Author: Flip van der Enden

Your Neighbors – 1000

Your Neighbors is weer zo’n lekkere naam om te googelen, maar niet heus. Gelukkig heeft de band een biotje ingeleverd bij Spotify. We verdenken de schrijver daarvan echter van een hevig gevoel voor humor. 

Er staat namelijk te lezen dat Your Neighbors wordt aan gevoerd door een aan lager wal geraakte alcoholist met hoge verwachtingen en een laag zelfbeeld. Facebook geeft een naam, Walker Robinson en een plaats van herkomst, Nashville, Tennessee. Maar verder niks. Wat wel weer klopt aan het verhaal op Spotify is dat Your Neighbors bijna elke maand een single uitbrengt in een ander genre, van ‘dad rock tot hip hop’.

Schizofreen of veelzijdig wie het weet mag het zeggen. Maar dat er talent in huis is, moge duidelijk zijn. Een verklaring voor de weidsheid van de songs is dat Your Neighbors vaak wekt in opdracht, reclame, tv film etc.

1000 is Your Neighbors op standje powerpop met hier en daar een hintje hip hop. Eric Paul is een prima zanger en bevlogen componist, maar wat ons de oren echt deed spitsen was de heerlijk rondzingende gitaar. Als meneer Paul toch op bestelling werk, meer van dit graag.

Brooke Bentham – Control

Brooke Bentham is een 23 jarige singer-songwriter uit South Shields, een kustplaats in Noord Engeland. Eind deze maand brengt ze haar debuutalbum uit en daar mag wel even bij worden stilgestaan.

Brooke schrijft namelijk bovengemiddeld sterke songs, zowel muzikaal als tekstueel. Dat doet ze al sinds haar 15e. Eerst alleen voor de spiegel, toen voor vrienden en sinds een jaar of vier professioneel. Ze zingt over de leven, haar leven, de ups en de downs. Haar eerste songs waren folky met piano en akoestische gitaar. Gaandeweg is ze haar muziek wat steviger geworden. Ze heeft ingeplugd, een band gerecruteerd en het volume opgevoerd. Brooke blijft binnen de introverte perken, maar rockt luid genoeg om op te vallen. 

Nieuwe single Control gaat over de onrust in het hoofd die mede het gevolg is van de constante stroom verontrustende berichten op internet. Enig doemdenken is onze Brooke niet vreemd. Dat hoor je ook terug in de muziek. Control echoot 90’s grunge. Een sterk refrein waakt ervoor dat het nummer niet onder zijn gewicht bezwijkt.

Met o.a. Sam Fender en Declan McKenna vertegenwoordigt Brooke Bentham een nieuwe generatie Britse rockers die meer wil dan alleen maar entertainen. En daar heel goed in slaagt.

Concert: 21 maart Paradiso (kleien zaal), Amsterdam.

HMLTD – Blank Slate

In Engeland werd HMLTD binnengehaald als ‘the next big thing’. De band uit Zuid Londen ging daar een tijd in mee. Tot het besef begon door te dringen dat de druk om te presteren wel heel erg groot werd. Men wist zich uit een major label deal te wurmen zodat ze nu weer baas zijn in eigen band.

De opluchting lijkt bijna hoorbaar. Klonk HMLTD vaak nog te gretig en daardoor opdringerig, recente releases met als goed voorbeeld nieuwe single Blank Slate zijn evenwichtig en enerverend. En laten horen dat de hype niet uit de lucht gegrepen was. Relaxed zal HMLTD nooit worden. Daarvoor is de gekozen stijl te extrovert en extravagant. HMLTD volgt het spoor dat lang geleden is uitgezet door Bowie als Ziggy en Roxy Music met Eno, zeg maar glamrock.

Eind deze week verschijnt dan eindelijk het vaak uitgestelde debuutalbum. Maar liefst vijftien tracks staan er op West Of Eden, waaronder het welbekende Loaded en uiteraard het nieuwe serieus hit-potente Blank Slate.

Concert: 27 februari Paradiso Amsterdam

Cage The Elephant – Broken Boy (Feat. Iggy Pop)

Heintje Davids was een Nederlandse entertainer die maar geen afscheid kon nemen van haar publiek. Ze heeft haar vertrek uit de showbusiness talloze keren aangekondigd, maar altijd kwam ze weer terug.

