit de eerste helft van de jaren 80 kunnen zijn toen bands als B52’s, Devo en Talking Heads op aarde ronddoolden.

Pottery heeft als standplaats Montreal, maar telt leden uit Canada en Engeland. Eén EP heeft de band uit met daarop alle eerdere singles minus Texas Drums Part I. Dat is de voorloper van het eerste album, ‘Welcome To Bobby’s Motel’ (4 april).  Zoals de titel al suggereert is er ook een Pt2. Normaal draaien we lange versies, maar aan deel twee van de Texaanse drums mis je weinig. Pt2 klinkt als Pt1, maar dan met de speakers op de bodem van een echoput. Het geeft wel aan dat Pottery een rebelse/experimentele kant heeft.   

CONCERT: 12 juni Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek.

EOB – Shangri-La

EOB staat voor Ed O’Brien. De goede verstaander etc. Voor wie hier nieuw is. Ed is de gitarist van Radiohead. Als Thom Yorke het hoofd is van Radiohead dan is zeg maar Ed het hart.

Binnenkort verschijnt Ed’s eerste soloalbum. Je kunt je afvragen waarom het zo lang heeft geduurd voordat hij de soloschoenen aantrok. Het antwoord moeten we je schuldig blijven. Ed zet zich in voor diverse goede doelen, doet af en toe een gastoptreden en is mede-eigenaar van een restaurant. Bezig, maar niet echt druk dus.

Omdat Radiohead niet echt  een full time job is, zou je zeggen dat Ed alle tijd heeft om er wat bij te klussen. Het is ook niet zo dat hij in zijn eentje niks kan of te vertellen heeft. Dat wordt wel duidelijk als je het drietal songs hoort verschenen van zijn eerste album onder eigen naam.

Shangri-La is single drie van Earth, zoals het album gaat heten. De eerste twee zijn zogenoemde ambient songs, veel sfeer weinig melodie. Shangri-La is – kort door de bocht- Radiohead met een andere zanger. Ed heeft met het neusje van de internationale rockzalm gewerkt. Producers van het Earth album zijn Flood (U2/New Oder/The Murder Capital e.v.a.) en Catherine Marks (Foals/Killers/The Big Moon e.v.a.). De mix is van Alan Moulder (S.Pumpkins/Interpol/ Beach House). Op de loonlijst staat ook een aantal legendarische Amerikaanse sessiemuzikanten met een jazz achtergrond (Omar Hakim/Nathan East). Ook singer-songwriter Laura Marlin, Portishead gitarist Adrian Utley en Wilco drummer Gllenn Kotech droegen een steentje bij. Uit het Radiohead kamp is alleen bassist Colin Greenwood van de partij. Earth komt uit op 17 april. EOB gaat ook optreden. Een Nederlandse datum is nog niet bekend.

Other Lives – Lost Day

Vijf jaar heeft Other Lives gewerkt aan hun nieuwe album. Maar op 24 april is het eindelijk zover. Dan komt het langverwachte derde album uit. Voor wie het vijftal nog niet kent van met indie evergreens als Tamer Animals en For 12? Other Lives stamt uit Stillwater Oklahoma. Ze zijn met zijn vijven, vier man één vrouw en maken grootse en meeslepende Americana in de stijl die verwant is aan die van R.E.M., The National en Grizzley Bear.

Other Lives is al best beroemd in Nederland, beroemd genoeg om een Nederlandstalige Wiki te hebben. Single Lost Day mag de kar trekken van het nieuwe album en doet dat met verve. De eerste Other Lives single sinds 2015 is een gedragen bijna-ballad die zwaarmoedig op de maag zou liggen ware het niet dat een woordloos refreintje voor de nodige luchtigheid zorgt.

 

CONCERT 18 april Motel Mozaique, Rotterdam.

Johnny Goth – The Better Place

Met zijn ravenzwarte haar en ruim aangebrachte mascara doet Johnny Goth zijn naam alle eer aan. Als de bastaardzoon van Siouxie en Trent Reznor, zo ziet hij er een beetje uit. Maar zo klinkt hij niet. Als je zijn stemmige, beeldende, veelal trage tracks hoort, denk je niet direct aan vleermuizen, vervallen kastelen of nachtelijke schimmen.

Zijn songs zijn ook eerder lichtvoetig dan somber, laat staan duister. Veel van Johnny Goth‘s (meer)stemmig gezongen songs doen bijna klassiek aan, maar dan met synthesizers en gitaren. Hij is er tot nu toe goed in geslaagd om zijn identiteit geheim te houden, meer dan dat hij uit Burbank in Californië komt konden we niet vinden. Dat zal wel veranderen als hij wat bekender wordt.

De jonge Goth is ook een veelpleger. In 2017 bracht hij zijn eerste album uit. Vorig jaar zijn vijfde. Daar staat The Better Place niet op. De single is mogelijk een introductie van alweer een nieuw album. The Better Place is ook een goede eerste kennismaking voor nieuwkomers en nieuwsgierigen met een artiest waarvan we het laatste nog niet hebben gehoord.