Iggy Pop heeft last van wat in de volksmond het Heintje Davids effect is gaan heten. Hij heeft al vaak laten weten het rustiger aan te willen gaan doen, maar hij is nog niet uitgesproken of zijn naam duikt alweer op.

Waarschijnlijk kan Iggy gewoon moeilijk nee zeggen. Tegen Cage The Elephant bijvoorbeeld dat hem vroeg een moppie mee te zingen op de remake van Broken Boy.  Het origineel is het openingsnummer van het vorig jaar verschenen Social Clues album. Voor Iggy was het een leuk klusje en een kans om even te dollen met een stel jonge honden. Vanuit zijn perspectief dan. Cage heeft ook al weer ruim tien jaar op de teller staan. Voor Cage The Elephant is de opgepimpte versie van Broken Boy een mooi uithangbord voor de nieuwe toernee.

Concerten; 1 maart Tivoli, Utrecht. 2 maart 013, Tilburg.

 

Ultraísta – Tin King

Tin King is het eerste levensteken in acht jaar van Ultraísta. Tussen het debuutalbum en de nieuwe single zit zo lang dat het waarschijnlijk nodig is om de band te herintroduceren. Ultraísta is een initiatief van Nigel Goodrich, hofproducent van Radiohead, drummer Joey Waronker (Beck/R.E.M) en zangeres Laura Bettinson (FEMME).

Behalve in Ultraísta zitten Nigel en Joey ook in een van de bijbands van Thom Yorke, Atoms For Peace. Daarvan is net een drietal oude b-kantjes opnieuw uitgebracht. Zo nu ben je weer helemaal bij. Het was niet de bedoeling dat er zo’n gat zou vallen tussen het debuut en het nieuwe album. Maar ja, er kwam iets tussen en voordat je het weet ben je acht jaar verder.

Tin King is precies wat je kunt verwachten van het drietal, een uptempo artrock track met een prominente bas, decoratieve elektronica en een scala aan zang en percussie-effecten. Een voortzetting dus van de weg die het trio insloeg op het debuutalbum.

Album twee van Ultraísta is Sister gedoopt en staat op de releaselijst voor 13 maart.

Black Country, New Road – Sunglasses

Als Eurosonic een wedstrijd was dan zou Black Country, New Road als winnaar uit de bus zijn gekomen. Zeker bij de journalisten. Het optreden van het collectief uit Cambridge in de Martinikerk in Groningen werd door de aanwezige scribenten zeer lovend besproken.

En ze waren er ook allemaal. Voor het eerste optreden van Black Country, New Road in NL gonsde het namelijk al behoorlijk. Ook wij waren op de hoogte van het bestaan van de band, maar hebben heel lang getwijfeld of we ze wel moesten gaan draaien. De drie jonge heren en dames maken niet bepaald radiovriendelijke muziek. Afgelopen weken werd er echter zo vaak en zo veel op debuutsingle Sunglasses gestemd, dat er niks anders opzat dan het nummer te gaan draaien.

Sunglasses is het soort muziek dat wel postrock wordt genoemd. Zodra ergens het woord post opduikt, weet je dat er van een conventionele song niet echt sprake is. Post betekent na, of voorbij. Black Country, New Road is voorbij alles. Punk, jazz, metal, folk noem maar op. En dat alles in één song. Het woord kakofonie dringt zich op. Naast de gebruikelijk bas, drums en gitaren heeft de band ook saxofoon en een viool in de opstelling. De zanger zingt niet, maar draagt een gedicht voor. Black Country, New Road lijkt geen direct voorbeeld te hebben, maar misschien dat oudere luisteraars er iets van de no-wave in herkennen die rond 1980 in zwang was in New York.

Hoe dan ook. Je bent gewaarschuwd.  

 

Grey Daze – What’s In The Eye

Voordat de ‘late great’ Chester Bennington de wereld onveilig maakte als frontbeest van Linkin Park zong hij in Grey Daze. In de vier jaar die Grey Daze actief was -van 1994 tot 1998- bracht de band twee albums uit.

In 2017 maakte Bennington plotseling bekend dat er een Grey Daze reünie op handen was. Ook was er sprake van een derde album. Zijn ongelukkige overlijden op 41 jarige leeftijd – hij pleegde zelfmoord – zorgde voor een abrupt einde aan de plannen.

Met toestemming van zijn weduwe, Talinda Bennington zijn de overlevende bandleden vorig jaar het archief ingedoken. Daar vonden ze een aantal demo’s en half voltooide opnamen van songs die ze in de jaren 90 hadden geschreven met de toen 17 jarige Bennington. Die sessies hebben ze met hulp van Chester’s zoon Jamie alsnog afgemaakt.  

Als het als single vooruitgestuurde What’s In the Eye ook maar een beetje representatief is, wordt het postume album van Grey Daze een plaat van wereldformaat. Op zijn minst herinnert What’s In The Eye ons er weer eens aan dat Chester Bennington een van de beste vocalisten uit de hele hard rock historie is.  Het nog titelloze derde album van Grey Daze wordt dit voorjaar verwacht. 

 

Alex The Astronaut – I Think You’re Great

Alex The Astronaut klinkt als de titel van een kinderboek, maar is de artiestennaam van de 25 jarige Alexandra Lynn uit Sydney. Australië dus. Alexandra had het voor het kiezen. Ze is slim, sportief en muzikaal. Ze kon astronaut worden, voetballer of de muziek in gaan.

Haar balvaardigheid leverde haar zelfs een studiebeurs op aan een gerenommeerde Amerikaanse universiteit. Daar heeft ze wis en natuurkunde gestudeerd. Maar de lokroep van de muziek bleek toch te sterk. Iets van haar wetenschappelijke achtergrond sijpelt nog door in de naam van haar label. Dat heeft ze Minkowski Records gedoopt, naar de man die een diagram bedacht waarin de relatie tussen ruimte en tijd zichtbaar is. 

Van zo’n bolleboos als Alex zou je misschien ook ingewikkelde of intellectuele muziek verwachten, maar dat valt reuze mee. De Astronaut schrijft songs met een positieve lading. Een van haar songs werd opgepikt als strijdlied door de Australische pro homohuwelijk beweging. Met nieuwe single I Think Your Great steekt ze een hart onder de riem van iedereen die wel eens moeite heeft het leven bij te benen.

De stijl waarin Alex haar hartelijke boodschappen giet, heeft wel iets weg van de slackerrock van landgenote Courtney Barnett. Na Australië aan haar voeten te hebben gekregen richt Alex The Astronaut nu haar pijlen op Europa en de V.S. I Think You’re Great  is een schot in de roos.

 

Twin Peaks – Cawfee

Dat elke Twin Peaks single weer anders klinkt dan de vorige heeft een eenvoudige reden. De band heeft meerdere leadzangers en componisten in de gelederen. Toch is meestal wel de band uit Chicago te herkennen, want wie ook het voortouw neemt Twin Peaks blijft trouw aan zijn rock-country-blues roots.

Cawfee wordt geserveerd door gitarist Clay Frankel. Onder zijn leiding klinkt Twin Peaks als de Stones ten tijde van Sticky Fingers. Lekker morsig dus met zang die net binnen de lijntjes blijft. Een mooie dubbele gitaar solo zorht voor extra aroma. Cawfee is helemaal nieuw.  Dat zou er op kunnen duiden dat de werkzaamheden aan de opvolger van het Lookout Low album zijn begonnen.

Concerten: 14 februari Vera, Groningen. 15 februari Paard van Troje, Den Haag.

Working Men’s Club – Teeth

Het is niet makkelijk in het bos dat ESNS heet om de bomen te onderscheiden, maar wie zoekt kon ook dit jaar zeker iets vinden.

Een van de ontdekkingen is Working Men’s Club, een ruwe diamant uit Engeland. De band rockt retro op een rafelige en rusteloze manier. Kenners zullen in hun songs invloeden herkennen van bands als The Velvet Underground, The Fall en in casu nieuwe single Teeth ook Alan Vega’s Suicide. Muziek uit de tijd dus dat hun (groot)ouders zo ongeveer de leeftijd hadden van de bandleden nu.

Working Men’s Club, ontstaan op een muziekopleiding in Manchester telt vier leden. Sydney Minsky-Sargeant, Mairead O’Connor (ex-Moonlandingz), Rob Graham (ex-Drenge) en Liam Ogburn. Teeth is de tweede single van de band en is behalve in de versie die wij draaien ook beschikbaar in een remix van de in elektronische kringen welbekende Anthony Naples. Album is in aantocht.